Ο κινηματογραφικός Αυτοκράτορας των αισθήσεων

Ένα κινηματογραφικό αστέρι που έγραφε σενάρια και ζωγράφιζε καρέ-καρέ τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας του. Έψαχνε απεγνωσμένα για το φως στις πρώην πόλεις του έρωτα και τις ελπίδας. Όμως συναντούσε μια σκληρή, ανέραστη και απόκοσμη πραγματικότητα όπου η κατανάλωση είναι μια αντικαταθλιπτική συνήθεια που γεννήθηκε για να απλώσει η λήθη και η λησμονιά. Αυτή τη σκοτεινή εικόνα της ομίχλης που κάλυψε ολόκληρη την πατρίδα του, είναι παντού σε κάθε φιλμ κι εκεί που έψαχνε τις πόλεις του έρωτα και του φωτός σε ένα λαμπρό μέλλον το 1959, καταλήγει στην “Ταφή του Ήλιου”, στην σταθερή, μόνιμη και χωρίς τέλος παγερή και ομιχλώδη Νύχτα που άπλωσε τα πλοκάμια της στην Ιαπωνία. Ο έρωτας και τα χαρισματικά του συναισθήματα, μετατρέπονται σε μια χωρίς όρια λατρεία της σάρκας που ποτέ δεν αυτοϊκανοποποιεί τις αναγκαιότητες της, φτάνοντας στα όρια της λατρείας και του φετιχισμού της ολοένα και αυξανόμενης και αχόρταγης βίας, που ιστορικά εκπορεύεται από την προπολεμική και ακόμα πιο προγενέστερη Φεουδαρχική Ιαπωνία. Εκεί ο Ναγκίσα Όσιμα δίνει ρεσιτάλ, καταγράφοντας τις ιστορικά ξεπερασμένες και εμμονικά διανθισμένες συνήθειες τις παραπαίουσας Αυτοκρατορικής Φεουδαρχίας που παρέδωσε την σκυτάλη μιας αχόρταγης και αυτοκαταστροφικής βίας στο μέλλον οδηγώντας το στο χαρακίρι.

Περισσότερα

Οι 30 σπουδαιότερες ταινίες του 2019

ΡΟΜΑ (Αλφόνσο Κουαρόν)
Παράσιτα (Μπονγκ Τζουν-χο)
Ο Μπουνιουέλ στο Λαβύρινθο με τις Χελώνες (Σαλβαδόρ Σιμό)
Η Πτώση της Αμερικάνικης Αυτοκρατορίας (Ντενί Αρκάν)
Οι Νεκροί Δεν Πεθαίνουν ΄(Τζιμ Τζαρμους)
Ένας Ελέφαντας Στέκεται Ακίνητος (Χου Μπο)
Δυστυχώς απουσιάζατε (Κεν Λόουτς)
Κάποτε στο… Χόλιγουντ (Κουέντιν Ταραντίνο)
Καπερναούμ (Ναντίν Λαμπάκι)
Ντιέγκο Μαραντόνα (Ασίφ Καπάντια)
Η Νηπιαγωγός (Σάρα Κολάντζελο)
Ο Ιρλανδός (Μάρτιν Σκορσέζε)
Πόνος και Δόξα (Πέδρο Αλμοδόβαρ)
Μπορίς Γκοντούνοφ (Αλεξέι Αντριάνοφ, Τιμούρ Αλμπάτοφ)
Αποδημητικά Πουλιά (Σίρο Γκέρα)
Ιστορία Γάμου (Νόα Μπάουμπακ)
The Souvenir (Τζοάνα Χογκ)
Μαύρη Τρύπα (Κλερ Ντενί)
Uncut Gems (Τζος & Μπένι Σαφντί)
Ευτυχία (Άγγελος Φραντζής)
Μεσοκαλόκαιρο (Άρι Άστερ)
Monos (Αλεχάντρο Λάντες)
Ένα Ψηλό Κορίτσι (Κάντεμιρ Μπαλάγκοφ)
Οι Στάχτες μιας Αγάπης (Ζία Ζιάνγκ Κε)
Επικίνδυνες Κυρίες (Λορίν Σκαφάρια)
Δύση Ηλίου (Λάζλο Νέμες)
One Cut of the Dead (Σινιτσίρο Ουέντα)
Honeyland (Ταμάρα Κοτέβσκα & Λιούμπομιρ Στεφάνοβ)
Rolling Thunder Revue (Μάρτιν Σκορσέζε)
Joker (Τοντ Φίλιπς)

Περισσότερα

Το μεγάλο Αστέρι της Δύσης

Σχεδόν ολόκληρη η ταινία είναι ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ της “Άγριας Δύσης”, σε μια νέα εκδοχή και μέσα σε ένα αχυρώνα που είναι ενός αιώνα πλέον, όπου στο εσωτερικό του εκτός από μονάδα ζωικής παραγωγής, έχουν παιχτεί μουσικές που ανήκουν στη σφαίρα των δικών του συνθέσεων.
Είναι η πιο συναισθηματική πλευρά του Boss, που εκτός από ένας αναγνωρισμένος συνθέτης, είναι και ένας πολύ καλός σκηνοθέτης που καταγράφει τη ζωή του μέσα από εικόνες φαντάσματα, που είναι κυρίως οικογενειακές εικόνες, αποσπάσματα από βίντεο κλιπ και το παρελθόν του, που μάλλον δείχνει ότι κάπου εδώ πρέπει να πέσουν οι τίτλοι τέλους πάνω στην κινηματογραφική ράμπα!
Κατά τα φαινόμενα το αστέρι της Δύσης μάλλον θέλει με την ταινία αυτή [που δεν είναι τίποτα άλλο από τις ιστορίες της ίδια της δισκογραφημένης δουλειάς, με πολλές πινελιές από το παρελθόν του(να μην επαναλάβουμε τα προηγούμενα λεχθέντα) και λίγο μετά τα γενέθλια του στις 23/9/2019 να βάλει σε κινηματογραφική τροχιά το νέο του δημιούργημα που είχε κυκλοφορήσει στις 14/6 της τρέχουσας χρονιάς] τους πιο συναισθηματικούς τίτλους τέλους, η ένα προ επίλογο που ίσως δώσει την σκυτάλη σε κάτι λιγότερο συναισθηματικό.
Φανταστικές εικόνες σκουρόχρωμων άγριων αλόγων που τρέχουν πλάι σε μια λευκή καμπριολέ Cadillac περασμένων δεκαετιών και από την άγρια δύση και τις ερήμους της πέτρας, κινούνται μέχρι το Νάσβιλ του Τενεσί, κοιμούνται σε κάποιο Χάνι(motel) και ξυπνούν το πρωί κυνηγώντας την επόμενη Ανατολή του Ήλιου λέγοντας της καλημέρα, καταλήγοντας ξανά στην εσοχή του Αχυρώνα για τον οποίο μιλήσαμε παραπάνω.
Το μήνυμα του φιλμ είναι ξεκάθαρο, μιλάει για τα ξεκρέμαστα συναισθηματικά κομμάτια του και μάλλον όλων μας, πάνω στην αναγκαιότητα της εύρεσης του άλλου μας μισού πάνω και μέσα από τα σπασμένα κομμάτια του καθενός, αρκεί να ταιριάζουν με τις δικές μας ψηφίδες και τότε αναδύεται κάτι το ολοκληρωμένο, όπως μας διηγείται ο εν λόγω.

Περισσότερα

Ο Δάσκαλος της κινηματογραφικής κριτικής

Η κινηματογραφική κριτική είναι το πλέον δύσκολο έργο τέχνης, γιατί συνενώνει την συνθηματολογία που είναι η τέχνη και η επιχειρηματολογία που είναι επιστήμη.
Είναι ένα απαραίτητο εργαλείο που είναι αναγκαιότητα για να κατανοήσει κανείς τον παράξενο κόσμο του σινεμά, όχι ως τεχνική, ούτε ως θέαμα, αλλά ως τέχνη και κυρίως ως στοχαστική.
Σήμερα έχουμε γεμίσει από κινηματογραφικούς κριτικούς, που ακόμα κι αν έχουν γνώσεις για το βάθος, το πλάτος και το ύψος της κινηματογραφικής κριτικής, το εξαφανίζουν στα βάθη του ωκεανού και αναδείχνουν την κάθε λογής αδιάφορη πατάτα από τα blockbusters ως μεγάλη ταινία.
Η πραγματική κινηματογραφική κριτική είναι πολιτισμική παρέμβαση και ανάλυση του έργου του κάθε λογής κινηματογραφιστή, σκηνοθέτη και παραγωγού.
Το σινεμά δεν είναι μόνο θέαμα, βασικά δεν είναι καθόλου θέαμα, είναι δημιουργία που αποθεώνει τη σκέψη. Η 7η τέχνη είναι η επιτομή των τεχνών και η κινηματογραφική κριτική οφείλει να την αναδείχνει ως τέτοια και όχι στην ποπ υποκουλτούρα που δημιουργεί και αναπαράγει τα λούμπεν στοιχεία που θεωρούν την εργασία μέσω πλουτισμού, σαγήνης και κοινωνικής ανάδειξης και όχι πεδίο ταξικής συνειδητοποίησης, διαπάλης και εργαλείο διαβίωσης.

Περισσότερα

Οι βροχερές αναμνήσεις ενός σκηνοθέτη στην Νέα Υόρκη

Στη νέα του ταινία ο Άλεν, με κάθε τρόπο και σε κάθε περίπτωση προσπαθεί να φτιάξει μια ιστορία που μάλλον θα ήταν κάποια από τις περιπέτειες της ζωής του κατά το παρελθόν, όμως εδώ πρόκειται περί μιας μυθοπλασίας και όλα αυτά μάλλον μας τα αποδίδει ως εικασίες του μυαλού μας.
Μια μυθοπλασία που όσο και αν δε θέλει και ο δημιουργός της και φυσικά ο θεατής, μάλλον σε παραπέμπει σε προσωπικές εμπειρίες του παρελθόντος του πρώτου, με τις επίδοξες φιλοδοξίες του μέλλοντος να καταλήγουν σε μια κωμωδία, θυμίζοντας το τσιτάτο του Μαρξ πως “η ιστορία επαναλαμβάνεται πότε σαν φάρσα και πότε σαν τραγωδία”, δηλαδή δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο ποτέ, η όταν επαναλαμβάνεται ως ευσεβής πόθος του δημιουργού της στο σήμερα, για να μην είναι φαρσοκωμωδία, ο σκηνοθέτης, φτιάχνει έναν νεότερο εξίσου ταλαντούχου και επιτυχημένου με αυτόν, στα μέτρα και τα σταθμά τα δικά του.
Καχεκτικός και πολύ αδυνατούλης, ανασφαλής και εμμονικός με τα περί της αποδοχής του από το άλλο φύλλο, συν ότι άλλο συνοδεύει τον Άλεν εδώ και δεκαετίας. Στην νέα του ταινία, μας δίνεται η αίσθηση ότι ο σκηνοθέτης Ρόλαντ Πόρλαντ, είναι μια παραλλαγή του ίδιου του Άλεν στα νιάτα του, αλλά στην εποχή μας, όσο κι αν δε θέλει ο ίδιος ο Άλεν να το παραδεχτεί και δεν είναι τυχαίο ότι από μια ηλιόλουστη ημέρα πάμε σε ένα βροχερό σκηνικό και μάλιστα με τη σφραγίδα του ίδιου του τίτλου, που είναι και όλο το ρεζουμέ.
Ένα πολύ συμπαθητικό φιλμ όπου οι ερωτικές προσδοκίες ενός ραντεβού για συνέντευξη, καταλήγουν να είναι ένα σοβαρό ερωτικό φλερτ που είναι έτοιμο να διαλύσει τα πάντα και κυρίως το κύρος του φερόμενου ως σκηνοθέτη από το ίδιο το φιλμ. Όσο κι αν ορισμένοι μέμφονται τον Άλεν, εμείς τον θεωρούμε πολύ μεγάλο δημιουργό που τολμάει να μιλάει για πράγματα που άλλοι επιμελώς, πολύ έντεχνα προσπαθούν να αποκρύψουν κάτω απ΄ το χαλί, αλλά αυτός θαρραλέα κάνει άλλη μια ακτινογραφία του υπέροχου του μικρόκοσμου!!!

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal