Οι Αθάνατες πένες της Ρωσικής Λογοτεχνίας

Ένας άλλος επίσης μεγάλος, ο Ο Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι (ρωσ.: Фёдор Михайлович Достоевский), γεννηθής στις 30.10.1821, έφυγε την ίδια μέρα με τον Αλέξανδρο Πούσκιν, αλλά πολλές δεκαετίες αργότερα το 1881. Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, όπως και ο Πούσκιν, αποτέλεσε ένα σπουδαίο παγκόσμιας(ακόμα και σήμερα) κλάσης Ρώσο συγγραφέα, που κάθε έργο του φρόντιζε να είναι ένας βαθύτατος στοχασμός που κινούνταν πότε στα όρια ενός σκληρού ρεαλισμού, (αποτύπωμα της παραπαίουσας Αυτοκρατορικής Ρωσίας, όπου στα μεγάλα αστικά κέντρα είχε χάσει τα Αριστοκρατικά και Φεουδαρχικά της χαρακτηριστικά, οδεύοντας σε έναν βιομηχανικό Καπιταλισμό) και πότε στα όρια του της υποκατηγορία του υποκειμενικού ιδεαλισμού, τον υποκειμενικό Βολονταρισμό(η υποκειμενική Βουλησιαρχία).

Περισσότερα

Η λογοτεχνία της ακυβέρνητης Άνοιξης

Οι Διηγήσεις του διαπλέκονται δίπολα, ανάμεσα σε Ρωμιούς βιοπαλαιστές όπως ο Νουρεντίν Μπόμπα, αλλά και σε αλλόκοτα πλάσματα και ανθρώπους που κάθονται στους κάβους και αγναντεύουν τον ορίζοντα λες και περιμένουν κάτι από αυτόν, κάποιο δειλινό κάποιου Απρίλη σαν βίοι παράλληλοι, αυτοί της αναμονής κι αυτοί της δράσης. Τότε που οι νύχτες έρχονται καθυστερημένα και μικραίνουν διαρκώς, δίνοντας παράταση στη ζωή, μέχρι να έρθει το Καλοκαίρι και να γίνουν ακόμα πιο ελάχιστες όπου κι εκεί η διαφοροποίηση οξύνεται. Στη γραφή του τα παραπάνω υποκείμενα, είτε θα παραδοθούν την στους ύπνους του μεσημεριού στα αλώνια του έρωτα, της γέννεσης και του θανάτου, είτε θα τα βάλουν όπως ο Νουρεντίν Μπόμπα με πασάδες και ξένους μπανκέρηδες, όργανα και στηρίγματα κι οι δυο τους της αγγλικής κατοχής, που ρουφούν το αίμα της εύφορης Αιγύπτου πετώντας ψίχουλα στους Ιθαγενείς. Στα δίπολα των διηγήσεων του, τα μεν θα αναζητήσουν τη λήθη στην αναπόληση και στο πιοτό, τα δε, θα γίνουν λόγω φιλότιμου, από βαρκάρηδες, φονιάδες, ληστές και πειρατές, και εν τέλη καταλήγουν αντάρτες και λαϊκοί ηγέτες, για την απόδοση του “δικαίου”.

Περισσότερα

XENOBOTS, όπως λέμε βιολογικά Robots

Οι τεχνητοί βιολογικοί οργανισμοί οι οποίοι για χρόνια είναι στο πεδίο της πειραματικής έρευνας ονομάστηκαν xenobots, πάνω στην προσπάθεια να δημιουργήσουν έμβια ρομπότ με τη βοήθεια ζωντανών κυττάρων που ελήφθησαν από έμβρυα ζωντανών οργανισμών όπως βατράχων στη συγκεκριμένη περίπτωση. Σχεδιάστηκαν εξ ολοκλήρου σε υπολογιστή και στη συνέχεια συναρμολογήθηκαν με νέες μορφές ζωής μήκους μερικών χιλιοστών, δίνοντας τους τη δυνατότητα είτε να κινηθούν μόνα τους προς είτε και να αυτοθεραπευθούν μετά από ένα τραυματισμό. Μπορεί από κυτταρική και γενετική άποψη τα xenobots να είναι βάτραχοι, αφού ο γενετικός τους κώδικας(DNA) να προέρχεται 100% από βατράχους, παρόλα αυτά δεν είναι βάτραχοι, με το μέλλον να μας δίνει μεγάλες και εκπληκτικές δυνατότητες μειγμάτων ανάμεσα σε ζωντανούς οργανισμούς και τα ρομπότ, ωστόσο έχουμε πολύ δρόμο μέχρι τότε και δεν υπάρχει κανένας λόγος να βγάζουμε οποιαδήποτε συμπεράσματα.

Περισσότερα

Τα υπέροχα τοπία των σιωπηλών χρωμμάτων

Ο Μεγαλέξανδρος του Ελληνικού Κινηματογράφου δεν υπήρξε ουδέποτε ελιτιστής, όσο κι αν ορισμένοι κύκλοι παλαιού ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού(που ετοιμάζεται να βρεθεί ξανά στις οθόνες μας) και το πολιτικό προσωπικό του λεγόμενου “εκσυγχρονισμού” της εποχής τον πολέμησε όσο κανέναν άλλο καλλιτέχνη. Ο Τεό ήταν μια πρωτοπορία μεγατόνων, που με καταγωγή και ρίζες λαϊκές( ειδικά από την πλευρά της μητέρας του, μιας χωριατοπούλας από το Γαβαλοχώρι Αποκορώνου του νομού Χανίων), που ανέδειξε απ’ την πλευρά των μονίμως ηττημένων το ήθος, την ποιότητα και την μελαγχολία τους και φυσικά τις πανανθρώπινες αξίες που κουβαλούσαν, βγαλμένες από την ίδια την ταξική μπότα της “μετεμφυλιακής” Ελλάδας. Τα γκρίζα τοπία στην ομίχλη και η σιωπή του θιασάρχη της απόλυτης και απέραντης αισθητικής είναι εμποτισμένα μέσα όλες τις τριλογίες του, της ιστορίας, της σιωπής, των συνόρων και της μοντέρνας Ελλάδας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αφού η άλλη θάλασσα του, τον πήρε στο βυθό της, άφησε το απέραντο κενό και ρίχνοντας τη σκόνη του χρόνου στα μάτια του νεοελληνικού κινηματογραφικού πολιτισμού, κάνοντας τα λιβάδια της Βόρειας Ελλάδας να δακρύζουν και να λυγίζουν με το χαμό του. Όταν τον έθαβαν και πάλι σημειολογικά όλα τα τοπία στη χώρα ήταν βροχερά και θλιμμένα. Ο Τεό ήταν το βλέμμα και απάντηση του σύγχρονου και μοναχικού Οδυσσέα που με το ένα πόδι σκέφτονταν σαν άνθρωπος της ανατολής(κυρίως της Βαλκανικής) και με το άλλο πόδι να είναι μετέωρο και παγωμένο στο χρόνο, να αναζητά ζωτικό χώρο στα ιδανικά της Δύσης, που και η ίδια έχει εδώ και δεκαετίες βίαια είχε απεμπολήσει.

Περισσότερα

Ο Άνθρωπος που ανακάλυψε το Μοντάζ

Ο Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Αϊζενστάιν (Сергей Михайлович Эйзенштейн, που γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου1898 κι έφυγε απ΄τη ζωή στις 11 Φεβρουαρίου1948), ήταν το διαμάντι της παγκόσμιας Κινηματογραφίας, ο σπουδαιότερος όλων των κινηματογραφιστών. Ήταν ένας τεράστιος δημιουργός, αυτός που ανακάλυψε και καθιέρωσε σε το μοντάζ και που χωρίς αυτόν πιθανότατα ακόμα και σήμερα να μην το γνωρίζαμε, όπως πιθανότατα να μην ήταν το Σινεμά μήτε η 7η Τέχνη, μήτε ένα μαζικό υπερθέαμα που πάνω στηρίζεται ακόμη και η τηλεόραση. Χωρίς τον Αϊζενστάιν, θα ήμασταν πολύ πίσω και όλοι που αγαπάμε το σινεμά, είτε ως τέχνη, είτε ως μαζικό θέαμα πρέπει να του ανάβουμε ένα καντήλι μιας και σε αυτόν οφείλεται όλη η σύγχρονη κινηματογραφία.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal