Οι προσκυνητές της φωτιάς σε γενέθλια μέθεξη

Ήταν 8 του Απρίλη του 1981, όταν το “Prayers on Fire” κυκλοφόρησε αρχικά από την εταιρεία Missing Link στην Αυστραλία και λίγο αργότερα από την 4AD.
Για την ιστορία, αυτός ο πρωτοποριακός δίσκος και ένας από τους 100 σπουδαιότερους του όλου ηλεκτρικού ήχου, ηχογραφήθηκε στα Armstrong’s Audio Visual Studios στη Μελβούρνη, ανάμεσα στο Δεκέμβρη του 1980 και το Γενάρη του 1981, υπό την επίβλεψη και την παραγωγή του Tony Cohen, έναν από τους σπουδαιότερους στη μουσική βιομηχανία ανεξάρτητη και πολυεθνική.
Τι ήταν όμως αυτό που έκανε αυτό τον δίσκο τόσο σημαντικό και γιατί θεωρείται σημείο αναφοράς, τόσο στο punk, τόσο στο post punk, όσο και στον πειραματικό ήχο;
Στην πραγματικότητα είναι ο δεύτερος και όχι ο πρώτος δίσκος, αυτού του συγκροτήματος με αυτό το όνομα, όπου κάθε όνομα του προσδιόριζε διαφορετικές μουσικές του πλευρές κατά τις οποίες απόδειχνε διαφορετικά ταλέντα και διαφορετικές πλευρές.
Ο δίσκος αυτός, παρότι ανήκει σε αυτό το σχήμα που μέχρι πριν ένα χρόνο είχε άλλο όνομα και το οποίο πραγματοποιούσε ένα μείγμα από λευκό αστικό μπλουζ και punk θορύβου (που δεν θύμιζε σε τίποτα την κορυφαία σκηνή της περιοχής του), το αρχικό όνομα του ήταν The Boys Next Door.

Περισσότερα

Οι υπερηχητικές σκιάσεις του κακού Φεγγαριού

Οι Sonic Youth δημιουργήθηκαν στη Νέα Υόρκη το 1981 από τους κιθαρίστες Thurston Moore και Lee Ranaldo και την μπασίστα Kim Gordon .
Το Bad Moon Rising , ήταν πολύ σκοτεινό και βαρύ, αλλά ήταν αριστούργημα και κατά τους οπαδούς τους(και όχι μόνο αυτούς) αποτέλεσε του σπουδαιότερο δίσκο τους, παρότι στην αρχή κυκλοφόρησε με σκληρές και έντονες κριτικές από τον εμπορικό τύπο αλλά σε πρώτη φάση και από τον underground, αλλά στην πορεία δικαιώθηκε πανηγυρικά και με συνοπτικές διαδικασίες.
Για την ιστορία αυτό που είχε πει ο Thurston Moore, ήταν αποτέλεσμα του πως έβλεπαν τα μέλη του σχήματος για το εν λόγω συγκρότημα, ήταν μάλλον η πιο δυνατή φράση που έχουμε ακούσει από μέλος μιας ομάδας που αδιαφορούσε για τα charts κι ευτυχώς.”Η μπάντα μας θα μπορούσε να είναι η ζωή μας”, στο περιοδικό τύπο Scenes from the American Indie Underground και αφορούσε την πιο σημαντική περίοδο του τεράστιιου αυτού σχήματος για την περίοδο 1981–1991. Ήταν το πρώτο άλμπουμ της μπάντας που συνδύαζε τόσο έντονα πειραματικό υλικό ως προς τον ήχο, τέτοιες νέες καινοτομίες που σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές από τους μέχρι τότε mainstream κριτικούς, αφού κάθε κομμάτι εμπεριείχε με μεταβατικές παραγωγές και δεν είναι τυχαίο ότι ο μεγαλύτερος δισκογραφικός παραγωγός Steve Albini, τη θεώρησε “μεγαλειώδη”.

Περισσότερα

24 του Μάρτη μια σπουδαία για την ιστορία ημερομηνία

Σήμερα είναι 24 του Μάρτη και δυο σημαντικά φαινόμενα πραγματοποιήθηκαν, το πρώτο στα μέσα του 19ου Αιώνα και στις αρχές του 20ου, το οποίο αφορά τη γέννεση ενός πολύ μεγάλου Φυσικού και πατέρα της ραδιοφωνίας του Αλεξάντρ (Αλέξανδρος) Στεφάνοβιτς Ποπόφ, ενώ το δεύτερο ήταν η μέρα που ξεκίνησε η πρώτη μεγάλη πολεμική επιχείρηση κατά της τότε Νέας Γιουγκοσλαβίας και ήταν ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος του 20ου Αιώνα το 1999. Κατά διαβολική σύμπτωση την ίδια μέρα μετά από 23 χρόνια, έφυγε απ΄ τη ζωή η Υπ. Εξ. των ΗΠΑ Μαλντίν Ολμπράϊτ,η οποία μαζί με τον νυν “πλανητάρχη” και τους Ισπανούς Σοσιαλδημοκράτες Χαβιέρ Σολάνα(ήταν ο τότε Γ.Γ του ΝΑΤΟ)και Φελίπε Γκονζάλες, υπήρξαν οι αρχιτέκτονες της διάλυσης της χώρας αυτής.
Η Εποχή που ζούμε είναι η άμεση και νοητή συνέχεια αυτού του πολέμου, δηλαδή είναι μια εποχή που γίνεται λόγος για τη διαπάλη ανάμεσα σε δυο διαφορετικούς κόσμους που ενυπάρχουν στην εποχή μας και συγκρούονται πλέον ανοιχτά στο μέτωπο της Ουκρανίας, μέχρι πότε άγνωστο. Ωστόσο αυτός ο πόλεμος κρατάει από την εποχή που η Ευρωπαϊκή Ήπειρος ως το μικρότερο γεωγραφικά αδελφάκι της Ασίας, μπήκε στην Φεουδαρχία και κατάλαβε ότι μπορεί να απεξαρτηθεί και ανεξαρτητοποιηθεί βιαίως από το μεγαλύτερο του, μέλος της Οικογένειας της Ευρασίας κι αυτό, δηλαδή την Ασία που λίγο πριν προαναφέραμε.

