Οι υπερηχητικές σκιάσεις του κακού Φεγγαριού

Οι Sonic Youth δημιουργήθηκαν στη Νέα Υόρκη το 1981 από τους κιθαρίστες Thurston Moore και Lee Ranaldo και την μπασίστα Kim Gordon .
Το Bad Moon Rising , ήταν πολύ σκοτεινό και βαρύ, αλλά ήταν αριστούργημα και κατά τους οπαδούς τους(και όχι μόνο αυτούς) αποτέλεσε του σπουδαιότερο δίσκο τους, παρότι στην αρχή κυκλοφόρησε με σκληρές και έντονες κριτικές από τον εμπορικό τύπο αλλά σε πρώτη φάση και από τον underground, αλλά στην πορεία δικαιώθηκε πανηγυρικά και με συνοπτικές διαδικασίες.
Για την ιστορία αυτό που είχε πει ο Thurston Moore, ήταν αποτέλεσμα του πως έβλεπαν τα μέλη του σχήματος για το εν λόγω συγκρότημα, ήταν μάλλον η πιο δυνατή φράση που έχουμε ακούσει από μέλος μιας ομάδας που αδιαφορούσε για τα charts κι ευτυχώς.”Η μπάντα μας θα μπορούσε να είναι η ζωή μας”, στο περιοδικό τύπο Scenes from the American Indie Underground και αφορούσε την πιο σημαντική περίοδο του τεράστιιου αυτού σχήματος για την περίοδο 1981–1991. Ήταν το πρώτο άλμπουμ της μπάντας που συνδύαζε τόσο έντονα πειραματικό υλικό ως προς τον ήχο, τέτοιες νέες καινοτομίες που σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές από τους μέχρι τότε mainstream κριτικούς, αφού κάθε κομμάτι εμπεριείχε με μεταβατικές παραγωγές και δεν είναι τυχαίο ότι ο μεγαλύτερος δισκογραφικός παραγωγός Steve Albini, τη θεώρησε “μεγαλειώδη”.

Περισσότερα

24 του Μάρτη μια σπουδαία για την ιστορία ημερομηνία

Σήμερα είναι 24 του Μάρτη και δυο σημαντικά φαινόμενα πραγματοποιήθηκαν, το πρώτο στα μέσα του 19ου Αιώνα και στις αρχές του 20ου, το οποίο αφορά τη γέννεση ενός πολύ μεγάλου Φυσικού και πατέρα της ραδιοφωνίας του Αλεξάντρ (Αλέξανδρος) Στεφάνοβιτς Ποπόφ, ενώ το δεύτερο ήταν η μέρα που ξεκίνησε η πρώτη μεγάλη πολεμική επιχείρηση κατά της τότε Νέας Γιουγκοσλαβίας και ήταν ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος του 20ου Αιώνα το 1999. Κατά διαβολική σύμπτωση την ίδια μέρα μετά από 23 χρόνια, έφυγε απ΄ τη ζωή η Υπ. Εξ. των ΗΠΑ Μαλντίν Ολμπράϊτ,η οποία μαζί με τον νυν “πλανητάρχη” και τους Ισπανούς Σοσιαλδημοκράτες Χαβιέρ Σολάνα(ήταν ο τότε Γ.Γ του ΝΑΤΟ)και Φελίπε Γκονζάλες, υπήρξαν οι αρχιτέκτονες της διάλυσης της χώρας αυτής.
Η Εποχή που ζούμε είναι η άμεση και νοητή συνέχεια αυτού του πολέμου, δηλαδή είναι μια εποχή που γίνεται λόγος για τη διαπάλη ανάμεσα σε δυο διαφορετικούς κόσμους που ενυπάρχουν στην εποχή μας και συγκρούονται πλέον ανοιχτά στο μέτωπο της Ουκρανίας, μέχρι πότε άγνωστο. Ωστόσο αυτός ο πόλεμος κρατάει από την εποχή που η Ευρωπαϊκή Ήπειρος ως το μικρότερο γεωγραφικά αδελφάκι της Ασίας, μπήκε στην Φεουδαρχία και κατάλαβε ότι μπορεί να απεξαρτηθεί και ανεξαρτητοποιηθεί βιαίως από το μεγαλύτερο του, μέλος της Οικογένειας της Ευρασίας κι αυτό, δηλαδή την Ασία που λίγο πριν προαναφέραμε.

Περισσότερα

Ο προσανατολισμός του φωτεινού ποιητή

Ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης ήταν και είναι περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Οδυσσέας Ελύτης, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 2 του Νοέμβρη του 1911 και εξέπνευσε στην Αθήνα, στις 18 Μάρτη του 1996, αποτέλεσε έναν από τους εμβληματικότερους κονδυλοφόρους με καλλιτεχνική φλέβα.
Ήταν από εκείνους τους ποιητές, δοκιμιογράφους, που άνηκαν στη λογοτεχνική γενιά του ’30, αλλά που δεν είναι σίγουρο ότι άνηκαν και στο δόγμα του Θεοτοκά. Δεν ήταν μόνο το γεγονός του ότι το 1979 κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ήταν αυτός που δημιούργησε άθελα του την Τουριστική εικόνα για τη χώρα μας, χαρακτηρίζοντας την, μέσα από τα έργα του, ως την πιο λαμπερή και πιο φωτεινή της Μεσογείου. Μερικά από τα πλέον δημοφιλή ποιητικά του έργα ήταν, τα Άξιον Εστί, ο Ήλιος ο πρώτος καθώς και οι Προσανατολισμοί.
Κατά τους ειδικούς επενέργησε καταλυτικά ούτως ώστε να διαμορφωθεί ένα απόλυτα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα, το οποίο τον κατέταξε και κατηγοριοποίησε στους βασικούς θεμελιωτές της ανανέωσης της εθνικής μας ποίησης, ωστόσο το χαρακτηριστικό αυτό, ήταν προϊόν της επίδρασης που είχε πάνω του η ποίηση του μεγάλου Ελιάρ που είχε μελοποιήσει κατά το παρελθόν. Αντικειμενικά αυτό που επενέργησε πάνω του, ούτως ώστε να φτάσει στον Όλυμπο της Ελληνικής Λογοτεχνίας από καταβολής του νέου Ελληνικού Κράτους, ήταν το γεγονός της μελοποίησης τους από συνθέτες παγκόσμιας κλάσης με επιπλέον οφέλη την διείσδυση του στις λαϊκές μάζες της πατρίδας μας.
Ένα ακόμα σπουδαίο γεγονός, αλλά περισσότερο φαινομενικά, ήταν ότι οι συλλογές του είχαν μεταφραστεί σε έναν πολύ μεγάλο όγκο γλωσσών ανά την υφήλιο.
Ο Οδυσσέας Ελύτης, πέραν των πολλών και σπουδαίων μεταφράσεων σε ποιητικές συλλογές, αλλά και σε σημαντικό αριθμό θεατρικών έργων, παρουσίασε και ο ίδιος με πολύ σπουδαία ανταπόκριση και αντίστοιχα δικά του έργα ως Καλλιτεχνικό Κριτικός, θυμίζοντας εδώ πέρα, ότι υπήρξε βασικό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Έργων Τέχνης και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κριτικής, αντιπρόσωπος στις Rencontres Internationales της Γενεύης και Incontro Romano della Cultura της Ρώμης, αποδείχνοτνας με αυτές τις συμμετοχές του την σημαντικότητα της γνώμης που εξέφραζε πάνω στον μέχρι τότε ζωντανό Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, που τότε και εμπνέονταν και δημιουργούσε απρόσκοπτα και ανεμπόδιστα, σχολές, υποσχολές και καλλιτεχνικά ρεύματα, που σήμερα ως γνωστόν, όχι μόνο αδυνατεί, αλλά ενυπάρχει στα συντρίμμια του σήμερα, από τους κανόνες της “αγοραίας”¨λογικής.
Όπως και ο Γιάννης Ρίτσος εντάσσονταν στη στην γενιά του ’30, ουδόλως σχετίζεται με τον πυρήνα της λογικής του Θεοτοκά όπως προείπαμε παραπάνω, τουλάχιστον στο περιεχόμενο κι αυτό αποδείχνεται στη φάση των μεταφράσεων του στο μεγάλο Ελυάρ και όχι μόνο σε αυτόν φυσικά.
Όπως και ο Ρίτσος, υπήρξε λάτρης και εκφραστής του μοντερνισμού, έτσι κι αυτός αν και ο Ελύτης μαζί με τον Εμπειρίκο πήγαν τα πράγματα ένα κλικ παραπέρα, αφού οι δυο τελευταίοι αποτιμήθηκαν με το παρακάτω μότο του πρώτου(Εμπειρίκου δηλαδή), «Υπερρεαλισμός, μια νέα ποιητική σχολή».

Περισσότερα

Όταν οι Βελούδινες Μπανανίες έγιναν εξώφυλλο

Το ημερολόγιο έγραφε 13 του Μάρτη του 1967 κι από τότε, πέρασαν πενήντα πέντε χρόνια, αφού τόσα συμπληρώθηκαν, από τότε που κυκλοφόρησε δηλαδή, ο σπουδαιότερος δίσκος της δεκαετίας του 1961-1970, ο πρώτος δίσκος (των) The Velvet Underground.
Μπορεί να πέρασαν πενηνταπέντε χρόνια, από την ημέρα που αυτός ο “εμβληματικός” και ιστορικός δίσκος με το άσπρο φόντο, στην αμέσως παραπάνω στρώση του, αποτύπωνε μινιμαλιστικά μια μπανάνα. Η τελευταία, “φέρεται” και μάλλον ήταν και το μεγαλύτερο αντιπολεμικό και αντι-δικτατορικό μήνυμα της εποχής, ενάντια στους “Ιερούς Στρατιωτικούς Δεσμούς” εκείνων των καιρών, αλλά μάλλον ακόμα και σήμερα, οι “επαΐοντες” του ηλεκτρικού ήχου και της λεγόμενης “pop art”, δεν το έχουν κατανοήσει ακόμα, αφού μάλλον, μερίδα εξ αυτών, μπερδεύει το λιτό και το απλό με το αντιεπιστημονικό, βαθιά αντιδραστικό και επικίνδυνα συντηρητικό μεταμοντέρνο, που περιορίζεται σε μεταφυσικές υπεραπλουστεύσεις.
Η “αμφιλεγόμενη”, αλλά μάλλον παρεξηγημένη προσωπικότητα, που έφτιαξε αυτό το μοναδικό εξώφυλλο με αλληγορική, μεταφορική και σημειολογική σημασία, δεν ήταν άλλη, από τον Σλαβικής Καταγωγής Λέμκο(οι εν λόγω είναι μια υποομάδα Ανατολικών Σλάβων, που ανήκει σε μια ακόμα μεγαλύτερη αυτής των Ρουθήνων και κατοικοεδρεύει, γύρω από τα Καρπάθια Όρη) Andy Warhol, ο οποίος κατηγοριοποιείται και ως ο “πατέρας” της “pop art”. Ο Andy Warhol συμβολικά, με τον τρόπο αυτό και στο εξώφυλλο του δίσκου για τον οποίο γίνεται ο λόγος, παρέπεμπε στις δικτατορίες τύπου μπανανίας, που επέβαλε στη Λατινική Αμερική κι αλλού, η WASP & WASC κυβερνητική ολιγαρχία, μαζί με το ανθρωποφάγο στρατιωτικό και βιομηχανικό σύμπλεγμα της χώρας που τον φιλοξενούσε και της οποίας είχε πάρει την υπηκοότητα, εκ γενετής στο Pittsburgh της Pennsylvania, στις 6 του Αυγούστου του 1928.

Περισσότερα

Η Άρνηση του φωτεινού τοπίου στο Σεφέρη

Ο Γεώργιος Σεφέρης, ήταν η άρνηση στο φωτεινό τοπίο της σαγήνης του τουριστικού γίγνεσθαι, μια σκληρή στροφή ανεκπλήρωτης αγάπης, πότε από κάποια κρυφά ποιήματα γεμάτα από γκρίζες αποχρώσεις και πότε από κάποια δανεισμένα στιχάκια του περιθωρίου κάτω από την αντανάκλαση του αντανακλώμενου φωτός της της πανσελήνου, που ταξίδευαν χωρίς καμία ελπίδα με μια σχεδία σαν σανίδα σωτηρίας, στη στέρνα μιας επαναλαμβανόμενης ιστορίας. Μιας στέρνας που μετατρέπεται σε θάλασσα που πάνω της συνεχίζεται το ταξίδι και στα ημερολόγια καταστρώματος καταγράφεται η συνεχόμενη ακύρωση κάθε ελπίδας, κάθε μόχθου και κάθε πόνου, που βυθίζουν τη χαρά στις γραμμές των οριζόντων.
Αυτός ήταν ο παμμέγιστος ποιητής, που λάτρεψαν, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος και τόσοι πολλοί, ως τον ποιητή του εγκαταλελειμμένου, του τραγικού και του αλληλεξαρτώμενου από τις συνθήκες μιας εποχής που η δίψα της αγάπης ήταν τόσο μεγάλη, όσο και ροπή του ρόδου προς την αποξήρανση του.

Περισσότερα