Ο νονός της Ανατολίτικης world Jazz

Το Ντιτρόιτ, εκτός του ότι υπήρξε ο επόμενος σταθμός του, καθώς και το νέο του περιβάλλον, τον έφερε σε επαφή με κολοσσιαία ονόματα όπως οι Μιλτ Τζάκσον, Έλβιν Τζόουνς, Κένι Μπαρέλ, απ΄ τους οποίους εντρύφησε στον μαγικό κόσμο της τζαζ, ενώ το 1938 ήταν πλέον ένας ολοκληρωμένος σαξοφωνίστας όπου είχε γίνει ανάρπαστος επαγγελματικά σε αρκετές ορχήστρες του λεγόμενου σουίνγκ, όμως το αχόρταγο μουσικό του πνεύμα, το πολυδύναμο πάθος για γνώση και μελέτη, καθώς και το πολυκλαδικό του ταλέντο, τον οδήγησαν στην Be-Bop την αμέσως επόμενη δεκαετία, αλλά κι εκεί στάθηκε μεταβατικά, μεγάλη υπόθεση ο καλλιτέχνης να προχωράει και να ξεφεύγει από τα στεγανά, τις προλήψεις καθώς και τις προκαταλήψεις της εποχής του και να ταξιδεύει αέναα(πολλές φορές και μοναχικά)στο μέλλον.
Το 1949 ήταν και η πιο σπουδαία στιγμή της καριέρας του, όταν εντάχθηκε στο σχήμα του Ντίζι Γκιλέσπι με τον οποίο για ολόκληρη τη χρονιά περιόδευαν δίνοντας ζωντανές εμφανίσεις, παραστάσεις & εκδηλώσεις . Από το 1950 και μετά την επιστροφή του στο Ντιτρόιτ ασχολήθηκε με το φλάουτο και με την θεωρητική και ιστορική του στροφή στο πολιτικό και πολιτιστικό Ισλάμ, αλλά όχι στον Μουσουλμανισμό(που είναι η θρησκευτική του δηλαδή λατρεία). Ήταν τότε που άλλαξε το όνομά του σε Γιουσέφ Λατίφ (Yusef Lateef), το οποίο στα αραβικά σημαίνει Ιωσήφ Ευγενικός και με αυτό το όνομα πορεύτηκε μέχρι το τέλος και έγινε από γνωστός και διάσημος σε τοτέμ στον κόσμο της τζαζ.
Υπήρξε ένας σπουδαίος συνθέτης, μουσικός, πειραματιστής και στοχαστής σε όλο το πλέγμα της μουσικής βιομηχανίας, θεωρείται ο νονός και πατέρας της arab-world-Jazz, αλλά το πιο σημαντικό απ΄όλα είναι ότι έπαιξε από New-age, modern-jazz, post-bop, jazz-fusion, swing, hard-bop, third-stream και τέλος world music, την οποία τίμησε δεόντως.

Περισσότερα

Ο λαβύρινθος του ταύρου

Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Guillermo del Toro), είναι ένα κινηματογραφικό μείγμα των κινηματογραφιστών που με βάση τα γυρίσματα του φαίνεται ότι υπήρξε θαυμαστής και λάτρης τους.
Παντού σε κάθε φιλμ ενυπάρχει τόσο ο David Cronenberg, τόσο ο John Carpenter, καθώς και ο μέγιστος, αλλά και μεγαλύτερος όλων, ο Ισπανοαμερικανός Luis Buñuel.
Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Guillermo del Toro), μπήκε στην κινηματογραφία σαν ταύρος στον Λαβύρινθο του Κρόνου(δηλαδή του πανδαμάτορα Χρόνου), πήρε τη μορφή του Θεού Πάνα για να οδηγήσει τα όνειρα του πάνω στις πλάτες του και το περιεχόμενο της στο βασίλειο της Μοάνα(μιας μυθικής βασίλισσας του κάτω κόσμου).
Οι γεωμετρικές του λήψεις και οι σεναριακές του τομές είναι η ευσεβείς του πόθοι, οι αποκωδικοποίηση των δικών του μύθων, που γίνονται ευπροσήγορες ροές μέσα στο ύφος των ταινιών του και από Αριστοτελικές με αρχή μέση και τέλος, μετατρέπονται σε απολαυστικές μπρεχτικού τύπου σπονδυλωτές ιστορίες που σε καθηλώνουν και δε σε αφήνουν ασυγκίνητο ούτε δευτερόλεπτο.
Οι ταινίες του είναι ασταμάτητο ρυάκι νερού, που ποτίζουν την μνήμη και όχι τη λήθη, για την τύχη της Ισπανίας αν οι Αντάρτες νικούσαν, ακόμα και μετά την ήττα τους στον Εμφύλιο.
Είναι ένα αναπάντεχο και απροσδόκητο μεταίχμιο ανάμεσα στην προσδοκία, την παραποιημένη αλήθεια και τον προσωπικό του παραμύθι που ρέει σαν νεράκι και ποτίζει τις παρυφές των πορφυρών λόφων και παρουσιάζεται ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal