Όταν το Χόλιγουντ άλλαζε ριζικά

Η μερικώς σπονδυλωτή απεικόνιση, ειδικά στο πρόσωπο του κασκαντέρ (και μετέπειτα “εργάτη” του Rick Dalton), του Cliff Bouth δηλαδή και της νάρκισσου Sharon Tate, συζύγου του μεγάλου Πολάνσκι είναι ένα από τα πολλά στοιχεία που κάνουν την ταινία ιδιαίτερα πολύπλοκη, αλλά και εξόχως ελκυστική όσον αφορά τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Ενώ ο δεύτερος ο Cliff Bouth δηλαδή, δημιουργεί συνειρμούς για το πως έχασε τη δουλειά του ως κασκαντέρ με αποτέλεσμα να γίνει “χαμάλης” του πρώτου, καθώς και οι συνήθειες της τελευταίας, που αρέσκονταν να παρακολουθεί τον εαυτό της στο σινεμά και να σκέφτεται πως γύριζε τις εικόνες παίζοντας Τζετ Κουν Ντο με τον Μπρους Λη που και στις δυο παραπάνω περιπτώσεις υπήρξε ο κοινός παρονομαστής των όλων συνειρμών.

Περισσότερα

Η ποιητική Milonga της “Αγρυπνίας”

Ο Μεγάλος Χόρχε Λουίς Μπόρχες, (παρότι οι μεταφράσεις που έγιναν στο έργο του αλλοιώνουν αυτό που αποτύπωνε ο πύρινος λόγος του μέσω της ταλαντούχας και μοναδικά ποιοτικής γραφής του), έφτιαξε υπέροχες μυθοπλασίες, εξαιρετικά διηγήματα, ακούμπησε με μεγάλο πάθος και εξίσου μεγάλο σεβασμό σε προγενέστερους αυτού. Οι Αφηγήσεις για την διαχρονική ατιμία της υφηλίου, που οι ένοικοι της μέσω του φόβου προσπαθούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για την αιώνια ζωή, έρχονται σε κόντρα με την εικόνα του δημιουργού τους που θα του ζητήσουν για μια φορά ακόμα συγχώρεση και μετά όλα καλά. Ο ποιητής/συγγραφέας προσεγγίζεις τις σκιές της μυθολογίας και τα φανταστικά όντα που ο Δάντης για πρώτη φορά έφερε στην επιφάνεια ως κολασμένα, (που για τον Μπόρχες προσιδιάζουν φυσικά κάθε αντιστασιακό κίνημα με βάση την αντίθεση στην κυρίαρχη κρατική ιδεολογία). Όταν ο μεγάλος Αργεντινός λόγιος έφτιαχνε ποιητικές συλλογές συνήθιζε να κάνει νοερά ταξίδια πότε στις νύχτες του κόκκινου και του γαλάζιου και πότε στις επιρροές που είχε από μεγάλους συναδέλφους του.

Περισσότερα

“Η Πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας”

Ο σπουδαίος κινηματογραφιστής αλλά κυρίως σκηνοθέτης, ο 73 χρόνος Ντενί Αρκάν, που μάλλον ολοκλήρωσε την οικονομικοπολιτική του παρέμβαση με την ταινία, “Η Πτώση της Αμερικάνικής Αυτοκρατορίας” τριάντα δύο χρόνια μετά την «Παρακμή της Αμερικανικής αυτοκρατορίας» του 1987, καταδείχνει το σήμερα εκεί που δε μπορεί να παρατηρήσει ο, άστεγος, ο υπάλληλος, ο μικροαστός και φυσικά ο άνεργος, που το σύστημα τους χρησιμοποιεί και μετά πετάει σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Πως ότι αναφέραμε στην αμέσως παραπάνω παράγραφο και αυτά που αναφέραμε ως πρόλογο λίγο ακόμα παραπάνω, είναι μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει σε αυτή τη φάση και δεν φαίνεται να συμπαρασύρει τις μαστουρωμένες από ανάγκη αποταμίευσης πλούτου λαϊκές μάζες, σε επαναστατικές διαδικασίες με προοπτική. Μπορεί το Καπιταλιστικό σύστημα να παρήκμαζε ήδη από την δεκαετία του 1980, αλλά τώρα παραπαίει πραγματικά, όμως με όρους λοβητούρας και σκοτεινών διαδρομών του χρήματος που ούτε οι χρήσιμοι ανόητοι της κρατικής καταστολής μπορεί να αντιληφθούν μιας και εκφράζουν την πλειοψηφία των ακαλλιέργητων, των λούμπεν και των μικροαστών που θέλουν ησυχία νεκροταφείου και μπροστά στα μάτια τους χωρίς φυσικά να παίρνουν χαμπάρι το οτιδήποτε.

Περισσότερα

“Η Τσιγγάνικη Σονέτα του ματωμένου γάμου”

Φανταζόμαστε (γιατί αυτό μόνο μας απέμεινε από τον τεράστιο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα), να ζούσε φυσιολογικά μερικά χρόνια ακόμα και να αποθέωνε την πιο δημιουργική ποιητική και συγγραφική του έμπνευση του που δε θα σταματούσε στην τριλογία που υπογράμμιζε και στηλίτευε διαρκώς την πειθήνια υποταγή των γυναικών της ισπανικής υπαίθρου που αποζητούσαν ελευθερία από την παραδοσιακή κοινωνία της. Μια κοινωνία ηθικών κανόνων μιας αυστηρής καθολικής ηθικής που αρνούνταν πεισματικά την κοινωνική και ερωτική ισότητα. Πότε με νέες σονάτες των σκοτεινών ερώτων, πότε με νοερά ταξίδια στη σελήνη, πότε με τις αναλύσεις του για τους “ματωμένους γάμους” και τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα με τις αντάρτισσες που έβρισκαν διαφυγή και καταφυγή με τους Δημοκρατικούς στον Ισπανικό εμφύλιο που τον πρόλαβε ίσα ίσα στο ξεκίνημα του ακριβώς ένα μήνα πριν τον βρουν και συλλάβουν τα καθάρματα. Σίγουρα δεν θα περιορίζονταν στα τρομερά θεατρικά έργα της τριλογίας όπως “Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” – “Γέρμα”- “Ματωμένος Γάμος”, ούτε στα αριστουργήματα όπως ο “Ο έρωτας του δον Περλιμπλίν με την Μπελίζα στον κήπο του” και φυσικά η “Θαυμαστή Μπαλωματού”. Η φυγή του ήταν ένα αναπάντεχο χτύπημα στη γνώση, στην αγάπη, στον έρωτα και στην αιώνια αναγκαιότητα για την χειραφέτηση και κοινωνική απελευθέρωση των γυναικών στην ισπανικής υπαίθρου.

Περισσότερα

Οι συνθέτες της αντεστραμμένης μελωδίας

Από το Boise της πολιτείας του Idaho, η παρέα του Doug Martsch, κατασκευάστηκε το 1992 για να διαχυθεί στο ωτορινολαρυγγολογικό σύστημα της κάρας των τυχαίων ακροατών της, ως η τελευταία εναλλακτική λύση των “αρχαίων” ηλεκτρικών μελωδιών που προσπαθούν να γίνουν “διάσημες” και να προβάλλονται διαρκώς από το εγγύς μέλλον.

Περισσότερα