ο παρόν άρθρο επιχειρεί την ανατροπή του τεχνητού διαχωρισμού μεταξύ Θετικών και Ανθρωπιστικών/Κοινωνικών επιστημών. Μέσα από την κριτική στον νευρομύθο του «διχοτομημένου εγκεφάλου» και την αντιπαραβολή της σοβιετικής παιδαγωγικής με τον αμερικανικό πραγματισμό, αναδεικνύεται η διαλεκτική ενότητα της γνώσης. Στη συνέχεια, μαθηματικοποιούνται και τυποποιούνται δύο φαινόμενα: α) Η βιοφυσική αλλομετρία του χρόνου και της μάζας στο ύφασμα του χωροχρόνου, και β) Η οντολογία της κοινωνικής συνείδησης ως αντανάκλαση της υλικής πραγματικότητας, συνδεόμενη με την κλίμακα ενεργειακής διαχείρισης (Kardashev).