Συνδεθείτε με το λογαριασμό σας άμεσαΕγγραφείτε άμεσα στο κατάστημα μαςΞεχάσατε το συνθηματικό σαςΚαλάθι αγορώνΟι αγορές μου Όροι Χρήσης

Διαφημίσεις

Διαφημίσεις

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

Οι καλοκαιρινές προσφορές συνεχίζονται και το Γαϊδουροκαλόκαιρο του Νοέμβρη…Σε βιβλία και μηχανήματα που είναι “τούμπανα”

http://istos-ch.com/shop/index.php?route=product/category&path=33_98 http://istos-ch.com/shop/index.php?route=product/category&path=33_94

istoschADVERTISING

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

Διαφημίσεις & istoschSHOP OFFERS

http://istos-ch.com/shop/index.php?route=product/product&path=33_82&product_id=182

The last days of July 2019 (Driving Theory)

Από Αύγουστο Δεκέβρη…Οι προσφορές συνεχίζονται και το Γαϊδουροκαλόκαιρο

http://istos-ch.com/shop/index.php?route=product/category&path=33_94 http://istos-ch.com/shop/index.php?route=product/product&path=33_82&product_id=182 http://istos-ch.com/shop/index.php?route=product/category&path=20_68

Διαφημίσεις

Διαφημίσεις & istoschSHOP OFFERS

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL
Ανακατασκευασμένα Laptop για λίγες μέρες width=

Διαφημίσεις

Διαφημίσεις

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

Διαφημίσεις

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

Διαφημίσεις

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

Διαφημίσεις

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

Διαφημίσεις

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

Διαφήμιση

Διαφημίσεις

Διαφημίσεις

Αν δεν είχε δισκογραφηθεί το “Nevermind”

Παρότι η ιστορία δεν γράφεται με “Αν”, αν πραγματικά δεν υπήρχαν οι Nirvana, δεν θα ανακάλυπτε κανείς σήμερα από τις νέες γενιές τους Husker Du, Black Flag, τους μέντορες των Nirvana Sonic Youth, Fugazi, θα έμενε στο περιθώριο ο ίσως σπουδαιότερος δίσκος των Metallica το Black Album που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά στις 13/8/1991 ανασύροντας τους νέους οπαδούς, καθώς οι οπαδοί του Χεβομεταλλισμού, καθώς και οι Thrashers έστελναν στο πυρ το εξώτερο μιας και ήταν εξαγριωμένοι με την μετάλλαξη τους.
Αν δεν υπήρχε το Nevermind, το υπέροχο Grunge θα ήταν στα αζήτητα, τεράστιες μπάντες, όπως οι Green River, TAD, Melvins, TAR, οι μέντορες Mudhoney, Buffalo Tom, God Bullies κοκ, αλλά ακόμα και οι Dinosaur Jr, Smashing Pumpkins, Rage Against the Machine, θα ήταν εντελώς άγνωστοι σήμερα.
Αν δεν υπήρχε το Nevermind, η αναβίωση του Καλιφορνέζικου Punk-Hardcore το Καλοκαίρι του 1994, θα ήταν ένας άγνωστος “Χ” και το Ροκ εν Ρολ, θα περιορίζονταν μόνο στις mainstream και παντελώς ξένες στην φυσιογνωμία του ηλεκτρικού ήχου μπάντες που καλλώπιζαν το Καπιταλιστικό σύστημα σε πλάτος, ύψος, βάθος και μήκος, όπως η τελευταία μπάντα των υπόλοιπων τριών ονομάτων που συμπλήρωναν τους δέκα σπουδαιότερους δίσκους του όλου ηλεκτρικού ήχου.
Αν δεν υπήρχε το Nevermind, το Alt Rock θα παρέμενε μια σέχτα που θα απ έπνεε ελιτισμό και χωρίς τις μάζες που προέκυψαν από το εν λόγω, το δεύτερο όχι τυχαία Nevermind(the Bollocks) των Sex Pistols στην ιστορία της δισκογραφίας, απίστευτα μεγάλα σχήματα προγενέστερα, αλλά και μεταγενέστερα αρχικά των Sex Pistols και μετέπειτα των Nirvana(που αναβίωσαν το όλον punk), θα ήταν ξεχασμένα ως σπουδαία σχήματα του δρόμου, των live και πολλά ίσως να μην υπήρχαν ποτέ.
Αν δεν υπήρχε το “Nevermind”, οι ελληνικές ανεξάρτητες εταιρείες θα είχαν χαθεί και δεν θα εξελίσσονταν στο βαθμό που μπόρεσαν να χρηματοδοτήσουν ελληνικά σχήματα στην δεκαετία του 1990 που δεν ήταν στο επίπεδο της οικονομικής δυναμικής της δεκαετίας του 1980. Η πολιτική σκληρής λιτότητας των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και Σημίτη στη χώρα μας, θα καθιστούσε αποτρεπτική έως και αδύνατη τη χρηματοδότηση και την παραγωγή τέτοιων γκρουπ.
Η έξαρση του κολεγιακού ραδιοφώνου παγκοσμίως από μικρούς σταθμούς που υποσκέλιζαν σε ακροαματικότητες τους μεγάλους, αποτέλεσε επανάσταση, ενώ άλλαξε ριζικά το κλίμα και στη χώρα μας, θα ήταν αδύνατη δίχως το “Nevermind”.
Αν δεν υπήρχε το “Nevermind”, ο ηλεκτρικός ήχος θα είχε χάσει όλα τα Αφροαμερικάνικα χαρακτηριστικά του και οι ιδιότητες του θα ήταν μια νερόβραστη πατάτα τύπου νοσοκομείου, αφού αυτό επανέφερε στην επιφάνεια όλα τα ιστορικά και μεγάλα σχήματα από το 1965 και κυρίως από το 1975 και μετά. Θα αφομοίωνε σα “χάπατο” τους όρους του Progressive Rock κι όλα τα χαρακτηριστικά της Ευρωπαϊκής Κουλτούρας, με βασικό όργανο είτε τη φωνή, είτε τα πλήκτρα. Αλλά ακόμη και του αδιάφορου για μας χεβομεταλλικού ήχου που ενσωμάτωνε την ηλεκτρική κιθάρα με όρους οδηγού και αλληλοδιαδοχής της μελωδικής γραμμής και τέλος θα χάνονταν η δημοκρατικότητα στις μπάντες, αφού οι μπάντες του κλασσικού Ροκ τα ντραμς και το μπάσο τα είχαν για διακοσμητικά στοιχεία.
Αν δεν υπήρχε το “Nevermind”, ο ηλεκτρικός ήχος θα παρέμενε σε στιχουργικά αδιάφορες γραφές τύπου “Highway Star”, η “Stairway to Heaven”, η σε ακόμα πιο χαζοχαρούμενα τραγουδάκια τύπου “She loves you” κοκ.
Αν δεν υπήρχε το “Nevermind”, το δεύτερο κομβικό σημείο του ηλεκτρικού ήχου, μετά το “Never mind the Bollocks” δεν θα υπήρχε κανένα είδος ροκ που θα ήταν γνωστό στις μάζες.

