Alberto Korda, ο φωτογράφος του Τσε

O Αλμπέρτο Κόρντα (Alberto Korda), γεννήθηκε στις 14 του Σεπτέμβρη του 1928 στην Αβάνα, γιος ενός εργάτη των σιδηροδρόμων, και έφυγε στις 25 του Μάη του 2001, μόλις σε ηλικία 73 ετών στο Παρίσι τη στιγμή που προετοίμαζε μία έκθεση φωτογραφιών του, από έμφραγμα του μυοκαρδίου, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στην παγκόσμια φωτογραφική τέχνη, αλλά και στην φωτογραφική αποτύπωση της ιστορίας, καθώς τα καρέ αυτού του τεράστιου «χρονικογράφου», έφεραν στη ζωή τη δεύτερη διασημότερη και δημοφιλέστερη φωτογραφία του εικοστού Αιώνα,(μετά από αυτή που αποτύπωσε τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης πάνω στο Ράιχσταγκ, στις 30 του Απρίλη του 1945, όταν ο σοβιετικός υπολοχαγός Γεβγένι Χαλντέι, με μια Leica έφερε στη ζωή την αντίστοιχη φωτογραφία), φωτογραφία που τον έκανε διάσημο στα πέρατα της γης, τραβώντας σε ένα καρέ την φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα, που αναμφισβήτητα ήταν μια εκ των πιο διάσημων στην ιστορία της παγκόσμιας φωτογραφίας.

Περισσότερα

Χρήστος Λεοντής ο Αρχάγγελος των μουσικών παραστάσεων

Γεννήθηκε σαν εχτές στο (γειτονικό)Ηράκλειο και σημερινή πρωτεύουσα της Περιφέρειας Κρήτης και είναι ένα από μεγαλύτερα πνευματικά και καλλιτεχνικά Κεφάλαια και κεφάλια της χώρας, αλλά και ο μεγαλύτερος συνθέτης Θεατρικής Μουσικής στην Νότια Ευρώπη, εδώ και δεκαετίας, ένα από τα μεγαλύτερα διαμάντια του σύγχρονου πολιτισμού μας, από αυτούς που στο χάλι του Οικονομισμού, της αντιπαροχής, της Ευρωλαγνείας, της μιζέριας που απέπνεε η λογική της “Ψωροκώσταινας” και του μισανθρωπισμού αντέταξε μια μουσική, που φέρει τη σφραγίδα της πανανθρώπινης αναγκαιότητας για αξιοπρέπεια και διαπάλη για ένα καλύτερο αύριο.
Ανήκει στη γενιά των πολύ μεγάλων Ελλήνων συνθετών και μουσικοσυνθετών, σε εκείνη την οικογένεια μουσικών, που θα πάρει η ιστορία από το χέρι και θα τους οδηγήσει στην Αθανασία, από εκείνους τους συνθέτες που κάθε Κυριακή Βράδυ, εδώ και πολλές-πολλές δεκαετίες έχουν ντύσει και επενδύσει οι μουσικές του, το σήμα της “Αθλητικής Κυριακής”, που είναι και το πιο μακροχρόνιο και αναγνωρίσιμο μουσικό θέμα στην Ελληνική Τηλεόραση και μέχρι το Καλοκαίρι του 2019 ήταν ο διευθυντής της ΕΡΤ, στην καλύτερη περίοδο της μετά τις δεκαετίες 1980-2000.

Περισσότερα

Eurovision, το ανώτατο στάδιο της κακογουστιάς

Εν αναμονή της εκκίνησης και του φετινού Ευρωπαϊκού “διαγωνισμού” της παντελώς ανυπόληπτης Ευρωπαϊκής pop, ενός διαγωνισμού, που το μόνο που έχει και μπορεί να προσφέρει είναι μια ακατάσχετη, χωρίς όρια και χωρίς καμία αισθητική αναγκαιότητας της έκφρασης, μια κακογουστιά με όρους λάμψης, αίγλης και ακτινοβολίας.
Μάλλον δεν θα έχει άδικο κάποιος “φίλος” αυτής της παντελώς ρηχής και χωρίς κανένα καλλιτεχνικό, η ακόμα περισσότερο, χωρίς κανένα εκφραστικό κριτήριο, να πει ότι χρησιμοποιούμε καταχρηστικά τέτοιου είδους επίθετα για ένα διαγωνισμό που θα παρακολουθήσουν πάνω από 120.000.000 τηλεθεατές σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο(και όχι μόνο στην ΕΕ), αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο;
Καταρχάς να εξηγήσουμε ότι η “φανταχτερή” εμποροπανήγυρις , δηλαδή ο διαγωνισμός της Eurovision, που λειτουργεί ισοπεδωτικά σε όλες τις γνωστές τεχνικές διαστάσεις και αντιθετικά σε κάθε δημιουργικό μουσικό ρεύμα εντός των ίδιων των ευρωπαϊκών χωρών, δεν σημαίνει τίποτα το αισθητικά πρωτοποριακό και σοβαρό, ακόμα και αν το παρακολουθούν στα πέρατα της οικουμένης άλλοι τόσοι τηλεθεατές.
Ο διαγωνισμός γεννήθηκε το 1956, ως μοχλός αλλοτρίωσης και απαλλοτρίωσης της κοινωνικής Συνείδησης, σε όλα τα επίπεδα και με όχημα αυτήν την αβάσταχτη ελαφρότητα της δικτατορίας της πολυτελούς και φανταχτερής καλοπέρασης, δεν μπορεί να λογίζεται ως καλλιτεχνικό γεγονός γιατί πολύ απλά δεν είναι και δεν ήταν εξαρχής κάτι τέτοιο.
Όσο κι αν οι σύγχρονοι εγκέφαλοι της «ενιαίας ευρωπαϊκής ταυτότητας» βρήκαν ένα πολύ ισχυρό όπλο προπαγάνδας του ικανού ποσοστού κέρδους και του κόσμου του, για να δημιουργήσουν τις πρώτες “καλλιτεχνικές”(ο Γιαραμπής να τις κάνει τέτοιες)σέκτες, που θα πάψουν να παράγεται και να δημιουργείται σκέψη, προβληματισμός και ψυχαγωγία, δημιουργώντας το υπέδαφος και το έδαφος για τη διαμόρφωση διαύλων μετάδοσης των μηννυμάτων τους, χωρίς να βρίσκουν την παραμικρή αμυντική αντίσταση στην αντανάκλαση από τους τότε και νυν Ευρωπαίους, στην συνείδηση της κοινωνικής συναίνεσης.

Περισσότερα

Ο Ηνίοχος του Νέου Ελληνικού Σινεμά

Αν και σκηνοθέτησε μονάχα τρεις Κινηματογραφικές ταινίες, εμπεριέχεται μέσα στους δέκα σπουδαιότερους κινηματογραφιστές – δημιουργούς του είδους για τη χώρα μας και φυσικά μια εξ αυτών αποτελεί μια από τις δέκα σπουδαιότερες Ελληνικές Ταινίες όλων των εποχών, η οποία βρίσκεται σε κάποιους καταλόγους, μέσα στις 500 σπουδαιότερες του Παγκόσμιου Κινηματογράφου.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο τεράστιος Αλέξης Δαμιανός είχε παρασημοφορηθεί ονομαστικά, με τα δύο καθόλα τιμητικά επίθετα από τους ίδιους τους συναδέλφους του κι όταν οι ομότεχνοι του τον αποκαλούν “ποιητή της εικόνας” η “εμπνευστή του λαϊκού Κινηματογράφου” στη χώρα μας, κάτι σημαίνει.
Ο Αλέξης Δαμιανός γεννήθηκε την 21η του Γενάρη του 1921 στην Αθήνα και “αποδήμησε εις Κύριον” μια μέρα σαν και σήμερα στις 4 του Μάη του 2006, στην εποχή που λάτρεψε όσο κανείς άλλος την Άνοιξη, αφού σε κάθε μια από τις ταινίες του η αδημονία του, δηλαδή η ανησυχία της αναμονής για κάτι καλύτερο, πανανθρώπινο και αλληλέγγυο είναι βαθιά αποτυπωμένη, τόσο στα καρέ της εικόνας του, που είναι για σεμινάρια, όσο και στους λιτούς και απέριττους διαλόγους, που ήταν σήμα κατατεθέν του Νέου Ελληνικού Σινεμά.
Ο Αλέξης Δαμιανός συγκαταλέγεται μέσα στη δεκάδα των σπουδαιότερων Ελλήνων Κινηματογραφιστών όλων των εποχών, όπου δίπλα του βρίσκεται το enfant gâté του Ελληνικού Σινεμά, αυτού που αναγνωρίζεται τόσο στο εσωτερικό της επικράτειας, όσο και στα διεθνή Κινηματογραφικά δρώμενα.
Ανάμεσα στους Κορυφαίους των Κορυφαίων όπως, οι Θόδωρος Αγγελόπουλος, Μιχάλης Κακογιάννης, Νίκος Κούνδουρος, Παντελής Βούλγαρης, Γιώργος Τζαβέλας, Ορέστης Λάσκος, Δήμος Αβδελιώδης, Τάκης Κανελλόπουλος, Σταύρος Τορνές, στρογγυλοκάθεται αυτό το τοτέμ του Λαϊκού και Σύγχρονου πολιτισμού.

Περισσότερα

Δεν ήταν απλά ένας κωμικός, αλλά ένας Μύθος

Ο “καλός μας άνθρωπος” έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα στις 3 του Μάη του 2011 μέσα από την Εντατική Μονάδα του “Ερυθρού Σταυρού”, έπειτα από από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη στις 19 Δεκεμβρίου 2010, λίγο μετά τις 7 το πρωί και σε ηλικία 84 ετών.
Υπήρξε ένα ακατέργαστο διαμάντι, από τα λίγα που είχαν τόσο μεγάλο πηγαίο ταλέντο και που ανακάλυψε εντελώς ¨τυχαία”, ο μεγάλος μας σκηνοθέτης και σκηνογράφος Νίκος Κούνδουρος, στο κάτεργο και τόπο εξορίας, αυτό της Μακρονήσου, η το Νταχάου της Μεσογείου, όπου το τότε αστικό Κράτος προσπαθούσε να “σωφρονίσει”, και να “συνεφέρει” τους εξόριστους, μέσα από μια βια και από σκληρά βασανιστήρια, που την τακτική τους, μεταλαμπάδευσε στους φύλακες και αρχιφύλακες, ο Αμερικανικός και κυρίως ο τότε παραπαίον Βρετανικός Ιμπεριαλισμός.
Στις 3 του Μάη του 2011, το δάκρυ κύλησε μαζικά και το ξέσπασμα όλων όσοι μεγαλώσαμε με την αθώα και αεικίνητη παρουσία του “Φαλακρού” πράκτορα, μετατράπηκε σε ακατάσχετους λυγμούς σε χρόνο μηδέν(dt), γιατί όπως λέει και ο σοφός λαός μας (μέρος του οποίου ήταν και ο Θανάσης της καρδιά μας), “Χαρά σε κείνον που γελά, με τα παθήματα του, που κάνει γλέντι τον καημό, χορό τα βήματα του”, αυτόν που άνοιξε έναν ακόμη λογαριασμό, σε μια σειρά από φυσιογνωμίες και προσωπικότητες μεγατόνων γι αυτή τη χώρα, που η φυγή τους ήταν πραγματικό λαϊκό και εθνικό πένθος, που κατά τα φαινόμενα και για πολλές δεκαετίες ακόμα δεν θα βρει αντικαταστάτη, εξάλλου μην ξεχνάμε ότι εξέφραζε σε απόλυτο βαθμό την εποχή του.

Περισσότερα