Το τελευταίο Αντίο του σπεσιαλίστα Τέρι Χολ

Ο Τέρι Χολ γεννήθηκε στις 19 του Μάρτη του 1959 στο Κόβεντρι μια θλιβερή γρκίζα και καταθλιπτική βιομηχανική πόλη Αγγλίας(όπως οι περισσότερες εξάλλου), όπου ζούσαν χιλιάδες μετανάστες και οι οποίοι δούλευαν για ένα κομμάτι ψωμί, και οι οποίοι βίωναν την εκμετάλευση και τον ρατσισμό σαν φυσικό επακόλουθο.
Ο Τέρι Χολ βρέθηκε από νωρίς στο μάτι του κυκλώνα, λόγω της Ιρλανδικής και Εβραϊκής του καταγωγής (να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι πέραν του Λίβερπουλ δηλαδή της ειπείν Ιρλανδικής πόλης της χώρας μαζί το Μάντσεστερ, που κι αυτή τέτοιου είδους ανθρωπογεωγραφία έχει, η υπόλοιπη Αγγλία θεωρεί τους Ιρλανδούς κάτι σαν μιάσματα, από την εποχή του Δικτάτορα Τσώρτιλ), με αποτέλεσμα να έχει μια πολύ δύσκολη και ταραχώδη παιδική και εφηβική ζωή, καθώς και μια πολύ προβληματική ανάπτυξη με δεκάδες κουσούρια να αφήνουν τη σφραγίδα και το αποτύπωμα τους από τότε. Εξάλλου στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών, κακοποιήθηκε βάναυσα από κάποιο δάσκαλο του, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει πρόωρα το σχολείο, να οδηγηθεί σε μακροχρόνια κατάθλιψη και να εθιστεί στο Valium δύο χρόνια αργότερα.
“Ενός κακού μύρια έπονται”, (που πολύ εύστοχα λέει και σοφός λαός) και ο Χολ σε ένα ταξίδι στη Γαλλία, επίσης σε ηλικία 12 ετών, απήχθη από ένα κύκλωμα παιδεραστών, από το οποίο κακοποιήθηκε βάναυσα και σεξουαλικά, ενώ πολλές από τις συνθέσεις που έγραψε εμπεριείχαν αυτού του είδους τον εφιάλτη και τραυματισμό, παράλληλα με όλους τους παραπάνω εφιάλτες που τον κυνηγούσαν επιθετικά παιδιόθεν.
Οι Τάχα μου δήθεν προοδευτικές και “δημοκρατικές”, η ανοιχτές κοινωνίες όπως αυτοαποκαλούνται στην βδελυρή Δύση και στην εποχή του Καπιταλισμού που σαπίζει πάνω στα πτώματα εκατομμυρίων ψυχών, (με τις τραγικού τύπου κοινωνικές σχέσεις που είναι συνέχεια των σχέσεων παραγωγής), δεν έχει σε τίποτα, να θεωρεί νόμιμες και απολύτως κανονικές, τέτοιου είδους φρικτές και κατ’ επέκτασιν αποκλίνουσες συμπεριφορές, από εκείνη την εποχή.

Περισσότερα

Δια χειρός “Θεού”(η) και Ντιέγκο

Το Πρωτάθλημα το παίρνει αυτός που το θέλει πιο πολύ και φέτος όλα συγκλίνανε σε αυτή την κατεύθυνση, για να μην πούμε σε πρώτη φάση μετά τη λήξη του Μουντιάλ της Ρωσίας το 2018, σε δεύτερη μετά το Θάνατο του Θεού(Μαραντόνα) και σε τρίτη και τελευταία στο Θρίαμβο της AFA, μέσα στο Μαρακανά, οπότε όλοι γνωρίζαμε και είχαμε κοινό μυστικό ότι η Αργεντινή αν δεν το πάρει(που θα το έπαιρνε ο κόσμος να χαλούσε, όχι γιατί το ήθελε η FIFA, τουναντίον δεν το ήθελε), ότι θα πάει τελικό, ενώ για το τέλος δε θα μπορούσε να μείνει ο Μέσι δίχως στέμμα.
Φυσικά ολόκληρο το παραπάνω αφήγημα ήταν ένα ακόμα δώρο του χεριού του Θεού Μαραντόνα που ένωσε όλα τα παιδιά του και τα ποδοσφαιρικά του εγγόνια και δισέγγονα, με τον Λιονέλ να τον επικαλείται ως Θεό μέχρι και το τελευταίο πέναλτι του Ντε Πωλ, όπως άλλωστε και σε κάθε αγώνα.
Να σημειώσουμε εδώ πέρα, ότι παρακολουθώντας από κοντά κάθε πορεία της αγαπημένης μας Αλμπισελέστε(η Μπιάνκο Σελέστε), ήταν η πρώτη φορά που δεν είχαμε κανένα άγχος ακόμα και στις εκτελέσεις των πέναλτι, αφού πριν το Μουντιάλ είχε ραφτεί το 3ο Αστεράκι, το γνωστό σκα τραγούδι και οι οπαδοί της Αργεντινής, ήταν οι πλέον αποφασισμένοι, ακόμα και μετά την μοναδική ήττα από την Σαουδική Αραβία στην πρώτη αγωνιστική.
Όλα αυτά ήταν η συνταγή που οδήγησε την AFA, στην νομοτελειακή απ’ ότι φάνηκε κατάκτηση του 3ου Παγκοσμίου, μετά από 35 χρόνια, μετά από 2 τελικούς μουντιάλ και άλλους τέσσερις τελικούς στα Κόππα Αμέρικα, ωστόσο η αναγκαιότητα ενός, η και δύο ηγετών ήταν ανέκαθεν το βασικό ζητούμενο, ωστόσο φέτος ο ηγέτης ήταν ο Λεό και ο Θεός, εμπνευστής, γενάρχης ήταν ο Ντιέγκο και όλα τα παιδιά που το σήκωσαν η σπορά του.
Μιας Αργεντινής που από το 1983 και μετά, έχτιζε τη νέα της εικόνα και με νέα υλικά προερχόμενα από τη λαϊκή και όχι την πλούσια Αργεντινή, που είχε ως κορμό το Ντελικάτο Αστικό και Ευρωπαϊκό στυλ της, αφού ή τότε Αργεντινή και οι ηγέτες της(πριν το 1983 δηλαδή), ήταν ήταν από την Ρίβερ Πλέιτ, αν δεν ήταν αποκλειστικά αυτή.
Η Σπορά του Ντιέγκο ήταν περισσότερο Λατινοαμερικάνικη και τεχνική, υπερβολικά τεχνική, προσιδίαζε περισσότερο την Βραζιλία και ενσωμάτωνε τη δύναμη της Ουρουγουάης, αλλά εμπεριείχε και την παλιά σκληρότητα που απέκτησε μεταπολεμικά, πάλι ελέω Ρίβερ, που είχε ενσωματώσει τη Γερμανική κοινότητα τόσο ταξικά, όσο και ως ιδιοσυγκρασία, πλάι στο παλιό τεχνικό ντελικάτο και ομαδικό στυλ, επίσης της Ρίβερ, που ανέκαθεν δυσκολεύονταν με την “αλητεία” της Μπόκα, αλλά φέτος το κατάφερε και 35 χρόνια ήταν σε τοκετό δια χειρός Θεού του Ντιέγκο.

Περισσότερα

Ο αμοραλισμός των σύγχρονων αστικών Θεωριών

Στις ανθρωπιστικές επιστήμες και κυρίως στην Φιλοσοφία, την Ανθρωπολογία, την Κοινωνιολογία, την Ψυχολογία, τα Παιδαγωγικά, την Αρχαιολογία, την Ιστορία, την Πολιτική Οικονομία, την Ανθρωπογεωγραφία, την Γεωγραφία, την Οικονομική Γεωγραφία και τις Πολιτικές Επιστήμες, αναπτύσσονται θεωρίες που άλλες έχουν κίνητρο ανάλυσης, εξήγησης και ερμηνείας, ενός φαινομένου και άλλες προσπαθούν να πάνε το πράγμα ακόμα παραπέρα, όχι δηλαδή την ερμηνεία ενός τέτοιου φαινομένου, αλλά την εξελικτική μετατροπή του.
Στην προκειμένη δεν υπάρχουν πειραματισμοί, ούτε στατιστικά εργαλεία, τα οποία δεν αποδίδουν απαραίτητα και σε βάθος χρόνου τις αιτίες ενός υπό μελέτη δείγματος, υπάρχουν όμως πηγές και εργαλεία υπόθεσης, μελέτης ανάλυσης και ερμηνείας, τα οποία δεν είναι καθόλου εκτός επιστημολογικού περιεχομένου, καθώς και η ιστορία και τα ιστορικά γεγονότα, που διαχωρίζονται από τα ιστορικά συμβάντα.
Για παράδειγμα ο Διαλεκτικός Υλισμός είναι η Επιστήμη για τους πιο γενικούς νόμους κίνησης και εξέλιξης τής φύσης, της κοινωνίας και της γνώσης. Αποτελεί την Επιστημονική φιλοσοφική απάντηση και κοσμοθεωρία, καθώς και γενική μεθοδολογία γνώσης τού αντικειμενικού κόσμου και της επαναστατικής δράσης, σε αντίθεση με όλες τις προγενέστερες, αλλά και μεταγενέστερες θεωρητικές εκδοχές, τόσο των λεγόμενων υλιστικών, όσο και των λεγόμενων ιδεαλιστικών μοντέλων. Εμφανίστηκε σαν σύνθεση, γενίκευση της ιστορίας της εξέλιξης της φιλοσοφίας, της επιστήμης και της κοινωνικής πράξης και αποτελεί, τον πυρήνα της μαρξιστικής φιλοσοφίας, που είναι ένα από τα τρία συστατικά μέρη τού μαρξισμού – λενινισμού, μαζί με την Πολιτική Οικονομία και τον Επιστημονικό Σοσιαλισμό.
Ο Τελευταίος αποκαλύπτει όλες τις γενικές νομοτέλειες, καθώς και τους δρόμους και τις μορφές της ταξικής πάλης, της ταξικής αλληλεγγύης και της σύγκρουσης που θα προκύψει από την πρώτη.

Περισσότερα

Η μουσική θρηνεί την φωνή της καρδιάς, την Christine Anne McVie

Το τελευταίο διάστημα, αν όχι τα τελευταία 10 χρόνια είχαμε αρκετές περιπτώσεις που φτώχυναν τον ηλεκτρικό ήχο, ακόμα και σε νεότερες ηλικιακές περιοχές, ωστόσο η δεκαετία του 2020, δεν είναι ούτε καν στο ελάχιστο η δεκαετία του 2010, που ήταν ένας ΄άλλος μεταβατικός, αλλά όχι ακόμα πεπερασμένος χρονικά κόσμος, για να μπούμε στη νέα φάση που θα εκδηλώνονταν μαζικά αποχωρήσεις, αναχωρήσεις, συνταξιοδοτήσεις και φυσικά διαλυτικές και φυγόκεντρες τάσεις από σχήματα, μέλη τους, ακόμα και στυλ που ο χρόνος τα αποστράγγισε και τα πέταξε στα μουσεία παγωμένα, αποστρατευμένα και μάλλον εκτός κλίματος και εποχής, όπου η αμφισβήτηση πλέον, είναι μάλλον “μπανάλ”.

Περισσότερα
istosch data &technologies lab

istosch data &technologies lab