Δυο Αναδημοσιεύσεις για δυο μεγάλους Ιταλούς Κινηματογραφιστές

Σαν σήμερα το 1906 γεννήθηκε στο Μιλάνο της Λομβαρδίας ο Λουκίνο Βισκόντι (Luchino Visconti di Modrone), κόμης του Λονάτε Ποτσόλο, που αργότερα δια της υψηλής Κινηματογραφικής του τέχνης του αποδόθηκε το προσωνύμιο “ο Κόκκινος κόμης του παγκόσμιου Κινηματογράφου”. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι ο εν λόγω ήταν απόγονος της οικογένειας των Βισκόντι που αποτέλεσε οικογένεια ευγενών που διοικούσε του Δουκάτο του Μιλάνου στο Βασίλειο της Λομβαρδίας κατά το παρελθόν, ενώ ήταν μέλος της παράταξης των Γιβελλίνων, όμως αυτό, του ότι δηλαδή ήταν απόγονος ευγενών, δεν τον εμπόδισε να γίνει κομμουνιστής και να οργανωθεί ως μέλος του PCI . Tαυτόχρονα την ίδια μέρα 69 χρόνια μετά, δηλαδή στις 2 του Νοέμβρη του 1975, στην περιοχή Όστια του Λάτιο, στα προάστια της Αιώνιας πόλης, της Ρώμης δολοφονήθηκε ο επίσης μεγάλος κινηματογραφιστής του Ιταλικού Νεορεαλισμού, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Το σημερινό άρθρο θα είναι ουσιαστικά δύο άρθρα που γράφτηκαν από το RCT Team και συντάκτες του παρόντος Portal το cinecollectiva, γράφτηκαν πολλά χρόνια πριν, ωστόσο αποτελούν ιστορικό δείγμα για τους δυο πολύ μεγάλους Ιταλούς Κινηματογραφιστές. Το πρώτο άρθρο αφορά τον Λουκίνο Βισκόντι και είναι Ο Γατόπαρδος (εδώ είναι είναι ο σύνδεσμος από το πρωτότυπο άρθρο) και το δεύτερο αφορά μια κινηματογραφική περίληψη, πάνω στο έργο του μεγάλου Παζολίνι(εδώ είναι ο σύνδεσμος από το πρωτότυπο άρθρο).

Ο Γατόπαρδος του Λουκίνο Βισκόντι

Μία απ’ τις αγαπημένες μας ταινίες που την έχουμε ξαναδεί αναρίθμητες φορές αλλά όχι σε όλη την κόπια που για πρώτη φορά ήρθε στην Ελλάδα, χωρίς να έχει κομμένα μέρη και η διάρκεια της ήταν 187 λεπτά.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ζωγραφιά ένα σπάνιο έργο τέχνης που συνδέει ένα τμήμα του ιστορικού υλισμού που ασπάζονταν ο Βισκόντι και μιλάει για ένα κόσμο που εξαφανίζεται το κόσμο της φεουδαρχικής Σικελίας, για να δώσει τη θέση του σε ένα άλλο εξίσου εκμεταλλευτικό και αδηφάγο αυτό της αστικής τάξης. Για τον Πρίγκηπα είναι μια φυσική αλλαγή στην τάξη πραγμάτων που όμως δεν έρχεται για να φτιάξει το σοσιαλισμό και να αποδώσει δικαιοσύνη, αλλά για να ολοκληρωθεί η ταξική εξέλιξη με νέα όπλα και γι αυτό είναι μερικός ενοχλητικό στον Πρίγκιπα της Σικελίας.
Μια επικών διαστάσεων κλασική ταινία που προβάλλεται σαράντα τέσσερα χρόνια μετά, και επιτέλους στην ολοκληρωμένη σε επανέκδοση στην ολοκληρωμένη μορφή της όπου σε αποτέλεσε την αφορμή για αυτή την ανάρτηση.
Ο Λουκίνο Βισκόντι μετασκευάσει το κλασικό μυθιστόρημα του Τζιουζέπε Ντι Λαμπεντούζα. Βασικός πρωταγωνιστής είναι ο ηλικιωμένος Σικελός πρίγκιπας Ντον Φαμπρίζιο Σαλίνα (Μπαρτ Λάνκαστερ), ο Σαλίνα αγωνίζεται να επιβιώσει στην ιταλική κοινωνία της δεκαετίας του 1860, μια κοινωνία που διαρκώς εξελίσσεται
Στην προσπάθεια να εξασφαλίσει την άνετη ζωή του, αλλά και τη διαιώνιση της τάξης του, κανονίζει να παντρέψει τον ανιψιό του, Τανκρέντι (Αλέν Ντελόν), με την Άντζελα (Κλαούντια Καρντινάλε), κόρη ενός πλούσιου μεσοαστού εμπόρου.

Ταινίες του εν λόγω:

1943Διαβολικοί Εραστές
1948Η Γη Τρέμει
1951Μπελίσιμα
1954Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη
1957Λευκές Νύχτες
1960Ο Ρόκο και τ’ Αδέλφια του
1963Ο Γατόπαρδος
1965 Μακρινά Αστέρια της Άρκτου
1967Ο Ξένος
1969Οι Καταραμένοι
1971Θάνατος στη Βενετία
1972Το Λυκόφως των Θεών
1974Η Γοητεία της Αμαρτίας
1976Ο Αθώος

Παζολίνι η επιτομή του Ιταλικού Νεορεαλισμού….

Ο “ιταλικός νεορεαλισμός” δεν έχει αγίες τριάδες, δεν έχει μικρούς και μεγάλους, δεν έχει αγίους και πατριάρχες, μόνο φαινόμενα που καθόρισαν όλη τη σημασία και το είναι του ιταλικού σινεμά από τα μέσα του 20ου αιώνα και διαμορφώθηκε στην πάλη για μια αντιφασιστική, δημοκρατική, εθνική  τέχνη, με η χωρίς (στις περισσότερες περιπτώσεις) τη Σινετσιτά να δρομολογεί την παραγωγή.Ο “ιταλικός νεορεαλισμός”, αποτελούσε τον καλλιτεχνικό υπερασπιστή της κοινωνικής δικαιοσύνης, ήταν υπέρμαχος της αξιοπρέπειας του απλού ανθρώπου στην κοινωνία της μεταπολεμικής και καπιταλιστικής Ιταλίας, αλλά και πολέμιος του φασισμού που ως καρκίνωμα αναπτύχθηκε από το 1922 μέχρι το 1945 όπου και ηττήθηκε.Αυτό το διάστημα δεν άφησε  ανεπηρέαστους τους μετέπειτα τεράστιους δημιουργούς του ιταλικού σινεμά, δημιουργούς που έμοιαζαν με παραστάτες στο δράμα ενός λαού και μιας χώρας που έπαιρναν σάρκα και οστά απ’ αυτό και γίνονταν η όσμωση του σχήματος του χάρτη της ιταλικής χερσονήσου, η μπότα δηλαδή που χτυπούσε στα κωλοβάρδουλα τον ίδιο το φασισμό.Μεγάλες μορφές όπως οι Βιτόριο Ντε Σίκα, Λουκίνο Βισκόντι, Μικελάντζελο Αντονιόνι, Τσέζαρε Ζεβατίνι, Ρομπέρτο Ροσελίνι, οι αδελφοί Ταβιάνι, ο Κάρλο Κασόλα, ο Κάρλο Λέβι, ο Λούτζι Μπαρτολίνι, ο Τζόρτζιο Μπασάνι(ως σεναριογράφος όπως και ο Φεντερίκο Φελλίνι ως τέτοιος στην Ρώμη, Ανοχύρωτη πόλη) και ο μεγάλος Παζολίνι, αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος του εν λόγω κινηματογραφικού κινήματος όπου τα έργα του στηρίζονταν σε πραγματικά γεγονότα, τα οποία γυρίζονταν από απλούς ανθρώπους.Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι για τον οποίο γίνεται η αναφορά, γιατί ο ιταλικός νεοραλισμός θα μας απασχολήσει και το μέλλον, γεννήθηκε στην Μπολόνια στις 5 Μαρτίου του 1922, χρονιά που ανεβαίνει στην εξουσία ο Μουσολίνι, με τη γνωστή κάθοδο στη Ρώμη με τη βοήθεια της ιταλικής αστικής τάξης και του ιταλικού αστικού κράτους.
Αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός αποτέλεσε τον κυρίαρχο σταθμό και για την παραπέρα κοινωνική διάρθρωση της Ιταλίας που έχοντας χάσει προ πολλού την αναγεννησιακή και αριστοκρατική της παράδοση, την ίδια στιγμή – ταυτόχρονα την αποθέωνονταν ως τέτοια στα μάτια μιας μάζας μικροαστών που δε μπορούσε να χωνέψει ότι ο παραδοσιακός μικρο ιδιοκτήτης, (παρότι σύμμαχος της αστικής τάξης), θα πάψει να είναι μικρο ιδιοκτήτης, ότι τα πάντα πια είναι στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου και των μεγαλογαιοκτημόνων.Ο λόγος ήταν πια πασιφανής γιατί ο Παζολίνι δήλωνε Μαρξιστής και αμετανόητος Αντιφασίστας μιας και μεγάλωσε στα φρικτά χρόνια της Μουσολινικής λαίλαπας.Οι κυριότερες ταινίες του εμπεριέχουν μέρος της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής θεώρησης του μεγάλου Γερμανού φιλοσόφου, όπως και τα σχόλια για το ιταλικό προλεταριάτο, τα λαϊκά και αστικά στρώματα,τα οποία είναι νύχι κρέας με τις αρχές του γέρο Κάρολου ,όπως Το θεώρημα(1968) και το Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο.Η πλέον χαρακτηριστική ταινία του μεγάλου αυτού Ιταλού δημιουργού, ήταν το “Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα / Salò o le 120 giornate di Sodoma (1975)” όπου το Σαλό ως μια τυπική πόλη του ιταλικού Βορράτη χρονιά του 1944, αποτέλεσε το κεντρικό σημείο αναφοράς της κατ’ όνομα Ιταλικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (RSI) του δικτάτορα Μουσολίνι, όταν η Ιταλία πέρασε στο πλευρό των Συμμάχων και μετά την απελευθέρωση του δικτάτορα από τους Γερμανούς, οι οποίοι και τον εγκατέστησαν στο νέο κράτος – μαριονέτα.Η ουσιαστικά τελευταία ταινία του μεγάλου αυτού κινηματογραφιστή του ιταλικού cinema, ήταν μια “ελεύθερη” διασκευή και μεταφορά του σχεδόν όμοτιτλου συγγραφικού δημιουργήματος του προγενέστερου κατά 1/5 αιώνα Γάλλου συγγραφέα Μαρκήσιου ντε Σάντ. Ο μεγάλος Παζολίνι άφησε την τελευταία του πνοή μετά από άγρια δολοφονία από οπαδούς της φασιστικής Λάτσιο, στην Όστια της Ρώμης.
Οι ταινίες του, οι οποίες αποτελούν μνημείο φιλμογραφίας είναι οι εξής:

  • Ακατόνε (Accattone, 1961)
  • Μάμα Ρόμα (Mamma Roma, 1962)
  • Η Ρικότα, επεισόδιο απ’ τη συλλογή RoGoPaG, (La ricotta, 1963)
  • La rabbia, 1963)
  • Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (Il vangelo secondo Matteo, 1964)
  • Πουλιά παλιόπουλα (Uccellacci e uccellini, 1966)
  • Οιδίπους (Edipo re, 1967)
  • Οι Μάγισσες (Le streghe — La Terra vista dalla Luna, 1967)
  • Θεώρημα (Teorema, 1968)
  • Χοιροστάσιο (Porcile, 1969)
  • Μήδεια (Medea, 1969)
  • Το Δεκάμερο (Il Decameron, 1971)
  • Οι Μύθοι του Καντέρμπουρι (I Racconti di Canterbury, 1972)
  • Χίλιες και Μία Νύχτες (Il fiore delle Mille e una Notte, 1974)
  • Σαλό ή 120 Μέρες στα Σόδομα (Salò o le 120 giornate di Sodoma, 1976)
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Ορισμένα αναρτώμενα πολυμέσα από το διαδίκτυo στους ιστότοπους μας, όπως εικόνες & κυρίως video που αναρτούμε (με τη σχετική σημείωση της πηγής η οποία αναγράφεται πάνω και μέσα στην ίδια την προβολή τους), αναδημοσιεύονται θεωρώντας ότι είναι δημόσιας προβολής χρήσης και αναδημοσίευσης.Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, καλλιτεχνών, μουσικών, τραγουδοποιών, συγκροτημάτων, δισκογραφικών εταιρειών, κινηματογραφιστών, φωτογράφων, η ιδιοκτητών καναλιών στα διαδικτυακά πολυμέσα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε.Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολoγίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα άρθρων συνεργατών και αυτό δε μας δεσμεύει ως επιχείρηση.Για άρθρα και διαφημιστικό υλικό που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς το πρώτο απηχεί την προώθηση και προβολή των διαφημιζόμενων και το δεύτερο αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο και τις ιστοσελίδες μας. 

RCT TEAM

Η ομάδα Radio Collectiva Team είναι μια εικονική ομάδα δραστηριοτήτων που ίδρυσε ο ραδιοφωνικός παραγωγός Γιάννης Κοτσώνης στα Χανιά, με αφορμή την εκπομπή του "Κολλεκτίβα της Σελήνης" το 1995 και η οποία σύντομα μετονομάστηκε σε "Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες". Το 2008 ξεκίνησε το Blogging και σήμερα εκτός από αυτό συμμετέχει στο portal istosh data &technologies lab και στο the-blue.gr

Font Resize
istosch webPortal