Τα παγωμένα σταφύλια της “Αντιγνώσης”

Ο Οκτώβρης εκτός του ότι είναι ο μήνας της επανάστασης, είναι ένας πολύ δυνατός μήνας που το αποτύπωμα του έχει πέσει πολύ σε γεγονότα που αφορούν την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη μουσική, τον κινηματογράφο και το Θέατρο, ως ένα πολύ συχνό φαινόμενο.
Στις 2 του Οκτώβρη του 1998 (η Λιλή Ζωγράφου) και στις 3 του ίδιου μήνα πέντε χρόνια νωρίτερα, (δηλαδή του 1993, η Κατερίνα Γώγου), έφυγαν δυο πολύ μεγάλες κυρίες της γραφής ως δημοσιογράφος, συγγραφέας – λογοτέχνης και δοκιμιογράφος η μεν πρώτη και ως ποιήτρια και ηθοποιός η δεύτερη, για πάντα από κοντά μας, αλλά όχι και από τη ζωή, μιας και το έργο τους είναι εδώ και πολύ ζωντανό, πιο ζωντανό από ποτέ.
Τα ονόματα είναι πολύ μεγάλα και η προσφορά τους άλλο τόσο μεγάλη που το βιογραφικό της κάθε μιας ξεχωριστά θα το βρείτε οπουδήποτε στο διαδίκτυο σε κάποιο αφιέρωμα, η σε κάποια ψηφιακή εγκυκλοπαίδεια, όμως αυτό που έχει σημασία είναι το περιεχόμενο της κάθε μια ξεχωριστά εξ αυτών και των δυο μαζί ως αξίες του νεοελληνικού πολιτισμού που σε κάθε περίπτωση, αποτελούσαν μια σφήνα στον Ελληνικό Καπιταλισμό.
Εμείς θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με το περιεχόμενο τους και με τα γραφόμενα τους ως αποτέλεσμα της ιδιομορφίας της κάθε μιας εξ αυτών, καθώς και με την ποιότητα που ανάβλυζε από αυτό ως μήνυμα, κάτι που είναι είναι πολύ εύκολο να πραγματοποιηθεί ακόμη και χωρίς να γνωρίζει κάποιος τις βασικές αρχές τους για τον εξωτερικό κόσμο που είναι τελικά ταυτόσημες με το έργο τους.
Κλείνοντας το παραπάνω άρθρο, το εν λόγω δε θέλει να είναι ούτε ένα μνημόσυνο, ούτε φυσικά ένα λιβάνισμα στις δυο τεράστιες μορφές του πολιτισμού αυτής της χώρας, αλλά μια ακόμα αφορμή να ανατρέξουμε στο έργο των δυο αυτών υπέροχων γραφίδων, ανακαλύπτοντας το έργο τους που σήμερα είναι ποιο επίκαιρο από ποτέ άλλοτε. Να θυμηθούμε ότι οι νεραϊδες με το φαγκότο δεν βρίσκονται στα παλαιοπωλεία των αναμνήσεων, αλλά στις ζωντανές γραμμές της δυνατής κριτικής του συστήματος που γεννά τη μιζέρια και πρέπει πάση θυσία να αποτιναχτεί χωρίς καμία ενοχή πάνω απ’ τα σώματα των ζωντανών όντων, που αγαπούν, ερωτεύονται και θέλουν να ζήσουν μια ζωή τουλάχιστον ποιοτικότερη.

Περισσότερα

Ο Συγγραφέας του Μεγάλου Ανατολικού

Ο Εμπειρίκος υπήρξε εισηγητής και ο επίσημος φορέας του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα. Αποτελώντας την πιο κλασσική και φυσική του προέκταση στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Νότια Βαλκάνια. Υπήρξε πιστός και με φανατισμό υπηρέτησε το εν λόγω κίνημα στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να μην είναι αρεστός στην κυρίαρχη τάση της πεζογραφίας, των κριτικών της εποχής και φυσικά του θεολόγίζοντος κοινού. Αυτό εμπεριείχε φυσικά και την μη χρηματοδότηση και προώθηση για μαζική έκδοση του έργου του που μισήθηκε και κυνηγήθηκε στο παρασκήνιο από το Μανιαδάκη και τις υπηρεσίες του, αφού δεν υπηρετούσε τα μέχρι τότε ¨χρηστά ήθη” και έθιμα της εποχής.
Τρομερή γραφίδα που φάνταζε με υψικάμινο σκέψης που ένωνε λιώνοντας τόσο τη συναισθηματική νοημοσύνη, όσο και τη λογική σκέψη με την πραγματικότητα κατακαίοντας στο διάβα της, την μέχρι τότε ηθική των παλαιών γενναίων. Έφτιαξε τους δικούς του όρους και προϋποθέσεις στη γραφή που ποτέ δεν παζάρεψε και εγκατέλειψε. Έχυσε πολύ μελάνι πάνω στην προσωπική του μυθολογία, ενώ πέρασε δια της πένας του στην ενδοχώρα πολλά χρόνια μετά το Θάνατο του, τα ερωτικά πάθη του Μεγάλου Ανατολικού με πολύ σκληρή για την εποχή γλώσσα, όπου οι ιστορίες για τις ερωτικές απολαύσεις χωρίς λογοκρινούμενα αποσιωπητικά τον έκαναν ίσως το σπουδαιότερο “συγγραφέα” αισθησιακής λογοτεχνίας στην χώρα. Στο τέλος ως μεγάλος ποιητής ανέδειξε την αγάπη του για το Σοσιαλισμό που οικοδομούνταν στην τότε ΕΣΣΔ κι ως σπουδαίος φωτογράφος, έγινε ο φωτοφράκτης της προσωπικής του αναγκαιότητας να μιλήσει για την εν λόγω τέχνη.

Περισσότερα

Η πένα της θυελλώδους αντρειοσύνης

Από το 1922 ως το 1939 φέρεται να αλλάζει πόλεις όπως τα αστικά λεωφορεία και να εκδίδει μετά μανίας αναλυτικά ρεπορτάζ και χρονογραφήματα από το Παρίσι στη Μόσχα ως απεσταλμένος σοβιετικών εφημερίδων. Κάλυψε τον Ισπανικό Εμφύλιο ως ανταποκριτής της Ιζβέστια, όπου γνωρίστηκε με τον Χέμινγουεϊ, μεταξύ τους υπήρχε αμοιβαία συμπάθεια και τεράστιος σεβασμός, δεν είναι τυχαίο ότι πρόκειται για δυο πολύ μεγάλους συγγραφείς παγκόσμιας εμβέλειας.
Το Καλοκαίρι του 1941, η ναζιστική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση τον βρήκε στη Μόσχα ως συντάκτη σημαντικών πατριωτικών κειμένων και διαφόρων μπροσούρων.
Ο Έρενμπουργκ τιμήθηκε με το βραβείο Στάλιν το 1942 και το 1948, καθώς και με το διεθνές Βραβείο Λένιν το 1952. Από το 1950 ως το 1967 ήταν αντιπρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης. Διετέλεσε, επίσης, αντιπρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης.
Στο δια ταύτα, μεγάλος συγγραφέας και σπουδαίος πολεμικός ανταποκριτής που μπροστά στα δύσκολα δεν προσεύχονταν για την προσωπική του σωτηρία, αλλά για την σωτηρία του λαού και της πατρίδας του. Κοίταζε τα αστέρια και δημιουργούσε ιστορίες με πορτρέτα από τους μεγάλους Ρώσους ποιητές του παρελθόντος. Βίωνε μέσα του μια καταστροφική αγάπη ανιδιοτελώς, εξαιτίας της χρυσής καρδιάς του. Αποτέλεσε έναν από τους πρώτους συγγραφείς Επιστημονικής Φαντασίας, παρότι το ένα του πόδι ήταν στη Μόσχα και το άλλο ανάμεσα στο Παρίσι, το Βερολίνο και τα πεδία των μαχών του Ισπανικού εμφυλίου. Ο συγγραφέας, ποιητής και πολεμικός ανταποκριτής, με την Πτώση του Παρισού, το Χρονικό της Αντρειοσύνης τόσο στο Λένινγκραντ, όσο και στο Κούρσκ, τα ποιήματα για τον πόλεμο, αποκαθήλωσε τους Φασίστες μέσα στο Βερολίνο και έγινε ο θυελλώδης ποιητής της Ελευθερίας και της Ανθρωπιάς.

Περισσότερα

Η ποιητική Milonga της “Αγρυπνίας”

Ο Μεγάλος Χόρχε Λουίς Μπόρχες, (παρότι οι μεταφράσεις που έγιναν στο έργο του αλλοιώνουν αυτό που αποτύπωνε ο πύρινος λόγος του μέσω της ταλαντούχας και μοναδικά ποιοτικής γραφής του), έφτιαξε υπέροχες μυθοπλασίες, εξαιρετικά διηγήματα, ακούμπησε με μεγάλο πάθος και εξίσου μεγάλο σεβασμό σε προγενέστερους αυτού. Οι Αφηγήσεις για την διαχρονική ατιμία της υφηλίου, που οι ένοικοι της μέσω του φόβου προσπαθούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για την αιώνια ζωή, έρχονται σε κόντρα με την εικόνα του δημιουργού τους που θα του ζητήσουν για μια φορά ακόμα συγχώρεση και μετά όλα καλά. Ο ποιητής/συγγραφέας προσεγγίζεις τις σκιές της μυθολογίας και τα φανταστικά όντα που ο Δάντης για πρώτη φορά έφερε στην επιφάνεια ως κολασμένα, (που για τον Μπόρχες προσιδιάζουν φυσικά κάθε αντιστασιακό κίνημα με βάση την αντίθεση στην κυρίαρχη κρατική ιδεολογία). Όταν ο μεγάλος Αργεντινός λόγιος έφτιαχνε ποιητικές συλλογές συνήθιζε να κάνει νοερά ταξίδια πότε στις νύχτες του κόκκινου και του γαλάζιου και πότε στις επιρροές που είχε από μεγάλους συναδέλφους του.

Περισσότερα

Ο ερωτικός ποιητής της Σιέρρα Βιλκαμπάμπα.

Δηλωμένος Κομμουνιστής, παράφορα ερωτικός ποιητής και ο ίσως σπουδαιότερος σουρεαλιστής ποιητής του αιώνα που μας πέρασε, άφησε ένα αποτύπωμα που αποδείχνει ότι η τεράστια γραφίδα είναι απλοϊκή και ταυτόχρονα υμνεί τα ανθρώπινα πάθη και όνειρο για παραπέρα εξανθρωπισμό του πιθήκου…

Περισσότερα