Περισσότερα

Όταν οι Βελούδινες Μπανανίες έγιναν εξώφυλλο

Το ημερολόγιο έγραφε 13 του Μάρτη του 1967 κι από τότε, πέρασαν πενήντα πέντε χρόνια, αφού τόσα συμπληρώθηκαν, από τότε που κυκλοφόρησε δηλαδή, ο σπουδαιότερος δίσκος της δεκαετίας του 1961-1970, ο πρώτος δίσκος (των) The Velvet Underground.
Μπορεί να πέρασαν πενηνταπέντε χρόνια, από την ημέρα που αυτός ο “εμβληματικός” και ιστορικός δίσκος με το άσπρο φόντο, στην αμέσως παραπάνω στρώση του, αποτύπωνε μινιμαλιστικά μια μπανάνα. Η τελευταία, “φέρεται” και μάλλον ήταν και το μεγαλύτερο αντιπολεμικό και αντι-δικτατορικό μήνυμα της εποχής, ενάντια στους “Ιερούς Στρατιωτικούς Δεσμούς” εκείνων των καιρών, αλλά μάλλον ακόμα και σήμερα, οι “επαΐοντες” του ηλεκτρικού ήχου και της λεγόμενης “pop art”, δεν το έχουν κατανοήσει ακόμα, αφού μάλλον, μερίδα εξ αυτών, μπερδεύει το λιτό και το απλό με το αντιεπιστημονικό, βαθιά αντιδραστικό και επικίνδυνα συντηρητικό μεταμοντέρνο, που περιορίζεται σε μεταφυσικές υπεραπλουστεύσεις.
Η “αμφιλεγόμενη”, αλλά μάλλον παρεξηγημένη προσωπικότητα, που έφτιαξε αυτό το μοναδικό εξώφυλλο με αλληγορική, μεταφορική και σημειολογική σημασία, δεν ήταν άλλη, από τον Σλαβικής Καταγωγής Λέμκο(οι εν λόγω είναι μια υποομάδα Ανατολικών Σλάβων, που ανήκει σε μια ακόμα μεγαλύτερη αυτής των Ρουθήνων και κατοικοεδρεύει, γύρω από τα Καρπάθια Όρη) Andy Warhol, ο οποίος κατηγοριοποιείται και ως ο “πατέρας” της “pop art”. Ο Andy Warhol συμβολικά, με τον τρόπο αυτό και στο εξώφυλλο του δίσκου για τον οποίο γίνεται ο λόγος, παρέπεμπε στις δικτατορίες τύπου μπανανίας, που επέβαλε στη Λατινική Αμερική κι αλλού, η WASP & WASC κυβερνητική ολιγαρχία, μαζί με το ανθρωποφάγο στρατιωτικό και βιομηχανικό σύμπλεγμα της χώρας που τον φιλοξενούσε και της οποίας είχε πάρει την υπηκοότητα, εκ γενετής στο Pittsburgh της Pennsylvania, στις 6 του Αυγούστου του 1928.

Περισσότερα

Ο Mark Lanegan δεν λυπάται πια

Θρηνούσε τραγουδώντας ανάποδα κι έφυγε με ένα λευκό αστικό μπλουζ, πριν μερικές ώρες και ο ηλεκτρικός ήχος έχασε ένα ακόμα ταλαντούχο και προικισμένο του παιδί.
Αυτό το  σχολαστικό τέκνο του και ιερό άγαλμα του πανκ της ερήμου, ένα χρόνο νωρίτερα έζησε τον εφιάλτη του μέσα από τον Covid-19, αλλά απ’ ότι φαίνεται η ίαση του δεν ήταν αρκετή, επαρκής, σταθερή και μόνιμη, που είχε ως συνέπεια πριν υποτροπιάσει ξανά, να βιώσει ένα μαρτύριο για περίπου μια ντουζίνα μήνες και τελικό αποτέλεσμα, να πάρει τη θέση του στους αθανάτους και στους θρύλους του ηλεκτρικού ήχου αναχωρώντας άπαξ (και) διά παντός, από τα βασανιστήρια που διαβίωνε στα εγκόσμια κυρίως και ειδικά τον τελευταίο καιρό.
Γεννημένος στις 25 του Νοέμβρη του 1964, σε μια ήσυχη πόλη που δεν ξεπερνάει σήμερα τους 25.000 κατοίκους, ανήκει στην πολιτεία της Ουάσιγκτον, στο Ellensburg η οποία είναι και η έδρα της κομητείας Kittitas County, ο μεγάλος Mark William Lanegan, δημιούργησε μια αξιοζήλευτη ιστορία με τραγούδια, στίχους, μελωδίες, ποιήματα και βιβλία, τα οποία μάλλον προέκυψαν μέσα από κάποια σκισμένα και κιτρινισμένα αποκόμματα χαρτιού περιτυλίγματος, γεμάτα μελάνι και αποτυπώματα από αλκοόλ.

Περισσότερα