Ο Μολυβένιος Στρατιώτης του Σινεμά

Ο Κινηματογραφιστής των γλυκόπικρων αναμνήσεων, των φαντασμάτων, των πνευμάτων και των σκιών, ο Καζανόβας της πόλης των γυναικών, στις περισσότερες ταινίες του συνδιαλέγονταν δημοσιογραφικά(αλλά με πολλές καλλιτεχνικές πινελιές), με τους “τρελούς”, αλαφροΐσκιωτους και αλλοπαρμένους του φεγγαριού και της ευδαιμονίας της γλυκιάς ζωής, που ονειρεύονταν ταξίδια με τα πλοία των ονείρων τους στους ντόκους της ακολασίας, που ενίοτε τα πνεύματα της κάθε Ιουλιέτας, έψαχναν σαρκικές απολαύσεις.
Στο 8½(μια αθάνατη ταινία, απ΄ τις σπουδαιότερες του παγκόσμιου σινεμά), έκανε πράγματα που κανένας άλλος σκηνοθέτης της εποχής του δεν τόλμησε τόσο βαθιά να υλοποιήσει και στο βαθμό που το υλοποίησε αυτός. Στο εν λόγω φιλμ σεναριοποίησε και σκηνοθέτησε τα βιώματα του, εκτίθοντας τα πάθη του στο φιλοθεάμων κοινό. Εδώ πέρα ο μεγάλος Φελίνι διηγείται μία προσωπική ιστορία, που κατά βάθος ήταν ένα άνευ προηγουμένου ψυχογράφημα. Ένας σκηνοθέτης (τον οποίο ενσάρκωνε ως πρωταγωνιστής ο πιο όμορφος ηθοποιός του 20ου Αιώνα, ο τεράστιος Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ως ένας άλλος Φελίνι), ήταν το κυρίως πιάτο, το κεντρικό πρόσωπο που κουβαλούσε πάνω του, εντός κι εκτός του, ένα πολυτάραχο και ταυτόχρονα υπέροχο άνθρωπο που δεν ήταν κρυψίνος. Όλες οι Αναμνήσεις και οι συνειρμοί του, τα προσωπικά του φαντάσματα, τα ονειρικά του παραληρήματα, το περίπλοκο και απείθαρχο σύμπαν του, οι ερωτικές του εμμονές και προσμονές, συγκατοικούσαν αρμονικά σε ένα κόσμο απόλυτα και καθαρά προσωπικό, γοητευτικό, ακαταμάχητο και κινηματογραφικά ασύλληπτο.
Σαν σήμερα λοιπόν έφυγε ένα τεράστιο ταλέντο που για τους υπογράφοντες του άρθρου, εκείνη η ημέρα (σε μια σκοπιά σε ένα απομονωμένο λόφο της Κω, πλάι στα απορρίμματα που καίγονταν αργά και στο βάθος το Αιγαίο), ήταν σαν να χάναμε ένα κομμάτι του είναι μας.
Ο τεράστιος Φεντερίκο Φελίνι ζει στις αίθουσες του σινεμά, στις βάσεις δεδομένων που έχουν αποθηκευτεί ως ερώτημα οι ταινίες του, ζει και θα ζει αιώνια, όσο υπάρχει η έννοια Κινηματογράφος ως η 7η τέχνη και μπορεί “τα φώτα του Βαριετέ” να έσβησαν και έπεσαν νωρίς, πριν καν να γεμίσει με μελωδίες το χώρο και το χρόνο, η πρόβα της αγαπημένης του ορχήστρας, ωστόσο ο “λευκός Σεΐχης” του Σινεμά, θα είναι πάντα εδώ, μαζί μας, χωρίς οι προβολείς να πέφτουν πάνω του, γιατί ο μεγάλος Φελίνι είναι από μόνος του φως…

Περισσότερα