Η σονάτα της ματωμένης Ανδαλουσιάνικης γαίας

Αποτέλεσμα εικόνας για federico garcia lorca

Σαν σήμερα 5 του Ιούνη του 1898 στο Φουέντε Βακέρος, μικρό χωριό στον νομό Βέγα  της περιφέρειας της Γρανάδα γεννήθηκε μια τεράστια γραφίδα, ένας οραματιστής του “έρωτα και της επανάστασης”, την ώρα που τα φύλλα των παρακείμενων δέντρων κροτάλιζαν σαν καστανιέτες αυτός έριχνε το πρώτο παιδικό κλάμα. Το πλήρες όνομα του ήταν όνομα είναι Φεδερίκο ντελ Σαγράδο Κοραθόν ντε Χεσούς Γκαρθία Λόρκα που έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς στον Ισπανικό εμφύλιο όπου εξέπνευσε στις 18  Αυγούστου 1936 από τουφεκισμό, όμως παραμένει ακόμα ζωντανός, μιας και το έργο του είναι ακόμη εδώ, πιο ζωντανό από ποτέ άλλοτε.

Γιος ενός γαιοκτήμονα του Φεδερίκο Γκαρθία Ροδρίγες (1859-1945) και μιας φιλάσθενης δασκάλας της Βιθέντα Λόρκα Ρομέρο (1870–1959), που τον διαπαιδαγώγησε κατάλληλα για να καταλήξει να είναι αυτός που ήταν και θα συνεχίζει να είναι για αιώνες φεγγοβολώντας πάθος, ανυπακοή και δύναμη.

Αποτέλεσμα εικόνας για federico garcia lorca

Εκτός από μεγάλος ποιητής ο Φεντερίκο υπήρξε και ένας εξαιρετικός θεατρικός συγγραφέας καθώς και μια τεράστια προσωπικότητα που καθόρισε ολόκληρη την Ιβηρική και Ευρωπαϊκή Άβαντ Γκαρντ, εξάλλου άνηκε στη λεγόμενη «γενιά του ’27», μια ομάδα συγγραφέων που πειραματίζονταν και πρωτοπορούσαν μέσω του γραπτού λόγου συμπυκνώνοντας στο λόγο τους κάθε είδους ερωτική και επαναστατική ρανίδα του αίματος τους. Ο μεγάλος Ανδαλουσιανός ποιητής/συγγραφέας άνηκε επίσης στην λεγόμενη «αργυρή εποχή» (edad de plata) της ισπανικής λογοτεχνίας.

Ο μεγάλος Φεδερίκο (ντελ Σαγράδο Κοραθόν ντε Χεσούς) Γκαρθία Λόρκα , ήταν ο ποιητής της Ανδαλουσίας όπου το Βεληνεκές του προσδιορίζονταν από την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνική πρωτοπορία του 20ου αιώνα και κατέληγε στις στέγες με τις ξύλινες δεξαμενές νερού στη Νέα Υόρκη, όπου χιλιάδες νέοι της εποχής πριν 89 χρόνια τον απάγγειλαν στην εκεί μεγαλούπολη. Οι σονάτες και τα μοιρολόγια του ήταν μια τομή στην Ευρωπαϊκή και Τσιγγάνικη Κουλτούρα της Ιβηρικής, αποπνέοντας τον κοινό παρονομαστή των αισθήσεων που είναι ο πόνος βάζοντας την επαναστατική διαδικασία, τον έρωτα, τη γέννεση και το θάνατο στην ίδια λογοτεχνική εξίσωση…

Ποίηση

  • 1931: Divan del Tamarit
  • 1930: Poeta en Nueva York. – «Ποιητής στη Νέα Υόρκη»
  • 1935: Llanto por Ignacio Sánchez Mejías – «Μοιρολόι για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας»
  • 1936: Sonetos del amor oscuro – «Σονέτα του σκοτεινού έρωτα»
  • 1928: Romancero gitano – «Τσιγγάνικο τραγουδιστάρι»
  • 1934: Duente – «Ντουέντε (ομιλία του για την ποίηση)

Θεατρικά έργα

  • 1920. El maleficio de la mariposa – Τα Μάγια της Πεταλούδας
  • 1922. Los títeres de Cachiporra – Οι Φασουλήδες του Κατσιπόρα
  • 1925. Mariana Pineda – Μαριάνα Πινέδα
  • 1930. La zapatera prodigiosa – Η θαυμαστή μπαλωματού
  • 1930. El publico – Το κοινό
  • 1930. Así que pasen cinco años – Έτσι πέρασαν πέντε χρόνια
  • 1933. Amor de don Perlimplín con Belisa en su jardín – Ο έρωτας του δον Περλιμπλίν με την Μπελίζα στον κήπο του
  • 1933. Bodas de sangre – Ματωμένος Γάμος
  • 1934. Yerma – Γέρμα
  • 1935. Doña Rosita la soltera – Δόνια Ροζίτα η ανύπαντρη
  • 1936. La casa de Bernarda Alba –Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα

Σενάρια

  • Ταξίδι στη σελήνη (περιέχει το σενάριο Ταξίδι στη σελήνη – Viaje a la luna (1929) του Λόρκα)