Οι Εξελίξεις στο Αφγανιστάν, ήταν η αφορμή για την αποκαθήλωση της καθεστηκυίας τάξης;

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

διαδικτυακά μαθήματα Αγγλικών

Οι Εξελίξεις στο Αφγανιστάν, ήταν η αφορμή για την αποκαθήλωση της καθεστηκυίας τάξης;

Τι συμβαίνει στο Αφγανιστάν και τι αλλάζει στην Ευρασιατική ζώνη;

Αν κοιτάξει κανείς το χάρτη και το ακριβές σημείο που βρίσκεται το Αφγανιστάν, θα κατανοήσει τη μισή αλήθεια(αν όχι το 1/4 της), αλλά το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο και πολύ πιο σύνθετο, κατά το οποίο αναπτύσσονται και αναδείχνονται ζητήματα που αφορούν την μέχρι σήμερα κοινωνική, οικονομική και πολιτική τάξη πραγμάτων.
Στην γεωγραφική και στενά γεωστρατηγική ανάλυση, το Αφγανιστάν θα μπορούσε να εξομοιωθεί με την παλιά Τσεχοσλοβακία, αλλά με αντίστροφη φορά προς την κατεύθυνση της χώρας προς τα ανατολικά, αλλά και πάλι θα έπεφτε σε λάθος εκτιμήσεις και θα έβγαζε μάλλον εκτός τόπου και χρόνου συμπεράσματα και για να βγουν σωστά, η πάνω κάτω προς τα εκεί συμπεράσματα, πρέπει να εκλάβουμε πολύ σοβαρά τους νόμους της διαλεκτικής και πως εκφράζονται μέσα από την σύγχρονή και διεθνή πολιτική οικονομία, δηλαδή τους παρακάτω: (Νόμος της ενότητας και πάλης των αντιθέτων, του περάσματος των ποσοτικών σε ποιοτικές, της άρνησης της άρνησης, της συνάφειας της ουσίας και του φαινομένου).
Ανεξάρτητα αν και οι δυο χώρες της Ευρασίας, είναι μονοπάτια η μια στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο και η άλλη στην κεντρική Ασία(εξάλλου μέρος της μέσης Ανατολής είναι από την εποχή της Βακτριανής το Αφγανιστάν).
Ωστόσο τα πράγματα είναι τόσο πολυσύνθετα και τόσο περίπλοκα, που δεν θα κατανοήσει κάποιος με υπεραπλουστεύσεις του τι πραγματοποιείται εκεί. Μπορεί και οι δυο παραπάνω χώρες αποτελούν περάσματα, η και γέφυρες ανάμεσα στην ανατολή και στη δύση, της κάθε Ηπείρου ξεχωριστά, όμως καλό θα ήταν να γνωρίζουμε, ότι ο αρχαιότερος δρόμος του Μεταξιού(σήμερα είναι όλοι κι όλοι δύο, μέσω της ξηράς και δεν συμπεριλαμβάνονται ο υπερσιβηρικός, ούτε η θαλάσσια δίοδος του που είναι νομοτελειακά η διώρυγα του Σουέζ), ήταν ένας και περνούσε μέσα από εκεί.

Το τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα και όλος ο Πλανήτης βρίσκεται σε μια γενικευμένη σύγχυση, προσπαθώντας να βγάλει συμπεράσματα χωρίς να λαμβάνει υπόψιν του τα πολύ βασικά, κυρίως:

α) Τι συμβαίνει στο εσωτερικό της κορωνίδας του Καπιταλιστικού Προτεσταντικού κόσμου τις ΗΠΑ και πόσο επηρεάζει την ΕΕ;
β)Η στάση όλων των καθολικών χωρών της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και του G7, που κάποιες από αυτές όπως η Γαλλία και η Ιταλία έχουν διαφορετικές αντιλήψεις στη μεταξύ τους σχέση. Όπως για παράδειγμα με ποιο στρατόπεδο θα πάνε μελλοντικά, η αν θα δημιουργήσουν μια Ευρωμεσογειακή Ένωση, που θα συμπεριλαμβάνονται και άλλες καθολικές χώρες όπως η Κροατία, η Πολωνία και λιγότερο η Σλοβενία, Τσεχία & Σλοβενία, η μια Μεσογειακή Ένωση που θα συμπεριλαμβάνει και χώρες της Μ. Ανατολής, εκτός της Β. Αφρικής.
γ) Το πόσο η πλανητική μετάβαση της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας από τον προτεσταντικό Καπιταλισμό, θα περάσει αναίμακτα και χωρίς μεγάλες αντιδράσεις και δυσκολίες, σε ένα μείγμα μη Προτεσταντικών χωρών, που θα ξεκινούν από τη Λ.Δ της Κίνας, και τη Ρωσική Ομοσπονδία(με την πλειοψηφία των περισσοτέρων χωρών της πρώην ΕΣΣΔ, να ακολουθούν, μέσω CSTO & ΕΟΧ), του Ιράν & της Ινδίας, με ηγέτιδα δύναμη την πρώτη δηλαδή την Κίνα. Μέσα σε αυτές τις δυνάμεις συμπεριλαμβάνονται και εντάσσονται ακόμα, η Νότιος Αφρική, η Συρία και η Αίγυπτος, το Μεξικό και η Βραζιλία(που αργά, η γρήγορα, θα απαγκιστρωθεί από την εκλεγμένη δικτατορία του Μπολσουνάρου), καθώς και ως επιρροές, ολόκληρη η υποσαχάριος και υπερσαχάριος Αφρική, μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής, καθώς και η το μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής.
δ) Το ρόλο της Τουρκίας, που ονειρεύεται μια παντουρανική ηγεμονική θέση που θα ξεκινάει από την επαρχία Σινγκγιάνγκ και θα καταλήγει σε αυτήν στην Τουρκική επικράτεια δηλαδή, γνωρίζοντας πως οι ομοεθνολογικά Ούγγροι(Μαγυάροι) και Φινλανδοί δεν τους πολυσυμπαθούν. Μια Τουρκία που αμφιταλαντεύεται στο αν πρέπει να είναι στο όποιο ΝΑΤΟ, και να είναι το μακρύ χέρι των Γερμανικών μονοπωλίων, η να μπει στη CSTO;
ε)Η σχέση του Πακιστάν με τις Αραβικές χώρες και Εμιράτα της εκεί Χερσονήσου όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ(και παρά τις όποιες αντιδράσεις τους τους ενώνει ο αντιτουρκισμός), καθώς και τα ΗΑΕ και η σχεδιαζόμενη ένωση που προαλείφεται.
στ) Τελικά ποιοι χάνουν και ποιοι κερδίζουν στο Αφγανιστάν;

Στην πραγματικότητα το κουβάρι είναι πολύπλοκο και ο μίτος του είναι σχεδόν αδύνατον να αποτιμηθεί επί του παρόντος.

Χρειάζεται μεγάλο χρονικό διάστημα και βάθος τουλάχιστον μία μίση δεκαετίας, από σήμερα, ούτως ώστε να είμαστε σίγουροι ότι στο Αφγανιστάν, βγήκαν κερδισμένοι, η χαμένοι τελικά κάποιοι από τους παραπάνω, η αν τελικά είναι ένα προσχεδιασμένο σενάριο που θυμίζει πιο πολύ συνωμοσία, παρά, επιστημονική προσέγγιση και οι διεθνείς σχέσεις, με μια Λ.Δ της Κίνας που ετοιμάζεται να πάρει τα ηνία της πρωτοκαθεδρίας, δεν ευνοούν τέτοιου είδους σενάρια.

Απ΄ το φιλελεύθερο σχέδιο Horizon στην πολιτική της Τζεφερσονιανής αναδίπλωσης.

α) Τι συμβαίνει στο εσωτερικό της κορωνίδας του Καπιταλιστικού Προτεσταντικού κόσμου τις ΗΠΑ και πόσο επηρεάζει την ΕΕ;

α) Τι συμβαίνει στο εσωτερικό της κορωνίδας του Καπιταλιστικού Προτεσταντικού κόσμου τις ΗΠΑ και πόσο επηρεάζει την ΕΕ; Απ΄ ότι φαίνεται το σχέδιο Horizon για την ΕΕ του 2020 και την περιφερειοποίηση της έχει μείνει στάσιμο στο επίπεδο του 2014 και δεν πρόκειται να δούμε παραπέρα εξελίξεις, που χονδρικά σημαίνει: Ότι η πολιτική που εφάρμοσε για πρώτη φορά ο Τραμπ στις ΗΠΑ και μετά το δεύτερο εξάμηνο του 2021, συνεχίζει και θα συνεχίσει να εφαρμόζει και ο Μπαϊντεν(δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι είναι και Καθολικός, αλλά η εφαρμογή, πραγματοποιείται με αριστερόστροφο πρόσημο).
Την πολιτική της αναδίπλωσης που ευνοεί την παραπέρα επιβίωση των εθνών κρατών, για πρώτη φορά μετά τον Β’ ΠΠ, (για την οποία θα μιλήσουμε λίγο παρακάτω), φαίνεται να επηρεάζει καθοριστικά και την ΕΕ, σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, από την Προεδρία του προηγούμενου Προέδρου ο σημερινός. Απ’ ότι φαίνεται, δεν υπάρχουν αμφοτεροβαρείς δυνάμεις που να ευνοούν τις φιλελεύθερου τύπου οικονομικές και πολιτικές αποκεντρώσεις, που το Μπέργκαμο πλήρωσε ακριβά με την περιφερειοποίηση και ιδιωτικοποίηση των νοσοκομείων με ότι συνεπάγεται αυτό, ως γεγονός.
Οι Ευρωπαίοι, όπως οι Γάλλοι για παράδειγμα, για να περιορίσουν τις φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό των χωρών τους και να μην πάθουν ότι έπαθαν από τις πρώην αποικίες τους, όπως στην Β. Αφρική και ενδεχομένως στο Λίβανο, ούτως ώστε να μη χάσουν στο ελάχιστο τόσο τη νότιο Γαλλία, όσο και την Γερμανόφωνη Γαλλία μέσω της περιφερειοποίησης, η των τοπικιστικών Κινημάτων όπως η Οξιτανία, απομακρύνονται από το σχέδιο Horizon(περιφερειοποίηση).
Φυσικά το ίδιο πρόβλημα έχει και η Γερμανία με τη Βαβαρία, η Ισπανία με τις μισές της Περιφέρειες και κυρίως, με τους Καταλανούς, η αποσχισθείσα Μ. Βρετανία από την ΕΕ, με τη Σκωτία, τη Β. Ιρλανδία και με την Ουαλία, όπως και η Ιταλία με την Βενετία και την Τεργέστη.
Στην πραγματικότητα, αυτό το τι μέλλει γενέσθαι σε όλα τα παραπάνω θεμελιώδη ζητήματα, φαίνεται να τα επιλύει μερικώς η πολιτική της αναδίπλωσης που το 2016 ο Πρόεδρος Τραμπ εφάρμοσε πρώτη φορά μεταπολεμικά με την Τζακσονιανή σχολή σκέψης, που βασίστηκε πάνω σε μία από τις τέσσερις βασικές σχολές της εξωτερικής της πολιτικής και απ΄ ότι φαίνεται επηρέασε και την Ευρωπαϊκή Ήπειρο.
Αυτή η πολιτική γραμμή σκέψης βασίζεται στο να περνάει από κόσκινο και από την πολιτική των δαπανηρών εξαγωγών κεφαλαίων και στρατιωτικών διαμοιρασμών κρατών, της κατοχής τους και των πολεμικών συγκρούσεων, που τα μόνα προβλήματα που μπορούν να δημιουργήσουν χωρίς καμία αντικειμενική λύση, σε αυτόν το νέο πολύ πολικά αναδυόμενο κόσμο και δημιουργεί φυγόκεντρες τάσης αναδίπλωσης.
Η σχολή αυτή είναι η προγενέστερη σχολή εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, η οποία εκπορεύεται από τον Τόμας Τζέφερσον τον τρίτο Πρόεδρο τους δηλαδή(απ’ όπου πήρε και όνομα της και ήταν ο κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας), που είχε αναιρεθεί προσωρινά το Μάρτιο του 1917, όπου οι ΗΠΑ μπήκαν στον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο(η το μεγάλο Πόλεμο, όπως ονομάστηκε τότε), επιστρατέφθηκε ως προπολεμική εξωτερική πολιτική, που προέκυψε μετά την κατακλυσμιαία κρίση του Κραχ του 1929-1933 και την επέβαλε ο Φράνκλιν Ντελίριο Ρούζβελτ και αναιρέθηκε οριστικά με την είσοδο αυτής της μεγάλης αυτής χώρας στον Β’ ΠΠ μετά τα γεγονότα του Περλ Χάρμπορ, ενώ μετά το θάνατο του Ρούσβελτ, μέχρι το 2016, μπήκε στο συρτάρι ως ξεπερασμένη.
Αυτή η σχολή ονομάζεται Τζεφερσονιανή σχολή σκέψης, που κι αυτή είναι γονική και χωρίζεται σε δυο άλλες υποσχολές μια δεξιά και μια αριστερόστροφη.
Ο Πρόεδρος Τραμπ ακολούθησε την πρώτη και το φαινόμενο λαθεμένα κάποιοι ονομάζουν “τραμπισμό”, καθότι έχει τη δική του ονομασία για την οποία θα μιλήσουμε λίγο παρακάτω και μετά το δεύτερο εξάμηνο ο Πρόεδρος Μπάιντεν, επίσης με την πρώτη σχολή και όχι με την δεύτερη των Ελευθεριακών, που είναι πραγματικά αριστερόστροφη.
Να θυμίσουμε εδώ πέρα ότι η εξωτερική πολιτική κάθε χώρας, όπως και των ΗΠΑ είναι αποτέλεσμα των οξυμένων αντιθέσεων που απορρέουν από τις ανάγκες των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων και τις ομαδοποιήσεις τους για το μέλλον, καθώς φυσικά και την προσπάθεια επέκτασης του ικανού ποσοστού κερδοφορίας τους, που θα σημάνει φυσικά και την παραπέρα επιβίωση τους και αντανακλάται στην Αμερικάνική εξωτερική πολιτική.
Οι α)Χαμιλτονιανοί, β) Ουιλσιονανοί(από τον Πρόεδρο Γούντροου Ουίλσον), γ) Θεσμικιστές (institutionalists), είναι οι τρεις βασικές Φιλελεύθερες σχολές σκέψης και είναι πολύ επιθετικές ως προς την εφαρμοζόμενη εξωτερική πολιτική. Απ΄την άλλη μεριά είναι Τζεφερσονιανιστές, που χωρίζονται επίσης, αλλά σε δυο υποσχολές, από τα αριστερά στην σχολή των Ελευθεριακών (Libertarians) και από τα δεξιά στην σχολή των Τζακσονιανή σχολή σκέψης, που δεν ενδιαφέρονται για παγκόσμιες κατακτήσεις με την δύναμη των όπλων και το δίκαιο του ισχυρού, αλλά για παραπέρα αναδίπλωση που θα ισχυροποιήσει την θέση των ΗΠΑ από το εσωτερικό.
Σήμερα για κανένα λόγο και ρόλο οι ΗΠΑ, δεν διαφαίνεται ότι θα γυρίσουν σε χρεοκοπημένα φιλελέυθερα γι αυτές μοντέλα εξωτερικής πολιτικής,, όπως το Χαμιλτονιανό, το Ουλσιονικό, καθώς και το Θεσμικιστικό, που αντικειμενικά απώθησαν τις ΗΠΑ από το βασικό, που δεν ήταν άλλο από την κλιμακωτά και βαθμιαία υποχώρηση από την πρωτοκαθεδρία και δεν φαίνεται από πουθενά η συνέχιση της διαιώνισης της.
Αυτή η υποχώρηση, σε μεγάλο βαθμό παρασέρνει σε ένα χορό τύπου Ζαλόγγου και σε μια σταδιακή αποκαθήλωση ολόκληρη την ΕΕ, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατηθεί σε αυτά τα χρεοκοπημένα από την πράξη μοντέλα.

Οι “Φιλελεύθερες” εξωτερικές πολιτικές πνέουν τα λοίσθια και γιατί επηρεάζουν την ΕΕ;

Στην πραγματικότητα:

α) Με την θέση της ΕΕ να υποχωρεί διαρκώς, συνεχώς και βαθμιαία στον παγκόσμιο καταμερισμό του ιστορικά καθορισμένου καπιταλιστικού τρόπου κοινωνικής παραγωγής, οποιασδήποτε προσπάθεια απαγκίστρωσης από την Τζεφερσονιανή εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και τις ίδιες τις ΗΠΑ, θα την οδηγήσει αντικειμενικά σε ναυάγιο, η στις τέσσερις διαφορετικές φυγόκεντρες τάσεις από το μοντέλο των Βρυξελλών,(η σε μια γενικευμένη διάλυση), στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται, οι μέχρι χτες τρεις κυρίαρχες και φαινομενικά αήττητες και άφθαρτες φιλελεύθερες τάσεις.
Να θυμίσουμε ότι η εξωτερική πολιτική είναι η προσπάθεια οργανωμένης εξαγωγής της οικονομίας(δηλαδή των παραγωγικών δυνάμεων και των σχέσεων παραγωγής που αποτυπώνεται ποικιλοτρόπος μέσα από το εποικοδόμημα και η Ευρωπαϊκή οικονομία αυτή τη στιγμή, μετατρέπεται σε ένα γενικευμένο κόμβο, μεταφοράς, προϊόντων, υπηρεσιών, κεφαλαίων και εργατικού δυναμικού, ανταλλαγής ρύπων(πραγματικών και οικονομικών) και αυτή νεοναζιστικού τύπου έμπνευση της “Πράσινης Οικονομίας”.
Όμως είναι ιστορικά πλέον χρεοκοπημένες και ξεπερασμένες πολιτικές που αφενός μεν δεν οδηγούν πουθενά, αφετέρου δεν, δεν θα υπάρχει καμία δυνατότητα επιστροφής σε σχολές σκέψης στην εξωτερική πολιτική που ενσωμάτωσε και αποθέωσε το ίδρυμα Κλίντον και υιοθέτησαν όλα τα φιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά μοντέλα της ΕΕ, που τώρα μοιάζουν να είναι σε σύγχυση και απέραντα ορφανά.
β) Χωρίς να έχουν στην κατοχή τους, όλη τη σφαίρα των μέσων παραγωγής τα παρακείμενα μονοπώλια της, μιας και δεν κατέχουν μεγάλες ποσότητες και μερίδες των αντικειμένων εργασίας(γη και πρώτες ύλες). Τα μέσα εργασίας συνεχώς ξεπερνιούνται, η ενσωματώνονται στη λεγόμενη και αναποτελεσματική “πράσινη ενέργεια”, η εξάγονται σε χώρες που ρίχνουν την ποιότητα της κατασκευής των προϊόντων τους, επιφέροντας σημαντικές ζημιές χρόνο με το χρόνο, ανεξάρτητα από την λυσσαλέα προσπάθεια που πραγματοποιούν εδώ και τρεις δεκαετίες, ούτως ώστε να κυριαρχήσουν,
γ) Με το ρόλο τους, στην παγκόσμια κοινωνική οργάνωση της εργασίας να είναι διαρκώς και λογαριθμικά αυξητικός, δηλαδή να εκθετικά υποχωρητικός, πάντα σε σχέση κυρίως με την Κίνα και την Ρωσία και δευτερευόντως, με τις υπόλοιπες δυνάμεις του BRICS και διαρκώς χωρίς καμία προοπτική, τα πράγματα μάλλον δεν είναι και τόσο ευοίωνα.
Δεν συζητάμε καν φυσικά τα συγκριτικά μεγέθη με τις ΗΠΑ, όπου ήδη από τον Β΄ΠΠ τους έχει αντικαταστήσει και χωρίς αυτές(τις ΗΠΑ δηλαδή), οι μεγάλες χώρες της ΕΕ, να είναι παντελώς ανίκανες να έχουν:
δ) Τόσο ικανοποιητικό μερίδιο νομιμότατης “κλοπής” του κοινωνικού πλούτου που παράγεται, για να ριχτεί στην κύκλιση στης νέας φάσης της παραγωγής, με αποτέλεσμα, οι επόμενες φάσης του συστήματος, δηλαδή η Κυβερνητική και το Διάστημα να μην έχουν τη δυνατότητα επενενδυτικής προοπτικής, χρηματοδότησης και σχεδιασμού σε επιστημονική βάση

δ)Η στάση όλων των καθολικών χωρών της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και του G7, που κάποιες από αυτές όπως η Γαλλία και η Ιταλία έχουν διαφορετικές αντιλήψεις στη μεταξύ τους σχέση. Όπως για παράδειγμα με ποιο στρατόπεδο θα πάνε μελλοντικά, η αν θα δημιουργήσουν μια νέα Ευρωμεσογειακή Ένωση, που θα συμπεριλαμβάνονται και άλλες καθολικές χώρες όπως η Κροατία, η Πολωνία και λιγότερο η Σλοβενία, Τσεχία & Σλοβενία, η μια Μεσογειακή Ένωση που θα περιλαμβάνει και χώρες της Μ. Ανατολής και της Β. Αφρικής;

Η επέλαση της Κίνας και της Ρωσίας, στη μέση Ανατολή, στην Αφρική και την Λατινική Αμερική, ελαχιστοποιούν τις δυνατότητες των Ρωμαιοκαθολικών Καπιταλιστικών Κρατών, σε πρώτη φάση σε νοτιοανατολική Ασία, σε Αφρική και κυρίως στην Λατινική Αμερική.
Αυτές οι Ευρωπαϊκές χώρες, ήταν και οι μόνες που στην πραγματικότητα, είχαν κάποιας μορφής πρόσβαση, σε πρώτες ύλες των εκεί “κατεχόμενων” χωρών και τις διαμοιράζονταν αναγκαστικά με τις Προτεσταντικού τύπου Καπιταλιστικές χώρες και κυρίως με τις ΗΠΑ, λόγω της ηγεμονίας και της κυριαρχίας τους.
Οι τελευταίες ανέκαθεν, είχαν και αντιθετικές τάσεις με τις άλλες προτεσταντικές Καπιταλιστικές χώρες, για λόγους επικυρίαρχίας στο χώρο και για λόγους ιστορικούς που δεν είναι της παρούσης.
Η επιρροή της Γαλλίας, στο Κεμπέκ και στην Γαλλική Γουιάνα, στην Κεντρική Αμερική, της Ιταλίας με διπλωματικό τρόπο και λόγω ιταλόφωνων πληθυσμών σε Χιλή, Αργεντινή και Ουρουγουάη, της Ισπανίας(για τον ίδιο λόγο με την Ιταλία, αλλά κυρίως λόγω γλώσσας) σε Κολομβία, Ισημερινό, Βολιβία και της Πορτογαλίας σε Βραζιλία και ελάχιστα σε Παραγουάη που είναι Ισπανόφωνη, δημιουργεί μια τάση που δεν είναι αδιάφορη, ειδικά τώρα που η Κίνα και Ρωσία, έχουν το πρώτο λόγο στην Λατινική Αμερική σε σχέση με τις ΗΠΑ.
Το Σουρινάμ και ο Παναμάς(όχι πια όμως), ήταν οι μόνες χώρες, όπου οι Προτεστάντες Καπιταλιστές, είχαν πρόσβαση και επιρροή, καθώς το πρώτο ήταν Ολλανδική Αποικία και ο Δεύτερος, λόγω της διώρυγας του(τώρα έχει και δεύτερη και μάλιστα Κινεζική), άνηκαν στις ΗΠΑ.
Η Ολλανδία μαζί με το Βέλγιο και το Η. Βασίλειο, ήταν οι μόνες κυρίαρχες προτεσταντικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που διατηρούσαν ακόμα αποικίες, πέραν της αυλής τους μέχρι τα τέλη των ’80ς. Όμως κι αυτές άρχισαν να υποχωρούν κατά πολύ από τους ζωτικούς τους χώρους, ειδικά στο Κογκό και στη Ζάμπια, στη Νότιο Αφρική(ειδικά μετά το κίνημα του Νέλσον Μαντέλα), στην Ζιμπάμπουε, στην Ναμίμπια και στην Μπουτσουάνα, στην Αγκόλα και στην Γκαμπόν.
Άρα η συμμαχία με τους Καθολικούς Ιμπεριαλιστές από τις ΗΠΑ, όχι μόνο ήταν και είναι μονόδρομος, αλλά η μοναδική λογική προσέγγιση, πράγμα που τους έφερνε πολλές φορές και σε πολλές περιπτώσεις σε σύγκρουση με τα ιδιοσυγκρασιακά αδέλφια τους, ωστόσο όπως είδαμε παραπάνω οι Λατίνοι της Ευρώπης, μπορούν και θέλουν να συνεργαστούν και με Κίνα και Ρωσία.
Η αναγκαστική συμμαχία των Προτεσταντών Καπιταλιστών, κυρίως με Γαλλία(η οποία σε κάποια φάση, είχε αποχωρήσει και από στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ), ήταν και παραμένει ο μοναδικός πολιτικός βραχίονας που είχε, η λεγόμενη Δύση, ακόμη και μετά από την λεγόμενη Αραβική Άνοιξη, με επιρροές στην Β. Αφρική, και διατηρούσε σχετικά αδιατάρακτο, το μοναδικό θύλακα της Δύσης, στη Μέση Ανατολή το Λίβανο(κάτι που δεν ξέρουμε κατά πόσον θα μπορεί και να τον σταθεροποιήσει). Ο Λίβανος μαζί με το Ισραήλ είναι ακόμα και σήμερα τα τελευταία προκεχωρημένα φυλάκια των Ιμπεριαλιστών στην περιοχή, ανεξαρτήτως των μεταξύ τους πολεμικών αντιθέσεων και της πρόθεσης του Λιβάνου να ξαναγίνει επαρχία της Νέας Συρίας, υπό την καθοδήγηση του Προέδρου Άσαντ.
Η Ιταλία μπορεί να μην ήταν αποικιοκρατική χώρα, ωστόσο η Αργεντινή, η Ουρουγουάη, η Χιλή, ο Καναδάς, αλλά ακόμα και μέσα στις ίδιες οι ΗΠΑ, διατηρούν μεγάλες πληθυσμιακές δεξαμενές και θύλακες που μόνο αδιάφοροι δεν μπορούν να περάσουν στην εξωτερική της πολιτική έκφραση και επίδραση στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική δύναμη.
Ειδικά στις περιοχές της Λατινικής Αμερικής που αναφέραμε(όσο κι αν οι Γερμανοί ναζί με την ήττα τους προσπαθούσαν να την φορτώσουν με κατακάθια κι επιρροές τους) εκείνο το κομμάτι της Λατινικής Αμερικής, ακόμα και με δικτατορίσκους που ήταν προσκείμενοι στο Β. Αμερικανικό ΄Κεφάλαιο, ελέω σχολής του Σικάγο, πάλι δεν έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Μετά την περίοδο της αντιμεταρρύθμισης αυτής που ξεκίνησε από το 1517 και κράτησε μέχρι το 1555 και πραγματοποιήθηκε ως απάντηση στην Μεταρρύθμση του Λούθηρου, οι καθολικές αυτοκρατορικές χώρες, παρά την Τιτάνια προσπάθεια του να μην χάσουν τον έλεγχο στην υπόλοιπη ήπειρο, δεν τα κατάφεραν και ήταν πάντα σε δεύτερη μοίρα και είναι ακόμα μέχρι σήμερα στην ΕΕ και σε όλο τον Χριστιανικό Καπιταλισμό, ανεξάρτητα από την επιρροή του ως δόγμα ο Ρωμαιοκαθολικισμός.
Κατά βάση, όλες οι Μεσογειακές χώρες της ΕΕ από την Κροατία και μετά και παρά τις αντιθέσεις τους και τις πολυσύνθετες αλληλουχίες τους, περνούν και πάλι στο προσκήνιο, σχεδόν μετά από μισή χιλιετία και αυτό φυσικά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, στη βαθιά και γενικευμένη οπισθοχώρηση τόσο της ΕΕ, όσο και του ΝΑΤΟ.
Σε πρώτη φάση, προσπαθούν να μπουν μπροστά, όμως ακόμα ανεπιτυχώς, όπως για παράδειγμα η ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία, όπου στα εξωτικά της παράγωγα, παραμένει ο θιασώτης των κινητήρων εσωτερικής καύσης, ενώ ακολουθούν κατά πόδας οι Γάλλοι, έστω και καθυστερημένα κι ευτυχώς, σε σχέση με τα δογματικά εργαλεία της ξεπερασμένης ηλεκτροκίνησης που εκπορεύεται, επίσης δογματικά από τους θύλακες του Στρασβούργου, δηλαδή του Ευρωκοινοβουλίου.
Όπως προείπαμε παραπάνω η ΕΕ δεν κατέχει πια, ούτε συνολικά τα μέσα παραγωγής(σε ολόκληρη τη σφαίρα της), ούτε τη θέση που είχε στον παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό, ούτε το ρόλο στην κοινωνική παραγωγή και φυσικά στο βασικότερο όλων, στο ποσοστό ιδιοποίησης του υπερπροϊόντος.
Με ολοένα και μειούμενο το ικανοποιητικό μερίδιο νομιμότατης “κλοπής” του κοινωνικού πλούτου που παράγεται και που οδηγείται όχι πλέον στην κυκλοφορία, δε θα ριχτεί ισομερώς στην κύκλιση στης νέας φάσης της παραγωγής, που θα έχει στόχο το διάστημα, με αποτέλεσμα να υποχωρεί συνεχώς και χωρίς καμία προοπτική αντιστροφής και γραμμής άμυνας, στην επέλαση των νέων δυνάμεων, που ευτυχώς βάζουν το σαθρό οικοδόμημα της ΕΕ, νομοτελειακά και με τη βούλα, στο περιθώριο των εξελίξεων, που δεν είναι απίθανο να την οδηγήσουν στην διαίρεση της σε τρία η τέσσερα κομμάτια στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Η Γαλλία και η Ιταλία ως χώρες του G7 – (πρώην G8), αποσκοπούν να αποκτήσουν ακόμα περισσότερο και μεγαλύτερο διευρημένο ρόλο και στη Λατινική Αμερική και στη Βόρεια Αφρική και να συγκρατήσουν το Λίβανο για λογαριασμό της πρώτης.
Βάζουν μαζί με την Ισπανία και την Πολωνία συνεχείς αρνησικυρίες ειδικά στην Περιφερειοποίηση της ΕΕ, με σκοπό τη μη αποσύνθεση τους και την προώθηση συνεχόμενων δημοψηφισμάτων που θα αποκόψουν ζωτικά τους κομμάτια από τον κορμό τους, όπως η Οξιτανία στη Νότια Γαλλία, η Καταλονία και η Βασκονία, μαζί με την Ανδαλουσία στην Ισπανία. την Βενετία και την Τεργέστη στην Ιταλία.
Για να πραγματοποιηθούν όλα τα παραπάνω, πρέπει, να συγκροτήσουν, είτε μια Ευρωμεσογειακή Ένωση, είτε μια Ρωμαιοκαθολική Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία.
Αντίστοιχα με την ομάδα των Καθολικών Κρατών που το Εϊρε επίσης καλοβλέπει, τα Γερμανικής Προτεσταντικής κουλτούρας, κράτη, πλην της Βαυαρίας που είναι ομοσπονδιακό κρατίδιο, που όμως είναι Καθολικό, σκέφτονται μια Ένωση του Βορρά όπου κονταροχτυπιούνται η Ολλανδία, η Δανία και η Γερμανία, για το ποιος θα είναι ο οδηγός, με την τελευταία να είναι το απόλυτο φαβορί.
Το ίδιο σκεπτικό έχει και η Αυστρία, που ποτέ δεν έχασε τις βλέψεις της(μετά τη διάλυση της Αυτοκρατορίας της Αυστοουγγαρίας) για ηγεμονικούς ρόλους, με την πολιιτκή αναβίωση του Βίζενγκραντ και την ηγεμονία που θέλει να παίξει μέσα σε αυτά, ανεξάρτητα αν δεν είναι τυπικό μέλος του, ωστόσο είναι το Ανατολικό Ράιχ , με ότι αυτό συνεπάγεται και δεν πρόκειται να το δωρίσει σε κανένα.
Μόνο στα Βαλκάνια δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί αντίστοιχη συμμαχία και αυτό ευνοεί όλους τους παραπάνω, πλην τις ίδιες τις Βαλκανικές χώρες. που αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην ΕΕ των Καθολικών και των Προτεσταντικών Κεφαλαίων, αλλά και την Ρωσία και Κίνα, που επέρχονται με τόση δύναμη που δεν υπάρχει κάτι που στην παρούσα φάση μπορεί να τους σταματήσει και συγκρατήσει, κι άλλες όπως η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Κόσοβο και μέρος της Βόρειας Αλβανίας την Τουρκία. Επιγραματικά να θυμίσουμε, ότι Κίνα και Ρωσία, έσωσαν τον Καπιταλισμό το 2008-2012 με τις δικές τους ενέργειες και τα δικά τους κεφάλαια που έριξαν στη μάχη, για να σωθεί το σύμπαν και να μην πάμε σε γενικευμένο Κραχ.

ΕΕ, μια διεθνής μονοπωλιακή ένωση, χωρίς τραπεζικό και πιστωτικό σύστημα

Δεν είναι μόνο οι συμμαχίες που ήδη αρχίζουν να διαμορφώνονται μέσα στην υπό διαλυτικών τάσεων ΕΕ των 24ρων, μιας και το Η. Βασίλειο την αποχαιρέτησε και μάλιστα χωρίς καμία προοπτική επανασύνδεσης, γιατί το City και τα χρηματοοικονομικά του, θέλουν να πραγματοποιήσουν αυτό που ξέρουν καλά εδώ και αιώνες, το ξέπλυμα τόνων μαύρου χρήματος.
Να θυμίσουμε, ότι ήδη από το 2015 η Deutsche Bank, είχε τρύπες που περνούσαν τις δεκάδες δις σε ασφάλιστρα κινδύνου και μερικά τρις σε δομημένα ομόλογα, παράγωγα και αμοιβαία κεφάλαια που δεν μπορούσαν να τα καλύψουν και τώρα που μιλάμε είναι 2021, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Να θυμίσουμε επίσης ότι, το Τραπεζικό σύστημα της ΕΕ(ήδη το εφαρμόζει στα επιχειρηματικά κατατεθειμένα κεφάλαιο) προσπαθούσε να γυρίσει τις καταθέσεις στα αρνητικά επιτόκια το 2019, μέχρι που ήρθε ο Covid 19 και πρωσορινά το πάγωσε, με αποτέλεσμα, τη σφοδρότατη σύγκρουση των Ευρωπαϊκών Πιστωτικών Ιδρυμάτων με τις Ελεβτικές Τράπεζες, επιφέροντας κι άλλο πλήγμα στις πρώτες.
Να θυμίσουμε τέλος ότι η ΕΕ εξάγγειλε τις προάλλες το λεγόμενο Ευρωπαϊκό Κρυπτονόμισμα, αλλά η καθυστέρηση της κυκλοφορίας του, συμπίπτει με την κατάρρευση του Ευρώ έναντι του Δολαρίου, που εδώ και ένα χρόνο είναι νομοτελειακό γεγονός κι ακόμα είμαστε στην αρχή.
Την στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, η ισοτιμία ανάμεσα σε € και $ είναι 1/1.18 και να μη θυμίσουμε τι ήταν πριν δυο χρόνια, επειδή με την πολιτική που εφάρμοζε ήθελε να σώσει τις Γερμανικές και τις ακόμα πιο προβληματικές Γαλλικές Τράπεζες, παίζοντας πότε με το μαστίγιο και πότε με το καρότο, με τον άσσο που κρυβόταν στο μανίκι τους και δεν ήταν άλλο από το ψευτοδίλημμα της ποσοτικής χαλάρωσης εναντίον σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας, ανάμεσα στην Γερμανοκρατούμενη σοσιαλδημοκρατία και στην σχολή του Σικάγο.
Όλα τα παραπάνω έχουν ως στόχο να ξεκολλήσουν τα λιμνάζοντα κεφάλαια που είναι μέσα στα θησαυροφυλάκια της ΕΕ, έστω και επιγραμματικά, η ονομαστικά και να σταματήσουν οι απαιτήσεις των καταθετών, αλλά και των μικροεπενδυτών σε επιτόκια, ενώ δεν θέλουν να κόψουν χρήμα για να αποκομίσουν ακόμα μεγαλύτερα οφέλη.
Να θυμίσουμε και να κλείσουμε εδώ πέρα, τις δυο πρώτες ενότητες, πως στην εποχή του Μονοπωλιακού Καπιταλισμού, το Τραπεζικό με το Βιομηχανικό κεφάλαιο, βρίσκονται σε σύμφυση, δημιουργώντας τη λεγόμενη χρηματιστική ολιγαρχία, αλλά και τις προϋποθέσεις για την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων.
Δηλαδή την άνοδο της οργανικής σύνθεσης του ίδιου κεφαλαίου, που οδηγεί σε εξαφάνιση το ικανό ποσοστό κέρδους, κοντολογίς το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο, είναι το κεφάλαιο που δεν αποδίδει ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους, με ότι αυτό συνεπάγεται, τα ζήσαμε από το 2008, κι έπειτα και συνεχίζουμε να τα ζούμε αμείωτα, εξάλλου οι μεταβατικές φάσεις ζούμε, δεν είναι μεταβατικό στάδιο, τουλάχιστον ακόμα.
Πως η συγκέντρωση και η συγκεντροποίηση, της παραγωγής και του κεφαλαίου τρέχει με ασύλληπτες ταχύτητες, επιφέροντας, φτώχεια, εξαθλίωση, ανεργία, αβεβαιότητα στα φτωχά λαϊκά στρώματα και στην εργατική τάξη, ενώ η εξαγωγή κεφαλαίων μετατρέπεται σε πιο σημαντική διεργασία από την εξαγωγή εμπορευμάτων, όπου η πρώτη σταδιακά αντικαθιστά την δεύτερη, ενώ τέλος οξύνει τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, σε αντίθεση με την Κίνα που ανεβάζει συνεχώς και κατά γεωμετρική πρόοδο τους μισθούς και την ποιότητα ζωής των πολιτών της, που κατά βάση είναι εργατική τάξη, ενώ στην ΕΕ, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο που είναι αποτέλεσμα φυσικά της αύξησης του ποσοστού εκμετάλλευσης και δείκτης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, ακόμα και μέσα στην ίδια την ΕΕ.
Ένα σημαντικό στοιχείο είναι η δημιουργία, αλλά και αναδημιουργία μεγάλων και διεθνών ιμπεριαλιστικών ενώσεων, όπως είναι η ΕΕ και οι υποψήφιοι ακόλουθοι της και όλα μαζί μπορούν να αλλάξουν σε επίπεδο συμμαχιών και να προκαλέσουν εδαφικές ανακατανομές, ανακατατάξεις και ψυχρές, ακόμα και θερμές περιφερειακές συρράξεις(αυτό στο Αφγανιστάν, τι νομίζεται ότι είναι, αλλά δια αντιπροσώπων, αλλά γι αυτό θα μιλήσουμε παρακάτω) μικρού η μεγάλου χαρακτήρα και βεληνεκούς.
Κλείνοντας αυτήν εδώ την ενότητα, να θυμίσουμε ότι η Ευρωπαϊκή Ήπειρος έχει σοβαρή δημογραφική εξασθένηση και αυτό θα φανεί περισσότερο στην δυτική Ευρώπη την αμέσως επόμενη δεκαετία, αν δεν εισέλθουν μάζες, τόσο από την Αφρική(υποσαχάρια και υπερσαχάρια), όσο και από την μέση Ανατολή.
Αν η Ευρωπαϊκή Ήπειρος στο δυτικό της κομμάτι δεν μπολιαστεί με νέα πληθυσμιακά εμβάσματα, τότε θα αποχαιρετήσει το μέλλον και μάλιστα πολύ γρήγορα, με μεγάλες πληγές στο σώμα ολόκληρης της Ηπείρου, που ζει τον επιθανάτιο ρόγχο της.
Ο φόβος που καλλιεργεί μερίδα του κεφαλαίου της, το κάνει για να ενσωματώσει πιο γρήγορα τις νέες αφίξεις. Το έκανε αιώνες επί Αυτοκρατοριών, θα το πραγματοποιήσει και με τα Έθνη Κράτη, και με τις όποιες Περιφέρειες Αυτονομηθούν(όσες προλάβουν), θα το πραγαματοποιήσει και με την ΕΕ, η τις όποιες πολλές ΕΕ θα προκύψουν στο μέλλον, αν τελικά πραγματοποιηθεί κι αυτό.
Η ΕΕ, θέλει φτηνά εξειδικευμένα εργατικά, χέρια, επιστημονικό προσωπικό, υλικοτεχνική υποδομή διάφορη από την σημερινή, επανασχεδιασμό της οικονομίας της και της εξωτερικής της πολιτικής(πράγμα ανέφικτο), ετοιμοπόλεμους στρατιώτες και σημειώστε αυτό:
Οι φερόμενοι ως φοβισμένοι και τρομοκρατημένοι που ήθελαν να αναχωρήσουν από το Αφγανιστάν μαζί με τους Αμερικανούς και τους Συμμάχους τους, δεν ήταν τίποτα άλλο(στην συντριπτική πλειοψηφία τους), αυτοί που εκφράζουν και τους τρεις άξονες, ενώ κάποιοι από αυτούς ήταν “ντροπαλοί” Ταλιμπάν που φυσικά θα χρησιμοποιηθούν αναλόγως στον όποιο νέο Ευρωστρατό που θέλει ζωτικό χώρο όπως οι Ναζί την Ουκρανία και φυσικά τις Βαλτικές χώρες.

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

CSTO, EOX & Κίνα

γ) Το πόσο η πλανητική μετάβαση της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας από τον προτεσταντικό Καπιταλισμό, θα περάσει αναίμακτα και χωρίς μεγάλες αντιδράσεις και δυσκολίες, σε ένα μείγμα μη Προτεσταντικών χωρών, που θα ξεκινούν από τη Λ.Δ της Κίνας, και τη Ρωσική Ομοσπονδία(με την πλειοψηφία των περισσοτέρων χωρών της πρώην ΕΣΣΔ, να ακολουθούν, μέσω CSTO & ΕΟΧ), του Ιράν & της Ινδίας, με ηγέτιδα δύναμη την πρώτη δηλαδή την Κίνα. Μέσα σε αυτές τις δυνάμεις συμπεριλαμβάνονται και εντάσσονται ακόμα, η Νότιος Αφρική, η Συρία και η Αίγυπτος, το Μεξικό και η Βραζιλία(που αργά, η γρήγορα, θα απαγκιστρωθεί από την εκλεγμένη δικτατορία του Μπολσουνάρου), καθώς και ως επιρροές, ολόκληρη η υποσαχάριος και υπερσαχάριος Αφρική, μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής, καθώς και η το μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής.

Η Κίνα και η Ρωσία είναι οι ατμομηχανές, ο μηχανοδηγός και οι ράγες της νέας φάσης της Καπιταλιστικής κοινωνικής, επιστημονικής, οικονομικής και τεχνολογικής αναδιάταξης και κατάστασης πραγμάτων, και το Αφγανιστάν, όπως και τη Συρία, καθώς και την Αραβική Χερσόνησο, μαζί με τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη, τις λεγόμενες χώρες του Βίζενγκραντ(συμπεριλαμβανομένης και της Αυστρίας), καθώς και της Τουρκίας, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό και για τους λόγους που στην παρακάτω ενότητα θα αναφερθούν είναι πολύ σημαντικές περιοχές.
Σύμφωνα με το δεύτερο νόμο της διαλεκτικής, δηλαδή του περάσματος των ποσοτικών σε ποιοτικές αλλαγές** και με βάση ότι τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν σκάσει το τσουκάλι, η τίποτα δεν θα αλλάξει αναίμακτα, η κάπως αναίμακτα, θα δούμε να συμβαίνουν διάφορα και μάλλον πρωτόγνωρα, που ούτε τα περίμενε, ούτε τα φανταζόταν η μεγάλη πλειοψηφία του μέσου μορφωτικού όρου του πλανήτη, τα οποία θα μοιάζουν και εξόχως αντιφατικά, επιστρατεύοντας και τον τρίτο νόμο της διαλεκτικής, αυτόν, που ονομάζεται, νόμος της άρνησης της άρνησης***.
Το Αφγανιστάν, όπως προείπαμε, στον πρόλογο είναι κομβικό σημείο, για τον βασικό δρόμο του μεταξιού, που υπάρχει από την Αρχαιότητα και ως τέτοιος, περνούσε, περνάει και θα περνάει από την πρώην Αρχαία Βακτριανή, ως εκ τούτου, τόσο η Κίνα, όσο και η Ρωσία(για να μην πούμε και η Ινδία, λόγω Πακιστάν), καιροφυλακτούν και είναι γνώστες, τόσο της περιοχής, όσο και των συμφωνιών που έχουν υπογραφεί από την περίοδο του Προέδρου Τραμπ, αλλά και του νυν Μπαϊντεν.
Πριν αναλύσουμε οτιδήποτε να σημειώσουμε εδώ πέρα, ότι το Αφγανιστάν είναι μια περίπλοκη χώρα.

Αφγανιστάν μια χώρα σε κομβικό σημείο για όλες τις παραπέρα εξελίξεις

Στο e-learning, είχαμε πραγματοποιήσει μια πολυσέλιδη εργασία που αφορούσε την Ασία και το ρόλο της στην εποχή της εικονικής πραγματικότητας και της κυβερνητικής, στις διεθνείς εμπορικές σχέσεις, στην οποία υπήρχε αναφορά για τους δρόμους του μεταξιού και πως αυτοί αναβιώνουν στον 21ο Αιώνα, καθώς και το ρόλο του Αφγανιστάν. Στο παρακάτω κείμενο συμπεριλαμβάνεται μεγάλο μέρος που το έχουμε ψαλιδίσει γιατί αυτό το άρθρο δεν θα τελείωνε ποτέ, καθώς και συρραφές από τις εξελίξεις που σήμερα πραγματοποιούνται και οι οποίες σχετίζονται με τις σημερινές εξελίξεις, όσο πιο περιληπτικά αυτό γίνεται(που δεν είναι εύκολο σε μία ανάλυση που θυμίζει περισσότερο μαθηματική πράξη παρά κοινωνική, οικονομική και γεωστρατηγική αναφορά, που μόνο τέτοια είναι τελικά).
Η πρώτη φορά που αποτυπώθηκε η λέξη Αφγανιστάν, ήταν σε ένα Μουσουλμανικό γεωγραφικό κείμενο που είχαν συντάξει οι Άραβες στην εποχή της απόλυτης ακμής τους, το 981 μ. Χ.
Οι Άραβες, εκτός του ότι εξισλαμίστηκαν πριν από κάθε άλλη φυλετική ομάδα της Ασίας, ήταν τρομεροί, ίσως οι σπουδαιότεροι μαθηματικοί τις Ανθρώπινης Ιστορίας(σήμερα είναι οι Ρώσοι, οι Πακιστανοί και οι Κινέζοι), ήταν αυτοί που ανακάλυψαν την Άλγεβρα που προέρχεται από την σύνθετη αραβική λέξη “al-jabr” που σημαίνει επανένωση κατεστραμμένων τμημάτων.
Όλοι οι μεγάλοι γεωγράφοι, ήταν και μεγάλοι μαθηματικοί και σπουδαίοι μουσικοί(η κιθάρα είναι ένα ειπείν Αραβικό δημιούργημα) και τρομεροί γεωγράφοι. Αν δεν ξέρεις γεωμετρία που κι αυτή την αναμόρφωσαν στα σύγχρονα πρότυπα οι Άραβες, οι Ισπανοί “Κονκισταδόρες” και οι ακόμα ανώτεροι Πορτογάλοι θαλασσοπόροι και εξερευνητές, δεν θα ήταν αυτό που ήταν χωρίς τους Άραβες και φυσικά η Δύση δεν ξέρουμε αν είχε ποτέ κατακτήσει την Αμερικανική Ήπειρο, εξάλλου στους Άραβες οφείλουμε την εξέλιξη και την χαρτογράφηση του Ουρανού δια της νεότερης Αστρονομίας που διέφερε κατά πολύ από αυτήν των Αρχαίων Αιγυπτίων.
Αυτά για την ιστορία, ωστόσο πρέπει να σημειώσουμε, ότι το Αφγανιστάν, κατέχει έκταση περίπου 647.500 τ.χλμ, ο πληθυσμός του κατά προσέγγιση είναι λίγο πάνω από τα 30.00.000 κάτοικους, συνορεύει, βορειοδυτικά με το Τουρκμενιστάν, προς το κέντρο με το Ουζμπεκιστάν και βόρεια ανατολικά με το Τατζικιστάν, με κάθε χώρα να προεκτείνεται στο εσωτερικό του Αφγανιστάν και μάλιστα με όρους εθνικής και πολιτικής διείσδυσης από όλους τους παραπάνω.
Για την Λ. Δ της Κίνας ήταν ανέκαθεν σημαντικό μιας και βορειοανατολικά συνορεύει με την επαρχία Σινκιάγκ με τους Τουρκομάνους Ουιγκούρ, της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, καθώς και με την περιοχή Τζαμού Κασμίρ που διεκδικούν αμφότεροι Πακιστάν και Ινδία.
Αυτό το συγκεκριμένο κομβικό σημείο της χώρας αυτής είναι “μήλον της έριδος” ανάμεσα στο Πακιστάν, την Ινδία και την Λ.Δ της Κίνας, όχι για το Κασμίρ, αλλά την επαρχία που κατοικοεδρεύουν οι πιο επιθετικοί Τουρκομάνοι με εξτρεμιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις που χρηματοδοτεί ανοιχτά η Άγκυρα.
Στο Αφγανιστάν σήμερα, εξαιτίας της μερικής ανακατάληψης της εξουσίας της χώρας από τους Ταλιμπάν, υπάρχουν δυο έως και περισσότερες αντιμαχόμενες πλευρές, οι οποίες έχουν συγκολληθεί αμφότερες σε δυο παρατάξεις με αντιτιθέμενα συμφέροντα, τόσο ιστορικά, τόσο φυλετικά, όσο και γεωπολιτικά.
Η πρόθεση των Ταλιμπάν, είναι να σχηματίσουν μια αποκλειστικά δική τους κυβέρνηση που θα είναι σε ανοιχτή συνεννόηση με το Πακιστάν, αλλά και σε ανοιχτούς διαύλους με την ΟΔ της Γερμανίας και ο αναγεννηθείς Παγγερμανισμός του 21ου Αιώνα, που ενδιαφέρεται κυρίως να ενισχύσει την δημογραφική μείωση του, παντού σε όλες τις γερμανικές χώρες του Βορρά, αλλά κυρίως της ίδιας της Γερμανίας και να χρησιμοποιήσει τους εξαχθέντες Ταλιμπάν, ως τάχα μου δήθεν αντικαθεστωτικούς, τόσο ως στρατιωτικό βραχίονα εναντίον της Γαλλίας, όσο και της Ιταλίας, αλλά κυρίως εναντίον της Ρωσίας. Φυσικά ότι πραγματοποιηθεί στο Αφγανιστάν, θα πραγματοποιηθεί αποκλειστικά με τους όρους, των Ταλιμπάν, δηλαδή των Παστούν, δηλαδή του Πακιστάν.
Το τελευταίο χρησιμοποιεί τους Παστούν με τους όρους της Πακιστανικής Σαρίας την (islamic sharia council of Pakistan) που είναι ευαγγέλιο με τιμωρητικά και όχι σωφρονιστικά χαρακτηριστικά, όπως και το Κοράνι, για να μην πούμε ότι αυτό έρχεται σε δεύτερη μοίρα, καθώς και την καθοδήγηση του συμβουλίου της Πακιστανικής ισλαμικής ιδεολογίας, δηλαδή του “The Council of Islamic Ideology”, που είναι είναι και το απόλυτο συνταγματικό όργανο του Πακιστάν.
Το εν λόγω, είναι το αποκλειστικότητα υπεύθυνο, για την παροχή νομικών συμβουλών σε-και-για “εθνικά” και όχι γενικού τύπου και συμψηφισμού ισλαμικά ζητήματα στην κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο και φυσικά είναι ένα σώμα που προωθεί το Πακιστάν ως μια μεγάλη και κυρίαρχη χώρα στο χώρο του Σουνιτικού Ισλαμικού Τόξου, κυρίως μέσω των Ταλιμπάν στην περιοχή που είναι ενδιαφερόμενο και φυσικά μιλάμε για το Κασμίρ.
Βρίσκεται σε ευθεία ιδεολογική αντιπαράθεση, έως και εχθρική αντιπαλότητα, πρωτεύοντος με τον Παντουρκισμό και δευτερευόντως με τον Παναραβισμό και φυσικά, με την ηγεμονία του Ιράν στους αποστάτες Σιίτες που κι αυτοί είναι εχθροί αλλά κυρίως θρησκευτικοί και κατ επέκταση, είναι οι λιγότερο επικίνδυνοι, αφού η ηγεμονία και κυριαρχία του Πακιστάν στους Σουνίτες Μουσουλμάνους της περιοχής είναι και ζήτημα αιχμής και ζήτημα πρώτης γραμμής.
Για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι αυτό το συνταγματικό σώμα ιδρύθηκε το 1962 υπό την κυβέρνηση του Ayub Khan και αποτελεί σήμερα ένα κομβικό εργαλείο εξωτερικής πολιτικής και εξαγωγής της πολιτικής του Πακιστάν σε ολόκληρο τον Ευρασιατικό χώρο, ενώ οι κυριότεροι σύμμαχοι του, είναι η Γερμανία και οι τρεις φθίνουσες βασικές Φιλελεύθερες σχολές σκέψης, στις ΗΠΑ, για τις οποίες μιλήσαμε “λίγο” παραπάνω.
Δεν είναι τυχαίο, ότι σύμφωνα με αυτό το εργαλείο δρουν και οι Παστούν, πως το εργαλείο του Παντουρκισμού το κάθε λογής και πάσης φύσης “ISIS”, είναι μεγαλύτερος εχθρός και από τους Νατοϊκούς, όπως επίσης, στην πρόθεση τους είναι, καταρχήν να επαναφέρουν το παλαιότερο όνομα της χώρας, δηλαδή το “Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν”, καθώς και την σημαία του, και απέναντι τους είναι όλοι οι άλλοι με τις όποιες αντιθέσεις τους, αυτού του αχταρμά που ονομάζεται “Ισλαμική Δημοκρατία του Αφγανιστάν και δεν εκφράζει τίποτα, παρά νέους αιματηρούς “εμφυλίους” σύμφωνα με τη λογική του Έθνους Κράτους, στην Ασιατική του εκδοχή.
Για να δούμε, όμως αναλυτικά γιατί το Αφγανιστάν είναι μια χώρα όπου έχει σοβαρό κομβικό σημείο, για κάθε εξέλιξη στην παγκόσμια κατάσταση και τάξη πραγμάτων, ως μέγεθος και οντότητα, πως βρίσκει συνεκτικούς δεσμούς, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, που, με ποιο τρόπο επηρεάζεται με τις γύρω χώρες και γιατί είναι “συγκοινωνούντα δοχεία” με αυτές.
Οι Αμερικανοί με τη φυγή τους άφησαν όπλα αποκλειστικά για τους Ταλιμπάν, εξοπλίζοντας τους εναντίον της Λ.Δ της Κίνας και της Φιλορωσικής Βόρειας Συμμαχίας, δηλαδή, εναντίον της δημιουργίας του δρόμου του μεταξιού, ωστόσο Ρωσία και Κίνα είχαν συνάψει τυπικές σχέσεις με τους τελευταίους γνωρίζοντας του τι σημαίνουν όλα αυτά.

γ1) Ο νότος των Παστούν & ο ρόλος του Πακιστάν ως βραχίωνας του Πακιστάν

Η μεγαλύτερη φυλετική ομάδα, είναι οι Παστούν, η οποία είναι και η παραδοσιακή Ελίτ της χώρας, η οποία χωρίζεται σε δυο υποφυλές(για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω), είναι η πολιτική, οικονομική, θρησκευτική, μα κυρίως, η φυλετική προέκταση του Ισλαμαμπάντ(πρωτεύουσα του Πακιστάν), ενώ αποτελεί την φυλετική και κοινωνική πλειοψηφία της χώρας, σε ένα ποσοστό που βρίσκεται γύρω στο 35% δηλαδή περίπου 10.500.000 κατοίκους.
Οι Παστούν είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι (και κατά βάση όπως όλοι οι Πακιστανικής Καταγωγής) Ινδοί, που προέρχονται από την κατώτερη κάστα, τους Νταλίτ(δηλαδή την κατώτερη κάστα των ανέγγιχτων, κατά τον Ινδουισμό, που αλλαξοπίστησαν για να μπορέσουν να αποκτήσουν υπόσταση, επιβίωση και αναβάθμιση μέσω του Ισλάμ), ωστόσο οι κάστες εντός των πακιστανικής προέλευσης Παστούν δεν έχουν καταργηθεί(όπως δεν εχουν καταργηθεί και στο Πακιστάν), έχουν επιστρατευθεί και έχουν αναμορφωθεί σύμφωνα με την Πακιστανική Σαρία που αναφέραμε στο παραπάνω υποκεφάλαιο.
Οι Παστούν Κυριαρχούν σχεδόν σε όλο τον νότο, εκτός ενός μικρού νότιο δυτικού τμήματος. Η βάση και Πρωτεύουσα και ορμητήριο τους είναι το Κανταχάρ, όπου εκεί ζει και βασιλεύει στην κυριολεξία, η μικρότερη υποφυλή τους, που όμως είναι η ελίτ των ελίτ, δηλαδή η υποφυλή Ντουρανί(η οποία είναι επίσης κάστα) και προωθούνται προς Ανατολάς και νότια, μέχρι τα περίχωρα(ούτε καν προάστια) της Πρωτεύουσας Καμπούλ. Εκεί ζει και εδρεύει, η πιο χαμηλή, αλλά και ελιναι η πολυπληθέστερη των Παστούν. Η υποφυλή και κάστα των Γκιλζαΐ, είναι κατά τους Ντουρανί, κατώτερη και την χρησιμοποιούν ενίοτε ως εμπροσθοφυλακή , δηλαδή ως “μάρτυρες” του Προφήτη, αλλά και του Πακιστάν, κυριώς ως θύματα της πολιτικής των Ντουρανί που απηχούν αδρής χρηματοδότησης, τόσο από το Πακιστάν και το Υπουργείο Εξωτερικών του, όσο και από το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία ως συνεραζόμενοι με το Πακιστάν, εναντίων του Παντουρκισμού στον Μουσουλμανικό Σουνιτισμό και των φιλορώσων του Βορρά, και ενίοτε ως αποστάτες.
Πρακτικά, κυριαρχούν σε όλο στο νότιο και νότιο ανατολικό κομμάτι της χώρας, με λίγους Παρθικής, η Περσικής, η κατ’ επέκταση Ιρανικής καταγωγής, στο νότιο δυτικό Αφγανιστάν και πολύ κοντά στα σύνορα δηλαδή με το Ιράν για να έχουν και την προστασία των ομοεθνών γειτόνων τους, αλλά πολύ μακρυά όμως από το Κανταχάρ, που είναι και η Πρωτεύουσα των Παστούν.
Οι Ιρανικής καταγωγής Αφγανοί, που ζουν στον νότο, προς δυσμάς και νοτιότερα της χώρας, δεν είναι οι μόνοι Ιρανικής καταγωγής Αφγανοί, αλλά γι αυτό θα μιλήσουμε παρακάτω και είναι ο πρώτος στόχος των Παστούν, εδώ και πολλά χρόνια, είτε γιατί κάποιοι από αυτούς είναι Σίτες(αυτοί του βορρά είναι Σουνίτες), είτε γιατί ακόμα πιο ελάχιστοι από αυτούς πληθυσμιακά, είναι οι ακόμα παραμένοντες ιστορικά Ζωροάστρες και αν δεν ήταν δίπλα το Ιράν, μάλλον θα τους είχαν ξεπαστρέψει μέχρι ενός.
Από το ύψος της πρωτεύουσας Καμπούλ και βορειότερα, συμβαίνουν άλλα πράγματα και εδώ πρέπει κανείς να ενσκήψει σοβαρά και να ανακαλύψει του τι συμβαίνει και του τι μέλει γενέσθαι στην περιοχή, όπου τα σύνορα με τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες έχουν σε μεγάλο βαθμό και την αντίστοιχη φυλετική, πολιτική, κοινωνιολογική και ανθρωπογεωγραφική διαβάθμιση και ανάλυση. Με τον τρόπο αυτό θα ξετυλίξουμε μερικώς το κουβάρι των αντιθέσεων σε μια χώρα που δημιούργησαν οι Βρετανοί πάνω στα αποκαΐδια της Βακτριανής, μόνο και μόνο για να βάζουν φραγμό στον αιώνιο του αντίπαλο την Κίνα στο Δρόμο του μεταξιού την περίοδο των Αυτοκρατοριών, όταν τουλάχιστον αυτή ήταν στην απόλυτη δύση τους και στο λυκόφως της “θεόσταλτης” ηγεμονίας τους, που δεν σύναδε καθόλου με την λογική της Βιομηχανικής επανάστασης, αλλά ήταν νύχι κρέας, με την εκμεταλλευτική φύση του Καπιταλισμού.

γ2)Το Βόρειο Αφγανιστάν, η Ρωσία και η Τουρκία

Το Βόρειο Αφγανιστάν όπως προείπαμε συνορεύει στα βόρεια σύνορά του, βορειοδυτικά με το Τουρκμενιστάν, προς το κέντρο με το Ουζμπεκιστάν και βόρεια ανατολικά με το Τατζικιστάν, με κάθε χώρα να προεκτείνεται στο εσωτερικό του Αφγανιστάν και μάλιστα με όρους εθνικής και πολιτικής διείσδυσης από όλους τους παραπάνω.
Το Τουρκμενιστάν είναι η χώρα κλειδί για την Άγκυρα και σημαίνει η «γη των Τουρκομάνων»(ανεξάρτητα αν δεν έχει σχεδόν καθόλου σοβαρή επιρροή). Η πρωτεύουσα του είναι το Ασγκαμπάτ, που σε ελεύθερη μετάφραση έχει διττή έννοια, α) «πόλη της αγάπης» και β) «η πόλη όπου οικοδομήθηκε η αγάπη», ετυμολογείται και παντρεύει, το αραβικό ishq που σημαίνει «αγάπη» με την περσική κατάληξη abad που σημαίνει «κατοίκησε» ή «οικοδομήθηκε». Είναι πρώην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία και έχει περίπου 7.000.000 κατοίκους που στην πλειοψηφία τους είναι Τουρκομάνοι, αφού αποτελούν το 85% του συνολικού πληθυσμού, ενώ υπάρχουν επίσης Ουζμπέκοι και Ρώσοι, που αποτελούν το υπόλοιπο 15% του πληθυσμού.
Παρότι Τουρκομάνοι και Σουνίτες κάτοικοι του Αφγανιστάν, η συντριπτική τους πλειοψηφία των κατοίκων, έχει φιλοσοβιετική ιδεολογία και ιδιοσυγκρασία και η πολιτική συγκρότηση που τους κάνει περισσότερο φιλορώσους, σε αντίθεση με τους Τουρκμάνους του Αφγανιστάν, οι οποίοι δεν είναι ούτε 1.000.000(είναι περίπου 850.000 και αποτελούν το 2,7% του πληθυσμιύ, κατοικοεδρεύουν στο Δυτικό του κομμάτι και είναι οι άνθρωποι που η Άγκυρα κατά κύριο λόγο θεωρεί ότι χρησιμοποιεί για να επηρεάσει τόσο Αφγανιστάν, όσο και το Τουρκμενιστάν, στα όνειρα της για τη μεγάλη Τουρκία, που θα ξεκινά από την επαρχία Σινκιάγκ της Κίνας και θα καταλήγει στην καλύτερη περίπτωση στην Ουγγαρία, στην Φινλανδία και στην Βαυαρία(οι δυο πρώτοι είναι Μαγυάροι και οι τελευταίοι έχουν Ουννικές ρίζες) και στη χειρότερη στην Τουρκία, με το Αζερμπαϊτζάν και το Τουρκμενιστάν, καθώς και την Κριμαία μέσα, θα ήθελαν και το Ουζμπεκιστάν, καθώς και το Καζαχτσάν και το Κιργιστάν, αλλά αυτοί είναι κυρίως Ταταρο-Μογγολικής καταγωγής και όχι Τουρκομάνοι.
Φυσικά υπολογίζουν χωρίς τον ξενοδόχο που είναι η Ρωσία και τη CSTO, καθώς και την κοινωνική και συνείδηση των χωρών αυτών που σε ποσοστά που ξεπερνούν το 75% είναι φιλοσοβιετική και σήμερα φιλορωσική.
Το Ουζμπεκιστάν έχει 34.558.900 κατοίκους συνορεύει με το Καζακστάν στα δυτικά και βόρεια, με το Κιργιστάν και το Τατζικιστάν στα ανατολικά, και με το Αφγανιστάν και το Τουρκμενιστάν στα νότια.
Οι σημερινοί Ουζμπέκοι δεν είναι ακριβώς οι απόγονοι των κατοίκων της Λεκάνης Ταρίμ που κατοικούσαν εκεί από την εποχή του Χαλκού, είναι στην πλειοψηφία τους μια ομάδα Ταταρομογγολικών φυλών που ήρθαν από τη γειτονική στέπα του Καζακστάν.
Κάποτε υπήρξε μέρος της Περσικής Σαμανιδικής και αργότερα της Τιμουριδικής αυτοκρατορίας, ωστόσο η περιοχή κατακτήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα από Ουζμπέκους νομάδες, οι οποίοι ομιλούσαν μια Ανατολική Ταταρική γλώσσα.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Ουζμπεκιστάν σήμερα ανήκει στην εθνοτική ομάδα των Ουζμπέκων και ομιλεί την Ουζμπεκική γλώσσα, μια γλώσσα από την οικογένεια των Ταταρομογγολικών γλωσσών που δεν είναι ακριβώς Τουρκομάνικες, εξάλλου οι Τατάροι με τους Τουρκομάνους δεν είναι ίδια φύλλα.
Επί Σοβιετικής Ένωσης, ήταν η τρίτη μεγαλύτερη Δημοκρατία σε πληθυσμό και σήμερα, ως μέλος της ΕΟΧ, δηλαδή της πρώην ΚΑΚ, έχει την ίδια πληθυσμιακή δημογραφική καταγραφή.
Οι Ουζμπέκοι του Αφγανιστάν αποτελούν επίσης την τρίτη μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα της χώρας, είναι το 10% του πληθυσμού, με 3.000.000 κατοίκους και θα ήταν πολύ μεγαλύτερη όπως και οι Τατζίκοι, αν δεν είχαν στην κυριολεξία, κυνηγηθεί και σφαγιασθεί ομαδικώς, μετά το 1992, μετά την διάλυση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν, από τη μικρότερη κοινότητα κατοίκων του Αφγανιστάν, που όμως είχε σχέση με τη δύση τους Κιργίζιους Μουτζαχεντίν.
Οι τελευταίοι στην πλειοψηφία τους ήταν απόγονοι των φυγάδων και αντεπαναστατών Κιργιζίων και δρούσαν στα σύνορα Κιργιστάν και Τατζικιστάν, λίγο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ήταν λευκοφρουροί και μυστικοί πράκτορες των Άγγλων, την περίοδο του τετραετούς εμφυλίου, στην πρώην ΕΣΣΔ.
Τότε ήταν αντισοβιετικοί, σήμερα είναι φιλορώσοι και φιλότουρκοι, αλλά χωρίς κάποια σοβαρή πληθυσμιακή και ιδεολογικοπολιτική έκφραση και ζουν σε όλο το μήκος του βορρά, έχοντας πραγματοποιήσει συμμαχία με τους Ουζμπέκους και τους Τατζίκους. Αυτή ήταν και η Βόρεια Συμμαχία, εναντίων των Ταλιμπάν.
Η Δημοκρατία του Τατζικιστάν είναι η συνέχεια της πρώην Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Τατζικιστάν και είναι η μοναδική Σουνιτική χώρα της Κεντρικής Ασίας, που αποτελεί τον βραχίονα του Σιτικού Ιράν και μοναδικό πραγματικό Σουνιτικό σύμμαχο του, λόγου του ότι οι Τατζίκοι, τόσο του Τατζικιστάν, όσο και του Αφγανιστάν, είναι Ιρανοί, δηλαδή Πέρσες.
Συνορεύει με το Αφγανιστάν, την Κίνα, το Κιργιστάν και το Ουζμπεκιστάν, όλοι τους πλην της Κίνας και του σημερινού Ουζμπεκιστάν(το οποίο ήταν μέλος μέχρι το 2012 και προσανατολίζεται να επανέλθει), ανήκουν στην CSTO, δηλαδή τον Οργανισμό της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας (ΟΣΣΑ), η Σύμφωνο της Τασκένδης, «Ташкентский пакт», ενώ το Αφγανιστάν, όπως και η μακρινή για την Περιοχή Σερβία, είναι παρατηρητές και υποψήφια μέλη, στην παρούσα φάση, για ποιο Αφγανιστάν κανείς δεν γνωρίζει.
Οι κάτοικοι λέγονται Ταζίκ (Τατζίκοι), είναι 100% μια από τις ιρανικές φυλές ωστόσο είναι (σουνίτες), αποτελούν το 83% του πληθυσμού. Το 8% του πληθυσμού είναι Ρώσοι και οι άλλες μειονότητες όπως Κιργίζιοι, Τουρκομάνοι και ο πληθυσμός του είναι γύρω στα 11.000.000 κατοίκους.
Οι Τατζίκοι του Αφγανιστάν είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη ομάδα της χώρας και αποτελούν το 25% του πληθυσμού του Αφγανιστάν, με 8.000.000 κατοίκους και είναι αυτοί που μαζί με τους Ουζμπέκους μετά την διάλυση του Αφγανιστάν υπέστησαν στην κυριολεξία σφαγιασμό, από τους Κιργίζιους Μουτζαχεντίν που ζούσαν στην Τουρκία και στην Σαουδική Αραωβία, με πογκρόμ σε όλο το Βορρά μαζί με κάποιους ομοεθνείς τους, που τώρα όλοι μαζί από αντισοβιετιστές, προέκυψαν φιλορώσοι.
Να θυμίσουμε ότι η Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν αποτελούνταν κατά 80% στο σχεδιασμό, στις καίριες θέσεις και στην ιδεολογικοπολιτική τοποθέτηση από αυτή τη φυλή και δεν είναι τυχαίο, οι Τατζίκοι είναι Πέρσες και κουβαλούν πολιτισμό, παιδεία και γνώση στο να δημιουργήσουν ένα σύγχρονο Κράτος, το οποίο φυσικά υπόθαλπταν συνεχώς, οι Παστούν και οι Κυργίζιοι Μουτζαχεντίν, που τότε συμμαχούσαν με τον πακτωλό χρηματοδότησης από τη Δύση και κυρίως από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ο.Δ. της Γερμανίας, την Τουρκία, το Πακιστάν και φυσικά την Σαουδική Αραβία.

Συνοψίζοντας

Λίγο παραπάνω είδαμε το ρόλο που μπορούν να έχουν η Ρωσία, η Τουρκία, το Ιράν και η Κίνα στην προηγούμενη ενότητα περιληπτικά, καθώς και το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, χώρες της ΕΕ και η Αμερικανική εξωτερική πολιτική, σε όλη τη σφαίρα των νυν και των ξεπερασμένων γραμμών της.
Στην πραγματικότητα, εκεί που βλέπουμε Ρωσία, υπάρχει και η Κίνα, και φυσικά το Ιράν, αλλά και το αντίστροφο και φυσικά οι χώρες αυτές πέραν της συμμαχίας που έχουν συνάψει, έχουν στην ίδια γραμμή πλεύσης την Ινδία και φυσικά τις πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες.
Η Τουρκία όπως προείπαμε, αυτή την στιγμή, είτε με τον Ερντογάν, είτε χωρίς αυτόν έχει επιλέξει πια γραμμή εξωτερικής πολιτικής θα ακολουθήσει και αυτή δεν είναι, ούτε η κλασσική γραμμή του Κεμαλισμού, ούτε φυσικά το νεοοθωμανικό δόγμα του πρώην ΥΠ.ΕΞ, Καππαδόκη στην καταγωγή και φυσικά Σελτζούκο Τούρκο Νταβούτογλου, που ονειρεύονταν μια αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σύγχρονους όρους και ο λόγος είναι ότι οι Αραβικές χώρες από την Αίγυπτο, μέχρι τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα ΗΑΕ, ανεξάρτητα αν έχει σε κάποια Εμιράτα βάσεις οι Τουρκία, δεν την βλέπουν ως σύμμαχο, ούτε φυσικά και το Πακιστάν(ανεξάρτητος συνεργασιών που έχουν μεταξύ τους), αλλά ο Παντουρκισμός και αυτός θα ακολουθηθεί από την όποια Τουρκική Κυβέρνηση προκύψει, όποτε, εάν και όταν πραγματοποιηθεί αυτό.
Η Τουρκία παρότι ρίχνει πολλά κεφάλαια στην εξωτερική της πολιτική και πολύ νερό στο μύλο του Παντουρκισμού, ειδικά στη δημιουργία σχολείων και εκπαιδευτικού προγραμματισμού, με σκοπό την ενίσχυση του, τόσο στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, όσο και στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, σε χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, ακόμα και η Βαυαρία και η Φινλανδία, όπου υπάρχουν ισχυροί τουρκομανικής προέλευσης θύλακες, όμως τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα γι αυτήν.
Αυτό που έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, είναι να έχει μια μεσομακροπρόθεσμη στρατιωτική συνεργασία και όχι συμμαχία, που δεν είναι καθόλου μόνιμη, καθόλου σταθερή με το Πακιστάν(για λόγους θρησκευτικούς) και με το Αζερμπαϊτζάν(για λόγους εθνικούς), ωστόσο και στις δυο περιπτώσεις υπάρχει εμβόλιμο θέμα τόσο από τις ΗΠΑ που όπως προείπαμε έχουν καλές σχέσεις με το πρώτο, όσο και με τη Ρωσία, που ακόμα και σήμερα συμπεριφέρεται σχεδόν αδελφικά με το δεύτερο(να μην ξεχνάμε το ρόλο της στην περίπτωση της πρόσφατης σύγκρουσης με την Αρμενία), ενώ γι αυτήν όλες οι πρώην Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες είναι και αυλή της και ζωτικός χώρος της.
Ο ρόλος της στο ΝΑΤΟ, το οποίο δεν την εξυπηρετεί και αντικειμενικά δεν έχει κανένα μέλλον, η Ευρωπαϊκή προοπτική της, επίσης κανένα αντικειμενικό ενδιαφέρον, προσπαθεί με κάθε τρόπο να στρέψει την εξωτερική της πολιτική με την εισχώρηση στην CSTO, αλλά η Ρωσία, δεν είναι καμία χτεσινή χώρα, είναι ο άμεσος απόγονος της ΕΣΣΔ στην εξωτερική πολιτική και φυσικά, είναι έτοιμη να προστατέψει τον εαυτό της, τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες με κάθε τρόπο και τίμημα και τώρα δεν είναι 1981, ολόκληρος ο Βορράς στο εσωτερικό του Αφγανιστάν, είναι φίλα προσκείμενος, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, με αποτέλεσμα η Τουρκία να είναι παντού μέσα σε όλα και παντού εκτός όλων, αλλά η επιμονή της, δεν είναι στοιχείο που θα την οδηγήσει σε αδιέξοδα. Ξέρει και το ρόλο και τους κανόνες του παιχνιδιού και από προσπάθεια δεν θα απομείνει, εξάλλου είναι ο συνεχιστής της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και φυσικά ο συνεχιστής της Οθωμανικής συνέχειας της, άρα δεν είναι σωστό να την υποτιμάει κανείς.
Οι υπόλοιπες δυνάμεις αρχής γενομένης από την Σαουδική Αραβία, μέχρι την Αίγυπτο, το Κατάρ και οι λοιπές Αραβικές χώρες, έχουν κι αυτές τη συμβολή τους(πλην της Αιγύπτου εκεί, αλλά εντός της Λιβύης η τελευταία), θα δείξουν τα δόντια τους, απέναντι σε ομόδοξες δυνάμεις, άλλες στην Τουρκία και άλλες στο Πακιστάν, το κουβάρι είναι ακόμα πολύ μπερδεμένο κι αν θέλετε τη γνώμη μας, ακόμα δεν έχει ξεκινήσει κάτι που θα μας οδηγήσει χρονοβόρες λύσεις και καθυστερήσεις που προσπαθούν να βάλουν πρώτα και πριν απ΄ όλα οι Αμερικανοί στην κατάληψη της έτσι κι αλλιώς επερχόμενης νομοτελειακά πρωτοκαθεδρίας της Κίνας.
Το μόνο σίγουρο είναι πως ακόμα είμαστε την αρχή, πως η Τουρκία το παλεύει, το Πακιστάν, έχει τον πρώτο λόγο, αλλά η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και το Ιράν μαζί με τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες και τη Μογγολία τον τελικό.
Αν η Κίνα δεν ήταν η ήρεμη δύναμη που δεν παίζει με στρατιωτικά μέσα την εξάπλωση της οικονομικής πρωτοκαθεδρίας και οικονομικής πολιτικής, σίγουρα θα βολεύονταν στη διάλυση του Αφγανιστάν σε δυο κομμάτια. Μιας χώρας που την κατασκεύασαν κάποτε οι Βρετανοί το 1707, μόνο και μόνο και μόνο για να σταματήσουν κάποτε το δρόμο του μεταξιού και την Κίνα, χωρίς επιθυμητά αποτελέσματα. Ο πόλεμου του οπίου ξεκίνησε γι αυτό ακριβώς το λόγο και μόνο έτσι ηττήθηκε η Κίνα, ένας πόλεμος που ξεκίνησε στις 4 Σεπ 1839 και κράτησε μέχρι τις 29 Αυγ 1842.
Η αναζήτηση ενός νέου αντικειμενικού ρόλου στην Κίνα αποκαλύφθηκε έναν αιώνα μετά, δηλαδή στην επανάσταση του Μάο και από εκεί, στο παρατεταμένο πρώτο πενταετές πρόγραμμα της ΕΣΣΔ, την λεγόμενη αντεγραμμένη ΝΕΠ. Με τον τρόπο αυτό, η Κίνα μετά το 1995 άρχισε αργά αλλά σταθερά να ξεπερνάει τις αδυναμίες και τις αγκυλώσεις κι αυτή τη στιγμή μέσω του Αφγανιστάν, αργά η γρήγορα, να είναι εκτός από την πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη με κοντά 1.600.000.000 πληθυσμό, εντός και εκτός Κίνας , στην ατμομηχανή του πλανήτη, όχι ως αντίπαλος, αλλά ως σύμμαχος και της Ρωσίας και των νέων ΗΠΑ.
Τις διαφορές τους, τις όποιες διαφορές, θα τις επιλύσουν στην εξερεύνηση του διαστήματος, εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια για παλινδρομήσεις και παλιμπαιδισμούς γιατί οι καταστροφές που θα προκύψουν από κάποια ενδεχόμενη εμπλοκή που θα κάνει τα πράγματα αδιόρθωτα.
Η ΛΔ της Κίνας δεν παίζει με τη λογική του διαίρει και βασίλευε και δεν είναι τυχαίο ότι μαζί της πορεύονται οι χώρες με την πλέον σταθερή, ποιοτική, νηφάλια και φυσικά εποικοδομητική εξωτερική πολιτική, κάτι που σε σχέση με τους προτεστάντες να φαίνονται μπροστά τους ελάχιστοι σε αυτόν τον τύπο δυτικής καπιταλιστικής ανάπτυξης του ΚΜΚ, που συνεχώς δεν φέρνει ούτε το ικανό ποσοστό κέρδους, ούτε οι συρράξεις που έκανε γι αυτό τους άνοιξαν δρόμους, ειδικά στην επόμενη φάση.
Όσο για τις ΗΠΑ, αυτές όχι μόνο θα παραμείνουν μια σοβαρή ιμπεριαλιστική δύναμη, μιας παγκόσμιας εμβέλειας παίκτης, με την πολιτική της αναδίπλωσης και την Τζεφερσονιανή εξωτερική πολιτική που υιοθετούν από το δεύτερο εξάμηνο και μετά στο Λευκό Οίκο, βλέπουν με σοβαρότητα ότι η συνεργασία με την Κίνα και την Ρωσία, παρά τις όποιες, ακόμα και αγεφύρωτες διαφορές και αντιθέσεις, πως είναι μονόδρομος και το Αφγανιστάν, ήταν η συνέχεια και όχι η Αφετηρία.
Η Τζεφερσονιανή πολιτική όχι μόνο θα συνεχίσει να αναπτύσσεται γοργά και διαρκώς και μάλιστα κατά γεωμετρική πρόοδο, στην παραπέρα αναδίπλωση της, θα φεύγει οπισθοχωρώντας εγκαταλείποντας μέχρι και μέχρι πρότινος σοβαρούς ζωτικούς και στρατιωτικούς χώρους και εγκαταστάσεις, οι οποίοι και οι οποίες, απ’ ότι φαίνεται μέχρι το 2035 θα είναι στο μισό των σημερινών, γιατί πολύ απλά θα σημαίνει έξοδα με μηδαμινό όφελος και φυσικά ενίσχυση των ανταγωνιστών της στην σημερινή ΕΕ.
Ενώ στο διάστημα που είναι και το μέλλον μαζί με την Κυβερνητική θα έχουν τη θέση που έχουν και σήμερα και που είναι πίσω τόσο απ΄την Ρωσία, όσο και απ΄την Κίνα, εξαιτίας της πολιτικής που ξεκίνησε από τον Μπους τον Πρεσβύτερο και αποθέωσε ο Κλίντον, αφήνοντας τη ΝΑΣΑ, να ψάχνει για χορηγούς και εγκαταλείποντας με ντόρο την επόμενη φάση της ανθρωπότητας.
Τέλος η ΕΕ και όποια από αυτήν συνεχίζει να υπάρχει στο μέλλον, η ότι τέλος πάντων προκύψει από αυτόν τον ιμπεριαλιστικού τύπου αχταρμά, με όποιον τρόπο, αν και όπως συνεχίσει, με τις αντιθέσεις να οξύνονται μέρα με τη μέρα, κι εξαιτίας της μεγαλύτερης κομπίνας του 21ου Αιώνα την λεγόμενη Πράσινη Ανάπτυξη, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα γι αυτήν, ειδικά αν συνεχίζει να παίζει με όρους 1992, μετά το 2022 και μέχρι το 2035 που είναι κομβικά σημεία, φυσικά αν δεν διαιρεθεί στα τέσσερα, η οδηγηθεί, η διαλυθεί εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη…

Οι Τουρκία και οι λοιπές Περιφερειακές δυνάμεις, τουλάχιστον μέχρι το τέλος του αιώνα που διανύουμε, θα παραμείνει και θα παραμείνουν τέτοιες, στο παρακάτω πινακάκι θα καταλάβετε τις διαφορές από προηγούμενο άρθρο μας.

Το Αφγανιστάν, ήταν και θα είναι απλά και μόνο η αφορμή και όχι η αιτία για να πάμε αργά η γρήγορα στην επόμενη φάση της Καπιταλιστικής ανάπτυξης που νομοτελειακά κι αυτή θα παραδώσει σε νέου τύπου σοσιαλιστικά πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά σχήματα προς το τελευταίο τέταρτο του παρόντος αιώνα, όπως ερμηνεύουν όλα τα μαθηματικά μοντέλα και θα σηματοδοτήσει την επιστροφή της Κίνας, ως την πρώτη παγκόσμια Δύναμη, μετά από το 1842, όπου ηττήθηκε από τους Βρετανούς, στην μάχη του Οπίου. Θα οδηγήσει και θα επιταχύνει την αναδιάταξη και επανασύνδεση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, χωρίς όμως τα σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά που είχε(αν και δεν θα εγκαταλειφθούν πολλά από αυτά), την είσοδο της Ινδίας, του Ιράν και μιας σειράς άλλων μεγάλων περιφερειακών δυνάμεων κι όλα αυτά θα πραγματοποιηθούν αργά, η γρήγορα, σε μια δεκαπενταετία που θα δημιουργήσει έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, που θα πατάει στη γη και θα κοιτάζει ταυτόχρονα τη γη και το μέλλον στα άστρα και στον ουρανό.

ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

1)Επιρροή:Η επιρροή τους χαρακτηρίζεται διεθνική,πέραν της πολιτιστικής, διαστρωματικής και πολιτικής συγγένειας &ιδιοσυγκρασίας, Θρησκευτικής, εθνικής, και φυλετικής ομοιογένειας, πολύ μακρυά από την αυλή τους και αποτελούν σε γεωγραφική κλίμακα συμμαχίες, συνεργασίες κλπ. Η κρατική οντότητα σε επίπεδο ιδιοσυγκρασίας συνείδησης και εξωτερικής πολιτικής είτε αποτελεί μια παραλλαγμένη και με νέους όρους συνέχεια των πρώην Αυτοκρατοριών, είτε είναι ένα ισχυρότατο μεγάλο και διεθνικό “έθνος-κράτος”.

1)Επιρροή: Η επιρροή τους χαρακτηρίζεται αποκλειστικά και μόνο, από μερική και γύρω και μέσα από την αυλή τους, με εθνική, φυλετική, θρησκευτική ομοιογένεια και ιδιοσυγκρασία, ίσως και πολιτιστική, διαστρωματική και πολιτική συγγένεια και προσπαθούν να χωθούν με την εξαγωγή της ιστορικής τους συνείδησης, είτε πολιτικά, είτε οικονομικά σα σφήνα στις μεγάλες δυνάμεις που κι αυτές έχουν επιρροή στην αυλή τους, είτε δημιουργώντας πεδία αποσταθεροποίησης, είτε ως πολιτιστικοί πάτρωνες στα βάθη των αιώνων.
2)Θέση Κυρίαρχης Τάξης: Σε ποια θέση της κατάταξης βρίσκεται η κυρίαρχη τάξη και το Κράτος της, πόσο επηρεάζει όλη τη σφαίρα της ιδιοκτησίας στα Μέσα Παραγωγής, σε τι επίπεδο παραγωγικότητας φτάνει τις δυνάμεις παραγωγής και πόσο σταθεροποιεί τις σχέσεις παραγωγής και του Κράτους στον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής.
Το ποσοστό κατοχής κι ελέγχου στα αντικείμενα εργασίας κι αν εξάγει η εισάγει μεγάλο ποσοστό από αυτά, πχ πρώτες ύλες.
Το ποσοστό κατοχής κι ελέγχου στα μέσα εργασίας, εργαλεία παραγωγής, υλικοτεχνικές υποδομές, βαριά και ελαφριά βιομηχανία κλπ.
Το πόσο ικανοποιεί τις ανάγκες και πως αμείβει το μεταβλητό κεφάλαιο, είτε κερδοφορεί, είτε διανέμει το ποσοστό του υπερπροϊόντος ως κοινωνικό προϊόν.
2)Θέση Κυρίαρχης Τάξης: Η κυρίαρχη τάξη και το Κράτος της δεν έχουν κατακτήσει, η επαναφέρει την θέση που κατείχαν σε προηγούμενη φάση του συστήματος, η στην εποχή της φεουδαρχίας.
Δεν βρίσκονται ασφαλώς σε πλήρη και εξαρτημένη θέση και κατέχουν σημαντική επιρροή, στο Κράτος, όμως η κατοχή τους είναι περιορισμένη τόσο στο σταθερό, τόσο στο πάγιο, τόσο στο κυκλοφοριακό κεφάλαιο αλλά όχι σε όλο το σύνολο των μέσων παραγωγής, ακόμα και στα εγχώριας προέλευσης.
Ο έλεγχος και η κατοχή περιορίζεται είτε στα αντικείμενα, είτε στα μέσα εργασίας, ενώ το μεταβλητό κεφάλαιο υπόκειται πολλές και ανεξέλεγκτες παλινδρομήσεις.
Μεγάλο μέρος της παραγωγής ανατίθεται στα δικά της αντικείμενα εργασίας και στα μέσα της.
3) Πληθυσμός χώρας: Αν είναι αυξητικός, η αν περνάει τα 120.000.000,με άλλους τόσους τουλάχιστον όμορους, στη γλώσσα στην ιδιοσυγκρασία, στα ήθη και τα έθιμα, στο επίπεδο του τεχνικού, επιστημονικού προσωπικού και εργατικού δυναμικού.
Στο επίπεδο των υποδομών της παιδείας, της παραγωγής στον πολιτισμό, στις τέχνες, στον αθλητισμό, στην παραγωγή οπτικοακουστικών μέσων που λειτουργούν πότε ψυχαγωγικά και πότε ως τρόπος επικοινωνιακής και πολιτισμικής διείσδυσης, καθώς και στις καινοτομίες, επιστημονικές, τεχνολογικές, τεχνικές, καλλιτεχνικές, αθλητικές, κλπ
3) Πληθυσμός χώρας: Αν είναι αυξητικός, η αν περνάει τα 45.000.000, με άλλους τόσους τουλάχιστον όμορους, στη γλώσσα στην ιδιοσυγκρασία, στα ήθη και τα έθιμα, στο επίπεδο του τεχνικού, επιστημονικού προσωπικού και εργατικού δυναμικού που παρέχει.
Στο επίπεδο των υποδομών της παιδείας, είναι ακόμα πολύ πίσω σε σχέση με τις κυρίαρχες χώρες, αν κι όλες τους οι προσπάθειες πραγματοποιούνται ενίοτε στη χρηματοδότηση εθνικής συνείδησης στους συγγενείς λαούς και όχι με ιδιαίτερη επιτυχία.
Ενισχύουν και χρηματοδοτούν προσπάθειες, επίσης χωρίς μεγάλη επιτυχία, ενώ βρίσκονται ακόμα σε φάση της χαμηλού, η ευτελούς επιπέδου παραγωγής στον πολιτισμό, στις τέχνες, στον αθλητισμό, στην παραγωγή οπτικοακουστικών μέσων που λειτουργούν πότε ψυχαγωγικά και πότε ως τρόπος επικοινωνιακής και πολιτισμικής διείδυσης, καθώς και στις καινοτομίες, επιστημονικές, τεχνολογικές, τεχνικές, καλλιτεχνικές, αθλητικές, κλπ
4)Υποδομές και σχέση με το μέλλον: Αν και κατά πόσο, αποτελεί πρωταγωνιστική δύναμη, καινοτόμο, πρωτοπόρο και δημιουργικό ρόλο, στο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, σε βιομηχανία, σε τεχνογνωσία και τεχνολογία που θα υποστηρίξουν την επόμενη φάση της ζωής στο μέλλον της εξερεύνησης, κατοίκησης και κατάκτησης τόσο του ηλιακού μας συστήματος, όσο και του διαστήματος γενικά.
Αυτή του διαστήματος, ως κατασκευαστής και διαμορφωτής των σφαιρών επιρροής και των ζωνών τους, στην αποίκηση του και φυσικά την εξόρυξη τους κλπ
Βασική και κυρίαρχη συμμετοχή σε προγράμματα με κρυπτονομίσματα και ότι αυτά εκπροσωπούν και παράγουν για μαθηματικά μοντέλα που θα απογειώσουν την κυβερνητική και την εποχή του διαστήματος.
4)Υποδομές και σχέση με το μέλλον:Σχεδόν μηδενική και ανύπαρκτη προοπτική, καθόλου καινοτόμο, πρωτοπόρο και δημιουργικό ρόλο, στο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, σε βιομηχανία, σε τεχνογνωσία και τεχνολογία που θα υποστηρίξουν την επόμενη φάση της ζωής στο μέλλον της εξερεύνησης, κατοίκησης και κατάκτησης τόσο του ηλιακού μας συστήματος, όσο και του διαστήματος γενικά.
Οι περιοχές του διαστήματος δεν τις εμπεριέχουν καθόλου, η μόνο ως ακολούθους, ίσως φιλοξενούμενους και καθόλου ως κατασκευαστές και διαμορφωτές των σφαιρών επιρροής και των ζωνών τους, στην αποίκηση του και φυσικά την εξόρυξη τους κλπ
Δευτερεύουσα και παρασιτική συμμετοχή σε προγράμματα με κρυπτονομίσματα, κυρίως από ατομικά και συλλογικά υποκείμενα που ενδιαφέρονται για πλουτισμό και όχι σε ότι αυτά εκπροσωπούν και παράγουν σε μαθηματικά μοντέλα που θα τις φέρουν πολύ πίσω απ΄ την κυβερνητική και την εποχή του διαστήματος.
Untitled Document
Επαγγελματικά Αγγλικά ενηλίκων
Ιδανικό για όσους:
📌Θέλουν να βελτιώσουν τα Αγγλικά τους σε επαγγελματικό και επιχειρησιακό επίπεδο
📌 Θέλουν να εργαστούν στον κόσμο των επιχειρήσεων και να κάνουν διεθνή καριέρα
📌 Θέλουν πιστοποίηση Αγγλικών για επαγγελματίες αναγνωρισμένη παγκοσμίως – BEC (Business English Certificate) Higher Cambridge C1
📌 Να αποκτήσουν τα προσόντα που θα τους βοηθήσουν να εκφραστούν με ευχέρεια και αυτοπεποίθηση σε επιχειρηματικό πλαίσιο
Online τμήμα για επαγγελματίες
Διάρκεια: 90 ώρες
Οκτώβριος – Μάιος
Πρόγραμμα: Δευτέρα 18:00 – 19:30 και Πέμπτη 18:00 – 19:30
Τμήμα: 4 – 6 ατόμων
ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΑΣ
✅ Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να είναι στο επίπεδοΒ2.
✅ Κάντε ΔΩΡΕΑΝ το τεστ δεξιοτήτων για να βρείτε το επίπεδο σας. Πατήστε εδώ: https://english4all.gr/mathimata

English for life, business and travelling
Ιδανικό / απευθύνεται σε επαγγελματίες και σπουδαστές οι οποίοι θέλουν να βελτιωθούν και να επικοινωνούν αποτελεσματικά σε επιχειρηματικό περιβάλλον αλλά και έξω από αυτό όπως στα ταξίδια αναψυχής ή κοινωνικές συζητήσεις.
Διάρκεια: 70 ώρες
Οκτώβριος – Μάιος
Πρόγραμμα: Δευτέρα 20:00 – 21:00 και Πέμπτη 20:00 – 21:00
Τμήμα: 6-8 ατόμων
Μέσο: online
Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να είναι στο επίπεδο Β1.Περισσότερα εδώ….

English for life, business and travelling
Ιδανικό / απευθύνεται σε επαγγελματίες και σπουδαστές οι οποίοι θέλουν να βελτιωθούν και να επικοινωνούν αποτελεσματικά σε επιχειρηματικό περιβάλλον αλλά και έξω από αυτό όπως στα ταξίδια αναψυχής ή κοινωνικές συζητήσεις.
Διάρκεια: 70 ώρες
Οκτώβριος – Μάιος
Πρόγραμμα: Δευτέρα 20:00 – 21:00 και Πέμπτη 20:00 – 21:00
Τμήμα: 6-8 ατόμων
Μέσο: online
Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να είναι στο επίπεδο Β1.Περισσότερα εδώ….

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 1: Ορισμένα αναρτώμενα πολυμέσα από το διαδίκτυο στους ιστότοπους μας, όπως εικόνες & κυρίως video που αναρτούμε (με τη σχετική σημείωση της πηγής η οποία αναγράφεται πάνω και μέσα στην ίδια την προβολή τους), αναδημοσιεύονται θεωρώντας ότι είναι δημόσιας προβολής χρήσης και αναδημοσίευσης. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, καλλιτεχνών, μουσικών, τραγουδοποιών, συγκροτημάτων, δισκογραφικών εταιρειών, κινηματογραφιστών, φωτογράφων, η ιδιοκτητών καναλιών στα διαδικτυακά πολυμέσα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολoγίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα άρθρων συνεργατών και αυτό δε μας δεσμεύει ως επιχείρηση. Για άρθρα και διαφημιστικό υλικό που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς το πρώτο απηχεί την προώθηση και προβολή των διαφημιζόμενων και το δεύτερο αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο και τις ιστοσελίδες μας.  


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 2:Το portal istosch data &technologies lab χρησιμοποιεί μόνο πρωτογενή άρθρα των συντακτών και συνεργατών του. Κάνει αναδημοσιεύσεις μόνο από αυτούς και με την δική τους συναίνεση από τα δικά τους ηλεκτρονικά έντυπα και δίνει επίσης σε αυτούς το δικαίωμα της αναδημοσίευσης. Οποιοσδήποτε άλλος θέλει να αναδημοσιεύσει οτιδήποτε πρέπει να έχει την έγγραφη άδεια του portal, istosch data &technologies lab που εκπροσωπείται δια του αρχισυντάκτη του. Διαβάστε τους όρους παροχής και χρήσης του δικαιώματος η μη αναδημοσίευσης των κειμένων.


Ενισχύστε το portal “istosch data &technologies lab

Στις δύσκολες εποχές του COVID-19, που συνεχίζει να είναι γύρω μας αμείωτα, με αποτέλεσμα όλα είναι σε φάση ύφεσης και χωρίς εμφανή σημάδια ζωηρότητας.
Το ανεξάρτητο κέντρο Τεχνολογίας και διαδικτύου, καθώς και το
portal μας συνεχίζουν να εργάζεται αδιάκοπα βάζοντας ζητήματα πολιτισμού, τέχνης, κοινωνικών επιστημών, αλλά και θετικών, καθώς και τεχνολογίας στο τελευταίο, που αυτές τις μέρες μας βοηθούν να κρατηθούμε ζωντανοί με προτάσεις που βοηθούν τον ελεύθερο μας χρόνο και να παραμείνουμε ασφαλείς, εντός και εκτός των τοιχών.
Με πολύ κόπο και μεγάλη διάθεση προσφοράς, αλλά και με αίσθημα ευθύνσης και σε αυτή τη φάση, σε αυτές τις δυσμενείς συνθήκες, κάθε μικρή ενίσχυση για την παραπέρα συνέχεια του portal είναι πολύ σημαντική.
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη βοήθεια σας και σας ευχόμαστε καλή υγεία αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάμε, με μια υπόσχεση από μας, ότι κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, πάνω και μέσα στα πλαίσια της εποχής.

 

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

istosch

Το portal istosch data &technologies lab, είναι μέρος του istosch data &web center που ιδρύθηκε το 2004 ως ιδέα και με το πέρας της έναρξης του νομικά ξεκίνησε τη νόμιμη δραστηριότητα του στις 31.3.2006 ως ανεξάρτητο κέντρο παροχής υπηρεσιών προετοιμασίας εισαγωγής δεδομένων, σχεδιασμού και ανάπτυξης ιστοσελίδων και portal, φιλοξενίας όλων των παραπάνω, πωλήσεων και τεχνικής υποστήριξης υπολογιστικών συστημάτων και σχεδιασμού λογότυπων. Από το 2016 ενόψει των δέκα χρόνων λειτουργίας του, αποφάσισε να αναπτύξει και το τμήμα δικτυακής προβολής πολιτιστικών, καλλιτεχνικών, επιστημονικών και άλλων δραστηριοτήτων που θα δώσουν προέκταση και θα γεφυρώσουν το εκδοτικό κομμάτι με το καλλιτεχνικό, αυτό των ανθρωπιστικών επιστημών και τα όλα μαζί με αυτό της τεχνολογίας.

Μέγεθος γραμματοσειράς