Περισσότερα

Το μεγάλο Αστέρι της Δύσης

Σχεδόν ολόκληρη η ταινία είναι ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ της “Άγριας Δύσης”, σε μια νέα εκδοχή και μέσα σε ένα αχυρώνα που είναι ενός αιώνα πλέον, όπου στο εσωτερικό του εκτός από μονάδα ζωικής παραγωγής, έχουν παιχτεί μουσικές που ανήκουν στη σφαίρα των δικών του συνθέσεων.
Είναι η πιο συναισθηματική πλευρά του Boss, που εκτός από ένας αναγνωρισμένος συνθέτης, είναι και ένας πολύ καλός σκηνοθέτης που καταγράφει τη ζωή του μέσα από εικόνες φαντάσματα, που είναι κυρίως οικογενειακές εικόνες, αποσπάσματα από βίντεο κλιπ και το παρελθόν του, που μάλλον δείχνει ότι κάπου εδώ πρέπει να πέσουν οι τίτλοι τέλους πάνω στην κινηματογραφική ράμπα!
Κατά τα φαινόμενα το αστέρι της Δύσης μάλλον θέλει με την ταινία αυτή [που δεν είναι τίποτα άλλο από τις ιστορίες της ίδια της δισκογραφημένης δουλειάς, με πολλές πινελιές από το παρελθόν του(να μην επαναλάβουμε τα προηγούμενα λεχθέντα) και λίγο μετά τα γενέθλια του στις 23/9/2019 να βάλει σε κινηματογραφική τροχιά το νέο του δημιούργημα που είχε κυκλοφορήσει στις 14/6 της τρέχουσας χρονιάς] τους πιο συναισθηματικούς τίτλους τέλους, η ένα προ επίλογο που ίσως δώσει την σκυτάλη σε κάτι λιγότερο συναισθηματικό.
Φανταστικές εικόνες σκουρόχρωμων άγριων αλόγων που τρέχουν πλάι σε μια λευκή καμπριολέ Cadillac περασμένων δεκαετιών και από την άγρια δύση και τις ερήμους της πέτρας, κινούνται μέχρι το Νάσβιλ του Τενεσί, κοιμούνται σε κάποιο Χάνι(motel) και ξυπνούν το πρωί κυνηγώντας την επόμενη Ανατολή του Ήλιου λέγοντας της καλημέρα, καταλήγοντας ξανά στην εσοχή του Αχυρώνα για τον οποίο μιλήσαμε παραπάνω.
Το μήνυμα του φιλμ είναι ξεκάθαρο, μιλάει για τα ξεκρέμαστα συναισθηματικά κομμάτια του και μάλλον όλων μας, πάνω στην αναγκαιότητα της εύρεσης του άλλου μας μισού πάνω και μέσα από τα σπασμένα κομμάτια του καθενός, αρκεί να ταιριάζουν με τις δικές μας ψηφίδες και τότε αναδύεται κάτι το ολοκληρωμένο, όπως μας διηγείται ο εν λόγω.

Περισσότερα

Αδρία, μια Θαμμένη Ήπειρος

Με βάση τη δεύτερη και μάλλον πιο πραγματική θεωρία της αύξησης της υδρογείου, η Ευρύτερη Αδρία αποκολλήθηκε περίπου πριν 240 εκατομμύρια χρόνια από την Γκοντβάνα(αυτή ήταν η υπέρ ΄Ήπειρος που προϋπήρξε της Παγγαίας και χρονολογικά ανήκει στην περίοδο των 550 εκατομμυρίων ετών και ήταν συνέχεια της Ροντινίας που άνηκε στην περίοδο των 730 εκατομμυρίων ετών), με αποτέλεσμα να κινείται βορειότερα. Την περιοχή που είναι στο κέντρο της Αδριατικής, αλλά περιλαμβάνει υδάτινες περιοχές και δυτικά της Ιταλικής Χερσονήσου, Ο Χίνσμπεργκεν την θεωρεί ως «μια περιοχή κατάλληλη για καταδύσεις».

Περισσότερα

H JAZZ στη Σοβιετική Ένωση

Θα γράψουμε και θα μιλήσουμε για τη Jazz στη χώρα αυτή που άλλαξε όλο το ρου της ανθρώπινης ιστορίας, που πραγματοποιήθηκε ίσως πολύ νωρίτερα του ιστορικού αναμενόμενου και ευτυχώς!
Για όσους δεν είχατε την “τύχη” να γνωρίσετε λόγω ηλικίας έστω και για λίγο την Σ. Ένωση, ίσως χάσατε πολλά πράγματα που θα άλλαζαν τη ζωή σας, τη σκέψη σας και την κοσμοθεώρηση σας για τον ελεύθερο χρόνο και την ποιότητα ζωής με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αρκετά όμως με τον πρόλογο, γιατί αν σας έλεγε κάποιος για Jazz, θα πήγαινε το μυαλό σας μόνο στις ΗΠΑ και εύλογα, άντε λίγο πιο κάτω στην Καραϊβική.
Όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο έτσι, η Jazz στην πρώην Σοβιετική Ένωση εμφανίστηκε από την ημερομηνία που η ΕΣΣΔ συγκροτήθηκε ως κρατική οντότητα το 1922 από την τότε πρώτη μπάντα της χώρας αυτής σε αυτό το είδος υπό τη διεύθυνση του Valentin Yakovlevich Parnakh του “πατριάρχη” της προπολεμικής Σοβιετικής Jazz στο New Orleans – style jazz .
Το ερώτημα για τους αφελείς είναι πάντα πως το “ολοκληρωτικό”(αντιεπιστημονικός όρος της Χάνα Άρεντ) και το “σκληρό” καθεστώς που είχε απαγορευμένο η έστω ημιαπαγορευμένο κάθε τι δυτικό, να είχε στο εσωτερικό του μια μουσική (που ήταν και σχετικά νέα) και να ήταν ανέκαθεν περισσότερο διαδεδομένη από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Μόνο στο Ανατολικό Βερολίνο και την πρώην Τσεχοσλοβακία μπορούμε να βρούμε τόσες πολλές μπάντες, αλλά μεταπολεμικά.
Στο μεσοπόλεμο μόνο στο Βερολίνο ίσως και σε κάποια Καμπαρέ του Παρισιού μπορούμε να βρούμε περισσότερα Jazz live αλλά όχι από αυτόχθονες όπως γίνονταν στην προπολεμική ΕΣΣΔ, αλλά με μεγάλα υπεραντλανιτικά ονόματα και κυρίως του Swing και των Big Bands.

Περισσότερα

Ασθμαίνοντας στις ηλεκτρικές μελωδίες της νιότης του

Τα χρόνια πέρασαν και παρότι ούτε το progressive μας άρεσε ιδιαίτερα ως μουσικό είδος, έπεσε στα χέρια μας το υλικό των PLJ Band όπου ο Λαυρέντης συμμετείχε ως βασικό μέλος και ως σχήμα του είδους είναι από τα σημαντικότερα ανά την υφήλιο, με οπαδούς και πέρα από τα σύνορα μας, περισσότερους εκτός Ελλάδας, όπως συμβαίνει με τα Αγγλόφωνα σχήματα.
Δεν θα πούμε περισσότερα πράγματα, γιατί το κλίμα είναι βαρύ, ωστόσο καλό θα ήταν να δούμε και αυτή την πλευρά του καλλιτέχνη – τραγουδοποιού που έφυγε χτες αναπάντεχα, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό και που για μας είναι μουσικά τουλάχιστον με διαφορά η καλύτερη του
Στη μνήμη του θανόντα κάναμε την αναφορά στο πρώιμο παρελθόν του με την μπάντα που είχε από το 1979 – 1982 τους PLJ Band που αποτελούνταν από τους: Αντώνης Μιτζέλο, Δημήτρη Βασαλάκη, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Παύλο Κικριλή, Τόλη Σκαματζούρα, Φίλιππο Σπυρόπουλο. Αργότερα οι ίδιοι μετονομάστηκαν σε Τερμίτες, αλλά δεν ήταν πια το ίδιο πράγμα με αυτό που πρωτοξεκίνησε και ήταν πραγματικά κάτι το ιδιαιτέρως πρωτοποριακό και διαφορετικό για τα ελληνικά δεδομένα.
Για μας ήταν και η πιο ενδιαφέρουσα για μας εποχή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ήταν από το 1979-1982 όταν έπαιζε στους PLJ Band Ίσως το καλύτερο progressive που γράφτηκε ποτέ στη χώρα μας R.I.P Λαυρέντη

Περισσότερα