Δυο Αναδημοσιεύσεις για δυο μεγάλους Ιταλούς Κινηματογραφιστές

Σαν σήμερα το 1906 γεννήθηκε στο Μιλάνο της Λομβαρδίας ο Λουκίνο Βισκόντι (Luchino Visconti di Modrone), κόμης του Λονάτε Ποτσόλο) που αργότερα δια της υψηλής Κινηματογραφικής του τέχνης του αποδόθηκε το προσωνύμιο “ο Κόκκινος κόμης του παγκόσμιου Κινηματογράφου”. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι ο εν λόγω ήταν απόγονος της οικογένειας των Βισκόντι που αποτέλεσε οικογένεια ευγενών που διοικούσε του Δουκάτο του Μιλάνου στο Βασίλειο της Λομβαρδίας κατά το παρελθόν, ενώ ήταν μέλος της παράταξης των Γιβελλίνων, όμως αυτό, του ότι δηλαδή ήταν απόγονος ευγενών, δεν τον εμπόδισε να γίνει κομμουνιστής και να οργανωθεί ως μέλος του PCI . Tαυτόχρονα την ίδια μέρα 69 χρόνια μετά, δηλαδή στις 2 του Νοέμβρη του 1975, στην περιοχή Όστια του Λάτιο, στα προάστια της Αιώνιας πόλης, της Ρώμης δολοφονήθηκε ο επίσης μεγάλος κινηματογραφιστής του Ιταλικού Νεορεαλισμού, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Το σημερινό άρθρο θα είναι ουσιαστικά δύο άρθρα που γράφτηκαν από το RCT Team και συντάκτες του παρόντος Portal το cinecollectiva, γράφτηκαν πολλά χρόνια πριν, ωστόσο αποτελούν ιστορικό δείγμα για τους δυο πολύ μεγάλους Ιταλούς Κινηματογραφιστές. Το πρώτο άρθρο αφορά τον Λουκίνο Βισκόντι και είναι Ο Γατόπαρδος (εδώ είναι είναι ο σύνδεσμος από το πρωτότυπο άρθρο) και το δεύτερο αφορά μια κινηματογραφική περίληψη, πάνω στο έργο του μεγάλου Παζολίνι(εδώ είναι ο σύνδεσμος από το πρωτότυπο άρθρο).

Περισσότερα

Εκπομπή 6η istoschWEBRADIO & Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες 27/9/2019

0 Dear Nora – Skulls Example 00:44
1 Mazzy Star – Fade Into You 04:20
2 Belly – Shiny One 10:20
3 New Model Army – Never Arriving 17:53
4 Cosmonauts – Seven Sisters 26:16
5 Tiger Lillies – Alone with the Moon 30:25
6 The Smashing Pumpkins – Siva 34:23
7 Tom Robinson Band – 2-4-6-8 Motorway 39:41
8 Wipers – Over the edge 43:47
9 Dead Kennedys – Cesspool in Eden 48:19
10 Dead Kennedys – Holiday in Cambodia 55:20
11 Dead Kennedys – I Spy 59:05
12 Big Sleep – Songs Of The Incomplete 1:02:23
13 Therapy – Gone 1:08:44
14 Therapy-Wreck It Like Beckett 1:15:18
15 Make Believe – Last impression 1:20:55
16 NIGHTSTALKER – Children Of The Sun 1:23:04
17 the liminanas – nuit fantome 1:28:11
18 The hellacopters – by the grace of god 1:32:59
19 White People For Peace-Against Me 1:36:23

Περισσότερα

H JAZZ στη Σοβιετική Ένωση

Θα γράψουμε και θα μιλήσουμε για τη Jazz στη χώρα αυτή που άλλαξε όλο το ρου της ανθρώπινης ιστορίας, που πραγματοποιήθηκε ίσως πολύ νωρίτερα του ιστορικού αναμενόμενου και ευτυχώς!
Για όσους δεν είχατε την “τύχη” να γνωρίσετε λόγω ηλικίας έστω και για λίγο την Σ. Ένωση, ίσως χάσατε πολλά πράγματα που θα άλλαζαν τη ζωή σας, τη σκέψη σας και την κοσμοθεώρηση σας για τον ελεύθερο χρόνο και την ποιότητα ζωής με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αρκετά όμως με τον πρόλογο, γιατί αν σας έλεγε κάποιος για Jazz, θα πήγαινε το μυαλό σας μόνο στις ΗΠΑ και εύλογα, άντε λίγο πιο κάτω στην Καραϊβική.
Όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο έτσι, η Jazz στην πρώην Σοβιετική Ένωση εμφανίστηκε από την ημερομηνία που η ΕΣΣΔ συγκροτήθηκε ως κρατική οντότητα το 1922 από την τότε πρώτη μπάντα της χώρας αυτής σε αυτό το είδος υπό τη διεύθυνση του Valentin Yakovlevich Parnakh του “πατριάρχη” της προπολεμικής Σοβιετικής Jazz στο New Orleans – style jazz .
Το ερώτημα για τους αφελείς είναι πάντα πως το “ολοκληρωτικό”(αντιεπιστημονικός όρος της Χάνα Άρεντ) και το “σκληρό” καθεστώς που είχε απαγορευμένο η έστω ημιαπαγορευμένο κάθε τι δυτικό, να είχε στο εσωτερικό του μια μουσική (που ήταν και σχετικά νέα) και να ήταν ανέκαθεν περισσότερο διαδεδομένη από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Μόνο στο Ανατολικό Βερολίνο και την πρώην Τσεχοσλοβακία μπορούμε να βρούμε τόσες πολλές μπάντες, αλλά μεταπολεμικά.
Στο μεσοπόλεμο μόνο στο Βερολίνο ίσως και σε κάποια Καμπαρέ του Παρισιού μπορούμε να βρούμε περισσότερα Jazz live αλλά όχι από αυτόχθονες όπως γίνονταν στην προπολεμική ΕΣΣΔ, αλλά με μεγάλα υπεραντλανιτικά ονόματα και κυρίως του Swing και των Big Bands.

Περισσότερα

O Σαμουράι του Ιαπωνικού Σινεμά

Ο όγδοος από τους Επτά Σαμουράι του Ιαπωνικού Κινηματογράφου (οι Γιασουχίρου Όζου, Χιρόσι Τεσιγκαχάρα, Μίκιο Ναρούζε, Νάγκισα Όσιμα, Γιουχάρου Ατσούτα, Μασάκι Κομπαγιάσι και Κιόγκο Καγκάβα, ήταν οι υπόλοιπο επτά), κάθισε στο Θρόνο του πιο μεγάλου απ΄ όλους, φτιάχνοντας και τρέχοντας ταινίες που ξεπερνούσαν το Μυστικό Φρούριο της κινηματογραφικής Ιαπωνίας, με αριστουργηματικά φιλμ που προσιδιάζουν τις Ραψωδίες του Αυγούστου και αποτέλεσαν το καταφύγιο του.
Οι συνθήκες της Άπω Ανατολής, γέννησαν τον πιο απέριττο, ήσυχο, λιτό και θαυμάσιο Άγγελο της κινηματογραφίας της πατρίδας του, που θαύμαζε τόσο τη Σοβιετική πρωτοπορία του Πουντόβκιν, τόσο το δικό μας τον Αγγελόπουλο, όσο και το Σαίξπηρ, εξάλλου το Seven Samurai καθώς και το Ran, τα γύρισε πάνω στη φιλοσοφία του Βρετανού ποιητή και θεατρικού συγγραφέα. Μπορεί το Ιαπωνικό Κινηματογραφικό γίγνεσθαι πριν απ΄ αυτόν και παράλληλα με αυτόν, δηλαδή στα πρώτα του βήματα να ιδιώτευσε σαν αδέσποτο σκυλί στην ουρά μιας Ασιατικής Λευκής Τίγρης, ωστόσο τα όνειρα του Κουροσάβα ήταν κοσμικής φύσης και φιλειρηνικής πνοής.
Ο μεγάλος αυτός κινηματογραφιστής, υπήρξε πολέμιος των σκιών στην φιλμογραφία, θεωρώντας πως το σοβιετικό σινεμά σε σχέση με το Χολιγουντιανό, σου έδινε περισσότερες δυνατότητες για μια ολοκληρωμένη δημιουργία. Για τον ίδιο, το τελευταίο δεν εμβάθυνε, δεν άφηνε περιθώρια δημιουργικής προοπτικής και στο τέλος κολύμπαγε στα αβαθή νερά της χρηματοδότησης από τον παραγωγό, ως εξαρτώμενο και προσαρμοσμένο στο σενάριο από τον τελευταίο, ενώ όπως είχε δηλώσει σε μια από τις συνεντεύξεις του, του ήταν παντελώς αδιάφορο.

Περισσότερα

Όταν το Χόλιγουντ άλλαζε ριζικά

Η μερικώς σπονδυλωτή απεικόνιση, ειδικά στο πρόσωπο του κασκαντέρ (και μετέπειτα “εργάτη” του Rick Dalton), του Cliff Bouth δηλαδή και της νάρκισσου Sharon Tate, συζύγου του μεγάλου Πολάνσκι είναι ένα από τα πολλά στοιχεία που κάνουν την ταινία ιδιαίτερα πολύπλοκη, αλλά και εξόχως ελκυστική όσον αφορά τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Ενώ ο δεύτερος ο Cliff Bouth δηλαδή, δημιουργεί συνειρμούς για το πως έχασε τη δουλειά του ως κασκαντέρ με αποτέλεσμα να γίνει “χαμάλης” του πρώτου, καθώς και οι συνήθειες της τελευταίας, που αρέσκονταν να παρακολουθεί τον εαυτό της στο σινεμά και να σκέφτεται πως γύριζε τις εικόνες παίζοντας Τζετ Κουν Ντο με τον Μπρους Λη που και στις δυο παραπάνω περιπτώσεις υπήρξε ο κοινός παρονομαστής των όλων συνειρμών.

Περισσότερα