Όταν το Χόλιγουντ άλλαζε ριζικά

Όταν το Χόλιγουντ άλλαζε ριζικά

Αν μας ρωτούσατε ποιο είναι το νόημα του περιεχομένου αυτής της σπουδαίας ταινίας, θα σας απαντούσαμε η Ταραντινική ιδιοφυΐα που ξεδιπλώνεται σε όλο το μήκος, πλάτος, ύψος και βάθος του σεναρίου και του υπέροχου απ’ όλες τις απόψεις γυρίσματος. Η ένατη ταινία της τεράστιας φυσιογνωμίας του σύγχρονου σινεμά είναι με διαφορά η σπουδαιότερη του εν λόγω και αναδείχνει με τρόπο “διαπολιτισμικής” χρηστικότητας την τομή ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία.

Δε θα σταθούμε ενδελεχώς με την υπόθεση της ταινίας, αυτή έτσι κι αλλιώς θα την βρείτε υπό τη μορφή προέκτασης σε κριτικές και αναλύσεις πολλών συναδέλφων ανά τη χώρα και πατάει στην τυπωμένη υπόθεση που δίνει η κάθε εταιρεία διανομής σε κάθε ενδιαφερόμενο, για να προωθηθεί και είναι η μόνη που μπορούν όλοι να την χρησιμοποιήσουν άφοβα, χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να πέσει ο πέλεκυς των λεγόμενων πνευματικών δικαιωμάτων στο κεφάλι του εκάστοτε καλοπροαίρετου “κονδυλοφόρου”.

Εμείς επιγραμματικά θα καταθέσουμε την υπόθεση με βάση αυτό που δίνει η εταιρεία διανομής και θα προσπαθήσουμε παρακάτω να εμβαθύνουμε σε αυτά που κατ’ εμάς ήθελε να δώσει η πιο ροκ φυσιογνωμία του Αμερικάνικου Σινεμά στην 9η κατά σειρά ταινία της.

Η Υπόθεση με βάση την εταιρεία διανομής:

Όταν το Χόλιγουντ άλλαζε ριζικά

Λος Άντζελες, 1969. Ο Rick Dalton που υποδύεται ο (Leonardo DiCaprio) ήταν κάποτε το αστέρι μιας πολύ δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς, αλλά μερικές κακές επιλογές άφησαν την καριέρα του πίσω, κάνοντάς τον να αναρωτιέται αν θα πρέπει να σταματήσει τη showbiz εντελώς. Ο καλύτερος φίλος του είναι ο Cliff Booth που υποδύεται ο (Brad Pitt και για μας είναι μάλλον η με διαφορά καλύτερη του παρουσία στο σινεμά), ένας κασκαντέρ που ήταν για πολλά χρόνια μαζί με τον Dalton σε ταινίες και στη τηλεόραση. Η καριέρα του έχει τελειώσει προ πολλού. Ενώ ο Booth παλεύει για ύπαρξη, ο Dalton εξακολουθεί να ζει μια ζωή σχετικής πολυτέλειας στο Χόλιγουντ μαζί με τους πλούσιους και διάσημους. Όμως τα πράγματα στο Χόλιγουντ έχουν αλλάξει!!!

Όταν το Χόλιγουντ άλλαζε ριζικά

Η ένατη ταινία από τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Κουέντιν Ταραντίνο παρουσιάζει ένα σύνολο ιστοριών και ένα μεγάλο καστ σε ένα αφιέρωμα στις τελευταίες στιγμές της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ”.

Το περιεχόμενο:

Όταν η υπόθεση του φιλμ οδεύει προς στο τέλος, ο θεατής αρχίζει να μπαίνει στο ρεζουμέ μιας υπέροχης ταινίας(της με διαφορά καλύτερης για μας του σκηνοθέτη), που με βάση τη δομή της και το αναφορικό χρονολόγιο της σε γεγονότα, πρόσωπα και πράγματα, ο Ταραντίνο βγάζει μαζικά λαγούς απ’ το καπέλο του, σαν άλλος ταχυδακτυλουργός της μεγάλης οθόνης, η σαν μεγάλος στρατηγός που φέρνει εις πέρας τα σχέδια του εγκλωβίζοντας η μάλλον περικυκλώνοντας τον αντίπαλο και αποδείχνοντας την τεράστια ποιότητα του, όμως το τέλος της ταινίας το αφήνουμε για τον επίλογο.

Η μερικώς σπονδυλωτή απεικόνιση, ειδικά στο πρόσωπο του κασκαντέρ (και μετέπειτα “εργάτη” του Rick Dalton), του Cliff Bouth δηλαδή και της νάρκισσου Sharon Tate, συζύγου του μεγάλου Πολάνσκι, είναι ένα από τα πολλά στοιχεία που κάνουν την ταινία ιδιαίτερα μυθοπλαστική, πολύπλοκη, αλλά και εξόχως ελκυστική όσον αφορά τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Ενώ ο δεύτερος ο Cliff Bouth δηλαδή, δημιουργεί συνειρμούς για το πως έχασε τη δουλειά του ως κασκαντέρ με αποτέλεσμα να γίνει “χαμάλης” του πρώτου, καθώς και οι συνήθειες της τελευταίας, που αρέσκονταν να παρακολουθεί τον εαυτό της στο σινεμά και να σκέφτεται πως γύριζε τις εικόνες παίζοντας Τζετ Κουν Ντο με τον Μπρους Λη, που και στις δυο παραπάνω περιπτώσεις υπήρξε ο κοινός παρονομαστής – πρόσωπο των όλων συνειρμών.

Η κριτική στους πάντες και τα πάντα είναι κυρίαρχη παντού, ειδικά στο Χόλιγουντ του 1955-1965, όπου η λογική του Μακαρθισμού είχε καθιερωθεί και ήταν κυρίαρχη παντού, αλλά υποχωρούσε συνεχώς τα επόμενα χρόνια, η ποπ κουλτούρα άλλαζε, αλλά μερικές συνήθειες παρέμεναν αμετάβλητες, λες και η διαλεκτική δεν είναι για όλους. Το ποιοτικό σινεμά παγκοσμίως επανέρχονταν (δεν είναι τυχαία η συνεχής προβολή του Πολάνσκι, ούτε ο διάλογος με την πιτσιρίκα που επανέφερε στην νέα κινηματογραφική πραγματικότητα τον Rick Dalton, λέγοντας του πως τα σενάρια του καλού, του κακού και του άσχημου δεν έχουν μυθοπλασία) και έπαιρνε τη σκυτάλη από τις τηλεοπτικές και κινηματογραφικές “σαπουνόπερες” του American Dream, τα βλακώδη γουέστερν(τόσο τα κανονικά, όσο και τα πολύ κατώτερα σπαγγέτι γουέστερν). Η τόσο πεισματική προβολή της αντίθεσης ανάμεσα στους machoman γκλαμουράτους ηθοποιών της “άγριας δύσης” που έδυε πραγματικά, με τους ανοργάνωτους πολιτικά και πολιτιστικά Χίπυς, είναι και το αντικλείδι της ταινίας.

Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό ο τεράστιος Ταραντίνο αναδείχνει το πασιφανές, ότι το πρώτο τέλος του Χόλιγουντ, ήρθε σε συνάφεια με την αλλαγή της κουλτούρας μέσω του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου που, έστρωσε το έδαφος στο Αμερικάνικο Ανεξάρτητο Σινεμά και σήμερα στο Νέτφλιξ. Μιας κουλτούρας που αλλάζει και σήμερα, ωστόσο στο τέλος αναδείχνεται το ρεζουμέ που δεν είναι άλλο από τη διαστρέβλωση της δολοφονίας της συζύγου και της παρέας της Σάρον Τέητ γυναίκας του Ρομάν Πολάνσκι.

Η επίθεση από μια τριάδα Χίππυς στο σπίτι του Ντάλτον(γείτονα του Πολάνσκι) και όχι στο σπίτι του τελευταίου, βάζει το ιστορικό “ΑΝ” προ των πυλών σε πολλά επίπεδα με πάμπολλα ερωτηματικά. Αφενός μεν σώζοντας τόσο τον Πολάνσκι και την οικογένεια του, όσο και την εικόνα του που για χρόνια διασύρθηκε, μάλλον αδίκως αφού η εγκυμονούσα γυναίκα του και οι άλλοι τρεις, στην πραγματικότητα δολοφονήθηκαν από μέλη της οικογένειας Μάνσον, αφετέρου δε γελοιοποιώντας την ακτιβιστική δραστηριότητα των Χίπυς που στην πραγματικότητα, δεν είχαν, ούτε και θα μπορούσαν να έχουν όχι μόνο με κάποια εμπλοκή με το συμβάν, αλλά και καμία σοβαρή πολιτική παρέμβαση.

Αυτό το όμορφο τέλος αποδείχνει αυτό που είδαμε και στην ταινία του Netflix “ROMA”, πως το σινεμά σήμερα είναι περισσότερο πολιτικοποιημένο, αλλά και συναισθηματκό από ποτέ και αλλάζει διαρκώς αφήνοντας την γκλαμουριά και τα εφέ της Σίλικον Βάλει για τις μετριότητες των μπλοκμπάστερ και των SCI-FI , όπου κυριαρχούν οι αστέρες της σεναριακής πάλης(catch) & του MMA, όμως αυτό δεν είναι σινεμά, είναι κάτι άλλο.

ΣΗΜΑΝΣΗ: Ορισμένα αναρτώμενα πολυμέσα από το διαδίκτυo στους ιστότοπους μας, όπως εικόνες & κυρίως video που αναρτούμε (με τη σχετική σημείωση της πηγής η οποία αναγράφεται πάνω και μέσα στην ίδια την προβολή τους), αναδημοσιεύονται θεωρώντας ότι είναι δημόσιας προβολής χρήσης και αναδημοσίευσης.Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, καλλιτεχνών, μουσικών, τραγουδοποιών, συγκροτημάτων, δισκογραφικών εταιρειών, κινηματογραφιστών, φωτογράφων, η ιδιοκτητών καναλιών στα διαδικτυακά πολυμέσα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε.Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολoγίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα άρθρων συνεργατών και αυτό δε μας δεσμεύει ως επιχείρηση.Για άρθρα και διαφημιστικό υλικό που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς
το πρώτο απηχεί την προώθηση και προβολή των διαφημιζόμενων και το δεύτερο αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν
καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο και τις ιστοσελίδες μας.