Ξεπέρασε κάθε ταβάνι φτάνοντας στο Σείριο με ακόρντα Λα Μινόρε

Λάτρης του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι και της σοβιετικής πρωτοπορίας, υπήρξε κι αυτός φουτουριστής ποιητής, εξάλλου μέσα από τους γρίφους των προηγούμενων, αυτών που μας είχαν επηρεάσει αναδύεται το ταλέντο και η αξία του νεότερου ποιητή. Θαυμαστής του Πάπλο Νερούδα, πατριώτης με διεθνιστικό ορίζοντα δεν άφησε την πένα του να ξεπεράσει τον εμφύλιο στο Ελ Σαλβαδόρ, που μας τον θυμίζει ως ένα μακρινό όνειρο ο μεγάλος Άλκης Αλκαίος. Για μας πολύ μεγαλύτερος από πολλούς μεγάλους παλαιότερους και μάλιστα βραβευμένους ποιητές και μακρυά από τον επιβλαβή τοπικιστικό ρομαντισμό ορισμένων εξ αυτών, έδινε αυτό που επιζητούσε η εποχή του, αναβάθμιζε το ανθρωποειδές σε άνθρωπο και κάθε φορά που τον ακούς, εξετάζεις όλο και νεότερα πράγματα.

Περισσότερα

Ο θαλασσόλυκος των ιδανικών

Ο Τζακ Λόντον εικάζεται ότι δεν ονομάζονταν έτσι, αλλά τα θολά αποδεικτικά στοιχεία στο ποιος ήταν ο πραγματικός του πατέρας, από πλευράς ληξιαρχικών πράξεων γέννησης και πιστοποιητικών μητρώων που χάθηκαν μετά από μεγάλο σεισμό στο Σαν Φρανσίσκο, του καθόρισαν τόσο την παιδική, όσο και την εφηβική ηλικία κι αυτό διαφαίνεται στο έργο του με τον τίτλο “Πρώτες Αναμνήσεις”. Η μητέρα του Φλώρα Γουέλμαν, ήταν μια σπουδαία μουσικός της εποχής που μετά από πολλές περιπέτειες και μια ανεπιτυχή απόπειρα αυτοκτονίας για να μπορέσει να μεγαλώσει το γιο της παντρεύτηκε τον Τζον Λόντον, πατριό του μετέπειτα μεγάλου γραφιά. Ο Τζακ Λόντον, ποτέ δεν ξεπέρασε τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Αυτά ήταν που τον ακολουθούσαν μέχρι το τέλος της ζωής του. Η σκληρότητα τους τον οδήγησε από τα δεκαπέντε να βγει στην παραγωγή και να συνειδητοποιεί το μέγεθος της εκμεταλλευτικής φύσης του καπιταλιστικού συστήματος. Να βιώσει ετεροχρονισμένα και με όρους παλιμπαιδισμού την μετέπειτα ωριμότητα του, σε καταστάσεις και πράγματα που δεν είχε κατορθώσει να ζήσει στην ώρα τους.

Περισσότερα

Ο κυβιστής ονειροπόλος του σουρεαλισμού

Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, όπως όλοι οι σουρεαλιστές, έκαναν τα όνειρα τους τέχνη, μόνο που αυτός τους έδινε πνοή καλλιτεχνικής γεωμετρίας και επαναστατικό περιεχόμενο κομμένο και ραμμένο για το νέο τύπο ανθρώπου, κυρίως ως σύγχρονος εικαστικός, ζωγράφος και καλλιτέχνης του ρεύματος του κυβισμού.
Έδωσε πνοή στον Δον Κιχώτη, ανασταίνοντας τον ξανά μέσα από το πρίσμα της λαϊκής προλεταριακής κουλτούρας που τόσο τον είχε επηρεάσει, διασκευάζοντας – αλλάζοντας τη μορφή και το περιεχόμενο του, στο νέο ύφος της σύγχρονης εποχής, μετατρέποντας τον Αριστοκρατικό ιπποτισμό της εποχής του Θερβάντες, σε όπλο διαπάλης για την λαϊκή εξουσία και οικονομία.
Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, ήταν τόσο στρατευμένος, που αποτέλεσε δείγμα θαυμασμού του ιδεολογικού του αντιπάλου Σαλβαντόρ Νταλί καθώς και του τεράστιου κινηματογραφιστή Λουίς Μπουνιουέλ, που φυσικά κάθε μεγάλο έργο του κρύβει μέσα του την μεγαλοπρέπεια του έργου του Πικάσο.
Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, ως επαναστάτης και καλλιτέχνης μαζί δεν γίνονταν να μην ήταν ένας ερμηνευτής του παθιασμένου έρωτα και του πιο όμορφου δημιουργήματος της φύσης, του γυναικείου φύλου και παράγοντα. Εξάλλου μεγάλα έργα του όπως “Το Φιλί”, ο “Αρλεκίνος”, τα αναρίθμητα έργα για τις γυναίκες που άλλοτε καθήμενες, άλλοτε αφημένες στα πάθη τους, άλλοτε κάνοντας δουλειές του νοικοκυριού , άλλοτε ως κορασίδες σε ομάδες, πότε διαβάζοντας, πότε ανέμελα παλαντζάροντας τις βεντάλιες τους για να δροσιστούν, πότε εξομοιώνοντας τες με τα άνθη ενός ολάνθιστου κήπου και πότε ως μανάδες, σε μια εποχή που μεγάλο μέρος της συντηρητικής δυτικής Ευρώπης, δεν τους είχε δώσει ούτε καν το δικαίωμα της ψήφου, τον αναδείκνυαν ως ακόμα πιο μεγάλο.
Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, ως βαθιά πολιτικοποιημένος και δηλωμένος Κομμουνιστής(εξάλλου ήταν μέλος του Γαλλικού Κ.Κ μέχρι του θάνατο του 8 του Απρίλη του 1973, στο Μουζέν της Γαλλίας), σε όλο το μήκος, πλάτος, βάθος και ύψος του τεράστιου έργου του, μιλούσε για τους εργάτες που μετά το εργοστάσιο(Εργοστάσιο στο Ορντά ντε Έμπρο 1900) παίζουν κιθάρα(Man with Guitar 1911) για να απολαύσουν του ελεύθερο τους χρόνο και μόνιμα υπό τη μορφή επαγρύπνησης να παλεύουν το τέρας του Καπιταλισμού(Μινωταυρομαχία 1935) στα πλαίσια της ταξικής πάλης.

Περισσότερα

Ο μουσικοσυνθέτης της οδού Ονείρων

Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκης, ήταν στοχαστής, ήταν βαθύτατος γνώστης και μελετητής της ποίησης και της λογοτεχνίας, μισούσε απέραντα τον κοινωνικό και πολιτικό φασισμό. Ήταν πάνω απ’ όλα ένας πράος και νηφάλιος άνθρωπος που αγάπησε όσο λίγοι αυτά που η πατρίδα μας και η αστική της τάξη πέταξε στο βαθύ πέλαγος στο όνομα της κερδοφορίας.
Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, μελοποιούσε τον ματωμένο γάμο του Λόρκα, έφτιαχνε γυάλινους κόσμους με κρύσταλλα που δεν είχαν και μεγάλες αντοχές, ήταν εύθραυστα όπως ή καρδιά του, που αγαπούσε πολύ ότι υπήρχε στη φύση. Ήταν ο μουσικός ζωγράφος του χαμόγελου της Τζοκόντας, ο καλλιτέχνης των πιο αισθαντικών μουσικών χροιών της εποχής του, ήταν το παραμύθι δίχως όνομα, που σαν ρυάκι κύλαγε στα αυτιά μας, εισερχόμενο από την οδό των ονείρων. Ήταν η φωνή της Αθανασίας και του μεγάλου ερωτικού, η παράλογη πορνογραφία του Sweet Movie. Μα ήταν πάνω απ’ όλα το φως του Σείριου, που φώτιζε τη μυθολογία και την ρυθμολογία ως ο νέος Καπετάν Μιχάλης και ταυτόχρονα ο οδοιπόρος, της Ελένης και της Αμοργού, στην εποχής της Μελισσάνθης. Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, ήταν όλα αυτά και άλλα τόσα, ένας πραγματικός μύθος που τον άκουγε ολόκληρος ο πλανήτης, που οι μουσικές του πινελιές ξεπέρασαν κατά πολύ τα ελάχιστα μπροστά του “Σκαθάρια”, ταξίδεψαν στο America με ένα υπερωκεάνιο στα 60’s, έγιναν συνθέσεις και τραγούδια της Αμαρτίας σαν σκοτεινή μητέρα κάτω από τον Χειμωνιάτικο του Ήλιο, νοσταλγώντας τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου και τις μπαλάντες της Οδού Αθηνάς.
Αυτός ήταν ο Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, που μας λείπει, όπως λείπουν όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να κάνουν την Ελλάδα φως και όχι σκότος, και παρακμή όπως αυτή που ζούμε στην εποχή της κρίσης, όπου παιδάκια πνίγονται στις ακτές μας και αντί να αναδείχνεται η αλληλεγγύη, η στοργή, η φιλοξενία και η αγάπη, αναδείχνεται το ταξικό μίσος του καπιταλισμού από τους εγχώριους μικροαστούς ιθαγενείς….

Περισσότερα

Ο κονδυλοφόρος που συγκλόνισε τον κόσμο

Ως Θαυμαστής και βιογράφος του Μεξικανού επαναστάτη Πάντσο Βίλα διακρίθηκε και ως τέτοιος, μιας και υπήρξε ο ανταποκριτής από το περιοδικό του, όπου για λογαριασμό του κατέγραψε την Μεξικανική Επανάσταση το 1914. Για λογαριασμό του ίδιου περιοδικού βρέθηκε το 1917 στην Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου κατέγραψε μέσα από το τρομερό έργο του(ένα από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας χρονογραφίας, λογοτενχίας και δημοσιογραφικής ανταπόκρισης, όλων των εποχών), τη μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση. Έζησε με τη σύζυγο του Λουΐζ Μπράιντ την οποία παντρεύτηκε την ίδια χρονια της επάναστασης που άλλαξε τον κόσμο, αν και δεν πρόλαβαν να χαρούν ούτε το αποτέλεσμα της εν λόγω διαδικασίας, ούτε φυσικά τον έρωτα του με την εν λόγω. Έφυγε απ τη ζωή στις 17/10/1920 τρεις ημέρες πριν τα γεννέθλια του από τύφο στα 33 του χρόνια, ενώ κηδεύτηκε με τιμές ήρωα της επανάστασης στην Μόσχα και συγκεκριμένα στην Κόκκινη Πλατεία, όπου πραγματοποιήθηκε και η ταφή του.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal