Όταν γκρεμίζεται ένα σινεμά, ανοίγει ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης
Διαβάσαμε κάπου στο διαδίκτυο, χωρίς να έχει σημασία από που ακριβώς και από ποιόν υπογεγραμμένο κονδυλοφόρο, ότι δεν χρειάζονται άλλες “ανώφελες” κινητοποιήσεις για τα Σινεμά Άστορ, Ιντεάλ, Ίριδα, αλλά και άλλα ανά την Πρωτεύουσα, αλλά και τη χώρα, όπου έχει πέσει επιδημία καταστροφής των κινηματογραφικών αιθουσών και απαλλοτρίωσης – μετασχηματισμός τους από κέντρα παροχής, υψηλού επιπέδου κοινωνικής συνείδησης, σε αδιάφορες και ψυχρές επιχειρηματικές επενδύσεις, παντελώς αδιάφορες για τα λαϊκά στρώματα και τον λαϊκό πολιτισμό.
Ότι πλέον δεν έχουν και δεν παίζουν, κανένα ρόλο ύπαρξης, ωστόσο ο σκοπός του παρόντος άρθρου δεν είναι ούτε κριτικός, ούτε απαντητικός, αλλά γλαφυρός και υποδηλωτικός, ποιας όχθης τη θέση θα πάρει και επίσημα το παρόν πόρταλ, το που βρίσκεται και τάσσεται, με ποιόν και γιατί. Δεν μας αφορά ούτε η επιχειρηματικότητα, ούτε και η ανταγωνιστικότητα, δεν μας αφορά η λογική της σχέσης κόστους – οφέλους, είμαστε με τον πολιτισμό και τα μέσα που αυτός ακόμα κι αν αυτός μας βάζει “μέσα”, ακόμα κι αν για κάποιους αποκτήσουν στο μέλλον μουσειακά χαρακτηριστικά, που και γι αυτό εμείς δεν έχουμε πεισθεί.
Ο μοναδικός μας στόχος, πέραν του να αναλύσουμε, με ποίους πάμε και ποιους αφήνουμε πίσω. Είναι να αποδείξουμε το πόσο λαθεμένη(για μας τουλάχιστον), είναι αυτή η θέση που θέλει τα σινεμά οικόπεδα, θεμελιακό υπόβαθρο επενδύσεων, γιατί δεν έχουν τάχα μου δήθεν κανένα αντικειμενικό μέλλον.