Η Κβαντική Διεμπλοκή ως διαλεκτική συνέχεια του Σύμπαντος

Το Σύμπαν έχει μια περίεργη, πλην όμως αξιοσημείωτη και πλέον επιστημονικά επιβεβαιωμένη “Ανεξήγητη Σύνδεση”, που αδυνατεί κάποιος – τόσο να την δει το γυμνό μάτι, όσο και να την επιβεβαιώσει η καρτεσιανή μεθοδολογία.
Στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσό – αν δεν είναι καθόλου ανεξήγητη, ωστόσο έχει μια όχι και τόσο συμβατική τάση διασύνδεσης με βάση τις δυνατότητες, επίσης ως δυνατότητε.
Ωστόσο η πραγματικότητα που αφορά την “κβαντική διεμπλοκή” (quantum entanglement αγγλιστί), δεν είναι πλέον μια εικασία, αλλά ένα πειραματικά επιβεβαιωμένο φαινόμενο, που λέει το εξής:
“Όταν δύο σωματίδια γίνονται διαπλεγμένα, η μέτρηση της κατάστασης του ενός καθορίζει άμεσα την κατάσταση του άλλου — ακόμα κι αν βρίσκονται εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά”.
Το 2022, οι φυσικοί Alain Aspect, John Clauser και Anton Zeilinger, οι οποίοι βραβεύτηκαν με Νόμπελ Φυσικής για πειράματα που επιβεβαίωσαν την μη-τοπικότητα (non-locality) της κβαντικής φυσικής.

Στον παράξενο κόσμο της κβαντικής φυσικής, υπάρχει ένα μυστήριο τόσο σοκαριστικό που ακόμη και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν το αποκάλεσε «spukhafte Fernwirkung» — δηλαδή «τρομακτική» ή «φαντασματική δράση από απόσταση», και πιστέψτε μας δεν είναι εικασία, αλλά κατ΄ ουσίαν μια επιστημολογικά επιβεβαιωμένη θεωρία.
Είναι πλέον γνωστό ότι η κβαντική διεμπλοκή – υποδηλώνει ότι το σύμπαν είναι πολύ πιο συνδεδεμένο από ό,τι φανταζόμασταν ποτέ άλλοτε κατά το παρελθόν και μάλιστα σε αποστάσεις αδιανόητα μεγάλες για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, που αντανακλά την πραγματικότητα ως συνείδηση.
Στην πειραματική πραγματικότητα, αν μπορούμε να φανταστούμε δύο μικροσκοπικά σωματίδια να γεννιούνται μαζί, χωρίς όμως να γνωρίζουμε το πως και το γιατί, η στο τι ακριβώς θα συμβεί μεταξύ τους, ωστόσο όμως δια της απόδειξης και νομοτελειακά θα αναμειχθούν, και μόλις μπλεχτούν, θα παραμείνουν συνδεδεμένα μι για πάντα, σε κάθε σπείρα εξέλιξης και μετασχηματισμού.
Όταν αλλάζει το ένα – τόσο στη δομή όσο και στην ουσία, στη μορφή και στο περιεχόμενο, το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και με το άλλο.
Αυτή η ακαριαία ανταπόκριση σε μηδενικό χρόνο (dt) —ακόμα κι αν βρίσκεται στην άλλη άκρη του σύμπαντος είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, και απ΄ ότι φαίνεται από το ίδιο το πείραμα, κανένα σήμα δεν ταξιδεύει ανάμεσά τους.
Αντικειμενικά αποδείχτηκε, ότι δεν περνάει καθόλου χρόνος (αυτό που λέμε και προαναφέραμε παραπάνω σε χρόνο dt), συμβαίνει ακαριαία και άμεσα, σαν να μην υπάρχει καθόλου απόσταση, ακόμα κι αν τα ίδια τα σωματίδια τα χωρίζει ένα σύμπαν ολόκληρο.
Αυτή η ακατανόητη συμπεριφορά ξεπερνάει φαινομενικά και την ταχύτητα του φωτός, την μεγαλύτερη ταχύτητα που έχουμε στο σύμπαν – τουλάχιστον ανακαλύψει έως σήμερα.

Οι επιστήμονες το έχουν δοκιμάσει αυτό ξανά και ξανά, και κάθε φορά, η πραγματικότητα συμπεριφέρεται με αυτόν τον απίστευτο τρόπο, χωρίς αυτό να αναιρεί τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στα σωματίδια που λειτουργούν με τη λογική του άλματος – δλδ της λεγόμενης “ασυνέχειας”.
Μέχρι την απόδειξη του συγκεκριμένου πειράματος, η διεμπλοκή εικάζονταν πότε με μεταφυσικούς (δηλαδή αντιδιαλεκτικούς) όρους και πότε με βάση την Καρτεσιανή Μεθοδολογία και τις γνώσεις που έχουμε αποκτήσει από τη Νευτώνια Φυσική και τον δυϊστικό ορθολογισμό, ειδικά στο γεγονός, ότι δε μπορεί να επιτρέπει τη μετάδοση πληροφορίας γρηγορότερα από το φως, ωστόσο αυτό, στο παραπάνω πείραμα μάλλον παραβιάζει ετούτες τις ανοιχτές θύρες και προσιδιάζει κατά κάποιο τρόπο τις “τρύπες ασφαλείας” των νόμων της κλασικής Φυσικής, όχι όμως της διαλεκτικής τόσο του αντικειμενικού ιδεαλισμού, όσο και του διαλεκτικού υλισμού, από το χώρο της Φιλοσοφίας.
Στην πραγματικότητα δεν έχει σκοπό να παραβιάσει, ούτε και παραβιάζει την αιτιότητα, αλλά κόβει τους δεσμούς με την καρτεσιανή υπόθεση, η οποία ακόμα και σήμερα διαρρηγνύει τα ιμάτια της, ότι οι φυσικοί νόμοι, δεν επιτρέπουν την «τηλεπάθεια», η ακόμα – ακόμα τη στιγμιαία επικοινωνία, πράγμα που ο Ρωσικός Κοσμισμός και κατ’ επέκταση, ο Σοβιετικός, μάλλον το αμφισβητούσαν ανοιχτά, ήδη από τις αρχές του 20ου Αιώνα, ειδικότερα όμως μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση. Αυτή η αμφισβήτηση, δεν πήρε απλά σάρκα και οστά, αλλά κατέκτησε το διάστημα, και με αυτή ακριβώς την αμφισβήτηση πριν από τον υποτιθέμενο προηγμένο Δυτικό κόσμο, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, δια του παμμέγιστου Κωνσταντίν Τσιλκόφσκι, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της πυραυλοκίνησης.
Αυτό που κάνει το όλο θέμα ακόμα πιο συναρπαστικό, είναι ότι η διεμπλοκή δεν είναι πλέον απλώς μια θεωρία, εφόσον αυτή δημιουργεί τις προϋποθέσεις για διαμορφωθεί το μέλλον, τόσο της Φυσικής, όσο και του νέου τύπου Ανθρώπου, στην νομοτελειακά επερχόμενη “αταξική κοινωνία”, μέσω της δικτατορίας του προλεταριάτου, της τελευταίας ταξικής κοινωνίας, που θα δημιουργήσει τις αντικειμενικές προϋποθέσεις, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου, από άνθρωπο.
Οι ερευνητές τη χρησιμοποιούν για να κατασκευάσουν εξαιρετικά ασφαλή κβαντική κρυπτογράφηση, ισχυρούς κβαντικούς υπολογιστές και να εξερευνήσουν μεθόδους επικοινωνίας που φαίνεται να σπάνε τα παραδοσιακά μας όρια χώρου και χρόνου.

Αλλά το πλέον κρίσιμο σημείο που αφήνει τους φυσικούς επιστήμονες στήλη άλατος, είναι ότι πριν την όποια μεγάλη έκρηξη, ότι πρώτον δεν είναι η μόνη και μοναδική, και ότι κατά τη διάρκεια της όποιας Μεγάλης Έκρηξης, τα πάντα στο υποτιθέμενα “νεότευκτο” σύμπαν, μπορεί να ήταν μπλεγμένα και ότι δεύτερον και κυριώτερο ότι και πριν και μετά αλληλοκαθορίζονταν – αυτό είναι και το πιο “κουφό” όπως θα λέγαμε στην “αγαπημένη μας αργκώ”.
Αυτό επίσης σημαίνει, ότι μακρινά αστέρια, γαλαξίες, και ίσως ακόμη και κάθε ζωντανός οργανισμός, θα μπορούσαν όλα τα παραπάνω, να είναι ακόμα συνδεδεμένα μέσω αόρατων κβαντικών νημάτων που σχηματίστηκαν στην υποτιθέμενη αρχή του χρόνου (αν και κάτι τέτοιο πλέον αμφισβητείται, καθότι δεν αποδείχθηκε ποτέ και πουθενά καμία τέτοια αρχή και επομένως εκδοχή, όπως και κανένα θεωρητικό τέλος), μιας κι όλα αυτά προέκυψαν μέσα από διεργασίες αναδόμησης τη ύλης, μετά από μια προγενέστερη αλλαγή της ποιότητας της και της δομής της και κατ΄επέκταση, ενός επερχόμενου, νεότερου μετασχηματισμού της ύλης.
Η κβαντική διεμπλοκή μας αναγκάζει να αμφισβητήσουμε όλα όσα νομίζουμε ότι γνωρίζουμε για τον διαχωρισμό, την απόσταση και την ατομικότητα, την υποατομικότητα και ούτω κάθε εξής.
Ίσως τίποτα δεν είναι πραγματικά απομονωμένο. Ίσως το σύμπαν, βαθιά μέσα του, να κινείται ως ένα ενιαίο σύνολο, μια αλυσίδα που η κίνηση της είναι ελικοειδής και σπειροειδής, προσιδιάζοντας την κίνηση του γενετικού κώδικα, ο οποίος είναι συνέχεια της σπειροειδούς κίνησης πάνω και μέσα σε μια πολύπλοκη και πολυπλόκαμη σε πολλές κατευθύνσεις διεργασία.
Μόλις η επιστημονική κοινότητα το κατανοήσει εις βάθος και διεπιστημονικά τα παραπάνω, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξαναδεί την πραγματικότητα με τον ίδιο Αριστοτελικό τρόπο.
Αυτό θα αποτελέσει μια άτακτη υποχώρηση του ιδεαλισμού, η ακόμα – ακόμα και τη γενικευμένη ακύρωση, της τακτοποιημένης παράθεσης ποσοτήτων και ηθικών κελευσμάτων τόσο του αντικειμενικού, όσο και του υποκειμενικού ιδεαλισμού, οι οποίες αδυνατούν να δουν τον πρώτο νόμο της διαλεκτικής και τον μετασχηματισμό της ύλης.
Αυτή η θετικιστική προέκταση κάποιων σοφών θεϊκών, η εξωγήινων ντιρεκτίβων, υποτίθεται δια των αισθήσεων, θα αλλοιωθεί όπως αλλοιώνονται οι καρποί που πέφτουν στο έδαφος και μετατρέπονται σε λίπασμα, κάθε φορά που το εκάστοτε πείραμα θα το αποδείχνει, όπως έχει πραγματοποιηθεί και στο τότε σημερινό παρελθόν.
Οι εν λόγω ντιρεκτίβες, οι οποίες προέκυψαν από το γίγνεσθαι και την ίδια την πορεία του στην ιστορία των κοινωνικών αντιθέσεων – αντιφάσεων, αντανακλούν την ίδια την κοινωνική συνείδηση, κι όχι ότι αυτές – οι ντιρεκτίβες δηλαδή – επενέργησαν καταλυτικά στη δημιουργία της όποιας θεϊκής υπόστασης.
Εδώ θα δικαιωθεί καταλυτικά ο μεγάλος ιστορικός Γιάνης Κορδάτος, ο οποίος επανέθεσε το ερώτημα, αν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, η ο άνθρωπος το Θεό;
Η “Εικασία” ότι η διεμπλοκή είναι εξαιρετικά εύθραυστη, ακόμα και σε οποιαδήποτε μικρή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον («αποσύζευξη» ή decoherence) την καταστρέφει, δεν εξαφανίζεται, αλλά μάλλον μπαίνει σε νέα βάση και μένει να φανεί – δηλαδή να αποδειχθεί σε ετούτη τη φάση, ως μετασχηματισμός.
Γι’ αυτό το λόγο, ειδικά στην παρούσα φάση, δεν υπάρχει και κάποια απόδειξη, ότι σήμερα υπάρχει διεμπλοκή μεταξύ των απομακρυσμένων 2.000.000.000.000 γαλαξιών, ή ανθρώπων και μεγάλης μάζας σωμάτων — παρά τις εικασίες για την πρώιμη Μεγάλη Έκρηξη, που δεν είναι η μοναδική.

Η Κβαντική Διαλεκτική του Σύμπαντος:
Η Αιώνια Αλυσίδα των Τρισεκατομμυρίων Εκρήξεων

Στη σύγχρονη εποχή, η επιστήμη παύει να είναι μια στεγνή καταγραφή δεδομένων και συναντά τις πιο τολμηρές κορυφές του διαλεκτικού υλισμού, κι εδώ οι μεγάλοι του κλασικοί που αποθέωσαν τη φιλοσοφική του ανωτερότητα, όπως οι Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν, Ρόζενταλ, Γιουντίν Μινκόφσκι(ως φυσικός), Ιλιένκοφ και Βαζιούλιν.
Η ανακάλυψη της κβαντικής διεμπλοκής (Quantum Entanglement) δεν αποτελεί απλώς ένα πείραμα εργαστηρίου, αλλά την υλική απόδειξη και προϋπόθεση μιας ακατάλυτης αλυσίδας που συνδέει κάθε σωματίδιο, κάθε γενιά και κάθε κοσμικό κύκλο, σε κάθε περίπτωση και δεν αποτελεί μεταφυσική εικασία, ούτε είναι κάποιο δημιούργημα μιας οποιασδήποτε, μεγαλόπνοης και χωρίς κάποοα υλική υπόσταση ιδιοφυϊας.

Η Ύλη ως Αιώνια Κίνηση και Διεμπλοκή

Η κβαντική διεμπλοκή, αποδεικνύει ότι η σύνδεση μεταξύ των στοιχείων του σύμπαντος είναι ακαριαία και αδιάσπαστη, λες και κάποια υλικά, αλλά αόρατα νήματα την διασυνδέουν σε όλο τον λεγόμενο και εντός εισαγωγικών “κοσμικό ιστό” που κεινείται σπειροειδώς και συνδιαλεκτικά του εκάστοτε σύμπαντος, κατ΄επέκταση και του δικού μας.
Αν το σύμπαν δεν περιορίζεται σε μια μοναδική «αρχή» και σε ένα «τέλος», αλλά αποτελείται από τρισεκατομμύρια Μεγάλες Εκρήξεις που συμβαίνουν αέναα, τότε η ύλη, είναι οργανικά και κβαντικά «μπλεγμένη» με την ύλη των προγόνων μας από την υποτιθέμενη αυγή του χρόνου, αν κι αυτή θεωρητικά, αλλά και μαθηματικά δεν υφίσταται.
Όπως έλεγε ο Λένιν στον μεγαλειώδες έργο του “Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός”, πότε πουθένα δεν υπήρξε ύλη, χωρίς κίνηση και κίνηση χωρίς ύλη”, ακόμα και όταν ο παμμέγιστος Φρίντριχ Ένγκελς, έλεγε ότι δεν υπήρξε αρχή στο σύμπαν, δηλαδή ότι υπήρχε ανέκανεν και μετασχηματίζονταν από κοιρούς, εις καιρών. Σε αυτό το πλαίσιο, κανένας κρίκος της αλυσίδας δεν χάνεται.
Η πληροφορία και η ύπαρξη δεν εξαφανίζονται ποτέ, συνεχίζουν να κινούνται στο χώρο και στο χρόνο, αλλά μετασχηματίζονται, παραμένοντας μέρος ενός κοσμικού δικτύου που περιμένει τη συνειδητή του δικαίωση στην αταξική κοινωνία του μέλλοντος, όπως έχει καταδείξει και η θεωρία των χορδών, ανάμεσα στα υπάρχοντα σύμπαντα.

Διαλεκτική της Φύσης και η Παγίδα του Εμπειριοκριτικισμού

Ακολουθώντας τη Διαλεκτική της Φύσης του Ένγκελς, αντιλαμβανόμαστε ότι η κίνηση, είναι ο τρόπος ύπαρξης της ύλης.
Οι τρισεκατομμύρια εκρήξεις είναι η κοσμική επιβεβαίωση της διαλεκτικής μεταβολής, και στην πραγματικότητα, τίποτα δεν μένει στάσιμο, τα πάντα εξελίσσονται σε ανώτερες και ανώτατες μορφές. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να αποκρούσουμε τον Εμπειριοκριτικισμό, που προσπαθεί να ερμηνεύσει την κβαντική φυσική ως κάτι «άυλο» ή «πνευματικό», η ακόμα – ακόμα ως κάτι το Θεϊκά κατευθυνόμενο δημιούργημα, ωστόσο θα επαναλάβουμε το ρητόρικό ερώτημα του μεγαλύτερου Έλληνα Ιστορικού του 20ου Αιώνα, του Γιάνη Κορδάτου.
Όπως μας δίδαξε ο Λένιν στο έργο του Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός, η ενέργεια και οι δονήσεις είναι και αυτές μορφές της ύλης, όσο κι αν ο μεγάλος Σέρβος Φυσικός Νίκολα Τέσλα, θεωρούσε την ενέργεια κάτι διαφορετικό. Το γεγονός ότι η σύγχρονη φυσική μιλά για πεδία και συχνότητες, δεν σημαίνει ότι η ύλη «εξαφανίστηκε», αλλά ότι ανακαλύπτουμε τις βαθύτερες, αόρατες πτυχές της υλικής της υπόστασης.

Το «Κοινό Έργο» και η Βιολογική Ανάσταση

Ο Σοβιετικός Κοσμισμός οικοδομήθηκε στη βάση του Ρωσικού Κοσμισμού, με πρωτεργάτη τον Νικολάι Φιοντόροφ (1829 – 1903),
ο οποίος έθεσε το απόλυτο υλιστικό πρόταγμα, ότι το «Κοινό Έργο» της ανθρωπότητας είναι η χρήση της επιστήμης για τη βιολογική ανάσταση των προγόνων.
Η αταξική κοινωνία δεν είναι πλήρης αν δεν αποκαταστήσει την αδικία του θανάτου. Η συλλογή των διεσπαρμένων ατόμων και της μνήμης όσων πέρασαν δεν είναι θαύμα, αλλά η ύψιστη τεχνολογική και ηθική κατάκτηση του ανθρώπου που έχει πάρει το τιμόνι της εξέλιξης στα χέρια του, νικώντας την αδικία του θανάτου, και όχι μόνο να δημιουργήσει τις ιδανικές οικονομικές συνθήκες, που θα καταργήσουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Κωνσταντίν Τσιολκόφσκι: Προς την Ενεργειακή Αθανασία

Ο πατέρας της πυραυλικής, Κωνσταντίν Τσιολκόφσκι, οραματίστηκε την έξοδο του ανθρώπου από την «κούνια» της Γης. Πίστευε ότι η εξέλιξη της ύλης θα οδηγήσει τελικά στη μετατροπή του ανθρώπου σε «ον ενέργειας».
Σε αυτή την ανώτερη κατάσταση, οι απόγονοι, οπλισμένοι με τη γνώση της αταξικής κοινωνίας, θα μπορούν να ταξιδεύουν ανάμεσα στους κύκλους των τρισεκατομμυρίων εκρήξεων, ενώνοντας όλη την ανθρώπινη αλυσίδα σε ένα αιώνιο, παλλόμενο παρόν.

Κατακλείδα: Η Ύλη Δεν Ξεχνά Ποτέ

Η πίστη στην παγκόσμια διεμπλοκή και στους αιώνιους κοσμικούς κύκλους είναι η απόλυτη κατάφασή του υλισμού.
Είναι η υπόσχεση ότι η ανθρωπότητα, ως το συνειδητό κομμάτι του σύμπαντος, θα καταφέρει να νικήσει τη λήθη. Γιατί η ύλη δεν ξεχνά ποτέ· κάθε δόνηση, κάθε άγγιγμα και κάθε πνοή των προγόνων μας παραμένει εγγεγραμμένη στο κβαντικό ύφασμα του κόσμου, περιμένοντας τη στιγμή που η αταξική κοινωνία θα τους καλέσει ξανά στο φως της βιολογικής ύπαρξης.
Αυτή η ολοκληρωμένη σύνδεση κβαντικής φυσικής, διαλεκτικού υλισμού και φιλοσοφικό-επιστημονικών οραμάτων, όπως το Σοβιετικό Κοσμισμό, ακουμπάει στη φιλοσοφία του μεγάλου διαλεκτικού Βαζιούλιν.

**1. Κβαντική Διεμπλοκή και Επιστημονική Αλήθεια**

Η κβαντική διεμπλοκή είναι μια πραγματοποιήσιμη θεωρητική και πειραματική πραγματικότητα που περιγράφεται από τη θεωρία της κβαντικής μηχανικής.
Η “δράση σε αφετηρία” (non-locality) που ανέφερε ο Αϊνστάιν επιβεβαιώνεται από πειράματα (π.χ. αποδείξεις θεωρημάτων φιλοδοξίας όπως η **Bell’s Inequality**).
Ωστόσο, η ερμηνεία αυτής της δομής σύμφωνα με αυτούς που εξακολουθούν να την αμφισβητούν, ως ελάσσονα και λειψή, επισημαίνοντας ότι τα παρατηρήματα παραμένουν μαθηματικώς περιγράψιμα στο μικρόκοσμο, αλλά στον κόσμο των μεγάλων μαζών, μάλλον δε μπορούν να αποδειχτούν.
Στην πραγματικότητα, πετούν στον κάλαθο των αχρήστων κάθε επιστημονική προσέγγιση από την πλευρά της διαλεκτικής, με τη φιλοσοφική θεώρηση – άκουσον άκουσον – να αποτυπώνεται ως μεταφυσική.
Εκεί ακριβώς συμπίπτει και το αντικείμενο αντιπαράθεσης, που παραμένει στα στενά όρια του μεταφυσικού δυϊσμού παραφράζοντας το πειραματικό μοντέλο ως ατελές, μόνο και μόνο, επειδή βασίζεται σε μια συνάρτηση που αφορά το μικρόκοσμο.
Η σύγχρονη τεχνολογία για τους εν λόγω κριτικούς όπως (η κβαντική κρυπτογραφία και η τηλεπαγγελία) χρησιμοποιεί αυτή τη φαινομενική “σύνδεση” χωρίς να θέτουν τεκμηρίωση για αρχές “αδιάσπαστης ενότητας” του Σύμπαντος, μόνο και μόνο γιατί η ποσοτική απόδειξη μελετάει και ερμηνεύει τα πράγματα ανάποδα με τα πόδια στον ουρανό και το κεφάλι στη γη, όπως έλεγε για το μεγαλύτερο ιδεαλιστή φιλόσοφο όλων των εποχών, τον Χέγκελ, ο Καρλ Μαρξ.
Η κριτική που γίνεται πάνω στην ερμηνεία του παρακείμενου πειράματος αγγίζει τα όρια του εμπειριοκριτικισμού και της αισθητικής προσέγγισης.

**2. Διαλεκτική της Φύσης και οι Υλιστικές Αντιλήψεις**

Η ενοποίηση της κβαντικής διεμπλοκής με τον διαλεκτικό υλισμό (όπως υπογράμμισε ο Ένγκελς) κατά τους κριτικούς της φιλοσοφίας ως μια επινόηση στα όρια της παράνοιας και της παρανόησης, δεν είναι καν ενδιαφέρουσα, στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία νοητική προσπάθεια αντιπαράθεσης που υποτίθεται ότι ξεπερνά την καθαρά επιστημονική πλευρά, λες και η φιλοσοφία ειδικά του Ένγκελς και του Σπινόζα, δεν εμπεριέχουν επιστημολογική προσέγγιση.
Το γεγονός, ότι τα σωματίδια παραμένουν “συνερρήξεις” της σε απόσταση, κατά τους κριτικούς δεν σημαίνει αυτομάτως ότι πρέπει να οδηγηθεί σε ένα αξιωματικό πλαίσιο “αιώνιας αλυσίδας γεννήσεων”, όπως αναφέρεται και όχι άσκοπα από τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες, αλλά και από την ίδια την ιστορική προσέγγιση, με βάση την ίδια τη διαλεκτική της φύσης, προσπαθώντας να αποθεώσουν την ξεχωριστή αναγκαιότητα και πανάκεια της ατομικής λύσης και της ατομικότητας, ως προέκταση της κριτικής τους από τη φυσική στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες.
Στην πραγματικότητα, ο θετικισμός, για μια ακόμη φορά, προσπαθεί να δείξει τα δόντια του στο διαλεκτικό υλισμό, στο γεγονός, ότι δε μπορεί να δικαιολογηθεί ιστορικά από την κοινωνική κρίση των πολιτικών κινημάτων, αλλά δεν αποτελεί συνημίτηση της θεωρίας της σύστασης του Σύμπαντος και κατ΄επέκτασιν στις αρχές της αποθέωσης του ατομικισμού.

**3. Κριτική στο Σοβιετικό Κοσμισμό ως Νεοφαντασιοπληξία**

Η κριτική αναφορά στους Φιοντόροφ και Τσιολκόφσκι εμπλουτίζει την κριτική, σε όλους εκείνους – συμπεριλαμβανομένου του παμμέγιστου φιλοσόφου Βαζιούλιν που υποστήριζε “ότι το καθήκον της αταξικής κοινωνίας, δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ, αν δεν επαναφέρουμε στη ζωή τις προηγούμενες γενιές”.
Το πείραμα προσδιόρισε την διασύνδεση, ως κάτι το πραγματικό, ενώ προσιδίασε το συσχετισμό ανάμεσα στα άτομα ως αδιάρρηκτο, δηλαδή έδωσε χώρο να αναπνεύσει τόσο ο Ρωσικός και Σοβιετικός Κοσμισμός, όχι ως μια ιστορικό-φανταστική διάσταση, αλλά ως ένα κομμάτι του κοσμικού υφάσματος.
Το “έργο της ανάστασης” που προτείνεται από το Βαζιούλιν, (αποκατάσταση διαγεγραμμένων μνών) συνεχίζει με ακόμα μεγαλύτερη έκταση και ένταση, αλλά σύμφωνα με τους κριτικούς και οπαδούς του εμπειριοκριτικισμού, “εδώ πέρα έχουμε ένα παραλογισμό και όχι μια επιστημονική προσέγγιση, η ακόμα περισσότερο, έχουμε ένα εμβόλιμο σχήμα συλλογικού θεσμού (π.χ. περίοδος του Εγκλεΐστον) παρά μια τεκμηρίωση από την θεωρία της σύστασης του εγχειρίδιο κβαντοφυσικής”.
Αυτό δεν όμως εκλαμβάνεται καθόλου ως θείωση, αλλά ως κλίμακα συναίνεσης περί της θεωρίας των περιορισμών των επιστημονικών και τεχνολογικών εφαρμογών σε ψευδομεταφυσικές πλασματοποιήσεις.

**4. Τεχνολογία vs Ερμηνεία**

Το κείμενο επισημαίνει δυνατές επιπτώσεις της διεμπλοκής (κβαντικές τηλεπικοινωνίες, ασφαλείς συστήματα), όμως το να υποχρεωθεί η φυσική από κοινό-κοινωνικές προσδοκίες (“αναγέννηση προγόνων”, “συνδεόμενο Σύμπαν”) χωρίς να εγγυάται η τεχνολογία αυτήν παραμένει ένα φιλοσοφικό ερέθισμα, όχι συμπερασματική οδύνη.

**5. Η “κατακλείδα” της ύλης**

Η ιδιαίτερή έννοια της “ύλης που δεν ξες” έχει για το διαλεκτικό υλισμό κάποια παραμπολική αφή.
Ωστόσο, η φυσική ανταποκρίνεται σε αυτήν την ιστορική αντιλήπτη με τη διατήρηση της ιεραρχικής μόνιμης γενναρότητας των συνόλων ανά πάσα απόδοση, όμως δεν υποστηρίζει ότι η σύνθεση υλικών εμπεριέχει ανθρωποκεντρική πρόθεση ή πολιτική θεομηχανική.

**Συμπέρασμα**

Η ανάρτησή σας αποτελεί μια πολλαπλού επιπέδου σύνδεσης της μεταφυσικής αλήθειας του Σύμπαντος με τον ιστορικό αγώνα για την εκκαθάριση των αντίφασεις της ανθρώπινης εξέλιξης.
Ενώ η κβαντική φυσική ανοιχτά την εργάτα σφαίρα σκέψεων, η πραγματική ουσία της περιέχει περιορισμένη περιγραφή – όπως τα φωτονικά πεδία που παραμένουν μόνο μετρήσιμα χωρίς μια αναγκαία καθιερωμένη ταυτότητα “χωρικής ενότητος”.
Αυτή η επιστημονική και νοηματική ρητορική μπορεί να διαφοροποιεί τον από ένα απόβαμα φιλοσοφίας αφ’ εως της πρόσληψης.