Τα πικρά αποφθέγματα του ρεαλισμού

Αν οι Τσέχοφ, Ντοστογιέφσκι, Γκογκόλ, Τολστόι, Τουργκένιεφ, και Πούσκιν αποτέλεσαν την πρώτη μεγάλη φουρνιά της Ρωσικής Λογοτεχνίας, ο Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πέσκοφ δηλαδή ο Μαξίμ Γκόργκι (που γεννήθηκε στις 28 του Μάρτη του 1868 και εξέπνευσε στις 18 του Ιούνη του 1936), μαζί με τους Τουργκένιεφ, τον μεγάλο Αλεξάντερ Κουπρίν και τον επίσης σπουδαίο Μπουλγκάκοφ, καθώς και την σύζυγο του Πεσκόβα, αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος της νέας λογοτεχνίας, η της δεύτερης μεγάλης φουρνιάς της λογοτεχνίας της χώρας τους.
Με τον πρώτο για τον οποίο μιλάμε σήμερα, τον εκ του Νίζνι Νόβγκοροντ ορμώμενο Γκόρκι(να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι η πόλη του πήρε το όνομα του μετά τον Θάνατο του και έπαψε να ονομάζεται έτσι το 1991), που σημαίνει πικρός, να είναι και ο σημαντικότερος όλων(παλαιάς και νεότερης φουρνιάς), καθώς και τον ιδρυτή της λογοτεχνικής σχολής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, αλλά και μια άκρως πολιτικοποιημένη περσόνα.
Οι νεότεροι και από τις δυο φουρνιές έδρασαν την ίδια περίπου περίοδο. Ο Γκόργκι τα έβαλε ανοιχτά πολλές φορές με το τσαρικό καθεστώς, εξάλλου αποτέλεσε μια συγκλονιστική δημοσιολογική γραφίδα, με αποτέλεσμα να εξοριστεί στην Σιβηρία.

Περισσότερα

15 Χρόνια istosch data &web center

Πριν ακριβώς μια δεκαπενταετία και μάλλον κάπως καθυστερημένα ξεκινήσαμε ένα ταξίδι που αποδείχθηκε πολύ δύσκολο, αλλά μέσα από τις δυσκολίες, όμορφο και γοητευτικό, όμως πολύ δύσκολο και ταυτόχρονα αγχωτικό. Φάγαμε πολλά τσακίσματα, γίναμε κυματοθραύστες. Η αλήθεια είναι ότι χάσαμε χρόνια ζωής αριθμητικά, αλλά κερδίσαμε ανθρώπους που στάθηκαν και σταθήκαμε στο πλάι μας, καθώς και εμπειρίες και η αλήθεια είναι ότι μάθαμε πολλά από αυτούς. Δεν ήταν λίγες οι φορές που αναρωτηθήκαμε τόσο με τις αντοχές μας, όσο και με την επιμονή μας, αλλά και την χοντροκεφαλιά μας αφού μότο μας έγινε, θα πέσουμε μαζί με τη δουλειά, είχαμε κάνει στόχο να κρατήσουμε το καράβι όρθιο, ούτως ώστε να μην πάει στα βράχια αφού δύο φορές πριν καν προλάβουμε να πάρουμε ανάσα, οι οικονομικές κρίσεις έρχονταν κατά κύματα.

Περισσότερα

Τα Κρυπτονομίσματα ως χρηματοοικονομικό και όχι ως ειδικό ισοδύναμο. (Γ’ Μέρος: τα κρυπτονομίσματα το νέο όπλο στο σύστημα κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, στη διαχείριση πληθυσμού και οικονομίας)

