Η Επιστροφή των Ηλεκτρικών Κολλεκτίβων

Μετά από ένα χρονικό διάστημα υποχρεωτικής τεχνικής αναβάθμισης στις νέες συνθήκες, οι Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες θα επιστρέψουν κανονικά με το 10ο Podcast τους την Παρασκευή 28.8.2020, κύρια λόγω της αναγκαστικής αναπροσαρμογής και του χρόνου που απαιτείται για το νέο περιβάλλον από την επιχείρηση και το οποίο υπάγεται στην βάση της νέας εγκυκλίου (Α1024/2020) της ΑΑΔΕ. Η εν λόγω, ζητάει την εκ βάθρων αναβάθμιση των Φορολογικών Μηχανισμών και όσον δεν αναβαθμίζονται, την κατάργηση τους μέχρι την περασμένη Τρίτη 8/7/2020, ενώ θέτει μια σειρά συμπληρωματικών προδιαγραφών και μέτρων ως υποχρεώσεις σε όλους τους φορολογικούς μηχανισμούς, φορολογικούς εκτυπωτές καθώς και τις ταμειακές μηχανές που θα πρέπει να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες.

Περισσότερα

Ο στιχουργός του καιρού των Χρυσάνθεμων

Ο Μάνος Ελευθερίου γεννήθηκε στις 12 του Μάρτη του 1938 στην πρωτεύουσα τη Σύρας, την Ερμούπολη και σκέπασε το άψυχο κορμί του ο ίσκιος της αγαπημένης του Αθήνας μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου, σαν σήμερα στις 22 του Ιούλη του 2018. Εκεί ακριβώς, στο κέντρο του λεκανοπεδίου της Αττικής, ζούσε και εργάζονταν ο μεγάλος δημιουργός (Μάνος Ελευθερίου) για πολλές δεκαετίες κάτω από συνθήκες αγρυπνίας και με μαύρα μάτια απ’ τα διαρκή ξενύχτια, πάνω και μέσα σε λευκές σελίδες και άρρωστα τραγούδια. Τραγούδια και στίχους που μιλούσαν για τους νοητούς λύκους που θεωρούν τις ζωές των κοινών θνητών αναλώσιμες και καταναλωτικές, αποκλειστικά φτιαγμένες για τα δικά τους κέρδη. Με την φυγή του άφησε πίσω του τα σιωπηρά καφενεία της γειτονιάς του να χάσκουν απονεκρωμένα στο άγγιγμα του χρόνου, προσπαθώντας να ξορκίσουν το “κακό” που τα βρήκε κι αυτά κι ο συνοικισμός τους και να μοιάζουν με ένα νοερό-μελαγχολικό και ταξιδιάρικο καραβάκι του Αιγαίου που στο τέλος βρίσκει την πόρτα της Πηνελόπης στα διαλυτήρια της Ινδίας κάτω απ’ το ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου. Η φυγή του μεγάλου Μάνου Ελευθερίου άφησε πίσω ένα αναντικατάστατο κενό και πολύ λύπη, ενώ πραγματοποιήθηκε στο νοητό καιρό των χρυσάνθεμων, αφού πρώτα δόθηκε η απάντηση στο ερώτημα ποιος κυνηγάει τις ζωές όλων μας κι αυτό δεν είναι άλλο από την ανάγκη της επιβίωσης στα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα της καπιταλιστικής εκστρατείας.

Περισσότερα

Η μέρα που λύγισε ο ποιητής…

Γεννημένος στην Τρίπολη Αρκαδίας στις 30 του Οκτώβρη του 1896 ο Ποιητής που πάνω του στηρίχθηκε η σχολή του Καρυωτακισμού και αποτελεί τον κυριότερο και βασικότερο εκφραστή της νεότερης λυρικής ποίησης. Τα έργα του συνεχίζουν να μεταφράζονται σε όλες τις κυρίαρχες γλώσσες του κόσμου και όχι μόνο σε αυτές κατακτώντας τα πέρατα του και κάνοντας αυτή τη μικρή χώρα διάσημη με την ποίηση του. Ο Κώστας Καρυωτάκης υπήρξε επίσης ο Βραβευμένος Δοκιμιογράφος, ο Δικηγόρος που δεν άσκησε ουδέποτε την νομική του ιδιότητα, ο Μεταφραστής των μεγάλων εκδοτικών Οίκων της εποχής του και ο Δημόσιος Υπάλληλος(που δεν κατάλαβε ηθελημένα ουδέποτε αυτή την ιδιότητα του) και που τον οδήγησε στην αυτοκτονία, στην πόλη που έγραψε και ένα από τα τελευταία του ποιήματα την Πρέβεζα. Ο μεγάλος Ποιητής, έφυγε σαν σήμερα στις 21 του Ιούλη του 1928 στην παραπάνω πόλη, έπειτα από αυτοπυροβολισμό, μιας και δεν άντεχε τα περίεργα και μίζερα εγκόσμια του δημόσιο-υπαλληλικού βίου που τον οδηγούσαν σε άβολες και πρόωρα γερασμένες κι ανέραστες φυσιογνωμίες, τα αφροδίσια νοσήματα που κουβαλούσε στο μονίμως λάγνο από σεξουαλικές επιθυμίες κορμί του, καθώς και τον άσβεστο και ανεκπλήρωτο πόθο του για την ωραιότερη Αθηναία των Παρισίων και της εποχής της, την Ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη.

Περισσότερα

Ο Δημιουργός του SON

Το 1997 μπορεί να ήταν η χρονιά που έγινε παγκοσμίως γνωστός με τη συμβολή των Γερμανών Καλλιτεχνών και φίλων του, που τον βοηθούσαν συστηματικά ούτως ώστε να εξάγει τις δημιουργίες του τρια χρόνια νωρίστερα, όπου το 1994 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ισπανία και για πρώτη φορά στον δυτικό κόσμο και επί Ευρωπαϊκού εδάφους αποθεώθηκε ενώ ηχογράφησε και κυκλοφόρησε μαζί με τον τελευταίο, άλλους τρεις δίσκους(συνολικά τέσσερις), κάνοντας ουσιαστικά γνωστό και διάσημο σ’ όλο τον κόσμο το φοβερό και τρομερό μουσικό ιδιώμα το «σον», που είναι στην εποχή μας ένα δείγμα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομίας, από το νησί της επανάστασης και του σοσιαλισμού.
Από το 1939 έως το 1951 υπήρξε κλαρινετίστας στο συγκρότημα «El Conjunto Matamoros», από εκεί και έπειτα μέχρι το 1956, συμμετείχε στους «Los Compadres»,[την περίοδο εκείνη όπου ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο το Κομπάι (που σημαίνει “κουμπάρος”, “φίλος”, αλλά και συνεργάτης στα ισπανικά της Καραϊκής) και Σεγκούντο (που στην εν λόγω γλώσσα σημαίνει «δεύτερος»), μιας και αβάνταρε τα δεύτερα φωνητικά], ενώ από το 1956 μέχρι το τέλος της ζωής του δημιούργησε τους «Compay Segundo y sus Muchachos».

Περισσότερα

Ο μοντερνιστής ζωγράφος του Λιβόρνο

Ο Μοντιλιάνι ήταν ο λάτρης των γαλάζιων ματιών, της Jeanne Hébuterne και της όποιας κατατρεγμένης από τον Ευρωπαϊκό αποκλεισμό Εβραιοπούλας που με τον καλλιτεχνικό της μπερέ, πόζαρε ζωηρά και με όρους ανώτερης κοινωνικής ηθικής, αποθεώνοντας το αγέρωχο και αειθαλές πνεύμα. Ο Μοντιλιάνι με το Γυμνό καθιστικό και το Πορτρέτο της Lunia Czechowska με η χωρίς την Βεντάλια να χτυπάει πάνω στο καχεκτικό και γερασμένο σώμα της, αλλά και με το Μετωπικό πορτρέτο της Jeanne Hébuterne δεν είναι απλά κάποια έργα, αλλά τα έργα μιας παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς που κάθε μέρα αποκτούν ιδιαίτερη αξία. Τα χωριατόπαιδα και οι μαθητευόμενοι επαγγελματίες, οι παθιασμένες κορασίδες με τα πληθωρικά στήθη, τις ερωτογενής τους λεκάνες, αλλά και τον χαμένο τους οίστρο, ξεπροβάλλουν μαζί με τις Ρομά μητέρες ολοζώντανες μέσα από τα κάδρα του Ευρωπαϊκού Αντισημιτισμού, Βαρβαρισμού, Μισανθρωπισμού και πουριτανισμού, ως αήττητες Μποέμισσες που φτύνουν τον ρομαντισμό της “γηραιάς Ηπείρου” και των ιθαγενών της πάνω στη μούρη του εν λόγω. Αυτή η Μοντέρνα εκδοχή και ηθική ενός άλλου κόσμου, αυτού του “περιθωρίου”(που όμως επ’ ουδενί δεν είναι λούμπεν), απέσπασαν τις πιο εντυπωσιακές κριτικές από τους φιλότεχνους, αλλά και τον απλό λαϊκό κόσμο που είδε τις χαμένες του εμμονές και την αλλοτρίωση της μετακυλιόμενης από την παραγωγή κοινωνικές σχέσεις, όχι ως ένα έργο του Μέγιστου Μοντιλιάνι, αλλά ως μια αντανάκλαση της ίδιας του της ζωής, που ο μεγάλος μοντερνιστής καλλιτέχνης αποτύπωσε στον καμβά του.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal