Ο λαβύρινθος του ταύρου

Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Guillermo del Toro), είναι ένα κινηματογραφικό μείγμα των κινηματογραφιστών που με βάση τα γυρίσματα του φαίνεται ότι υπήρξε θαυμαστής και λάτρης τους.
Παντού σε κάθε φιλμ ενυπάρχει τόσο ο David Cronenberg, τόσο ο John Carpenter, καθώς και ο μέγιστος, αλλά και μεγαλύτερος όλων, ο Ισπανοαμερικανός Luis Buñuel.
Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Guillermo del Toro), μπήκε στην κινηματογραφία σαν ταύρος στον Λαβύρινθο του Κρόνου(δηλαδή του πανδαμάτορα Χρόνου), πήρε τη μορφή του Θεού Πάνα για να οδηγήσει τα όνειρα του πάνω στις πλάτες του και το περιεχόμενο της στο βασίλειο της Μοάνα(μιας μυθικής βασίλισσας του κάτω κόσμου).
Οι γεωμετρικές του λήψεις και οι σεναριακές του τομές είναι η ευσεβείς του πόθοι, οι αποκωδικοποίηση των δικών του μύθων, που γίνονται ευπροσήγορες ροές μέσα στο ύφος των ταινιών του και από Αριστοτελικές με αρχή μέση και τέλος, μετατρέπονται σε απολαυστικές μπρεχτικού τύπου σπονδυλωτές ιστορίες που σε καθηλώνουν και δε σε αφήνουν ασυγκίνητο ούτε δευτερόλεπτο.
Οι ταινίες του είναι ασταμάτητο ρυάκι νερού, που ποτίζουν την μνήμη και όχι τη λήθη, για την τύχη της Ισπανίας αν οι Αντάρτες νικούσαν, ακόμα και μετά την ήττα τους στον Εμφύλιο.
Είναι ένα αναπάντεχο και απροσδόκητο μεταίχμιο ανάμεσα στην προσδοκία, την παραποιημένη αλήθεια και τον προσωπικό του παραμύθι που ρέει σαν νεράκι και ποτίζει τις παρυφές των πορφυρών λόφων και παρουσιάζεται ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.

Περισσότερα

Ο φτωχός και στρατευμένος στοχαστής της πεντάρας

Ο Μπρεχτ ήταν και η μορφή και το περιεχόμενο του γεμάτου σύγχυση Γερμανικού μεσοπολέμου και του καλλιεργούμενου χωρίς υπέδαφος εθνικισμού(τον οποίο ευτυχώς απεχθάνονταν). Τα μόνα χαρακτηριστικά που προσιδίαζαν την Γερμανική του καταγωγή, ήταν αυτά των αντιθέσεων και των αντιφάσεων που ακόμα και σήμερα κουβαλάει ως έθνος-κράτος, το οποίο προέκυψε με τη σύμφυση της Αυτοκρατορίας της Πρωσίας και της Αυτοκρατορίας της Βαυαρίας καθώς και κάποιων ξεπεσμένων βασιλείων του Δυτικού Ράιχ. Ο Πολυτάλαντος και βαθιά πληγωμένος Μπρεχτ παρότι σπούδαζε στο Μόναχο Ιατροφιλόσοφος(μια ειδικότητα που σήμερα μάλλον έχει εκλείψει), τα παράτησε όλα και μπήκε με τα μπούνια στον καλλιτεχνικό και συγγραφικό χώρο επίσης ευτυχώς. Ήταν αυτός που επέβαλε το επικό Θέατρο στην Γερμανία του μεσοπολέμου κι αυτός που διαχώρισε το Θέατρο από την παμπάλαια και ξεπερασμένη Αριστοτελική αισθητική αρχή, οδηγώντας το εκεί που του άξιζε από από τα μαύρα δάση, στις πολιτείες της ασφάλτου. Ο καχύποπτος και τεμπέλης, καθώς κι απόλυτα ευχαριστημένος στα στερνά όπως χαρακτήριζε στην ευφυέστατη πρόζα του τους μικροαστούς σαν άλλος – νεότερος Γκόρκι, φόρεσε ένα σκληρό πολιτικό καπέλο επιβάλλοντας στην σκηνή την στρατευμένη τέχνη. Πήρε το σύγχρονο θέατρο απ΄ το χεράκι αποτινάσσοντας από πάνω του την κόπρο του Αυγεία. Στα σενάρια του, την ποίηση, τον γραπτό λόγο, αλλά και την καλλιτεχνική κριτική δεν υπάρχουν υπερφίαλα σχήματα και ξεπερασμένα μεγαλοπρεπή σενάρια και σκηνικά, που εκπορεύονταν από την Αριστοτελική αισθητική και ηθική αρχή με τους κανόνες της αρχής, της μέσης και του τέλους. Η Μπρεχτική αισθητική και αρχή βασίζονταν στις κατηγορίες της διαλεκτικής και στην ίδια την υλιστική της φύση, στην πολυδύναμη έκφραση της που τα πάντα αλληλοδιαπερνούνται σπονδυλωτά, αποδείχνοντας μαζί με τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι, τον Γκόρκι(ως συγγραφέας) και τον μεταγενέστερο Νερούδα, ότι η τέχνη δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέπτη, αλλά να βαστάει και ένα μεγεθυντικό φακό ρίχνοντας μαζί με τον τελευταίο άπλετο φως στη σκηνή, όπως έλεγε ο παμμέγιστος Σοβιετικός και πρωτοπόρος ποιητής..

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal