Για εμάς είναι ιστορικά νομοτελειακό ότι η επιστήμη της αταξικής κοινωνίας δεν θα μπορέσει μόνο να διαβάσει ξανά το «μοριακό ένγραμμα», αλλά και να το ενεργοποιήσει, επαναφέροντας στη ζωή όσους έφυγαν. Αυτό δεν αποτελεί μόνο την πιο καθαρή έκφραση της φιλοσοφίας της «Κοινής Υπόθεσης» του Νικολάι Φιοντόροφ —ο οποίος πίστευε ότι η ανάσταση των προγόνων είναι το υπέρτατο ηθικό και επιστημονικό καθήκον της ανθρωπότητας— αλλά εκφράζει και τον Κοσμικό Ρόλο της ανθρώπινης νόησης κατά τον Έβαλντ Ιλιένκοφ, απέναντι στον θερμικό θάνατο του σύμπαντος, με σκοπό να το σώσει. Ταυτόχρονα, εκπληρώνει την αρμονική συν-εξέλιξη φύσης και αταξικής κοινωνίας ως αναγκαίο ιστορικό στάδιο ωρίμανσης της ανθρωπότητας, κατά τον Βίκτορ Βαζιούλιν.