Ο Μολυβένιος Στρατιώτης του Σινεμά

Ο Κινηματογραφιστής των γλυκόπικρων αναμνήσεων, των φαντασμάτων, των πνευμάτων και των σκιών, ο Καζανόβας της πόλης των γυναικών, στις περισσότερες ταινίες του συνδιαλέγονταν δημοσιογραφικά(αλλά με πολλές καλλιτεχνικές πινελιές), με τους “τρελούς”, αλαφροΐσκιωτους και αλλοπαρμένους του φεγγαριού και της ευδαιμονίας της γλυκιάς ζωής, που ονειρεύονταν ταξίδια με τα πλοία των ονείρων τους στους ντόκους της ακολασίας, που ενίοτε τα πνεύματα της κάθε Ιουλιέτας, έψαχναν σαρκικές απολαύσεις.
Στο 8½(μια αθάνατη ταινία, απ΄ τις σπουδαιότερες του παγκόσμιου σινεμά), έκανε πράγματα που κανένας άλλος σκηνοθέτης της εποχής του δεν τόλμησε τόσο βαθιά να υλοποιήσει και στο βαθμό που το υλοποίησε αυτός. Στο εν λόγω φιλμ σεναριοποίησε και σκηνοθέτησε τα βιώματα του, εκτίθοντας τα πάθη του στο φιλοθεάμων κοινό. Εδώ πέρα ο μεγάλος Φελίνι διηγείται μία προσωπική ιστορία, που κατά βάθος ήταν ένα άνευ προηγουμένου ψυχογράφημα. Ένας σκηνοθέτης (τον οποίο ενσάρκωνε ως πρωταγωνιστής ο πιο όμορφος ηθοποιός του 20ου Αιώνα, ο τεράστιος Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ως ένας άλλος Φελίνι), ήταν το κυρίως πιάτο, το κεντρικό πρόσωπο που κουβαλούσε πάνω του, εντός κι εκτός του, ένα πολυτάραχο και ταυτόχρονα υπέροχο άνθρωπο που δεν ήταν κρυψίνος. Όλες οι Αναμνήσεις και οι συνειρμοί του, τα προσωπικά του φαντάσματα, τα ονειρικά του παραληρήματα, το περίπλοκο και απείθαρχο σύμπαν του, οι ερωτικές του εμμονές και προσμονές, συγκατοικούσαν αρμονικά σε ένα κόσμο απόλυτα και καθαρά προσωπικό, γοητευτικό, ακαταμάχητο και κινηματογραφικά ασύλληπτο.
Σαν σήμερα λοιπόν έφυγε ένα τεράστιο ταλέντο που για τους υπογράφοντες του άρθρου, εκείνη η ημέρα (σε μια σκοπιά σε ένα απομονωμένο λόφο της Κω, πλάι στα απορρίμματα που καίγονταν αργά και στο βάθος το Αιγαίο), ήταν σαν να χάναμε ένα κομμάτι του είναι μας.
Ο τεράστιος Φεντερίκο Φελίνι ζει στις αίθουσες του σινεμά, στις βάσεις δεδομένων που έχουν αποθηκευτεί ως ερώτημα οι ταινίες του, ζει και θα ζει αιώνια, όσο υπάρχει η έννοια Κινηματογράφος ως η 7η τέχνη και μπορεί “τα φώτα του Βαριετέ” να έσβησαν και έπεσαν νωρίς, πριν καν να γεμίσει με μελωδίες το χώρο και το χρόνο, η πρόβα της αγαπημένης του ορχήστρας, ωστόσο ο “λευκός Σεΐχης” του Σινεμά, θα είναι πάντα εδώ, μαζί μας, χωρίς οι προβολείς να πέφτουν πάνω του, γιατί ο μεγάλος Φελίνι είναι από μόνος του φως…

Περισσότερα

Μισός Αιώνας Παγκόσμιος Ιστός

Το εγχείρημα το πραγματοποίησε πειραματικά ο τότε φοιτητής, ο Charles Kline και έμελλε να είναι η καθοριστική ημερομηνία ανακάλυψης του διαδικτύου.
Η απόπειρα πραγματοποιήθηκε με μερική επιτυχία καθώς σε πρώτη φάση η προσπάθεια σύνδεσης κατέρρευσε μόλις στο δεύτερο γράμμα, ενώ η δεύτερη κατέστη εφκτέα και στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία μερικά λεπτά αργότερα. Παρότι υπήρξαν κι άλλες προσπάθειες σύνδεσης τερματικών κατά το τότε κοντινό παρελθόν, αυτές περιορίζονταν στο γεγονός, ότι σχετίζονταν μόνο με ίδια τερματικά(ίδιου τύπου υπολογιστές και μάλιστα με το ίδιο λειτουργικό σύστημα), δηλαδή δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια τουλάχιστον ανεπίσημα, ωστόσο αποτέλεσε την απαρχή του παγκόσμιου ιστού, που χτες συμπληρώθηκε μισός αιώνας από την πρώτη τουλάχιστον επίσημη εφαρμογή του.

Περισσότερα

O Κινηματογραφιστής της Σόνιας

Ο Τάκης Κανελλόπουλος το 1962 γύρισε μια από τις πιο σπουδαίες αντιπολεμικές και εσκεμμένα ασπρόμαυρες ταινίες τις εποχής τον “Ουρανό” εν όψει και της επετείου των ημερών την 28η του Οκτώβρη, που ουσιαστικά στηρίζεται και σχετίζεται σε πάνω σε αληθινές αφηγήσεις όσων έζησαν την περίοδο από το 1940 – 1944 τη φρίκη του Β’ ΠΠ και ήταν όλες στηριγμένες πάνω και μόνο σε πραγματικά γεγονότα.
Μέχρι το 1980 γυρίζει άλλες έξι ταινίες, όπου δεν παραβλέπεται σε καμία από αυτές η συναισθηματική τοποθέτηση – πινελιά των ηρώων – αντιηρώων του (η ηρωϊδων – αντιηρωίδων του όπως η Σόνια), ειδικά από αυτές που γυρίστηκαν από το 1972 και μετά, όπου το ερωτικό δράμα είναι “πανταχού παρών (και δυστυχώς) τα πάντα πληρών” με όρους προτεσταντικής ηθικής και Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο τιμωρός είναι σε κάθε σημείο παραμονεύοντας στη γωνία και ο κλοιός γίνεται συσφιγκτήρας.
Τόσο στην “Τελευταία Άνοιξη”, [(όπου μια παρέα χωρίζεται από τον Πόλεμο) και τα τρία μέρη της ακροβατούν σε νέες ζωές, άλλες στην αλληλεγγύη με το συμπολεμιστή τους, άλλες με την προστασία στα φυλακισμένα πουλιά και άλλες στην λιποταξία και στο ψέμα χάριν ερωτικής αναγκαιότητας που δημιουργεί μια παράνομη σχέση με το τέταρτο μέλος της παρέας την Άννα)].
Τόσο στο “Χρονικό μιας Κυριακής”, όπου έξι σπονδυλωτές ιστορίες δημιουργούν ένα πεδίο ορισμού πάνω κάτω, κοινό, την αναγκαιότητα για επίτευξη της προσμονής έξι διαφορετικών ηρώων.
Τόσο στο “Ρομαντικό Σημείωμα” την προτελευταία του ταινία, όπου τέσσερις συμφοιτητές έχουν κοινό ερωτικό στόχο που δεν είναι άλλος από την ίδια κοπέλα, η οποία θα αναστατώσει τις ζωές τους όταν αυτή θα εμφανιστεί από το πουθενά στις ζωές τους, και με τον ίδιο τρόπο θα τους εγκαταλείψει ολοκληρώνοντας το δράμα που συνεχίστηκε και στην τελευταία του ταινία τη “Σόνια” το 1980, την ίσως σπουδαιότερη ερωτική ταινία που έβγαλε ποτέ το Ελληνικό Σινεμά.

Περισσότερα

Ο κυβιστής ονειροπόλος του σουρεαλισμού

Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, όπως όλοι οι σουρεαλιστές, έκαναν τα όνειρα τους τέχνη, μόνο που αυτός τους έδινε πνοή καλλιτεχνικής γεωμετρίας και επαναστατικό περιεχόμενο κομμένο και ραμμένο για το νέο τύπο ανθρώπου, κυρίως ως σύγχρονος εικαστικός, ζωγράφος και καλλιτέχνης του ρεύματος του κυβισμού.
Έδωσε πνοή στον Δον Κιχώτη, ανασταίνοντας τον ξανά μέσα από το πρίσμα της λαϊκής προλεταριακής κουλτούρας που τόσο τον είχε επηρεάσει, διασκευάζοντας – αλλάζοντας τη μορφή και το περιεχόμενο του, στο νέο ύφος της σύγχρονης εποχής, μετατρέποντας τον Αριστοκρατικό ιπποτισμό της εποχής του Θερβάντες, σε όπλο διαπάλης για την λαϊκή εξουσία και οικονομία.
Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, ήταν τόσο στρατευμένος, που αποτέλεσε δείγμα θαυμασμού του ιδεολογικού του αντιπάλου Σαλβαντόρ Νταλί καθώς και του τεράστιου κινηματογραφιστή Λουίς Μπουνιουέλ, που φυσικά κάθε μεγάλο έργο του κρύβει μέσα του την μεγαλοπρέπεια του έργου του Πικάσο.
Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, ως επαναστάτης και καλλιτέχνης μαζί δεν γίνονταν να μην ήταν ένας ερμηνευτής του παθιασμένου έρωτα και του πιο όμορφου δημιουργήματος της φύσης, του γυναικείου φύλου και παράγοντα. Εξάλλου μεγάλα έργα του όπως “Το Φιλί”, ο “Αρλεκίνος”, τα αναρίθμητα έργα για τις γυναίκες που άλλοτε καθήμενες, άλλοτε αφημένες στα πάθη τους, άλλοτε κάνοντας δουλειές του νοικοκυριού , άλλοτε ως κορασίδες σε ομάδες, πότε διαβάζοντας, πότε ανέμελα παλαντζάροντας τις βεντάλιες τους για να δροσιστούν, πότε εξομοιώνοντας τες με τα άνθη ενός ολάνθιστου κήπου και πότε ως μανάδες, σε μια εποχή που μεγάλο μέρος της συντηρητικής δυτικής Ευρώπης, δεν τους είχε δώσει ούτε καν το δικαίωμα της ψήφου, τον αναδείκνυαν ως ακόμα πιο μεγάλο.
Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, ως βαθιά πολιτικοποιημένος και δηλωμένος Κομμουνιστής(εξάλλου ήταν μέλος του Γαλλικού Κ.Κ μέχρι του θάνατο του 8 του Απρίλη του 1973, στο Μουζέν της Γαλλίας), σε όλο το μήκος, πλάτος, βάθος και ύψος του τεράστιου έργου του, μιλούσε για τους εργάτες που μετά το εργοστάσιο(Εργοστάσιο στο Ορντά ντε Έμπρο 1900) παίζουν κιθάρα(Man with Guitar 1911) για να απολαύσουν του ελεύθερο τους χρόνο και μόνιμα υπό τη μορφή επαγρύπνησης να παλεύουν το τέρας του Καπιταλισμού(Μινωταυρομαχία 1935) στα πλαίσια της ταξικής πάλης.

Περισσότερα

Ο μουσικοσυνθέτης της οδού Ονείρων

Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκης, ήταν στοχαστής, ήταν βαθύτατος γνώστης και μελετητής της ποίησης και της λογοτεχνίας, μισούσε απέραντα τον κοινωνικό και πολιτικό φασισμό. Ήταν πάνω απ’ όλα ένας πράος και νηφάλιος άνθρωπος που αγάπησε όσο λίγοι αυτά που η πατρίδα μας και η αστική της τάξη πέταξε στο βαθύ πέλαγος στο όνομα της κερδοφορίας.
Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, μελοποιούσε τον ματωμένο γάμο του Λόρκα, έφτιαχνε γυάλινους κόσμους με κρύσταλλα που δεν είχαν και μεγάλες αντοχές, ήταν εύθραυστα όπως ή καρδιά του, που αγαπούσε πολύ ότι υπήρχε στη φύση. Ήταν ο μουσικός ζωγράφος του χαμόγελου της Τζοκόντας, ο καλλιτέχνης των πιο αισθαντικών μουσικών χροιών της εποχής του, ήταν το παραμύθι δίχως όνομα, που σαν ρυάκι κύλαγε στα αυτιά μας, εισερχόμενο από την οδό των ονείρων. Ήταν η φωνή της Αθανασίας και του μεγάλου ερωτικού, η παράλογη πορνογραφία του Sweet Movie. Μα ήταν πάνω απ’ όλα το φως του Σείριου, που φώτιζε τη μυθολογία και την ρυθμολογία ως ο νέος Καπετάν Μιχάλης και ταυτόχρονα ο οδοιπόρος, της Ελένης και της Αμοργού, στην εποχής της Μελισσάνθης. Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, ήταν όλα αυτά και άλλα τόσα, ένας πραγματικός μύθος που τον άκουγε ολόκληρος ο πλανήτης, που οι μουσικές του πινελιές ξεπέρασαν κατά πολύ τα ελάχιστα μπροστά του “Σκαθάρια”, ταξίδεψαν στο America με ένα υπερωκεάνιο στα 60’s, έγιναν συνθέσεις και τραγούδια της Αμαρτίας σαν σκοτεινή μητέρα κάτω από τον Χειμωνιάτικο του Ήλιο, νοσταλγώντας τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου και τις μπαλάντες της Οδού Αθηνάς.
Αυτός ήταν ο Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, που μας λείπει, όπως λείπουν όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να κάνουν την Ελλάδα φως και όχι σκότος, και παρακμή όπως αυτή που ζούμε στην εποχή της κρίσης, όπου παιδάκια πνίγονται στις ακτές μας και αντί να αναδείχνεται η αλληλεγγύη, η στοργή, η φιλοξενία και η αγάπη, αναδείχνεται το ταξικό μίσος του καπιταλισμού από τους εγχώριους μικροαστούς ιθαγενείς….

Περισσότερα