Εκπομπή 10η istoschWEBRADIO & Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες 28/8/2020

Μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, μετακαραντίνες και διάφορες αναγκαστικές εργασίες αλλαγής ταμειακών μηχανών, φορολογικών μηχανισμών και εμπορικών προγραμμάτων που μας επέβαλε η πλέον διπολική κυβερνητική πολιτική που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα, καθώς και των πλέον περίεργων διακοπών που ζήσαμε το τελευταίο διάστημα, είμαστε εδώ με το 10ο podcasting των Ηλεκτρικών Κολλεκτίβων, συνεχίζοντας να κάνουμε “υπομονή και όνειρα” που λέει η αγαπημένη μας νεολαία στην υπέροχη αργκό της που ανέκαθεν λατρεύαμε. Χωρίς να ήταν δική μας επιλογή επιστρέψαμε με την νέα “τοπική” Καραντίνα που μας επέβαλαν οι κυβερνώντες, με τάχα μου δήθεν δική μας ευθύνη και από πρότυπα συμπεριφοράς γίναμε αυτοί που γεννήσαμε την “υγειονομική κρίση” με το υπέροχο και εύηχο παραμυθάκι της “ατομικής ευθύνης”, λες κι εμείς φέραμε τον ιό που μέχρι τις 15 του Αυγούστου ήταν μηδενική και ξαφνικά άρχισε να σπάει τα κοντέρ…

Περισσότερα

Ο φτωχός και στρατευμένος στοχαστής της πεντάρας

Ο Μπρεχτ ήταν και η μορφή και το περιεχόμενο του γεμάτου σύγχυση Γερμανικού μεσοπολέμου και του καλλιεργούμενου χωρίς υπέδαφος εθνικισμού(τον οποίο ευτυχώς απεχθάνονταν). Τα μόνα χαρακτηριστικά που προσιδίαζαν την Γερμανική του καταγωγή, ήταν αυτά των αντιθέσεων και των αντιφάσεων που ακόμα και σήμερα κουβαλάει ως έθνος-κράτος, το οποίο προέκυψε με τη σύμφυση της Αυτοκρατορίας της Πρωσίας και της Αυτοκρατορίας της Βαυαρίας καθώς και κάποιων ξεπεσμένων βασιλείων του Δυτικού Ράιχ. Ο Πολυτάλαντος και βαθιά πληγωμένος Μπρεχτ παρότι σπούδαζε στο Μόναχο Ιατροφιλόσοφος(μια ειδικότητα που σήμερα μάλλον έχει εκλείψει), τα παράτησε όλα και μπήκε με τα μπούνια στον καλλιτεχνικό και συγγραφικό χώρο επίσης ευτυχώς. Ήταν αυτός που επέβαλε το επικό Θέατρο στην Γερμανία του μεσοπολέμου κι αυτός που διαχώρισε το Θέατρο από την παμπάλαια και ξεπερασμένη Αριστοτελική αισθητική αρχή, οδηγώντας το εκεί που του άξιζε από από τα μαύρα δάση, στις πολιτείες της ασφάλτου. Ο καχύποπτος και τεμπέλης, καθώς κι απόλυτα ευχαριστημένος στα στερνά όπως χαρακτήριζε στην ευφυέστατη πρόζα του τους μικροαστούς σαν άλλος – νεότερος Γκόρκι, φόρεσε ένα σκληρό πολιτικό καπέλο επιβάλλοντας στην σκηνή την στρατευμένη τέχνη. Πήρε το σύγχρονο θέατρο απ΄ το χεράκι αποτινάσσοντας από πάνω του την κόπρο του Αυγεία. Στα σενάρια του, την ποίηση, τον γραπτό λόγο, αλλά και την καλλιτεχνική κριτική δεν υπάρχουν υπερφίαλα σχήματα και ξεπερασμένα μεγαλοπρεπή σενάρια και σκηνικά, που εκπορεύονταν από την Αριστοτελική αισθητική και ηθική αρχή με τους κανόνες της αρχής, της μέσης και του τέλους. Η Μπρεχτική αισθητική και αρχή βασίζονταν στις κατηγορίες της διαλεκτικής και στην ίδια την υλιστική της φύση, στην πολυδύναμη έκφραση της που τα πάντα αλληλοδιαπερνούνται σπονδυλωτά, αποδείχνοντας μαζί με τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι, τον Γκόρκι(ως συγγραφέας) και τον μεταγενέστερο Νερούδα, ότι η τέχνη δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέπτη, αλλά να βαστάει και ένα μεγεθυντικό φακό ρίχνοντας μαζί με τον τελευταίο άπλετο φως στη σκηνή, όπως έλεγε ο παμμέγιστος Σοβιετικός και πρωτοπόρος ποιητής..

Περισσότερα

Η θερινή βροχή των διαττόντων Περσείδων

Οι Περσείδες ήταν ανέκαθεν ένα εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο από μια η περισσότερες βροχές διαττόντων “αστερισμών”, που ο λαός μας τα ονομάζει “πεφταστέρια”, αφού η ταχύτητα καθόδου προς την υδρόγειο και σε συνδυασμό με την τριβή τους από τα διάφορα(ανώτερα και κατώτερα) στρώματα της ατμόσφαιρας, έχουν ως αποτέλεσμα την δημιουργία μακριών πύρινων και φωτεινών «ουρών». Ακτινοβολούν από μόνα τους φως ως πυρακτωμένα σωματίδια, Ιονίζοντας τα μόρια και τα άτομα του αέρα σε αυλό διαμέτρου μερικών δεκάδων εκατοστών κατά μήκος της τροχιάς τους και τα ηλεκτρόνια επανασυνδεόμενα στη συνέχεια με τα άτομα τους εκπέμπουν φως.

Περισσότερα

Ο Γκόργκι των Βαλκανίων

Ο Καζαντζάκης του είχε δώσει το προσωνύμιο ο “Γκόργκι των Βαλκανίων”(το οποίο δεν ήταν και τόσο εύστοχο, η τόσο πραγματολογικό) και ήταν “γιος της πλύστρας”(μια φράση από ένα τσιτάτο που έχουν αποδώσει στο Λένιν και είχε μεταφράσει ο Γκράμσι για τον πρώτο), της Ζωίτσας Ιστράτι (Joiţa Istrate) και ενός Έλληνα τυχοδιώκτη που εμπορεύονταν καπνά στη μαύρη αγορά στη μετά-Οθωμανική Βαλκανική Χερσόνησο , του Κεφαλλονίτη Γεωργίου Βαλσαμή. Ο Παναΐτ Ιστράτι (Panait Istrati), η Παναγής Βαλσαμής(ελληνιστί) δεν είχε την τύχη να γνωρίσει ποτέ τον Επτανήσιο πατέρα του, ενώ γεννήθηκε σαν χτες στις 10 του Αυγούστου του 1884. Μπορεί να ήταν μια διφορούμενη, ωστόσο ήταν μια πολύ καλά συγκροτημένη και εμβληματική συγγραφική προσωπικότητα που είχε και έκανε αλλεπάλληλες και αλματώδεις ιδεολογικές υπερβάσεις (και από μέλος του ΚΚ της Ρουμανίας, αναδυόταν σε υπερασπιστή του “Ρουμανισμού”) οι οποίες ανάδειχναν μια αλλοπρόσαλλη ψυχική μετάλλαξη και ήταν αποτέλεσμα των μεγάλων συναισθηματικών μεταπτώσεων, τις οποίες παρατηρούσε ¨δια γυμνού οφθαλμού” ακόμα και ένας μη εξειδικευμένος αναγνώστης.

Περισσότερα

Ο γιος της γερακίνας και στιχουργός της Καταχνιάς

Ο Κώστας Βίρβος σε όλο το διάστημα κατά το οποίο ενασχολήθηκε επαγγελματικά με το χώρο της στιχουργικής ένδυσης του περιεχομένου των υπέροχων μουσικών θεμάτων που του είχαν ανατεθεί, τα μετέτρεψε σε μεγαλειώδη και αθάνατα λαϊκά τραγούδια τα οποία απογείωναν τα πάθη και τις αγωνίες ενός βασανισμένου λαού, ενώ πέρασαν ανεπιστρεπτί ως ένα δομικό ιστορικό ντοκουμέντο της εποχής του. Τα τραγούδια που είχαν τη στιχουργική του σφραγίδα τα σιγοψιθύριζαν ακόμα και αυτοί που φιλοσοφικά, ταξικά και ιδεολογικά άνηκαν στην αντίπερα όχθη, ενώ σε πολλές περιπτώσεις χορεύονταν υπό τη μορφή του ζεϊμπέκικου ακόμη και από τους απογόνους των βασανιστών του, που μονίμως, σταθερά και χωρίς καμία αιδώ προσπαθούν εδώ και δεκαετίες να διαστρεβλώσουν τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα και να τα παρουσιάσουν δικά τους κατασκευάσματα. Ακόμα και οι εκπρόσωποι του μεγάλου εγχώριου επιχειρηματικού γίγνεσθαι παρότι ιδεολογικοί του αντίπαλοι, τον θεωρούσαν πολύ μεγάλο, εφόσον είχε κερδίσει δικαιωματικά με την δουλειά του το σεβασμό απάντων.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal