Ο φτωχός και στρατευμένος στοχαστής της πεντάρας

Ο Μπρεχτ ήταν και η μορφή και το περιεχόμενο του γεμάτου σύγχυση Γερμανικού μεσοπολέμου και του καλλιεργούμενου χωρίς υπέδαφος εθνικισμού(τον οποίο ευτυχώς απεχθάνονταν). Τα μόνα χαρακτηριστικά που προσιδίαζαν την Γερμανική του καταγωγή, ήταν αυτά των αντιθέσεων και των αντιφάσεων που ακόμα και σήμερα κουβαλάει ως έθνος-κράτος, το οποίο προέκυψε με τη σύμφυση της Αυτοκρατορίας της Πρωσίας και της Αυτοκρατορίας της Βαυαρίας καθώς και κάποιων ξεπεσμένων βασιλείων του Δυτικού Ράιχ. Ο Πολυτάλαντος και βαθιά πληγωμένος Μπρεχτ παρότι σπούδαζε στο Μόναχο Ιατροφιλόσοφος(μια ειδικότητα που σήμερα μάλλον έχει εκλείψει), τα παράτησε όλα και μπήκε με τα μπούνια στον καλλιτεχνικό και συγγραφικό χώρο επίσης ευτυχώς. Ήταν αυτός που επέβαλε το επικό Θέατρο στην Γερμανία του μεσοπολέμου κι αυτός που διαχώρισε το Θέατρο από την παμπάλαια και ξεπερασμένη Αριστοτελική αισθητική αρχή, οδηγώντας το εκεί που του άξιζε από από τα μαύρα δάση, στις πολιτείες της ασφάλτου. Ο καχύποπτος και τεμπέλης, καθώς κι απόλυτα ευχαριστημένος στα στερνά όπως χαρακτήριζε στην ευφυέστατη πρόζα του τους μικροαστούς σαν άλλος – νεότερος Γκόρκι, φόρεσε ένα σκληρό πολιτικό καπέλο επιβάλλοντας στην σκηνή την στρατευμένη τέχνη. Πήρε το σύγχρονο θέατρο απ΄ το χεράκι αποτινάσσοντας από πάνω του την κόπρο του Αυγεία. Στα σενάρια του, την ποίηση, τον γραπτό λόγο, αλλά και την καλλιτεχνική κριτική δεν υπάρχουν υπερφίαλα σχήματα και ξεπερασμένα μεγαλοπρεπή σενάρια και σκηνικά, που εκπορεύονταν από την Αριστοτελική αισθητική και ηθική αρχή με τους κανόνες της αρχής, της μέσης και του τέλους. Η Μπρεχτική αισθητική και αρχή βασίζονταν στις κατηγορίες της διαλεκτικής και στην ίδια την υλιστική της φύση, στην πολυδύναμη έκφραση της που τα πάντα αλληλοδιαπερνούνται σπονδυλωτά, αποδείχνοντας μαζί με τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι, τον Γκόρκι(ως συγγραφέας) και τον μεταγενέστερο Νερούδα, ότι η τέχνη δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέπτη, αλλά να βαστάει και ένα μεγεθυντικό φακό ρίχνοντας μαζί με τον τελευταίο άπλετο φως στη σκηνή, όπως έλεγε ο παμμέγιστος Σοβιετικός και πρωτοπόρος ποιητής..

Περισσότερα

Οι κληρονόμοι της ανοησίας (Ψειρίζουν τις εναγόμενες μαϊμούδες)

Το είχαμε μάθει πριν πολλά χρόνια, συγκεκριμέμα το 1988 μέσα από μια τηλεταινία που προβλήθηκε και στο Σινεμά, σε σενάριο Τζον Γκέι και σκηνοθεσία Ντέιβιντ Γκριν, με τον τίτλο “Κληρονομήστε τον Άνεμο” και υπότιτλο “Η δίκη των Πιθήκων” και η οποία είχε κατακτήσει το Βραβείο της Ένωσης Αμερικανών Σεναριογράφων Καλύτερου διασκευασμένου τηλεοπτικού σεναρίου μεγάλου μήκους. Η συγκεκριμένη τηλεταινία βασίστηκε στο χρονογράφημα(που ήταν και Θεατρικό Έργο “Κληρονομήστε τον Άνεμο”- “Η δίκη των Πιθήκων” των Τζέρομ Λώρενς και Ρόμπερτ Λη και αφηγούνταν μια πολύκροτη και πραγματική δίκη ανάμεσα σε «δημιουργιστές» και «δαρβινιστές», ενώ ο επίσημος τίτλος της πραγματικής δίκης που πραγματοποιήθηκε σαν σήμερα, ήταν «Η Πολιτεία του Τενεσί κατά του Τζον Τόμας Σκόουπς». Σε αυτήν την δικαστική διαμάχη και στην ακροαματική της διαδικασία βασίστηκε και το Χρονογράφημα, και το Θεατρικό Έργο και το σενάριο της Ταινίας. Το σενάριο της εν λόγω ταινίας για εκείνη την εποχή που γυρίστηκε, δεν ήταν και δεν έμοιαζε τόσο ρεαλιστικό και επίκαιρο, αλλά ένα περίεργο ξεπερσπασμένο ιστορικό και δικαστικό συμβάν(που για σήμερα μάλλον δεν είναι) και έμελε να γίνει ένα από τα σημαντικότερα δικαστικά γεγονότα της νεότερης Ιστορίας. Το 1988, όταν γυρίστηκε το εν λόγω φίλμ(δηλαδή “η δίκη των Πιθήκων”), είχαν κατακτηθεί μέσα από αγώνες τόσο η επιστήμη, όσο και η γνώση καθώς και “η θεωρία της εξέλιξης” μέσω της φυσικής επιλογής. Τότε όλα τα παραπάνω είχα νικήσει κατά κράτος την παραεπιστημολογία και φυσικά την Θεοκρατικής αντίληψης και Προτεσταντικής ηθικής συνωμοσιολογία.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal