Alberto Korda, ο φωτογράφος του Τσε

O Αλμπέρτο Κόρντα (Alberto Korda), γεννήθηκε στις 14 του Σεπτέμβρη του 1928 στην Αβάνα, γιος ενός εργάτη των σιδηροδρόμων, και έφυγε στις 25 του Μάη του 2001, μόλις σε ηλικία 73 ετών στο Παρίσι τη στιγμή που προετοίμαζε μία έκθεση φωτογραφιών του, από έμφραγμα του μυοκαρδίου, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στην παγκόσμια φωτογραφική τέχνη, αλλά και στην φωτογραφική αποτύπωση της ιστορίας, καθώς τα καρέ αυτού του τεράστιου «χρονικογράφου», έφεραν στη ζωή τη δεύτερη διασημότερη και δημοφιλέστερη φωτογραφία του εικοστού Αιώνα,(μετά από αυτή που αποτύπωσε τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης πάνω στο Ράιχσταγκ, στις 30 του Απρίλη του 1945, όταν ο σοβιετικός υπολοχαγός Γεβγένι Χαλντέι, με μια Leica έφερε στη ζωή την αντίστοιχη φωτογραφία), φωτογραφία που τον έκανε διάσημο στα πέρατα της γης, τραβώντας σε ένα καρέ την φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα, που αναμφισβήτητα ήταν μια εκ των πιο διάσημων στην ιστορία της παγκόσμιας φωτογραφίας.

Περισσότερα

Ο Συγγραφέας του Μεγάλου Ανατολικού

Ο Εμπειρίκος υπήρξε εισηγητής και ο επίσημος φορέας του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα. Αποτελώντας την πιο κλασσική και φυσική του προέκταση στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Νότια Βαλκάνια. Υπήρξε πιστός και με φανατισμό υπηρέτησε το εν λόγω κίνημα στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να μην είναι αρεστός στην κυρίαρχη τάση της πεζογραφίας, των κριτικών της εποχής και φυσικά του θεολόγίζοντος κοινού. Αυτό εμπεριείχε φυσικά και την μη χρηματοδότηση και προώθηση για μαζική έκδοση του έργου του που μισήθηκε και κυνηγήθηκε στο παρασκήνιο από το Μανιαδάκη και τις υπηρεσίες του, αφού δεν υπηρετούσε τα μέχρι τότε ¨χρηστά ήθη” και έθιμα της εποχής.
Τρομερή γραφίδα που φάνταζε με υψικάμινο σκέψης που ένωνε λιώνοντας τόσο τη συναισθηματική νοημοσύνη, όσο και τη λογική σκέψη με την πραγματικότητα κατακαίοντας στο διάβα της, την μέχρι τότε ηθική των παλαιών γενναίων. Έφτιαξε τους δικούς του όρους και προϋποθέσεις στη γραφή που ποτέ δεν παζάρεψε και εγκατέλειψε. Έχυσε πολύ μελάνι πάνω στην προσωπική του μυθολογία, ενώ πέρασε δια της πένας του στην ενδοχώρα πολλά χρόνια μετά το Θάνατο του, τα ερωτικά πάθη του Μεγάλου Ανατολικού με πολύ σκληρή για την εποχή γλώσσα, όπου οι ιστορίες για τις ερωτικές απολαύσεις χωρίς λογοκρινούμενα αποσιωπητικά τον έκαναν ίσως το σπουδαιότερο “συγγραφέα” αισθησιακής λογοτεχνίας στην χώρα. Στο τέλος ως μεγάλος ποιητής ανέδειξε την αγάπη του για το Σοσιαλισμό που οικοδομούνταν στην τότε ΕΣΣΔ κι ως σπουδαίος φωτογράφος, έγινε ο φωτοφράκτης της προσωπικής του αναγκαιότητας να μιλήσει για την εν λόγω τέχνη.

Περισσότερα