Το μεγάλο Αστέρι της Δύσης

Σχεδόν ολόκληρη η ταινία είναι ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ της “Άγριας Δύσης”, σε μια νέα εκδοχή και μέσα σε ένα αχυρώνα που είναι ενός αιώνα πλέον, όπου στο εσωτερικό του εκτός από μονάδα ζωικής παραγωγής, έχουν παιχτεί μουσικές που ανήκουν στη σφαίρα των δικών του συνθέσεων.
Είναι η πιο συναισθηματική πλευρά του Boss, που εκτός από ένας αναγνωρισμένος συνθέτης, είναι και ένας πολύ καλός σκηνοθέτης που καταγράφει τη ζωή του μέσα από εικόνες φαντάσματα, που είναι κυρίως οικογενειακές εικόνες, αποσπάσματα από βίντεο κλιπ και το παρελθόν του, που μάλλον δείχνει ότι κάπου εδώ πρέπει να πέσουν οι τίτλοι τέλους πάνω στην κινηματογραφική ράμπα!
Κατά τα φαινόμενα το αστέρι της Δύσης μάλλον θέλει με την ταινία αυτή [που δεν είναι τίποτα άλλο από τις ιστορίες της ίδια της δισκογραφημένης δουλειάς, με πολλές πινελιές από το παρελθόν του(να μην επαναλάβουμε τα προηγούμενα λεχθέντα) και λίγο μετά τα γενέθλια του στις 23/9/2019 να βάλει σε κινηματογραφική τροχιά το νέο του δημιούργημα που είχε κυκλοφορήσει στις 14/6 της τρέχουσας χρονιάς] τους πιο συναισθηματικούς τίτλους τέλους, η ένα προ επίλογο που ίσως δώσει την σκυτάλη σε κάτι λιγότερο συναισθηματικό.
Φανταστικές εικόνες σκουρόχρωμων άγριων αλόγων που τρέχουν πλάι σε μια λευκή καμπριολέ Cadillac περασμένων δεκαετιών και από την άγρια δύση και τις ερήμους της πέτρας, κινούνται μέχρι το Νάσβιλ του Τενεσί, κοιμούνται σε κάποιο Χάνι(motel) και ξυπνούν το πρωί κυνηγώντας την επόμενη Ανατολή του Ήλιου λέγοντας της καλημέρα, καταλήγοντας ξανά στην εσοχή του Αχυρώνα για τον οποίο μιλήσαμε παραπάνω.
Το μήνυμα του φιλμ είναι ξεκάθαρο, μιλάει για τα ξεκρέμαστα συναισθηματικά κομμάτια του και μάλλον όλων μας, πάνω στην αναγκαιότητα της εύρεσης του άλλου μας μισού πάνω και μέσα από τα σπασμένα κομμάτια του καθενός, αρκεί να ταιριάζουν με τις δικές μας ψηφίδες και τότε αναδύεται κάτι το ολοκληρωμένο, όπως μας διηγείται ο εν λόγω.

Περισσότερα

Ο Δάσκαλος της κινηματογραφικής κριτικής

Η κινηματογραφική κριτική είναι το πλέον δύσκολο έργο τέχνης, γιατί συνενώνει την συνθηματολογία που είναι η τέχνη και η επιχειρηματολογία που είναι επιστήμη.
Είναι ένα απαραίτητο εργαλείο που είναι αναγκαιότητα για να κατανοήσει κανείς τον παράξενο κόσμο του σινεμά, όχι ως τεχνική, ούτε ως θέαμα, αλλά ως τέχνη και κυρίως ως στοχαστική.
Σήμερα έχουμε γεμίσει από κινηματογραφικούς κριτικούς, που ακόμα κι αν έχουν γνώσεις για το βάθος, το πλάτος και το ύψος της κινηματογραφικής κριτικής, το εξαφανίζουν στα βάθη του ωκεανού και αναδείχνουν την κάθε λογής αδιάφορη πατάτα από τα blockbusters ως μεγάλη ταινία.
Η πραγματική κινηματογραφική κριτική είναι πολιτισμική παρέμβαση και ανάλυση του έργου του κάθε λογής κινηματογραφιστή, σκηνοθέτη και παραγωγού.
Το σινεμά δεν είναι μόνο θέαμα, βασικά δεν είναι καθόλου θέαμα, είναι δημιουργία που αποθεώνει τη σκέψη. Η 7η τέχνη είναι η επιτομή των τεχνών και η κινηματογραφική κριτική οφείλει να την αναδείχνει ως τέτοια και όχι στην ποπ υποκουλτούρα που δημιουργεί και αναπαράγει τα λούμπεν στοιχεία που θεωρούν την εργασία μέσω πλουτισμού, σαγήνης και κοινωνικής ανάδειξης και όχι πεδίο ταξικής συνειδητοποίησης, διαπάλης και εργαλείο διαβίωσης.

Περισσότερα