Όταν ο πίθηκος ταξίδεψε στον Παράδεισο

Ο τίτλος του εν λόγω δίσκου δεν έχει να κάνει καθόλου με τον Αμερικανό στρατηγό του Β’ ΠΠ James Harold Doolittle που παρασημοφορήθηκε για τον ηρωισμό του στην Ιαπωνία, αλλά με ένα μείγμα σουρεαλισμού, αμερικανικού punk που ο ήχος του για δεύτερη φορά μετά το Surfer Rosa δημιουργούσε μια τέτοια και τόσο μεγάλη αρμονική συνοχή και δέσιμο ανάμεσα στο ρυθμό, την αρμονία και την μελωδία, που καθορίζονταν με την 8η νότα, όπως σε όλο το punk άλλωστε πάνω σε μια χορδή στη μελωδία και όχι σε κλίμακες, με όρους που φυσικά δεν είχαν σχέση με τους μέχρι τότε γνωστούς δρόμους και με βαθιές επιρροές από τους τεράστιους Husker Du, αλλά και στο αρνητικό στίγμα που άφησαν στον Black Francis(η Charles Thompson όπου αυτό είναι το πραγματικό του όνομα), τα κηρύγματα των Ευαγγελιστών και του Ευαγγελίου, δηλαδή η προτεσταντική ηθική, που αποθέωνε τη βιβλική βία, το ρεβανσισμό, την τιμωρία, την ατομική ευθύνη, τα βασανιστήρια και τον θάνατο, όχι σαν φυσικό αποτέλεσμα, αλλά σαν τιμωρό για το πέρασμα στον εδώ βίο.
Αυτό το γεγονός τον οδήγησε σε μια λανθάνουσας μορφή αθεϊσμό που από εκεί και μετά λειτούργησε θεραπευτικά και οι Pixies βοήθησαν σε αυτή την κατεύθυνση.

Περισσότερα

Το τελευταίο encore ενός Αγίου

Ο “Άγιος” Chris Bailey, γεννήθηκε το 1957 στο Nanyuki, μια τότε αποικία της Κένυας της Ανατολικής Αφρικής και υπήρξε ένας υποδειγματικός εργάτης του ηλεκτρικού ήχου, ένας εξαιρετικός κιθαρίστας που δεν φλυαρούσε ποτέ, αλλά οδηγούσε τους ακροατές του σε νοερά ταξίδια που αν μη τι άλλο σε πάνε σε άλλες διαστάσεις τόσο στην αρμονία και στο ρυθμό, όσο και στους δρόμους της μελωδίας, φτιάχνοντας το δικό του δρόμο, το δρόμο του “Brisbane punk”, που είναι τόσο χαρακτηριστικός που δύσκολα θα τον βρούμε σε άλλα είδη του “ανεξάρτητου ροκ”.
Μαζί με όλα τα παραπάνω υπήρξε ένας εξαιρετικός παραγωγός από αυτούς που φυσικά επηρέασαν την επόμενη γενιά μεγάλων παραγωγών, όπως οι Steve Albini, Bill Laswell κλπ, αυτών που δια χειρός τους άλλαξε το όλον rock n roll.
Ο “Άγιος” Chris Bailey στις 9 του Απρίλη του 2022, έκανε το τελευταίο του encore από τη σκηνή της Καζαμπλάνκα, μέχρι κάθε μέρος που επέλεγε να κάνει τις διακοπές του γράφοντας μουσική, διαβάζοντας μπητ λογοτεχνία και παρακολουθώντας ανεξάρτητο κινηματογράφο, τα έβαλε με τους προσωπικούς τους Δαίμονες και τελικά άφησε πίσω του μια παρακαταθήκη που ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταδείξει ως την πιο δημιουργική και ταυτόχρονα πρωτοποριακή.

Περισσότερα

Οι προσκυνητές της φωτιάς σε γενέθλια μέθεξη

Ήταν 8 του Απρίλη του 1981, όταν το “Prayers on Fire” κυκλοφόρησε αρχικά από την εταιρεία Missing Link στην Αυστραλία και λίγο αργότερα από την 4AD.
Για την ιστορία, αυτός ο πρωτοποριακός δίσκος και ένας από τους 100 σπουδαιότερους του όλου ηλεκτρικού ήχου, ηχογραφήθηκε στα Armstrong’s Audio Visual Studios στη Μελβούρνη, ανάμεσα στο Δεκέμβρη του 1980 και το Γενάρη του 1981, υπό την επίβλεψη και την παραγωγή του Tony Cohen, έναν από τους σπουδαιότερους στη μουσική βιομηχανία ανεξάρτητη και πολυεθνική.
Τι ήταν όμως αυτό που έκανε αυτό τον δίσκο τόσο σημαντικό και γιατί θεωρείται σημείο αναφοράς, τόσο στο punk, τόσο στο post punk, όσο και στον πειραματικό ήχο;
Στην πραγματικότητα είναι ο δεύτερος και όχι ο πρώτος δίσκος, αυτού του συγκροτήματος με αυτό το όνομα, όπου κάθε όνομα του προσδιόριζε διαφορετικές μουσικές του πλευρές κατά τις οποίες απόδειχνε διαφορετικά ταλέντα και διαφορετικές πλευρές.
Ο δίσκος αυτός, παρότι ανήκει σε αυτό το σχήμα που μέχρι πριν ένα χρόνο είχε άλλο όνομα και το οποίο πραγματοποιούσε ένα μείγμα από λευκό αστικό μπλουζ και punk θορύβου (που δεν θύμιζε σε τίποτα την κορυφαία σκηνή της περιοχής του), το αρχικό όνομα του ήταν The Boys Next Door.

Περισσότερα