Οι στάχτες ενός καμένου Παραδείσου

Ο Άλαν Πάρκερ άρχισε να γίνεται μια ολοένα και πιο ενοχλητική μύγα στο κινηματογραφόφιλο, αλλά ανέκαθεν φλεγματικό και ταυτόχρονα συντηρητικό Βρετανικό κοινό της περιφέρειας, το οποίο χαρακτήρισε ανοιχτά Ρατσιστή, τονίζοντας του, ότι οι ρατσιστικές τάσεις του, είναι παρόμοιες με τους Γερμανούς ναζί, ωστόσο αυτό δεν εμπόδισε το Μπάκιγχαμ να του αποδώσει τον τίτλο τιμής “Sir”, ανεξάρτητα από το τι ήθελε ο δημιουργός να πει, είναι κι αυτός ένας τρόπος να του “ακυρώσουν” το έργο.
Αυτό αποτυπώθηκε στην τρίτη υπέροχη ταινία του 1975 με τον τίτλο “The Evacuees” (“Οι Ευαγγελιστές”), δείχνοντας πως δραστηριοποιούνταν οι τελευταίοι ως θρησκευτική κοινότητα και πως συμπεριφέρονταν με όρους bullying σε δυο παιδιά με Εβραϊκή Καταγωγή. Πως τελικά αυτά φυγαδεύτηκαν από το Μάντσεστερ καταφεύγοντας στο Μπλάκπουλ για να μην υποστούν τις καταστροφικές για τη ζωή τους συνέπειες ενός καλά σχεδιασμένου και αστραπιαίου φονικού ξυλοδαρμού.

Περισσότερα

Ο κινηματογραφικός Αυτοκράτορας των αισθήσεων

Ένα κινηματογραφικό αστέρι που έγραφε σενάρια και ζωγράφιζε καρέ-καρέ τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας του. Έψαχνε απεγνωσμένα για το φως στις πρώην πόλεις του έρωτα και τις ελπίδας. Όμως συναντούσε μια σκληρή, ανέραστη και απόκοσμη πραγματικότητα όπου η κατανάλωση είναι μια αντικαταθλιπτική συνήθεια που γεννήθηκε για να απλώσει η λήθη και η λησμονιά. Αυτή τη σκοτεινή εικόνα της ομίχλης που κάλυψε ολόκληρη την πατρίδα του, είναι παντού σε κάθε φιλμ κι εκεί που έψαχνε τις πόλεις του έρωτα και του φωτός σε ένα λαμπρό μέλλον το 1959, καταλήγει στην “Ταφή του Ήλιου”, στην σταθερή, μόνιμη και χωρίς τέλος παγερή και ομιχλώδη Νύχτα που άπλωσε τα πλοκάμια της στην Ιαπωνία. Ο έρωτας και τα χαρισματικά του συναισθήματα, μετατρέπονται σε μια χωρίς όρια λατρεία της σάρκας που ποτέ δεν αυτοϊκανοποποιεί τις αναγκαιότητες της, φτάνοντας στα όρια της λατρείας και του φετιχισμού της ολοένα και αυξανόμενης και αχόρταγης βίας, που ιστορικά εκπορεύεται από την προπολεμική και ακόμα πιο προγενέστερη Φεουδαρχική Ιαπωνία. Εκεί ο Ναγκίσα Όσιμα δίνει ρεσιτάλ, καταγράφοντας τις ιστορικά ξεπερασμένες και εμμονικά διανθισμένες συνήθειες τις παραπαίουσας Αυτοκρατορικής Φεουδαρχίας που παρέδωσε την σκυτάλη μιας αχόρταγης και αυτοκαταστροφικής βίας στο μέλλον οδηγώντας το στο χαρακίρι.

Περισσότερα

Οι 25 σπουδαιότερες ταινίες της δεκαετίας του 2010

Αυτές είναι οι 25 σημαντικότερες ταινίες της δεκαετίας του 2010, που δεν είναι ακριβώς 25, γιατί κάποιες από αυτές μοιράζονται την ίδια θέση σύμφωνα με τον αλγόριθμο που έχουμε φτιάξει και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που του έχουμε θέσει και θα ήταν “αμαρτία” να μην υπάρχουν στον κατάλογο μας ως τα αριστουργήματα της δεκαετίας που ακόμα στην πραγματικότητα διανύουμε, αν και αυτή τυπικά, αλλά και ονομαστικά έκλεισε την ύπαρξη της στις 31.12.2019. Εδώ πέρα παρατηρούμε ότι οι περισσότερες εξ αυτών είναι γυρισμένες μετά το 2015 και ότι οι μεγάλοι κινηματογραφιστές όποτε και όταν επιχείρησαν να γυρίσουν κάτι ήταν αριστούργημα. Το ότι γυρίστηκε το μεγαλύτερο ποσοστό των ταινιών από το 2015 και έπειτα, έχει να κάνει με το γεγονός ότι η οικονομική κρίση ουσιαστικά έδινε τη θέση της στην αναιμική ανάπτυξη, η σε μια επιστροφή σε μια “κανονικότητα”(κατά πολύ μικρότερης της προγενέστερης), που όμως έστω και μετά τις δυσκολίες μπορούσε να χρηματοδοτήσει αναδείξει μια σειρά από σπουδαία film. Ένα άλλο γεγονός που βγήκε στην επιφάνεια, είναι ότι οι παραγωγές του Netflix είναι περισσότερες από αυτές του Hollywood που τα τελευταία χρόνια επιχειρεί σε ταινίες τύπου Blockbusters, οι οποίες δεν έχουν καμία, μα καμία αισθητική αξία.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal