Οι καθαροί ουρανοί των γερανών σύνοψη Γ’ μέρος

Στην πρώτη καραντίνα, είχαμε κάνει ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Σοβιετικό και Ρώσικο αντιπολεμικό Κινηματογράφο και με τα πάμπολλα διαμάντια του, που είναι και και διαμάντια του παγκόσμιου κινηματογραφικού γίγνεσθαι και αξίζει κανείς να τις ψάξει(εξάλλου μάλλον μετά τις γιορτές έρχεται νέα καραντίνα και φυσικά εμείς θα σας προτείναμε να μην τα χάσετε), στο σημερινό τρίτο μέρος, θα προσπαθήσουμε να παραθέσουμε ένα παρόμοιο κατάλογο, με πολλές από αυτές τις ταινίες που αναφέραμε και στα δυο πρώτα μέρη τον Απρίλη του 2020(Α΄μέρος & Β’ μέρος), αλλά και κάποιες άλλες που δεν υπήρχαν πουθενά, σύμφωνα, με το κινηματογραφικό portal της Ρωσίας russianfilmhub.

Περισσότερα

Οι καθαροί ουρανοί των γερανών B’ μέρος

Ο Δρόμος για το Βερολίνο είναι ακόμα μακρύς και προσιδιάζει τον αγώνα δρόμου που δίνουν σήμερα οι λαοί ενάντια στην πανδημία και ελέω αυτής προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή σας ποιοτικότερη με προτάσεις για τις πιο σπουδαίες αντιπολεμικές ταινίες της Σοβιετικής Ένωσης, άρα και του πλανήτη.
Στο νησί δεν έρχονται πλέον τόσο συχνά πλοία, ούτε αεροπλάνα και αποκλεισμένοι περιμένουμε την πρώτη αχτίδα της Άνοιξης την 9η Μάη για τα 75 χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ ΠΠ και του μεγάλου Πατριωτικού πολέμου, που έφερε τον Κόκκινο Στρατό νικητή μέσα στο σπίτι του κτήνους και τέλος να δώσει μια αχτίδα φωτός για τη νίκη μας στον ιό.
Το 2015 η Moshfilm με σκηνοθέτη το μεγάλο Popov γύρισε αυτό το υπέροχο αντιπολεμικό Film ως συνέχεια της μεγαλύτερης κινηματογραφικής σχολής και παράδοσης του πλανήτη αλλά και της Σοβιετικής.
Να ξέρετε πως όταν μιλάμε για Κινηματογράφο, ότι κι αν βλέπετε οφείλεται στους έξι πατέρες του σινεμά σε όλη την υφήλιο, Κουλέχοφ, Βερτώφ, Πουντόβκιν, Αϊζενστάιν, Ντοβζένκο, Γιούτκεβιτς κι αυτό υπηρετούν οι νεότεροι όπως ο Σεργκέι Ποπόφ που το 2015 γύρισε αυτό το υπέροχο φιλμ με τον τίτλο “Дорога на Берлин” που σημαίνει ο “Δρόμος για το Βερολίνο”, αλλά και άλλες που θα σας αναδείξουμε στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος.

Περισσότερα

Τα τανγκό ενός Κινηματογραφικού Αυτοκράτορα

Η πρώτη του ταινία ήταν αυτή και η ένατη, η τελευταία του δηλαδή το 2012 με τον τίτλο “Me and You”(Εγώ και εσύ), με 15 κινηματογραφικά βραβεία στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης και της Υφηλίου. Το 2011 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, του έδωσε τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα ως αναγνώριση του έργου του, ενώ το 1988 κέρδισε για την ταινία του “Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας” το Όσκαρ Σκηνοθεσίας και το Όσκαρ Καλύτερα Προσαρμοσμένου Σεναρίου.
Για τους υποφαινόμενους κονδυλοφόρους, οι δυο πιο σπουδαίες ταινίες του ήταν, ο Κομφορμιστής του 1970, όπου ασκούσε λυσσαλέα και επιθετική κριτική στον κοινωνικό και ιδεολογικό φασισμό, στη σχέση που είχε αυτός με τους μικροαστούς, την “λατρεία” στους “αλάθητους” προγόνους και τη μεταλαμπάδευση των ιδανικών της εποχής τους σε μια άλλη, στην εθνότητα και στον εθνικισμό(που καμία σχέση δεν έχουν με τον πατριωτισμό), καθώς και η ταινία με τον τίτλο 1900(του 1976), όπου ανέλυε την διαμάχη της ιδιοσυγκρασίας ανάμεσα στην Ιταλική αριστερά με την δεξιά.

Περισσότερα

Δυο Αναδημοσιεύσεις για δυο μεγάλους Ιταλούς Κινηματογραφιστές

Σαν σήμερα το 1906 γεννήθηκε στο Μιλάνο της Λομβαρδίας ο Λουκίνο Βισκόντι (Luchino Visconti di Modrone), κόμης του Λονάτε Ποτσόλο) που αργότερα δια της υψηλής Κινηματογραφικής του τέχνης του αποδόθηκε το προσωνύμιο “ο Κόκκινος κόμης του παγκόσμιου Κινηματογράφου”. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι ο εν λόγω ήταν απόγονος της οικογένειας των Βισκόντι που αποτέλεσε οικογένεια ευγενών που διοικούσε του Δουκάτο του Μιλάνου στο Βασίλειο της Λομβαρδίας κατά το παρελθόν, ενώ ήταν μέλος της παράταξης των Γιβελλίνων, όμως αυτό, του ότι δηλαδή ήταν απόγονος ευγενών, δεν τον εμπόδισε να γίνει κομμουνιστής και να οργανωθεί ως μέλος του PCI . Tαυτόχρονα την ίδια μέρα 69 χρόνια μετά, δηλαδή στις 2 του Νοέμβρη του 1975, στην περιοχή Όστια του Λάτιο, στα προάστια της Αιώνιας πόλης, της Ρώμης δολοφονήθηκε ο επίσης μεγάλος κινηματογραφιστής του Ιταλικού Νεορεαλισμού, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Το σημερινό άρθρο θα είναι ουσιαστικά δύο άρθρα που γράφτηκαν από το RCT Team και συντάκτες του παρόντος Portal το cinecollectiva, γράφτηκαν πολλά χρόνια πριν, ωστόσο αποτελούν ιστορικό δείγμα για τους δυο πολύ μεγάλους Ιταλούς Κινηματογραφιστές. Το πρώτο άρθρο αφορά τον Λουκίνο Βισκόντι και είναι Ο Γατόπαρδος (εδώ είναι είναι ο σύνδεσμος από το πρωτότυπο άρθρο) και το δεύτερο αφορά μια κινηματογραφική περίληψη, πάνω στο έργο του μεγάλου Παζολίνι(εδώ είναι ο σύνδεσμος από το πρωτότυπο άρθρο).

Περισσότερα

Ο Μολυβένιος Στρατιώτης του Σινεμά

Ο Κινηματογραφιστής των γλυκόπικρων αναμνήσεων, των φαντασμάτων, των πνευμάτων και των σκιών, ο Καζανόβας της πόλης των γυναικών, στις περισσότερες ταινίες του συνδιαλέγονταν δημοσιογραφικά(αλλά με πολλές καλλιτεχνικές πινελιές), με τους “τρελούς”, αλαφροΐσκιωτους και αλλοπαρμένους του φεγγαριού και της ευδαιμονίας της γλυκιάς ζωής, που ονειρεύονταν ταξίδια με τα πλοία των ονείρων τους στους ντόκους της ακολασίας, που ενίοτε τα πνεύματα της κάθε Ιουλιέτας, έψαχναν σαρκικές απολαύσεις.
Στο 8½(μια αθάνατη ταινία, απ΄ τις σπουδαιότερες του παγκόσμιου σινεμά), έκανε πράγματα που κανένας άλλος σκηνοθέτης της εποχής του δεν τόλμησε τόσο βαθιά να υλοποιήσει και στο βαθμό που το υλοποίησε αυτός. Στο εν λόγω φιλμ σεναριοποίησε και σκηνοθέτησε τα βιώματα του, εκτίθοντας τα πάθη του στο φιλοθεάμων κοινό. Εδώ πέρα ο μεγάλος Φελίνι διηγείται μία προσωπική ιστορία, που κατά βάθος ήταν ένα άνευ προηγουμένου ψυχογράφημα. Ένας σκηνοθέτης (τον οποίο ενσάρκωνε ως πρωταγωνιστής ο πιο όμορφος ηθοποιός του 20ου Αιώνα, ο τεράστιος Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ως ένας άλλος Φελίνι), ήταν το κυρίως πιάτο, το κεντρικό πρόσωπο που κουβαλούσε πάνω του, εντός κι εκτός του, ένα πολυτάραχο και ταυτόχρονα υπέροχο άνθρωπο που δεν ήταν κρυψίνος. Όλες οι Αναμνήσεις και οι συνειρμοί του, τα προσωπικά του φαντάσματα, τα ονειρικά του παραληρήματα, το περίπλοκο και απείθαρχο σύμπαν του, οι ερωτικές του εμμονές και προσμονές, συγκατοικούσαν αρμονικά σε ένα κόσμο απόλυτα και καθαρά προσωπικό, γοητευτικό, ακαταμάχητο και κινηματογραφικά ασύλληπτο.
Σαν σήμερα λοιπόν έφυγε ένα τεράστιο ταλέντο που για τους υπογράφοντες του άρθρου, εκείνη η ημέρα (σε μια σκοπιά σε ένα απομονωμένο λόφο της Κω, πλάι στα απορρίμματα που καίγονταν αργά και στο βάθος το Αιγαίο), ήταν σαν να χάναμε ένα κομμάτι του είναι μας.
Ο τεράστιος Φεντερίκο Φελίνι ζει στις αίθουσες του σινεμά, στις βάσεις δεδομένων που έχουν αποθηκευτεί ως ερώτημα οι ταινίες του, ζει και θα ζει αιώνια, όσο υπάρχει η έννοια Κινηματογράφος ως η 7η τέχνη και μπορεί “τα φώτα του Βαριετέ” να έσβησαν και έπεσαν νωρίς, πριν καν να γεμίσει με μελωδίες το χώρο και το χρόνο, η πρόβα της αγαπημένης του ορχήστρας, ωστόσο ο “λευκός Σεΐχης” του Σινεμά, θα είναι πάντα εδώ, μαζί μας, χωρίς οι προβολείς να πέφτουν πάνω του, γιατί ο μεγάλος Φελίνι είναι από μόνος του φως…

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal