Η Άρνηση του φωτεινού τοπίου στο Σεφέρη

Ο Γεώργιος Σεφέρης, ήταν η άρνηση στο φωτεινό τοπίο της σαγήνης του τουριστικού γίγνεσθαι, μια σκληρή στροφή ανεκπλήρωτης αγάπης, πότε από κάποια κρυφά ποιήματα γεμάτα από γκρίζες αποχρώσεις και πότε από κάποια δανεισμένα στιχάκια του περιθωρίου κάτω από την αντανάκλαση του αντανακλώμενου φωτός της της πανσελήνου, που ταξίδευαν χωρίς καμία ελπίδα με μια σχεδία σαν σανίδα σωτηρίας, στη στέρνα μιας επαναλαμβανόμενης ιστορίας. Μιας στέρνας που μετατρέπεται σε θάλασσα που πάνω της συνεχίζεται το ταξίδι και στα ημερολόγια καταστρώματος καταγράφεται η συνεχόμενη ακύρωση κάθε ελπίδας, κάθε μόχθου και κάθε πόνου, που βυθίζουν τη χαρά στις γραμμές των οριζόντων.
Αυτός ήταν ο παμμέγιστος ποιητής, που λάτρεψαν, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος και τόσοι πολλοί, ως τον ποιητή του εγκαταλελειμμένου, του τραγικού και του αλληλεξαρτώμενου από τις συνθήκες μιας εποχής που η δίψα της αγάπης ήταν τόσο μεγάλη, όσο και ροπή του ρόδου προς την αποξήρανση του.

Περισσότερα