Ένα Πολωνικό”σαγηνευτικό” θρίλερ με πολύ ιδρώτα και καθόλου ταυτότητα

Το πολωνικό σινεμά σήμερα, η μάλλον από το 1989, πάσχει από κρίση ταυτότητας, όπως ολόκληρη η κοινωνία της χώρας, πατάει σε δύο βάρκες όπως και η ολόκληρη η Πολωνία, ως υποκείμενο, αλλά και ως χώρα σήμερα. Από τη μία ο εαυτός της όπως τον γνωρίζουμε και από την άλλη οι επιρροές από την δύση, με τις επίκτητες και ξένες για μια παραδοσιακά “φανατική καθολική χώρα”, καταναλωτικές συνήθειες ενός ξεπεσμένου αμερικανικού ονείρου, που ψάχνει να αγκιστρωθεί σε “φανατικά” απρόσωπα υποκείμενα, που ζουν με το όραμα ενός λανθάνον ναρκισσισμού.
Ενός ονείρου που θέλει φερέλπιδες και εισαγόμενους (κάτω του μετρίου) κινηματογραφιστές, όπως ο Μάγκνους φον Χορν, για να εξαχθεί με όρους σαγήνης, στο εξωτερικό, χωρίς καθόλου να αντιληφθεί ότι η Δύση, ανέκαθεν την τη χρησιμοποιούσε ως χώρα, σαν το χρήσιμο ηλίθιο, που περιμένει προστασία, από αυτούς που θα την γδύσουν, θα τη “βιάσουν” οικειοθελώς, θα την ξεφτιλίσουν και στο τέλος θα την πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα και το φιλμ σημειολογικά μας παραπέμπει σε τέτοιου είδους μηνύματα.

Περισσότερα

Τι βλέπουμε όταν κοιτάζουμε τον ουρανό

O Alexandre Koberidze είναι ένας σπουδαίος Γεωργιανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος, που γεννήθηκε στις 18 του Οκτώβρη του 1984, στην εποχή που η Σοβιετική Ένωση ήταν κορύφωση της ακμής της και στις 7 του Απρίλη του 2022, κυκλοφορεί την νέα υπέροχη ταινία του, με τον τίτλο “Τι βλέπουμε όταν κοιτάζουμε τον ουρανό”;
Αυτή η σπονδυλωτή, γλαφυρή και δραματική ταινία συμπαραγωγής της Γερμανίας και της Γεωργίας, που γράφτηκε, σκηνοθετήθηκε και γυρίστηκε την Άνοιξη και το Καλοκαίρι του 2021, από τον Alexandre Koberidze , είναι ένα ποίημα και ένα ρυάκι νοσταλγίας που σε συνεπαίρνει ονειρικά, όπου τα ερωτήματα, τα βλέμματα, τα χρώματα και οι σκηνές, είναι κάτι σαν ένα χάδι του χτες, στα καρέ και στην μυθοπλασία του σήμερα, που αναζητά νοερά μέσα από την διαταραγμένη και ανεκπλήρωτη ερωτική ζεύξη φιλοσοφικά, διαχρονικά ιστορικά και κοινωνικά ερωτηματικά, που βασανίζουν αυτή την υπέροχη χώρα του Καυκάσου, από το 1991 κι έπειτα, όπου η ταυτότητα της χάθηκε ανάμεσα στο παραμύθι, στις τάχα μου δήθεν “ελευθερίες” του δυτικού κόσμου, καθώς και τα ερωτηματικά για το παρόν και το μέλλον.
Αυτό το εξαιρετικό “φιλμ” είναι διάρκειας 150΄ και τα δικαιώματα της διανομής, για την Ελλάδα, κατέχει η AMA FILM, ενώ στην ταινία εμφανίζονται και πρωταγωνιστούν οι Ani Karseladze, Giorgi Bochorishvili και Vakhtang Panchulidze..

Περισσότερα

Τρεις νέες σπουδαίες κινηματογραφικές ταινίες για το 2021

Τρεις ξεχωριστές ταινίες που θα καθορίσουν το 2021 και λογικά θα είναι και μέσα στα σπουδαιότερα φιλμ και τις δεκαετίας και καθόλου απιθάνο, ταυτόχρονα και του αιώνα που διανύουμε, όσο βαρύγδουπο και να ακούγεται.
Είναι τα εξής παρακάτω για τα οποία θα γραφτούν διάφορα “καλά και κακά” και θα χυθεί πολύ μελάνι, από τους “αντιφρονούντες” του κινηματογραφικού κόσμου. Τον αντίποδα της γνήσιας, αλλά και της ανεξάρτητης κινηματογραφικής αφήγησης και οπαδούς της λογικής του [“δος ημίν σήμερον”(που λέει καλός μας φίλος και συνάδελφος), η του “μαμ, κακά, (σεξ) και νάνι”], που τους αφορά το θέαμα ως αποκλειστικό θεάρεστο αξίωμα με όρους Silicon Valley, άντε και μιας μπύρας ενός πακέτο από ποπ κορν.
Είναι οι:
1) «Η Χώρα των Νομάδων» (Nomadland) Καναδικής Παραγωγής,
2) “Zoya” Ηρωική Αντιπολεμική Ταινία βασισμένη στην Παρτιζάνα Ηρωίδα της ΕΣΣΔ Zoya Anatolyevna Kosmodemyanskaya,
3) “A Dog Named Palma” (Russian: Пальма) μια Ρωσοϊαπωνική Παραγωγή, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που πραγματοποιήθηκαν το 1974-1976 στο Διεθνές Αεροδρόμιο Vnukovo της Μόσχας.

Περισσότερα

Όταν το Χόλιγουντ άλλαζε ριζικά

Η μερικώς σπονδυλωτή απεικόνιση, ειδικά στο πρόσωπο του κασκαντέρ (και μετέπειτα “εργάτη” του Rick Dalton), του Cliff Bouth δηλαδή και της νάρκισσου Sharon Tate, συζύγου του μεγάλου Πολάνσκι είναι ένα από τα πολλά στοιχεία που κάνουν την ταινία ιδιαίτερα πολύπλοκη, αλλά και εξόχως ελκυστική όσον αφορά τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Ενώ ο δεύτερος ο Cliff Bouth δηλαδή, δημιουργεί συνειρμούς για το πως έχασε τη δουλειά του ως κασκαντέρ με αποτέλεσμα να γίνει “χαμάλης” του πρώτου, καθώς και οι συνήθειες της τελευταίας, που αρέσκονταν να παρακολουθεί τον εαυτό της στο σινεμά και να σκέφτεται πως γύριζε τις εικόνες παίζοντας Τζετ Κουν Ντο με τον Μπρους Λη που και στις δυο παραπάνω περιπτώσεις υπήρξε ο κοινός παρονομαστής των όλων συνειρμών.

Περισσότερα

“Η Πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας”

Ο σπουδαίος κινηματογραφιστής αλλά κυρίως σκηνοθέτης, ο 73 χρόνος Ντενί Αρκάν, που μάλλον ολοκλήρωσε την οικονομικοπολιτική του παρέμβαση με την ταινία, “Η Πτώση της Αμερικάνικής Αυτοκρατορίας” τριάντα δύο χρόνια μετά την «Παρακμή της Αμερικανικής αυτοκρατορίας» του 1987, καταδείχνει το σήμερα εκεί που δε μπορεί να παρατηρήσει ο, άστεγος, ο υπάλληλος, ο μικροαστός και φυσικά ο άνεργος, που το σύστημα τους χρησιμοποιεί και μετά πετάει σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Πως ότι αναφέραμε στην αμέσως παραπάνω παράγραφο και αυτά που αναφέραμε ως πρόλογο λίγο ακόμα παραπάνω, είναι μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει σε αυτή τη φάση και δεν φαίνεται να συμπαρασύρει τις μαστουρωμένες από ανάγκη αποταμίευσης πλούτου λαϊκές μάζες, σε επαναστατικές διαδικασίες με προοπτική. Μπορεί το Καπιταλιστικό σύστημα να παρήκμαζε ήδη από την δεκαετία του 1980, αλλά τώρα παραπαίει πραγματικά, όμως με όρους λοβητούρας και σκοτεινών διαδρομών του χρήματος που ούτε οι χρήσιμοι ανόητοι της κρατικής καταστολής μπορεί να αντιληφθούν μιας και εκφράζουν την πλειοψηφία των ακαλλιέργητων, των λούμπεν και των μικροαστών που θέλουν ησυχία νεκροταφείου και μπροστά στα μάτια τους χωρίς φυσικά να παίρνουν χαμπάρι το οτιδήποτε.

Περισσότερα