Avante garde, Minimal, Post Modern, New Age, Ethnic, Jazz Punk, Έξι Μουσικά είδη ως κοινωνικό μέγεθος Α’ μέρος (Εισαγωγή- Μίνιμαλ- Post Modern -Avant Garde)

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

διαδικτυακά μαθήματα Αγγλικών

Avante garde, Minimal, Post Modern, New Age, Ethnic, Jazz Punk, Έξι Μουσικά είδη ως κοινωνικό μέγεθος Α’ μέρος (Εισαγωγή- Μίνιμαλ- Post Modern -Avant Garde)

Η επιστήμη της αισθητικής μελετά τη σφαίρα του αισθητικού σαν μια ειδική εκδήλωση της αξιοκρατικής σχέσης ανάμεσα στο άτομο και τον κόσμο στο τομέα της καλλιτεχνικής δημιουργίας των ανθρώπων.”1
Η επιστήμη της αισθητικής δεν εξετάζει μόνο τα κυρίαρχα ρεύματα, αλλά κάθε ρεύμα που παρουσιάζεται στα χωράφια της και ειδικά με αυτά που είναι συνδετικός κρίκος με την ιστορία όπως αυτή αντανακλάται στη κοινωνική πραγματικότητα….
Η επιστήμη της αισθητικής δεν εξετάζει μόνο τη μορφή αλλά και το περιεχόμενο ενός έργου, είτε αυτό είναι μουσικό, είτε όποιας άλλης μορφής τέχνης, η μη τέχνης που βρίσκεται όμως στα χωράφια της αισθητικής.
Στο αφιέρωμα που θα κάνουμε μη περιμένετε να σας πούμε ποιος είναι ο πρόγονος του ενός η του άλλου ρεύματος. Αυτό το αφήνουμε στη διάθεση όλων όσων βλέπουν τη μουσική με αριθμούς και επιτυχίες, που ειδικά στην εποχή μας διαμορφώνονται κάτω από τις επιταγές της μουσικής βιομηχανίας, η καλύτερα της βιομηχανίας του θεάματος…


Αυτό που θα εξετάσουμε εδώ πέρα σχετίζεται στο κατά πόσον τα μουσικά ρεύματα* για τα οποία θα μιλήσουμε έχουν σχέση με τις ανάγκες τις κοινωνίας**, στο πως συνδέονται αυτά*, με αυτήν** και στο πως εγκαθίστανται σε αυτά*, τα διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα(ηθελημένα, η άθελα τους) και πως τελικά λειτουργούν οι μορφές νεοπαγών μεθόδων, στη διαμόρφωση κάποιας μορφής κοινωνικής συνείδησης, η μάλλον της προσπάθειας της χειραγώγησης της, απ’ τους διάφορους μηχανισμούς και κυρίως από τις πολυεθνικές εταιρείες του θεάματος και του ελέυθερου χρόνου, είτε από αυτές, είτε από τους διαδόχους τους, τα μικρότερα εταιρικά σχήματα….
Στο ιμπεριαλιστικό σύστημα η βιομηχανία του κοσμοπολιτισμού και του θεάματος, είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα μουσικά ρεύματα που σπάνια ξεκινούν απ’ τους ίδιους τους μουσικούς και γι’ αυτό το λόγο οι “επιτυχίες” διαμορφώνονται απ’ τα διασυνδεδεμένα ΜΜΕ, από τα κοινωνικά δίκτυα, το You Tube και το Spotify, με τη λεγόμενη όποια δισκογραφία έχει απομείνει, έναντι αδρής αμοιβής μεplay lists, που αναπτύσσονται και μέσα από την τεχνητή νοημοσύνη στο διαδίκτυο κοκ. Το ρόλο αυτό τον παίζουν κυρίως οι manager και οι κατασκευαστές κοινωνικής συνείδησης που πηγαινοέρχονται σε κάθε είδους studio (ήμι)ανεξάρτητο η μη, οι στιλίστες της μόδας, τα περιοδικά, τα portals, αλλά ακόμα και οι διάφορες περιθωριακές ομάδες που προτάσσουν τον ατομικισμό ως μέσω ατομικής ανάδειξης στα μέλη ενός σχήματος.


Ακόμα και κάτω από αυτές τις πολύ δύσκολες για τους δημιουργούς συνθήκες, το σύστημα πάντα βρίσκει να περάσει κάτω απ’ την άγνοια των απόλυτα εξειδικευμένων μουσικών. Δημιουργούν από το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, θύλακες χωρίς καθόλου γενική παιδεία, που μεταφράζονται σε καλλιτεχνικούς χώρους, με όρους που περισσότερο θολώνουν τα νερά παρά τα καθαρίζουν, συντηρώντας έτσι το σύστημα και τους κανόνες του με τη σοσιαλδημοκρατική τακτική του “κάψε με Αγά μου να αγιάσω”. 2


Ήδη απ’ τα τέλη της δεκ’ του 1970 μελετώνται η νεανική τάση αμφισβήτισης και η αναζήτηση για ιδανικά ανατροπής, καθώς και η δίψα για ζωή, αλλά και η συνεχιζόμενη αναγκαιότητα για ιδεατά νοήματα, στο πως τελικά όλα αυτά θα μετατραπούν σε ανώδυνες βαλβίδες ασφαλείας για το ίδιο το σύστημα και το πως θα μετακυλήσουν όλα τα παραπάνω στον αντικειμενικό η στον υποκειμενικό ιδεαλισμό με αρκετά αταξικού τύπου ιδεολογήματα, που σιγά, αλλά σταθερά δίνουν την σκυτάλη σε νεοσυντηρητικά .
“Η νεολαία αποτελεί βασικό στόχο της κοσμοπολίτικης και ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας και όλη η προσπάθεια της στρέφεται για να κατευθύνει τη συνείδηση προς τα εκεί που επιθυμεί η ελίτ και η πλουτοκρατία, γιατί αντιλαμβάνεται πως θα είναι η επόμενη βάρδια της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η παραπάνω διαδικασία, παίρνει πάρα πολύ στα σοβαρά, υπόψη της τις ψυχικές ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει η κάθε νεολαία, σε κάθε διαφορετική πενταετία και διαμορφώνεται ανάλογα. Για την πολιτική και οικονομική εξουσία, αποτελούν αντικειμενικό φαινόμενο που εξετάζεται επιστημονικά:«…Οι ηλικιακές ιδιομορφίες δημιουργούν ένα συγκεκριμένο σύμπλεγμα πολύμορφων χαρακτηριστικών, όπως γνωστικών, συναισθηματικών, μοτίβων (σκοπών δραστηριότητας), αισθητηριακών και άλλων χαρακτηριστικών του ατόμου μέσα στην κοινωνία. Σε αντίθεση από τις ευρύτατες παραλλαγές των ατομικών ιδιομορφιών, οι ηλικιακές ιδιομορφίες αντανακλούν τέτοιους μετασχηματισμούς, οι οποίοι γίνονται στον ψυχισμό της πλειονότητας των εκπροσώπων μιας συγκεκριμένης κουλτούρας, ή υποκουλτούρας, σε συγκριτικά όμοιες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Οι ηλικιακές ιδιομορφίες δεν παρουσιάζονται στην «καθαρή» τους μορφή και δεν έχουν απόλυτο και στάσιμο χαρακτήρα, αντίθετα δέχονται την επίδραση από την πλευρά των κοινωνικών – ιστορικών, εθνικών καικοινωνικο-οικονομικών παραγόντων…» 3


Aυτά ως ένα μικρό εισαγωγικό σημείωμα που αναδείχνει το πως ο μονοπωλιακός καπιταλισμός βλέπει τους νέους ανθρώπους μέσα στο χώρο και στο χρόνό και πως θέλει να τους χειραγωγήσει μέσα σε ένα πλαίσιο αναπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων, που αφενός αποτελούν προοδευτική εξέλιξη, αφετέρου πραγματοποιούνται σε δυνάστες του ανθρώπου μέσα σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Με αυτό τον τρόπο, αναπτύσσεται η κατεύθυνση η οποία χρησιμοποιείται από τον ιμπεριαλισμό για τη χειραγώγηση της νεολαίας, με ιδεολογήματα που υποστηρίζουν ότι η μορφή ενός έργου δεν πρέπει να ταυτίζεται με το περιεχόμενο, βγάζοντας στην επιφάνεια καταστροφολογικές θεωρήσεις, που συχνά παρουσιάζονται με ένα προοδευτικό περιτύλιγμα.

Ανάμεσα στα όλα παραπάνω, θα επισημάνουμε ότι οι νέες γενιές δημιουργούν πάντα μέσα στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, δρόμους που πάνω τους, ο ίδιος έχει βάλει φραγές, η ακόμα και φράγματα με τις μικρο κοινότητες καλλιτεχνικής αλληλοβοήθειας και που είναι οι λεγόμενες σκηνές, πάνω στις οποίες έχουν στηθεί αριστουργηματικά καλλιτεχνικά κινήματα όπως το Avant Garde η το Jazz Punk και το No Wave, αλλά και καρικατούρες όπως το New Age & το Post Modern, που το σύστημα έφτιαξε ως αντίποδες για να φροντίσει να καλλιεργεί την αναγκαιότητα αναπαραγωγής του, στις συνειδήσεις των πρώτων. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις βλέπουμε να αναπτύσσονται εκείνα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που καταφέρνουν κάτω από (σε πολλές περιπτώσεις) δυσχερείς αν όχι αντίξοες συνθήκες να συγχωνεύσουν την συνθηματολογία(τέχνη), με την επιχειρηματολογία(επιστήμη) και να ακουμπήσουν στα όρια του αριστουργήματος.
Για να δούμε λοιπόν κάποια μουσικά ρεύματα που έχουν αυτό το προοδευτικό περιτύλιγμα τελικά σε τι κοσμοθεώρηση μπορεί να καταλήξει το καθένα απ’ αυτά και τελικά να δούμε τη χρησιμότητα τους με τις αρχές και τα μέτρα του επιστημονικού σοσιαλισμού, πριν όμως φτάσουμε εκεί, ας φρεσκάρουμε για λίγο την μνήμη μας, όσον αφορά τα λεγόμενα ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Όταν λοιπόν αναζητάμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά κάποιου μουσικού αποτελέσματος, τι αποζητάμε τελικά, γιατί με βάση τις ανθρωπιστικές επιστήμες, θα έχουμε ένα μπούσουλα(η οδηγό χρήσης και κατανόησης του τι τελικά είναι πραγματικό και τι “γιαλαντζί”, τι κατασκευασμένο από το κοινωνικό υποκείμενο και τι από τους διαμορφωτές της κοινωνικής συνείδησης).

1)Να ανήκουν και να εκφράζουν την εποχή τους και να μετατρέπονται σε ειδική ιστορική πηγή, η οποία αναδείχνει με τη σειρά του την ουσία και το φαινόμενο της, στην διαμόρφωση των όποιων κοινωνικών σχέσεων.

2)Το περιεχόμενο, αλλά και η μορφή τους να μην παλινδρομεί σε σχήματα που αναδείχνουν τον κοινωνικό αυτοματισμό, την ατομική ευθύνη και τα κατώτερα ένστικτα, να μη γυρίζουν την ανθρωπότητα στην εποχή των σπηλαίων, να μην βάζουν την νεανική και λαϊκή έκφραση στα σαλόνια από την κλειδαρότρυπα και στο κάθε “ρομαντικό” χτες, μιας και μέσα του κρύβονται όλα τα χαμηλά ένστικτα. Να στηρίζονται στη διαλεκτική και όχι στη μεταφυσική.

3)Η κάθε επανάληψη του δισκογραφημένου έργου να μην γίνεται: α)Κουραστική και β) να αναδείχνει ολοένα και νεότερα πράγματα.

Η τέχνη και ειδικά η νεανική και υπόγεια τέχνη του ηλεκτρικού ήχου είναι όπως προείπαμε, συνθηματολογία και η επιστήμη είναι επιχειρηματολογία και όταν τόσο στη μορφή(στη μουσική δηλαδή), εντάσσονται νέες τεχνικές πρωτοπορίες και καινοτομίες, αποκαλύπτονται μέσω των θετικών επιστημών και των αποτελεσμάτων της, (νεότερες και ποιοτικότερες παραγωγές μέσω της μουσικής τεχνολογίας αιχμής, αλλά και την εξελιγμένη σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή), όσο και στο περιεχόμενο(για να μην πούμε κυρίως σε αυτό, αφού αυτό είναι το βασικό), εντάσσονται και αποκαλύπτονται οι ανθρωπιστικές, τότε το αποτέλεσμα θα παράγει αυτό που έχουμε ως αξίωμα. Τότε και μόνο τότε θα βγάζει ολοένα και νεότερα σχήματα, που ανέκαθεν(κάτω από συγκεκριμένες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές συνθήκες θα είναι σπουδαιότερα από τα προηγούμενα) και θα αντικαθιστούν έργα προηγούμενων γενιών, δεκαετιών κοκ, που δεν αφορούν μόνο τον ηλεκτρικό ήχο. 

Τα μέσα διαμόρφωσης των ποιοτικών χαρακτηριστικών ενός δίσκου(εφόσον σε αυτούς αναφερόμασταν) σχετίζονται:

α) Με τα αντικείμενα δημιουργίας που είναι τα εξαρτημένα κατά Παβλόφ χαρακτηριστικά, όπως η σειριακή σχέση της συγκίνησης, του συναισθήματος και της εκλογίκευσης τους σε κοινωνική έκφραση

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

β)Τα μέσα δημιουργίας που είναι τα εργαλεία παραγωγής, δηλαδή όργανα, τεχνολογία οργάνων, ηχοχρώματα, ρυθμοί, τεχνικές, παραγωγή, ενορχήστρωση κλπ.

γ)Η Δραστηριότητα, η έμπνευση, η ενέργεια που σπαταλούν και η δυναμική δημιουργών που επενεργούν πάνω και μέσα στο έργο τους, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την ποιότητα της δουλειάς τους.

Κάθε έργο στο πεδίο της έμπνευσης του αντανακλά εκφραστικές ιδιότητες και κάθε έργο καταδείχνει την προέλευση του, αν δηλαδή είναι έργο έκφρασης(κοινωνικής η ατομικής), αν είναι ένα απλό εμπορικό δημιούργημα, η τέλος είναι ένα δημιούργημα επιταγής(μιας εταιρείας, ενός παραγωγού, μιας ταινίας, ενός θεατρικού έργου, η ενός μαικήνα που πληρώνει για να ακούσει αυτό που αυτός οραματίζεται και δεν μπορεί ο ίδιος να εκφράσει).

AVANT GARDE:

Κατ’ αρχάς ο όρος αυτός σημαίνει εμπροσθοφυλακή ξεκίνησε στην πρώιμη ΕΣΣΔ με την ονομασία “σοβιετική πρωτοπορία” σε άλλες μορφές τέχνης πλην της μουσικής. Στη μουσική και στο τραγούδι πρώτο εμφανίστηκε με τον τεράστιο Κουρτ Βάιλ στην περίοδο του μεσοπολέμου, όπου ο εν λόγω μελοποιούσε τον επηρεασμένο από το avant garde και τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, θεατρικό συγγραφέα και στιχουργό Μπέρτολντ Μπρεχτ.
Το εν λόγω ρεύμα ήταν αποτέλεσμα του υπερβατισμού, του κονστρουκτιβισμού που ήταν αποτέλεσμα κυρίως της αρχιτεκτονικής όπου για πρώτη φορά μετατρέπει την διακοσμητική σε τέχνη δηλαδή σε μορφή αισθητικής έκφρασης που μέσα της συμπυκνώνονται και ιστορικά και κοινωνικά στοιχεία που δίνουν διέξοδο και προοπτική.
Στο συγκεκριμένο στιβαρό πειραματικό και ελευθεριάζων μουσικό είδος στη μορφή του, ο δημιουργός γνωρίζει τα καλλιτεχνικά του όρια, τα ταλέντα του(δηλαδή τις ώρες που ανάλωσε για την προσαρμογή όλων των ποιοτικών χαρακτηριστικών των δεξιοτήτων του, των αυτοσχεδιασμών του και της εξίσωσης που εκλογικεύει και αναπττύσσει το συναίσθημα). Το περίσσεμα της κοινωνικής ηθικής και συνείδησης ως συγκέντρωση δυνατοτήτων του, το μετατρέπει σε νέες ποιότητες (τις προηγούμενες δυνατότητες δηλαδή σε κάτι νεότερο).

Το δε περίσσεμα των αισθητικών(δυνατοτήτων), χωρίς να τις εξαντλεί ποτέ, (που αποτελούν το περίσσεμα των δυνατοτήτων και των ταλέντων του δημιουργού άλλωστε) και που αναδείχνονται κύρια μέσα από το περιεχόμενο των έργων του, όπου μορφή είναι πιστός συνοδηγός και ακόλουθος του πρώτου (του περιεχομένου δηλαδή).

Ο ίδιος σε κάθε περίπτωση και με κάθε τρόπο προσπαθεί να αποτινάξει από πάνω του το δυνάστη που λέγεται αριστοτελική φόρμα (δηλαδή την αρχή, τη μέση και το τέλος) και στο περιεχόμενο του αναδύεται “η τέχνη του καταπιεσμένου ανθρώπου”(κατά Γκόργκι) .

Το τελικό συμπέρασμα που συνήθως απορρέει μέσα από ένα avant garde σχήμα, είναι η αντανάλαση της σύγχυσης και των αδιέξοδων που είναι δομικά στοιχεία του “σύγχρονου καπιταλισμού” ως βαθμίδα της ανθρώπινης ιστορικής πραγματικότητας, που καλλιεργεί την αλλοτρίωση και την απογοήτευση, μέσα από την παραγωγική διαδικασία, τις σχέσεις παραγωγής και την προέκταση τους στις κοινωνικές σχέσεις.

Μπορεί και τα δυο (αλλοτρίωση και απογοήτευση )να αντανακλώνται και να γειώνονται στο ίδιο το έργο, όχι όμως ως μια απλή καταγραφή, αλλά ως ένας τρόπος επιμορφωτικής διαδικασίας της πραγματικότητας, που μεγεθύνεται μέσα από το έργο.


POST MODERN:

Πολύ κοντά στο avant garde, αλλά με αντεστραμμένη την αρχή και τη λογική του είναι το post modern, που δεν είναι τίποτα άλλο από την αστική εκδοχή του avant garde το οποίο λειτουργεί παραπλανητικά και διαστρεβλωμένα.
Εδώ ενυπάρχει η αποθέωση της φόρμας καθώς και η σταδιακή απονέκρωση του περιεχομένου σαν κάτι το φυσιολογικό.

Το κυριότερο χαρακτηριστικό στοιχείο του Post Modern είναι το ίδιο με αυτό του New Age.

Η βασική αρχή τους “Θέλουμε ν’ αποδεσμευτούμε από το πρόσταγμα του λογικού, το πρόσταγμα δηλαδή του ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ (της νεωτερικότητας) το οποίο έχει μείνει ανολοκλήρωτο” και να παραθέσουμε την απελευθέρωση των αισθήσεων ως τη μοναδική πηγή κατανόησης του κόσμου(θετικισμός για να μην πούμε μαχισμός – εμπειριοκριτικισμός).

Για τους Μεταμοντέρνους πρέπει να πούμε ότι αμφισβητούν την παντοδυναμία του λογικά “αισθητικού κάλους” (ως γνωστικό αντικείμενο) και αντιπαραθέτουν το παράλογο ως τη μοναδική αντικειμενική αξία στην επιστήμη της αισθητικής(άραγε μήπως μας θυμίζει την σοσιαλδημοκρατία και τον οπορτουνισμό στη πολιτική αυτό;)..
Η μορφή ξεπερνάει το περιεχόμενο το οποίο περνάει σε δεύτερη η και σε τρίτη μοίρα, ενώ η ανάγκη για δημιουργία, το κυνήγι του εντυπωσιασμού η έλλειψη κοινωνικού προβληματισμού αποθεώνονται κατά βούληση. Εδώ το σύνολο των δυνάμεων, δυνατοτήτων και ταλέντων του ίδιου του δημιουργού, συχνά υπερεκτιμούνται από τον ίδιο με τελική κατάληξη τις έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις πάνω στο ίδιο το έργο με αποτέλεσμα, το έργο του σχεδόν ποτέ να μην είναι ολοκληρωμένο και πάντα επιδέχεται παράπλευρες βελτιώσεις χωρίς ποτέ αυτές να τελειώνουν ποτέ.
Βαθιά στο αίμα του Post Modren καταγράφεται το αστικό φιλοσοφικό ρεύμα του ινστρουμενταλισμού (οργανικισμού), δηλαδή εκείνο το ρεύμα του υποκειμενικού ιδεαλισμού το οποίο αποθεώνει το οπορτουνιστικό σύνθημα “το κίνημα είναι το παν, ο σκοπός δεν είναι τίποτα” και αυτό απορρέει από τα (instuments) τα οποία δεν παραδέχονται την ύπαρξη κοινωνικών τάξεων, ενώ όλα αυτά είναι κλειδιά της βελτίωσης μέσα απ’ τη συμμετοχή και τη κίνηση.

MINIMAL:

Στο συγκεκριμένο μουσικό είδος ο δημιουργός αξιοποιεί και αφήνει τις ποιο λιτές αλλά λεπτές και μακρόσυρτες σταθερές δομές του έργου του (χωρίς να υπεισέρχονται ποτέ σε αυτές οι συναισθηματικές μεταπτώσεις του POST MODERN) και να καταλήγουν σχεδόν πάντα σε μια ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη και τη προσδοκία για παραπέρα αναχωρητισμό.
Αυτό γίνεται φανερό και στη μορφή στο περιεχόμενο του έργου, το οποίο καταλήγει στο φιλοσοφικό υπογάστριο της βουλησιαρχίας και του υποκειμενικού ιδεαλισμού.
Στο είδος αυτό ο δημιουργός ολοένα και προοδευτικά αναδείχνει τη δίψα του πάνω στη συνεχή διαδικασία της προσωπικής αναζήτησης καταλήγοντας στον ομαφλοσκοπισμό και
στις μεταφυσικές ανησυχίες, μη λαμβάνοντας υπόψιν τις κοινωνικές νομοτέλειες.
Και στα δύο παραπάνω μουσικά είδη, αλλά και τα δυο μαζί, από τη μία ξεκινούν να υμνούν το μονιστικό τρόπο διαλεκτικής σκέψης πάνω και μέσα στο έργο, αλλά απ΄την άλλη καταργούν ηθελημένα η άθελα τους τον κοινωνικό ρόλο του καλλιτέχνη καταλήγοντας στην αστάθεια των ατομικιστικών λύσεων και στον υποκειμενικό ιδεαλισμό, ότι τα συναισθήματα μας δημιουργούν το κόσμο.
Όταν το μουσικό μέρος μιας σύνθεσης(σε αυτά τα δυο είδη), δηλαδή το ρυθμομελωδικό τους σύμπλεγμα ως μανδύας εμποτίζεται με στοίχους, αυτόματα διαχωρίζεται και απ’ τα δύο αυτά μουσικά ρεύματα, μιας και η δίψα για ανάδειξη ταλέντων έχει σταματήσει και το περιεχόμενο περνάει στο προσκήνιο.
Και τα δυο παραπάνω μουσικά ρεύματα εστιάζουν πάνω στις ιδιότητες του πειραματισμού και το τραγούδι δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Με βάση αυτό πέφτουν πάνω στην όλο και συνεχιζόμενη λαιμαργία του δημιουργού να καταβροχθίζει αλαζονικά ρυθμούς και νότες ασταμάτητα. Η λαιμαργία αυτή τον οδηγεί στο να πειραματίζεται με ακόμα μεγαλύτερο τρόπο, ακόμα μεγαλύτερο περίσσεμα δυνάμεων, ταλέντων, ερεθισμάτων και δυνατοτήτων λόγω της ίδιας της φύσης του πειραματισμού, να αναδείχνει δηλαδή νέες αστείρευτες δυνάμεις υπερτιμώντας τες τελικά. Έτσι λοιπόν, είναι θέμα χρόνου ότι θα καταλήξει σε ένα ανικανοποίητο συναίσθημα(αποτέλεσμα) της ίδιας του της δημιουργίας που μεταφράζεται στο ανικανοποίητο και στη ζωή.
Εκεί ακριβώς διεισδύει ο υποκειμενικός ιδεαλισμός που είναι θεωρητικά και πρακτικά πολύ επικίνδυνος. Αυτός χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της κοινωνικής συνείδησης, προάγοντας όλου του είδους τα ιδεολογήματα του. Εδώ συναντάμε από τους ατομικισμούς και τις αισθησιαρχίες έως τις ασυμβατότητες του τέλειου με το ημιτελές, του ανέφικτου και του εφικτού, με τελικό στόχο την αλλοτρίωση της κοινωνικής συνείδησης στο εξής:” ότι αρχή όλων τα συναισθήματα”, που όπως αποκάλυψε ο Λένιν αυτό είναι εμπειριοκριτικισμός, δηλαδή ένας πολύ επικίνδυνος υποκειμενικός ιδεαλισμός.

Γιάννης Κ.

ΥΓ* ΠΗΓΕΣ
1 *”ΣΥΝΤΟΜΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ” Του Δ. Κασιούρα Δόκτορα Φιλοσοφίας
2*”Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες” του Γιάννη Κ. Εκδόσεις Ιστός.
3*”Σύγχρονες Μέθοδοι Χειραγώγησης της Νεολαίας” Του Β. Λιόση ΚΟΜΕΠ τεύχος 4/2005

English for life, business and travelling
Ιδανικό / απευθύνεται σε επαγγελματίες και σπουδαστές οι οποίοι θέλουν να βελτιωθούν και να επικοινωνούν αποτελεσματικά σε επιχειρηματικό περιβάλλον αλλά και έξω από αυτό όπως στα ταξίδια αναψυχής ή κοινωνικές συζητήσεις.
Διάρκεια: 70 ώρες
Οκτώβριος – Μάιος
Πρόγραμμα: Δευτέρα 20:00 – 21:00 και Πέμπτη 20:00 – 21:00
Τμήμα: 6-8 ατόμων
Μέσο: online
Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να είναι στο επίπεδοΒ1.Περισσότερα εδώ….

English for life, business and travelling
Ιδανικό / απευθύνεται σε επαγγελματίες και σπουδαστές οι οποίοι θέλουν να βελτιωθούν και να επικοινωνούν αποτελεσματικά σε επιχειρηματικό περιβάλλον αλλά και έξω από αυτό όπως στα ταξίδια αναψυχής ή κοινωνικές συζητήσεις.
Διάρκεια: 70 ώρες
Οκτώβριος – Μάιος
Πρόγραμμα: Δευτέρα 20:00 – 21:00 και Πέμπτη 20:00 – 21:00
Τμήμα: 6-8 ατόμων
Μέσο: online
Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να είναι στο επίπεδοΒ1.Περισσότερα εδώ….

Το ημερολόγιο φορτώνει...
Powered by Booking Calendar
captcha
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 1: Ορισμένα αναρτώμενα πολυμέσα από το διαδίκτυο στους ιστότοπους μας, όπως εικόνες & κυρίως video που αναρτούμε (με τη σχετική σημείωση της πηγής η οποία αναγράφεται πάνω και μέσα στην ίδια την προβολή τους), αναδημοσιεύονται θεωρώντας ότι είναι δημόσιας προβολής χρήσης και αναδημοσίευσης. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, καλλιτεχνών, μουσικών, τραγουδοποιών, συγκροτημάτων, δισκογραφικών εταιρειών, κινηματογραφιστών, φωτογράφων, η ιδιοκτητών καναλιών στα διαδικτυακά πολυμέσα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολoγίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα άρθρων συνεργατών και αυτό δε μας δεσμεύει ως επιχείρηση. Για άρθρα και διαφημιστικό υλικό που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς το πρώτο απηχεί την προώθηση και προβολή των διαφημιζόμενων και το δεύτερο αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο και τις ιστοσελίδες μας.  


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 2:Το portal istosch data &technologies lab χρησιμοποιεί μόνο πρωτογενή άρθρα των συντακτών και συνεργατών του. Κάνει αναδημοσιεύσεις μόνο από αυτούς και με την δική τους συναίνεση από τα δικά τους ηλεκτρονικά έντυπα και δίνει επίσης σε αυτούς το δικαίωμα της αναδημοσίευσης. Οποιοσδήποτε άλλος θέλει να αναδημοσιεύσει οτιδήποτε πρέπει να έχει την έγγραφη άδεια του portal, istosch data &technologies lab που εκπροσωπείται δια του αρχισυντάκτη του. Διαβάστε τους όρους παροχής και χρήσης του δικαιώματος η μη αναδημοσίευσης των κειμένων.


Ενισχύστε το portal “istosch data &technologies lab

Στις δύσκολες εποχές του COVID-19, που συνεχίζει να είναι γύρω μας αμείωτα, με αποτέλεσμα όλα είναι σε φάση ύφεσης και χωρίς εμφανή σημάδια ζωηρότητας.
Το ανεξάρτητο κέντρο Τεχνολογίας και διαδικτύου, καθώς και το
portal μας συνεχίζουν να εργάζεται αδιάκοπα βάζοντας ζητήματα πολιτισμού, τέχνης, κοινωνικών επιστημών, αλλά και θετικών, καθώς και τεχνολογίας στο τελευταίο, που αυτές τις μέρες μας βοηθούν να κρατηθούμε ζωντανοί με προτάσεις που βοηθούν τον ελεύθερο μας χρόνο και να παραμείνουμε ασφαλείς, εντός και εκτός των τοιχών.
Με πολύ κόπο και μεγάλη διάθεση προσφοράς, αλλά και με αίσθημα ευθύνσης και σε αυτή τη φάση, σε αυτές τις δυσμενείς συνθήκες, κάθε μικρή ενίσχυση για την παραπέρα συνέχεια του portal είναι πολύ σημαντική.
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη βοήθεια σας και σας ευχόμαστε καλή υγεία αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάμε, με μια υπόσχεση από μας, ότι κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, πάνω και μέσα στα πλαίσια της εποχής.

 

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

RCT TEAM

Η ομάδα Radio Collectiva Team είναι μια εικονική ομάδα δραστηριοτήτων που ίδρυσε ο ραδιοφωνικός παραγωγός Γιάννης Κοτσώνης στα Χανιά, με αφορμή την εκπομπή του "Κολλεκτίβα της Σελήνης" το 1995 και η οποία σύντομα μετονομάστηκε σε "Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες". Το 2008 ξεκίνησε το Blogging και σήμερα εκτός από αυτό συμμετέχει στο portal istosh data &technologies lab και στο the-blue.gr

Μέγεθος γραμματοσειράς