Τα υπέροχα τοπία των σιωπηλών χρωμμάτων

Ο Μεγαλέξανδρος του Ελληνικού Κινηματογράφου δεν υπήρξε ουδέποτε ελιτιστής, όσο κι αν ορισμένοι κύκλοι παλαιού ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού(που ετοιμάζεται να βρεθεί ξανά στις οθόνες μας) και το πολιτικό προσωπικό του λεγόμενου “εκσυγχρονισμού” της εποχής τον πολέμησε όσο κανέναν άλλο καλλιτέχνη. Ο Τεό ήταν μια πρωτοπορία μεγατόνων, που με καταγωγή και ρίζες λαϊκές( ειδικά από την πλευρά της μητέρας του, μιας χωριατοπούλας από το Γαβαλοχώρι Αποκορώνου του νομού Χανίων), που ανέδειξε απ’ την πλευρά των μονίμως ηττημένων το ήθος, την ποιότητα και την μελαγχολία τους και φυσικά τις πανανθρώπινες αξίες που κουβαλούσαν, βγαλμένες από την ίδια την ταξική μπότα της “μετεμφυλιακής” Ελλάδας. Τα γκρίζα τοπία στην ομίχλη και η σιωπή του θιασάρχη της απόλυτης και απέραντης αισθητικής είναι εμποτισμένα μέσα όλες τις τριλογίες του, της ιστορίας, της σιωπής, των συνόρων και της μοντέρνας Ελλάδας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αφού η άλλη θάλασσα του, τον πήρε στο βυθό της, άφησε το απέραντο κενό και ρίχνοντας τη σκόνη του χρόνου στα μάτια του νεοελληνικού κινηματογραφικού πολιτισμού, κάνοντας τα λιβάδια της Βόρειας Ελλάδας να δακρύζουν και να λυγίζουν με το χαμό του. Όταν τον έθαβαν και πάλι σημειολογικά όλα τα τοπία στη χώρα ήταν βροχερά και θλιμμένα. Ο Τεό ήταν το βλέμμα και απάντηση του σύγχρονου και μοναχικού Οδυσσέα που με το ένα πόδι σκέφτονταν σαν άνθρωπος της ανατολής(κυρίως της Βαλκανικής) και με το άλλο πόδι να είναι μετέωρο και παγωμένο στο χρόνο, να αναζητά ζωτικό χώρο στα ιδανικά της Δύσης, που και η ίδια έχει εδώ και δεκαετίες βίαια είχε απεμπολήσει.

Περισσότερα

Ο Άνθρωπος που ανακάλυψε το Μοντάζ

Ο Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Αϊζενστάιν (Сергей Михайлович Эйзенштейн, που γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου1898 κι έφυγε απ΄τη ζωή στις 11 Φεβρουαρίου1948), ήταν το διαμάντι της παγκόσμιας Κινηματογραφίας, ο σπουδαιότερος όλων των κινηματογραφιστών. Ήταν ένας τεράστιος δημιουργός, αυτός που ανακάλυψε και καθιέρωσε σε το μοντάζ και που χωρίς αυτόν πιθανότατα ακόμα και σήμερα να μην το γνωρίζαμε, όπως πιθανότατα να μην ήταν το Σινεμά μήτε η 7η Τέχνη, μήτε ένα μαζικό υπερθέαμα που πάνω στηρίζεται ακόμη και η τηλεόραση. Χωρίς τον Αϊζενστάιν, θα ήμασταν πολύ πίσω και όλοι που αγαπάμε το σινεμά, είτε ως τέχνη, είτε ως μαζικό θέαμα πρέπει να του ανάβουμε ένα καντήλι μιας και σε αυτόν οφείλεται όλη η σύγχρονη κινηματογραφία.

Περισσότερα

Το όνειρο έσβησε, η ιστορία έγινε σιωπή και η Άννα έκλαψε μετά από σχεδόν μισό αιώνα.

Το όνειρο έσβησε, η ιστορία έγινε σιωπή και η Άννα έκλαψε μετά από σχεδόν μισό αιώνα. Αυτός ο χρόνος μπήκε κακά και φεύγει στο παρά 3 με τους χειρότερους οιωνούς. Από το πρωί ετούτη η μέρα έδειχνε τα δόντια της με το καιρικό φαινόμενο τη “Ζηνοβία” να απειλεί με τις εναλλαγές της, ότι θα μας φέρει το Χειμώνα στην διαμπερές παράγκα μας με την αρπαγή του τεράστιου Θάνου Μικρούτσικου απ΄τη κοινή ζωή αυτής της χώρας. Μην περιμένετε να κάνουμε κάποιο αφιέρωμα στη βιογραφία του μεγάλου Θάνου Μικρούτσικου, εξάλλου τα πάντα θα γραφτούν αυτές τις μέρες, από όλους όσοι και κυρίως αυτοί που τον είχαν ξεχασμένο στην πολιτιστική και μουσική ναφθαλίνη μαζί με τον νέο ελληνικό πολιτισμό που μεγαλούργησε μέσα από το εργατικό λαϊκό κίνημα, γιατί ο Θάνος ήταν παιδί της πολιτιστικής επανάστασης και του αναφερθέντος παραπάνω κινήματος. Το μόνο σίγουρο ότι ο μέγιστος μουσικοσυνθέτης που αφήνει τη χώρα φτωχότερη, αποδεσμεύτηκε και πάει στην παρέα που τον περιμένει εκεί ψηλά και τι παρέα!!! Μαρία Δημητριάδη, Νίκος Καββαδίας, Μάνος Ελευθερίου , Ναζίμ Χικμέτ, Άλκης Αλκαίος, Βολφ Μπίρμαν και ο αγαπημένος δάσκαλος όλων τους Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι να τον περιμένει πρώτος στην πύλη ως επίσημο προσκεκλημένο και να αρχίσουν τις ατελείωτες συζητήσεις για το νέο τύπο ανθρώπου στη ζωή που όλοι άφησαν, αλλά αγαπούσαν και αγαπούν περισσότερο κι από τους ίδιους τους ζωντανούς.

Περισσότερα

Κινηματογραφικά Χριστούγεννα

Οι εικόνες που έχουν για τα Χριστούγεννα όλες σχεδόν οι μεταπολεμικές γενιές σε όλο το δυτικό κόσμο, είναι αυτές που διαμορφώθηκαν στα κινηματογραφικά studios του καλοκαιρινού Hollywood στη διάρκεια του μεσοπολέμου(προπολεμικά). Η εικόνα είχε τη δικιά της σημασία αποτυπώνοντας πολύ χιόνι, φανταχτερή και πολύχρωμη ατμόσφαιρα από εκατομμύρια φωτάκια που αναβοσβήνουν, ρεβεγιόν στους πύργους – ουρανοξύστες είτε του όλου Μανχάταν είτε της 5ης Λεωφόρου του εν λόγω Δήμου, με πατινάζ έξω από την Madison Square Garden όπου εντός παίζουν συνήθως οι New York Nicks στην ανατολική ακτή, δηλαδή στην άλλη πλευρά των ΗΠΑ με sountracks τις μεγάλες ορχήστρες του Swing(που ήταν η jazz της εποχής, πριν αυτή επωμισθεί το βάρος του αυτοσχεδιασμού).

Περισσότερα

Ο ποιητής της λαϊκής οργής

Αυτή η τεράστια πρόσκληση – πρόκληση – περιπέτεια με βάση ότι σαν σήμερα έφυγε ο τεράστιος Κώστας Βάρναλης, διορθώθηκε πάνω από δέκα φορές(είναι κάτι που δεν το έχουμε ματαξανακάνει πριν καν δημοσιευθεί και μας πήρε πάνω από τέσσερις ώρες για να το γράψουμε, ειλικρινά πρώτη φορά στα χρονικά μας συμβαίνει,) που πρακτικά σημαίνει ότι όλο και κάτι ξεχνούσαμε – προσπερνούσαμε από το έργο του. Δεν ήταν καθόλου έυκολο να γράψουμε γι αυτόν τον γίγαντα πέντε αράδες που να μην είναι βιογραφικής φύσης, αλλά να είναι ουσιαστικές πάνω στο επίσης τεράστιο έργο του και πιστέψτε μας, με όλο το δέος που μας διακατέχει και διατρέχει για τον εν λόγω, απορρέει μέσα από αυτό το απέραντο έργο του. Είναι πάρα πολύ εύκολο στην προσπάθειας μας όπως πάμε να σηκώσουμε ένα τέτοιο έργο (όπως το φωτεινό σέλας της πύρινης γραφής του), να λικνίσουμε και να διαλύσουμε συθέμελα κάτω από το βάρος των πλατιών μηνυμάτων αυτού του αληθινού, υπέροχου, μοναδικού και βαθύτατου του λόγου. Αλήθεια τι να πρώτο-γράψεις για το Βάρναλη, εκτός του ότι αυτός τα έγραψε όλα(όχι σχεδόν όλα, αλλά όλα), μην αφήνοντας κανένα περιθώριο για να τον μνημονεύσεις, ο ποιητής δεν ήθελε τέτοια πράγματα, δεν ήταν κάποιος νάρκισσος που επιζητούσε τα εύσημα, ο ποιητής αγαπούσε με όλο του το είναι τους φτωχούς ανθρώπους που έδιναν το χέρι τους σε όσους δεν άντεχαν άλλο τη μπόχα του βούρκου της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal