istosch eFanzine

istoschPORTAL [data &technologies lab]

Ποίηση

Τέχνες-Πολιτισμός

Η Άρνηση του φωτεινού τοπίου στο Σεφέρη

Ο Γεώργιος Σεφέρης, ήταν η άρνηση στο φωτεινό τοπίο της σαγήνης του τουριστικού γίγνεσθαι, μια σκληρή στροφή ανεκπλήρωτης αγάπης, πότε από κάποια κρυφά ποιήματα γεμάτα από γκρίζες αποχρώσεις και πότε από κάποια δανεισμένα στιχάκια του περιθωρίου κάτω από την αντανάκλαση του αντανακλώμενου φωτός της της πανσελήνου, που ταξίδευαν χωρίς καμία ελπίδα με μια σχεδία σαν σανίδα σωτηρίας, στη στέρνα μιας επαναλαμβανόμενης ιστορίας. Μιας στέρνας που μετατρέπεται σε θάλασσα που πάνω της συνεχίζεται το ταξίδι και στα ημερολόγια καταστρώματος καταγράφεται η συνεχόμενη ακύρωση κάθε ελπίδας, κάθε μόχθου και κάθε πόνου, που βυθίζουν τη χαρά στις γραμμές των οριζόντων.
Αυτός ήταν ο παμμέγιστος ποιητής, που λάτρεψαν, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος και τόσοι πολλοί, ως τον ποιητή του εγκαταλελειμμένου, του τραγικού και του αλληλεξαρτώμενου από τις συνθήκες μιας εποχής που η δίψα της αγάπης ήταν τόσο μεγάλη, όσο και ροπή του ρόδου προς την αποξήρανση του.

Read More
Τέχνες-Πολιτισμός

Ο «Ποιητής του Έρωτα και της Επανάστασης»

Αυτά τα ποιήματα που αποτελούν ιστορικό κειμήλιο και παρακαταθήκη για τον ιστορικό του μέλλοντος, δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από μια αυτόματη ψυχική προέκταση μιας εποχής. Δεν είναι απλά μόνο τόσο αναφορικά, αλλά και τόσο αποκαλυπτικά ζωντανά για το ποιόν μιας εποχής, που πέρασε στις οικοδομές, στα εργοτάξια και στα εργοστάσια, πλάι στο άγρυπνο μάτι ενός χαφιέ που κάνει πως διαβάζει εφημερίδα, η την πουλάει από το κιόσκι του και δίνει πληροφορίες για τον αγοραστή της. Μιας εποχής που θα ήταν αδύνατον να την κατανοήσουμε χωρίς την ποίηση του μεγάλου Τάσου Λειβαδίτη. Η γραφή του είναι μια προέκταση ανθρωπισμού που έχει αφετηρία το χώρο της εργασίας και τελική κατάληξη το μισερό ελεύθερο χρόνο. Είναι μια επιτομή της επαναστατικής αγάπης που ξεφυσάει, πόνο και φόβο για το αύριο και ταυτόχρονα εκφράζει την αγωνία για την επιβίωση των παλικαριών, της εργατικής τάξης της χώρας μας. Αυτών που έβγαζαν τον “πόνο τη σφαδαή”(που λέμε και στο χωριό μας), με περισσή υπερηφάνεια, χωρίς να χάνουν την αισιοδοξία τους, τη στιγμή που αυτή βρίσκεται σε λανθάνουσα μορφή, αλλά δεν είναι εν υπνώσει και χορεύει ένα εντυπωσιακό ζεϊμπέκικο στα χάλαρα και στα χαλάσματα προκαλώντας το ταίρι τους και τους γόνους τους, να μετρήσουν τα όσα αστέρια διαφαίνονται στον ουρανό, ανάμεσα στα κενά των νεφών, τις βροχές, τις κακουχίες και το πονηρό θρόισμα του αέρα που φυσάει και παίρνει και τα άλλα κεραμίδια, κάπου εκεί στη Δραπετσώνα.

Read More
Τέχνες-Πολιτισμός

Ο ποιητής με το εκκρεμές

Ο ποιητής με το εκκρεμές, μετρούσε τον χρόνου του πόνου και τα βάσανα ενός λαού καταγράφοντας τα, σαν άλλος νυχτερινός επισκέπτης των πολύπαθων ονείρων του, που εμφυσούσαν τα πάθη μιας εποχής που ο υπόκοσμος και το παρακράτος έγιναν οι κυνηγοί τους και οι βασανιστές των ανθρώπων με τα ταμπούρλα.
Ήταν αυτός που μεθοδικά και ποιητικά αποτύπωσε τα πονεμένα βλέμματα των συζύγων, των αδελφάδων, των θυγατέρων, των ερωμένων, η απλά των μοναχικών γυναικών των εκτοπισμένων και όχι μόνο, που η θλίψη τους και δάκρυ τους θύμιζε αυτό των ιπποειδών που βλέπουν το τέλος τους να πλησιάζει.
Ήταν o ίδιος, που σαν γεωργός έπλαθε στα λιβάδια της ποίησης την ομορφιά του μέλλοντος, που έφτιαξε το απάνθισμα της καλλιεργώντας τις βιολέτες του Φθινοπώρου μέσα στην καρδία της Άνοιξης.

Read More
Radio Collectiva TeamRCT Radio Collectiva TeamΑφιερώματαΘέατροΛογοτεχνία - ΠοίησηΤέχνες-Πολιτισμός

Ο φτωχός και στρατευμένος στοχαστής της πεντάρας

Ο Μπρεχτ ήταν και η μορφή και το περιεχόμενο του γεμάτου σύγχυση Γερμανικού μεσοπολέμου και του καλλιεργούμενου χωρίς υπέδαφος εθνικισμού(τον οποίο ευτυχώς απεχθάνονταν). Τα μόνα χαρακτηριστικά που προσιδίαζαν την Γερμανική του καταγωγή, ήταν αυτά των αντιθέσεων και των αντιφάσεων που ακόμα και σήμερα κουβαλάει ως έθνος-κράτος, το οποίο προέκυψε με τη σύμφυση της Αυτοκρατορίας της Πρωσίας και της Αυτοκρατορίας της Βαυαρίας καθώς και κάποιων ξεπεσμένων βασιλείων του Δυτικού Ράιχ.
Ο Πολυτάλαντος και βαθιά πληγωμένος Μπρεχτ παρότι σπούδαζε στο Μόναχο Ιατροφιλόσοφος(μια ειδικότητα που σήμερα μάλλον έχει εκλείψει), τα παράτησε όλα και μπήκε με τα μπούνια στον καλλιτεχνικό και συγγραφικό χώρο επίσης ευτυχώς. Ήταν αυτός που επέβαλε το επικό Θέατρο στην Γερμανία του μεσοπολέμου κι αυτός που διαχώρισε το Θέατρο από την παμπάλαια και ξεπερασμένη Αριστοτελική αισθητική αρχή, οδηγώντας το εκεί που του άξιζε από από τα μαύρα δάση, στις πολιτείες της ασφάλτου.
Ο καχύποπτος και τεμπέλης, καθώς κι απόλυτα ευχαριστημένος στα στερνά όπως χαρακτήριζε στην ευφυέστατη πρόζα του τους μικροαστούς σαν άλλος – νεότερος Γκόρκι, φόρεσε ένα σκληρό πολιτικό καπέλο επιβάλλοντας στην σκηνή την στρατευμένη τέχνη. Πήρε το σύγχρονο θέατρο απ΄ το χεράκι αποτινάσσοντας από πάνω του την κόπρο του Αυγεία. Στα σενάρια του, την ποίηση, τον γραπτό λόγο, αλλά και την καλλιτεχνική κριτική δεν υπάρχουν υπερφίαλα σχήματα και ξεπερασμένα μεγαλοπρεπή σενάρια και σκηνικά, που εκπορεύονταν από την Αριστοτελική αισθητική και ηθική αρχή με τους κανόνες της αρχής, της μέσης και του τέλους. Η Μπρεχτική αισθητική και αρχή βασίζονταν στις κατηγορίες της διαλεκτικής και στην ίδια την υλιστική της φύση, στην πολυδύναμη έκφραση της που τα πάντα αλληλοδιαπερνούνται σπονδυλωτά, αποδείχνοντας μαζί με τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι, τον Γκόρκι(ως συγγραφέας) και τον μεταγενέστερο Νερούδα, ότι η τέχνη δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέπτη, αλλά να βαστάει και ένα μεγεθυντικό φακό ρίχνοντας μαζί με τον τελευταίο άπλετο φως στη σκηνή, όπως έλεγε ο παμμέγιστος Σοβιετικός και πρωτοπόρος ποιητής..

Read More
ΔισκογραφίαΜουσικά ΡεύματαΤέχνες-Πολιτισμός

Ο στιχουργός του καιρού των Χρυσάνθεμων

Ο Μάνος Ελευθερίου γεννήθηκε στις 12 του Μάρτη του 1938 στην πρωτεύουσα τη Σύρας, την Ερμούπολη και σκέπασε το άψυχο κορμί του ο ίσκιος της αγαπημένης του Αθήνας μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου, σαν σήμερα στις 22 του Ιούλη του 2018.
Ο Μάνος Ελευθερίου έφτασε οικογενειακώς στην Αθήνα και η γνωριμία του με τον Άγγελο Τερζάκη δεν ήταν απλά καθοριστιική, αλλά και καταλυτική. Τα “οφέλη” της παραπάνω γνωριμίας με τον διακεκριμένο λογοτέχνη, δημοσιολόγο και εκπρόσωπο της γενιάς του ’30, αλλά και δοκιμιογράφο, όπου στην φαρέτρα του υπάρχουν από διηγήματα, μυθιστορήματα και άφθονα θεατρικά, τον οδήγησαν στα μέσα της δεκετίας του 1950, αρχικά στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου κι έναν χρόνο μετά, στη Σχολή Σταυράκου με καθηγητές τον Χρήστο Βαχλιώτη, τον Γιώργο Θεοδοσιάδη και τον Γρηγόρη Γρηγορίου.

Read More
Translate »
istosch eFanzine

istosch eFanzine