Οι βασικές οικονομικές αντιθέσεις και αντιφάσεις, που προκύπτουν από την κοινωνικοποιημένη παραγωγή και την ιδιοποίηση του υπερπροϊόντος της, στο και για το επόμενο διάστημα, αν δεν ληφθούν και παρθούν άμεσα μέτρα για το ίδιο το σύστημα, αλλά και για τις προοπτικές, του νέου κύκλου παραγωγής και κερδοφορίας, αυτές συνεχώς θα οξύνονται και τώρα δεν υπάρχουν οι προερχόμενες από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, δεξαμενές σκέψεις που υιοθετήθηκαν όπως αυτό πραγματοποιήθηκε ως “τυχαίο” γεγονός, πριν τρεις δεκαετίες, ούτε φυσικά σε κάθε αδύναμο πλέον, αν όχι αναιμικό, τοπικό, καθώς και περιφερειακό, ακόμα και εντός της ΕΕ, τραπεζικό και πιστωτικό σύστημα που θα επιφέρει δυνατότητες κάλυψης των όποιων θεμελιακών αδυναμιών, στο εγγύς μέλλον.
Οι επενδύσεις σε αυτή την φάση ανάπτυξης του καπιταλισμού με συμβατικά χρηματοοικονομικά μέσα, δηλαδή ως το κλασσικό γενικό ισοδύναμο το οποίο ουσιαστικά εξαρτάται και αντανακλά ταυτόχρονα την συμπεριφορά των παραγωγικών δυνάμεων όπως ακριβώς αυτές πραγματοποιούσαν πάσης φύσης εμπορική και παραγωγική δραστηριότητα, απ΄ ότι φαίνεται δεν έχει ούτε τις αντοχές, ούτε τα περιθώρια να χρηματοδοτεί πολυδιάστατες και πολύ κοστοβόρες μελέτες που δεν θα φέρουν ούτε το επιθυμητό αποτέλεσμα, ούτε θα αυτό αποσβεστούν.
Παρότι η νέα φάση μπορεί να μοιάζει και να είναι μέχρι ένα ορισμένο βαθμό αντιθετική, με την προηγούμενη και τα νομίσματα της, στην πραγματικότητα είναι αλληλοεξαρτώμενες συναρτήσεις στην μεταξύ του σχέση.

Περισσότερα

Bitflips όταν οι υπολογιστές προσπαθούν να φτάσουν στο windows.com: Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Τα bitflips λοιπόν είναι κάποια συγκεκριμένα συμβάντα, πολλές φορές τυχαία, που προκαλούν – προξενούν, η προσπαθούν να προκαλέσουν και να προξενήσουν την ανατροπή κάποιων συγκεκριμένων και μεμονωμένων bit που είναι αποθηκευμένα σε μια ηλεκτρονική συσκευή, μετατρέποντας το 0 σε 1 καθώς και το αντίστροφο, όχι πάντα σε άμεση εξάρτηση με την βούληση τους, η την αναγκαιότητα τους, αφού μπορεί να και μην έχουν τέτοιες προδιαθέσεις.

Περισσότερα

Ηλεκτροκίνηση μύθοι & πραγματικότητα

Η εφεύρεση των πρώτων προγόνων της ηλεκτροκίνησης στην αυτοκινητοβιομηχανία δεν είναι όψιμη, ούτε τωρινή. Είναι ένα προϊόν αυτόνομης και ετεροχρονισμένης συλλογικής προσπάθειας, χωρίς την παραμικρή συνεννόηση και οφείλεται σε πολλές παραμέτρους και πολλούς ξεχωριστούς εφευρέτες, αλλά και ξεχωριστά άτομα, που δοκίμαζαν την ευρεσιτεχνία τους ήδη από το 1828, όπου πρώτος ο Ányos Jedlik από την Ουγγαρία δημιούργησε έναν πρωτόλειο ηλεκτροκινητήρα τον οποίο τον οδήγησε στην κατασκευή ενός μικρού ηλεκτρικού αυτοκινήτου.
Τέσσερα χρόνια αργότερα το 1832, ο Σκοτσέζος Robert Anderson δημιούργησε από κατασκευαστική άποψη, μια ηλεκτροκίνητη άμαξα, η οποία λειτουργούσε με μπαταρίες κλασικού τύπου, ενώ δυο χρόνια μετά, δηλαδή το 1834, ένας σιδηρουργός ο σιδηρουργός Thomas Davenpor από το Βέρμοντ δημιούργησε κάτι ανάλογο, το οποίο φόρτιζε διαρκώς μια επίκτητη, εξωτερική γεννήτρια, ωστόσο κι αυτό αποτέλεσε έναν από τους πρώτους προγόνους της ηλεκτροκίνησης.
Το 1835, ο Καθηγητής Sibrandus Stratingh με τον διδάσκοντα μηχανικής Christopher Becker κατασκεύασαν με την σειρά τους ένα μικρό ηλεκτρικό αυτοκίνητο, το οποίο κινούνταν κι αυτό με μη-επαναφορτιζόμενες μπαταρίες.
Παρότι όλες οι παραπάνω προσπάθειες άνηκαν στην προϊστορία της αυτοκίνησης, η οποία λίγο αργότερα μπήκε καταρχήν στην ατμοκίνηση και πολύ αργότερα στον κινητήρα εσωτερικής καύσης(βενζινοκινητήρα, αλλά και πετρελαιοκινητήρα), η πρώτη επίσημη παρουσίαση πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβρη του 1881, με τον Gustave Trouvé να παρουσιάζει για πρώτη φορά επίσημα ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο, που αλλού, στην Διεθνή Έκθεση Ηλεκτρισμού στο Παρίσι.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal