Το παρόν άρθρο αποτελεί μία συνέχεια μιας συζήτησης εντός και εκτός εισαγωγικών, ακαδημαϊκού επιπέδου, που πραγματοποιήθηκε μετά τυρού και αχλάδου, ανάμεσα σε εξειδικευμένους θεωρητικούς της Ιστορίας και της Ανθρωπολογίας, και ανάμεσα σε ξεπερασμένες-πλαστές συνδεδεμένες παραθεωρίες για την εποχή, για τη γονιδιακή συνέχεια, ενός εθνολογικού αποτυπώματος, καθώς και την υπεροχή της.
Να ξεκαθαρίσουμε το γεγονός που πολλές φορές έχουμε αποτυπώσει στην κείμενη αρθρογραφία μας, ότι η διάκριση του έθνους δεν μπορεί να γίνει αιματολογικά, ακόμα κι αν ξεκινάει από μια ομάδα ανθρώπων στενά συνδεδεμένη με ακατάλυτους δεσμούς, αυτοί αν δεν εμποτιστούν με άλλα γονιδιακού τύπου μέτωπα ξεχωριστών φυλών και φύλων, στην πορεία, είτε θα εκπνεύσουν, είτε θα αποτελούν μια άρρωστη κοινότητα με τερατογενέσεις και με χαμηλού τύπου νοητικές δυνατότητες, αν όχι αδυναμίες, εξάλλου ποτέ και πουθενά στην ανθρώπινη ιστορία δεν ευνοούνταν οι φυλετικές αιμομιξίες, κι αν κάπου επιτρέπονταν, τότε αυτό γινόταν με μεγάλο κνησάρισμα και πολύ απομακρυσμένες συγγενικές διασυνδέσεις.
Το γονιδιακό αποτύπωμα, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ρίζα, εφόσον το κριτήριο της αναπροσαρμογής του στο χώρο προϋποθέτει και τις ανάλογες προσαρμογές, στο χώρο χρονικό αποτύπωμα, στις κλιματολογικές συνθήκες, στην κοινωνικότητα την ίδια, αλλά και στα πέντε στοιχεία που απέδιδε ο Στάλιν, στις 2 εμβληματικές και επιβλητικές μπροσούρες, για το έθνος κράτος, το οποίο θα μπορούσε να είναι και πολυεθνικό.