Ο μουσικοσυνθέτης της οδού Ονείρων

Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκης, ήταν στοχαστής, ήταν βαθύτατος γνώστης και μελετητής της ποίησης και της λογοτεχνίας, μισούσε απέραντα τον κοινωνικό και πολιτικό φασισμό. Ήταν πάνω απ’ όλα ένας πράος και νηφάλιος άνθρωπος που αγάπησε όσο λίγοι αυτά που η πατρίδα μας και η αστική της τάξη πέταξε στο βαθύ πέλαγος στο όνομα της κερδοφορίας.
Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, μελοποιούσε τον ματωμένο γάμο του Λόρκα, έφτιαχνε γυάλινους κόσμους με κρύσταλλα που δεν είχαν και μεγάλες αντοχές, ήταν εύθραυστα όπως ή καρδιά του, που αγαπούσε πολύ ότι υπήρχε στη φύση. Ήταν ο μουσικός ζωγράφος του χαμόγελου της Τζοκόντας, ο καλλιτέχνης των πιο αισθαντικών μουσικών χροιών της εποχής του, ήταν το παραμύθι δίχως όνομα, που σαν ρυάκι κύλαγε στα αυτιά μας, εισερχόμενο από την οδό των ονείρων. Ήταν η φωνή της Αθανασίας και του μεγάλου ερωτικού, η παράλογη πορνογραφία του Sweet Movie. Μα ήταν πάνω απ’ όλα το φως του Σείριου, που φώτιζε τη μυθολογία και την ρυθμολογία ως ο νέος Καπετάν Μιχάλης και ταυτόχρονα ο οδοιπόρος, της Ελένης και της Αμοργού, στην εποχής της Μελισσάνθης. Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, ήταν όλα αυτά και άλλα τόσα, ένας πραγματικός μύθος που τον άκουγε ολόκληρος ο πλανήτης, που οι μουσικές του πινελιές ξεπέρασαν κατά πολύ τα ελάχιστα μπροστά του “Σκαθάρια”, ταξίδεψαν στο America με ένα υπερωκεάνιο στα 60’s, έγιναν συνθέσεις και τραγούδια της Αμαρτίας σαν σκοτεινή μητέρα κάτω από τον Χειμωνιάτικο του Ήλιο, νοσταλγώντας τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου και τις μπαλάντες της Οδού Αθηνάς.
Αυτός ήταν ο Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, που μας λείπει, όπως λείπουν όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να κάνουν την Ελλάδα φως και όχι σκότος, και παρακμή όπως αυτή που ζούμε στην εποχή της κρίσης, όπου παιδάκια πνίγονται στις ακτές μας και αντί να αναδείχνεται η αλληλεγγύη, η στοργή, η φιλοξενία και η αγάπη, αναδείχνεται το ταξικό μίσος του καπιταλισμού από τους εγχώριους μικροαστούς ιθαγενείς….

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal