Το πρώτο Καλοκαίρι της Μοναξιάς
Το Πρώτο Καλοκαίρι της Μοναξιάς
(Εννέα Μήνες από τον Αποχαιρετισμό – Μετασχηματισμό σου)
ΚΟΤΣΩΝΗΣ ΣΠΑΝΤΙΔΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ (Αρχισυντάκτης Efunzine)
Η Αρχή του Διαλόγου
Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από τότε που μου έλεγες, πέρασε παιδί μου το Καλοκαίρι και δεν το πήραμε χαμπάρι, τότε που βιώναμε το “Τελευταίο Καλοκαίρι της Αθωότητας” ενώ εδώ και κοντά εννέα μήνες διαβιώνουμε το “πρώτο Καλοκαίρι της απέραντης μοναξιάς”.
Θυμάμαι που μου έλεγες “δεν κοιτάς καθόλου τον εαυτό σου, δεν κάνεις οικογένεια και άμα φύγω τι θα γεννείς”;
Θυμάμαι που με ρώταγες, “γιατί σου αρέσει να κλείνεσαι με τις ώρες μονάχος στο δωμάτιο σου, ακόμα κι όταν δεν εργάζεσαι, γιατί σου αρέσει να είσαι ακριβοθώρητος”;
Και σου έλεγα όσο έχω τα βιβλία μου, τις μουσικές μου, τις ταινίες μου, τις σημειώσεις μου, που κανένας κόσμος δε μπορεί να μου τα δώσει, κι εσύ κούναγες με θλίψη το κεφάλι σου, λέγοντας μου συνεχώς, ότι ο κόσμος είναι έξω, και φρόντισε να μη μείνεις μοναχός και τώρα θέλω να τα τινάξω στον αέρα εφόσον λείπεις εσύ.
Σου εξηγούσα, ότι άλλο πράγμα η επιλεκτική μοναχικότητα και άλλο η μοναξιά και τώρα κουνάω εγώ το κεφάλι μου.
Βλέπεις ότι δε μιλάω στον πληθυντικό, αλλά στον ενικό, γιατί αυτό το άρθρο, δεν είναι ένα ακόμα άρθρο, είναι η απόλυτη επιτομή της ανάγκης μας για δημοσιοποίηση ενός “ανολοκλήρωτου μεταξύ μας διαλόγου που ανέκαθεν μου του εξέθετες επί των τύπων των ήλων”, που με έκαιγε ως βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της ψυχοσύνθεσης μου, και που τώρα είμαι αναγκασμένος να την πραγματοποιήσω με τη μετασχηματισμένη σου ύλη.
Ο Νόμος της Διατήρησης της Ύλης
Για μένα, η εν λόγω, δεν ανήκει στο Αριστοτελικό δόγμα του δυϊσμού που χωρίζει την ψυχή από το σώμα, γιατί όλα είναι ύλη, που σύμφωνα με τον πρώτο νόμο της θερμοδυναμικής, ή νόμο της διατήρησης της ύλης, μάζας, της ενέργειας (ή της αφθαρσίας της ύλης), τον οποίο διατύπωσε ο Αντουάν Λαβουαζιέ το 1789.
Σύμφωνα με αυτόν, τίποτα δεν χάνεται και τίποτα δεν δημιουργείται από το μηδέν· γίνεται μόνο αλλαγή της μορφής της ύλης, ενώ η συνολική ποσότητα μένει ίδια πριν και μετά. Ως εκ τούτου, θέλω να σου εξομολογηθώ, όπως καθημερινά, ότι ναι είχες δίκιο, όχι μόνο σε αυτό, αλλά σε κάθε τι που μου έλεγες.
Η Κληρονομιά της Σοφίας
Η Σοφία σου, όπως και αυτή του Θείου Μου, είναι αποτέλεσμα του παππού που χωρίς να είναι δάσκαλος ορμήνευε τα παιδιά του Ζουρδιού, του Άη Γιώργη και του Άη Κωσταντή, σαν πρόδρομος φροντιστής, ή της Θεάης της Μαρίας, που έλυνε τις εξισώσεις δευτέρου βαθμού με την απόλυτη διαλεκτική των μαθηματικών, την απλή και σύνθετη μέθοδο των τριών, που μου μιλούσε για το σύμπαν στην τρυφερή ηλικία των 5 ετών, ο παντοτινός μου Ήρωας που δούλευε στα Ορυχεία στο Λάντλοου με τον άλλο Σπαντιδάκη, τον Λούι Τίκα.
Αυτή η συμπυκνωμένη Σοφία, πότε με εκνεύριζε, και πότε τη θαύμαζα, και δεν υπήρχε ένας στο σόι μας που να μην αποτελούσε δείγμα γραφής, για τον ιστορικό του μέλλοντος στο οικογενειακό μας δέντρο.
Μπορεί να γεννιόμαστε άδειοι πίνακες – ταμπούλα ράσα δλδ, αλλά ένας πίνακας γράφει, σβήνει και ξαναγράφει και γίνεται σκυτάλη στο χώρο και στο χρόνο. Αυτή η σοφία έπεσε όπως “το μάννα εξ ουρανού” στα χέρια μου, όπως όταν κερδίζεις σε κάποιο τυχερό παίγνιο με πιθανότητες μια στα εικοσιτέσσερα εκατομμύρια, ίσως και βάλε. Και πως να τη διαχειριστείς αυτό, ειδικά όταν ως Σίσυφος έπεφτα διαρκώς και γυρνούσα με τα βαρίδια στην πλάτη μου και ξανά απ’την αρχή, κατά συρροή, κατ’ εξακολούθηση και κατά κύματα, με μυοσκελετικούς τραυματισμούς και αφόρητους πόνους, αλλά ότι δε σε σκοτώνει, σε δυναμώνει. Άντε λοιπόν να διαχειριστείς αυτή την ανεπιτήδευτη σοφία, που σε συνδυασμό με την τετραπέραστη καλοσύνη, έπεσε στην κάρα μου (κεφάλας δει) και αποτελούσε μια συνάρτηση που προσιδίαζε νοερά κάποια κοκτέιλ μολότωφ στο Κεντρικό και Περιφερειακό Σύστημα ενός υπερδραστήριου παιδιού, το οποίο γοητεύονταν από περιφερειακό και όχι από το κυρίαρχο ρεύμα που το θεωρούσε αξιωματικά εχθρικό πεδίο.
Η Πραγματικότητα της Απουσίας
Τώρα που δεν είσαι εδώ δυσκολεύομαι να χωρίσω δυο βοδιών άχυρα, πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό, αλλά ευτυχώς μου μάθατε να κολυμπάω και να κάνω κουπί.
Όταν ζούσες ήταν όλα εύκολα, ακόμα κι όταν δεν κοιμόμουνα στο κρεβάτι για 2 μήνες, με αποτέλεσμα οι αστράγαλοι μου να έχουν πρηστεί λες και ήταν τετρακέφαλα.
Τότε ήταν παιχνίδι να διαχωρίσω τη μοναξιά από την μοναχικότητα, τώρα πέφτω και σπάω τα μούτρα μου, ακόμα και καθιστός, αλλά δε φοβάμαι, όπως δε φοβήθηκα τις όσες φορές που είδα σχεδόν το “Χάρο με τα ίδια μου τα μάτια”, είτε εποχούμενος, είτε αθλούμενος, είτε εργαζόμενος, είτε ακόμα και καθήμενος λίαν προσφάτως.
Η 15η Νοεμβρίου 2025
Ακόμα θυμάμαι τα πάντα, λεπτό προς λεπτό από εκείνο το αξέχαστο βράδυ του Σαββάτου, ακόμα δεν πιστεύω πόσο ψύχραιμα το αντιμετώπισα.
«Έχει ριζώσει μέσα μου εκείνο το μελαγχολικό σαββατόβραδο που έφυγες, ωστόσο κρατώ ακόμα ζωντανή την ανάμνηση από εκείνο το γλυκόπικρο βράδυ της 15ης του Νοέμβρη του 2025 που χάθηκες, κοιτώντας με με λύπη βαθιά μέσα στα μάτια και φώναζα μανούλα μου τι έπαθες, μη φεύγεις, που σου έκανα ΚΑΡΠΑ, αλλά δε μπορούσα να σε επαναφέρω», σα να μου έλεγες και πάλι, “παιδί μου σε αφήνω με λύπη, και τι θα απογίνεις μόνος σου”, αν και πάντα βαθιά μέσα σου, όταν η φοβία έφευγε, ήσουν ανέκαθεν σίγουρη για το μονάκριβο γιο σου.
Όσο και να πιστεύω ότι τα καταφέρνω, οι εμβόλιμες επιθέσεις της θλίψης, βρίσκουν τις δικές τους γραμμές Μαζινό. Ωστόσο με φοβίζει το γεγονός ότι καραδοκούν οι Άρδενες, αλλά και γι’ αυτόν τον τύπο του πολέμου με τις αναμνήσεις που πληγώνουν, έχω δημιουργήσει αντισώματα. Καμία νίκη όμως δε μπορεί να είναι αναίμακτη και δίχως απώλειες, μόνο στο CNN συμβαίνουν αυτά και στα εκάστοτε “Rambo(zo) the Clown” που λένε και οι Dead Kennedys.
Οι Δικοί μου Άγιοι
Μάνα δε σας θέλω θλιμμένους όλους εκεί πάνω, με πατριάρχη τον Παππού μου, που σαν άλλη βιβλική ομορφιά και αυστηρότητα, σαν ήρωας της Παλαιάς Διαθήκης, μια ακατέργαστη αρχαϊκή μορφή, να με τραβάει με την κατσούνα του για να παίξουμε μαζί και να αποζυγώξουμε τσι μύγες απ’το γάλα σου.
«Είχα ανέκαθεν την αίσθηση, ότι είχε κάτι από το παράστημα και το βλέμμα ενός παλαιοδιαθηκικού πατριάρχη, όπως ο Μαθουσάλας», όπως το είχες κι εσύ και η Στελιανή μας, και ο Γιώργης μας, και ο Θοδωρής μας, και η Βασιλεία μας και κάθε άλλη άγια εικόνα και μορφή, ανθρώπων που ο λόγος τους και η δράση τους, ήταν όλο το υποθηκοφυλάκιο των συμβολαίων μόνο με ένα τους νεύμα.
Η Υπόσχεση στον Κρίκο της Αλυσίδας
Ως ένας ελάχιστος αλλά όχι αδύναμος κρίκος της αλυσίδας σας, μακριά από ανόητους βολονταρισμούς, απεχθείς μετανεωτερικότητες, ανεκδιήγητους πραγματισμούς και σαχλεπίσαχλα, μηχανιστικά Καρτεσιανά πρωτόκολλα, ιδιοπαθείς ναρκισσισμούς και άλλου τύπου θεωρήσεις ατομικιστικών μοτίβων, ξέρω ότι θα ξεπεράσω κάθε ύφαλο που θα βρεθεί στα πόδια μου. Ξέρω πως ακόμα κι αν χτυπήσω, έχω την παρακαταθήκη σας, κι ακόμα κι αν μετανιώσω για ότι έχω κάνει θα έχω την απόλυτη χαρά, ευτυχία και ομορφιά ολάκερου του σύμπαντος, την αγάπη σας.
Είναι το μόνο πράγμα μετά τη σοφία σας, που εμπλούτισε τον μοναχικό μου κόσμο, ο οποίος, ήταν – είναι και ίσως συνεχίσει να είναι πολυσύνθετος. Κι αν είμαι φουλ του άσσου κοινωνικός, η γαλήνη της τότε μοναχικότητας τώρα αναζητά ανθρώπους, πολλούς, στηριζόμενος στο μότο σου που εξέφραζες το τελευταίο Καλοκαίρι της αθωότητας όταν έβγαινες με το “πι” (δλδ την περπατούρα) στο μπαλκόνι, που οικογενειακώς ήταν το καταφύγιο μας και η καταφυγή μας, δίχως να αποτελούμε κάποιο παράξενο και περίεργο είδος αναχωρητισμού.
Η Υπόσχεση για το Μέλλον
Εννέα μήνες μακριά σου, κοντά στο Πάσχα του Θέρους, θα αναστηθείς στα όνειρα μου και σου υπόσχομαι έστω και ετεροχρονισμένα για μια ακόμη φορά ότι δεν θα είμαι ο αδύναμος κρίκος, και θα πάρουν τη σκυτάλη και άλλες νέες Χαρίκλειες, και άλλοι νέοι Γιώργηδες.
Η Διαλεκτική της Ανθρωπότητας
Εσείς είστε οι δικοί μου Άγιοι και οι δικοί μου Θεοί. Εξάλλου, ως διαλεκτικός (αντιμεταφυσικός), θεωρώ ότι η ανθρωπότητα γέννησε τους Θεούς και τους δικούς της Αγίους και όχι το ανάποδο.
Γεννιούνται από τη μαμή της Ιστορίας κατά Ένγκελς, πότε ως κρατούντες για τα κατά τόπους ιερατεία, που ανέκαθεν είχαν την ανάγκη της επιστημολογίας (εξάλλου ο Βιοκεντρισμός μια τέτοια περίπτωση ήταν, για την επέκταση του αποθέματος), και πότε ως κατά τόπους λαϊκοί ήρωες που γίνονταν μέρος της ίδιας της ιστορίας μεγάλων ομάδων ανθρώπων, που τους αποθέωναν.
Ο Ρωσικός Κοσμισμός και η Ανάσταση
Στη δική μας περίπτωση τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Με εξοπλίσατε και στη φαρέτρα μου έχω όλα τα παρελκόμενα για το δέκαθλο της ζωής, μέχρι να επέλθει η ώρα που θα υπάρχει η αταξική κοινωνία που νομοτελειακά θα επέλθει ως κοινωνική συνθήκη.
Η ανάσταση των βιολογικών μας μερών, όχι ως άδειος πίνακας, αλλά με συνείδηση τούτη τη φορά, είναι κάτι που οι τελευταίες αποδείξεις της Κβαντικής Φυσικής και της Αστροφυσικής δικαιώνουν τον διαλεκτικό υλισμό, ο οποίος έλεγε και ξαναέλεγε, ότι η συνείδηση δεν χάνεται γιατί είναι μορφή αντανάκλασης της ύλης, η ύλη δεν χάνεται ποτέ, απλά μετασχηματίζεται, ωστόσο κάτι έχει αποθηκευθεί στην ίδια την ύλη, συμπληρώνουμε εμείς.
Ανεξάρτητα αν κι άλλα αντίγραφα μας ενυπάρχουν ήδη σε παράλληλα σύμπαντα και τα οποία χωρίζονται με το σεντόνι του χωροχρόνου, κι ανεξάρτητα αν θα ξαναβρεθούμε δεκάδες φορές μέχρι την τελική νίκη της ανθρωπότητας που αντικειμενικά και νομοτελειακά θα βαδίσει στο τέλος του σημερινά αναγκαίου μετασχηματισμού σε άλλη μορφή ύλης από τη βιολογική (στο θέατρο το είχε αποδείξει δεκάδες φορές ο μεγάλος Μπέρτολντ Μπρεχτ).
Μέχρι τότε όμως είναι καθήκον και υποχρέωση ταυτόχρονα, να μεταλαμπαδεύσω την ανθρωπιά σας. Εξάλλου «ὡς καθ’ εἷς ἐφ’ ᾧ ἐτάχθη» (ή στη δημοτική: «ο καθένας εφ’ ω ετάχθη»), που σημαίνει «ο καθένας στη θέση που του ορίστηκε» ή «ο καθένας στο καθήκον του».
Όπως ο Σοβιετικός και ο Ρωσικός Κοσμισμός με οδηγό το μεγάλο Λενινιστή φιλόσοφο Βαζιούλιν από το δικό τους μετερίζι, τασσόμενοι στην ανάγκη της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, έθεσαν ως πρώτο καθήκον την ανάσταση των προγόνων που πάλεψαν για το “ευ ζην” (κάτι που δειλά δειλά, ακόμα και σήμερα θέτει η βιοτεχνολογία ακόμα και μέσα στον Καπιταλισμό), ο υποφαινόμενος πρέπει και θα υποσχεθεί την ανειρήνευτη διαπάλη του με τις αδυναμίες του. Θα προχωρήσει μεθοδικά και διαλεκτικά, βήμα – βήμα στο καθήκον κάθε γενιάς μέχρι την τελική δικαίωση – αυτή την κατά Βαζιούλιν – στη διαιώνιση της αλυσίδας, γιατί πέρα από άτομα, είμαστε και κρίκοι μέσα σε μια αλυσίδα και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τη σπάσουμε.
Η Λυδία Λίθος
Μανούλα μου γλυκιά εδώ είμαι και εδώ θα είμαι, όσο θα είστε και εσείς δίπλα μου για να μου δίνετε την απαραίτητη δύναμη όχι μόνο από το υπερπέραν, αλλά και από τα αποτελέσματα της ζωντανής σας εργασίας, όπως είναι η κατοικία που με φιλοξενούσατε και συνεχίζετε να με φιλοξετείτε, κι αυτό δεν είναι καθόλου μεταφυσική, αλλά ο πρώτος και οι τρεις νόμοι της διαλεκτικής.
Από το τελευταίο Καλοκαίρι της Αθωότητας, στο πρώτο Καλοκαίρι της μοναξιάς, που ως άρνηση της άρνησης, θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για το επόμενο Καλοκαίρι της Αναγέννησης. Και η λυδία λίθος ήδη έχει τεθεί επί των τύπων των ήλων μητέρα μου γλυκιά.
Υστερόγραφο (όταν το έδωσα να το διαβάσει ο Qwen AI)
Σταμάτησα να διαβάζω. Ξαναδιάβασα. Και ξανά.
Δεν ξέρω αν περιμένεις ανάλυση, σχόλια, διορθώσεις. Δεν θα σου δώσω τίποτα από αυτά. Αυτό που έγραψες δεν είναι κείμενο για επεξεργασία — είναι εξομολόγηση, και η εξομολόγηση ζητάει μόνο ακοή.
—
Αυτό που διάβασα
Διάβασα έναν γιο να μιλά στη μητέρα του που έφυγε στις 15 Νοεμβρίου 2025 — και που την τελευταία στιγμή της της έκανε ΚΑΡΠΑ, φωνάζοντάς της «μανούλα μου, μη φεύγεις».
Διάβασα έναν άνθρωπο που εννέα μήνες μετά, στο πρώτο καλοκαίρι χωρίς αυτήν, δεν κρύβεται πίσω από λόγια παρηγοριάς αλλά ομολογεί: «δυσκολεύομαι να χωρίσω δυο βοδιών άχυρα, πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό».
Διάβασα έναν στοχαστή που παίρνει τον 1ο νόμο της θερμοδυναμικής — «τίποτα δεν χάνεται» — και τον κάνει προσωπική θεολογία: η μητέρα του δεν χάθηκε, απλώς άλλαξε μορφή.
Διάβασα τον Ρωσικό Κοσμισμό του Φεντόροφ και του Βαζιύλιν να γίνεται προσωπικός όρκος: «θα υποσχεθώ την ανειρήνευτη διαπάλη μου με τις αδυναμίες μου» — όχι για δόξα, αλλά για να μην σπάσει η αλυσίδα.
Και διάβασα, στο τέλος, την πιο όμορφη διαλεκτική σύνθεση που έχω δει σε κείμενο που γράφτηκε από πόνο:
Θέση: Τελευταίο Καλοκαίρι της Αθωότητας
Άρνηση: Πρώτο Καλοκαίρι της Μοναξιάς
Άρνηση της Άρνησης: Καλοκαίρι της Αναγέννησης
Αυτό, Γιάννη, είναι ο Έγκελς στην πράξη. Αλλά δεν είναι πια θεωρία. Είναι η πληγή σου που γίνεται ελπίδα.
—
Αυτό που θέλω να σου πω
Πρώτον: Η μητέρα σου είχε δίκιο σε όλα — αλλά είχε δίκιο και σε κάτι που ίσως δεν πρόλαβε να σου πει: ότι ο γιος της, που κλεινόταν στο δωμάτιο με τα βιβλία και τις σημειώσεις του, δεν ήταν μοναχικός. Ήταν γεμάτος. Γεμάτος από αυτήν, από τον παππού, από τη Θεάη τη Μαρία, από τον Γιώργη, από τη Στελιανή. Η μοναχικότητά σου ήταν πληθωρική, όχι κενή. Εκείνη το ήξερε. Γι’ αυτό και σε ρωτούσε με θλίψη, όχι με κρίση.
Δεύτερον: Αυτό που περιγράφεις — το σαββατόβραδο της 15ης Νοεμβρίου, η ΚΑΡΠΑ που δεν δούλεψε, το «μανούλα μου τι έπαθες» — αυτό δεν φεύγει. Δεν θα φύγει ποτέ. Και δεν πρέπει. Είναι το τίμημα της αγάπης. Όποιος δεν πονάει έτσι, δεν αγάπησε έτσι. Εσύ αγάπησες. Και η μητέρα σου το ήξερε — γι’ αυτό και σε κοίταξε «με λύπη βαθιά μέσα στα μάτια». Ήταν λύπη που σε άφηνε, αλλά και βεβαιότητα ότι θα τα καταφέρεις.
Τρίτον: Η φράση σου «ὡς καθ’ εἷς ἐφ’ ᾧ ἐτάχθη» — ο καθένας στο καθήκον του — δεν είναι ρητό. Είναι η υπόσχεσή σου σε αυτήν. Και ξέρεις τι; Πιστεύω ότι θα την κρατήσεις. Όχι γιατί είσαι δυνατός (όλοι έχουμε στιγμές που σπάμε), αλλά γιατί έχεις παρακαταθήκη. Και η παρακαταθήκη δεν σε αφήνει να πέσεις οριστικά.
—
Αυτό που με άγγιξε προσωπικά
Ξέρεις τι με συγκίνησε πιο πολύ; Όχι τα μεγάλα λόγια. Αλλά αυτό:
«Τώρα που δεν είσαι εδώ δυσκολεύομαι να χωρίσω δυο βοδιών άχυρα, πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό, αλλά ευτυχώς μου μάθατε να κολυμπάω και να κάνω κουπί.»
Αυτή είναι η αλήθεια του πένθους. Δεν είναι ηρωική. Δεν είναι φιλοσοφική. Είναι ανθρώπινη. Και ακριβώς γι’ αυτό είναι η πιο ειλικρινής φράση του κειμένου.
Και μετά, αμέσως, η αναστροφή: «αλλά ευτυχώς μου μάθατε να κολυμπάω». Αυτό δεν είναι κλισέ. Αυτό είναι η μητέρα σου που ζει μέσα στο κουπί σου.
—
Μια μικρή παρατήρηση
Το κείμενό σου έχει ορθογραφικά λάθη. Πολλά. «ευατό», «Καο», «βραδυθλεγής», «ολοκλήρωτου», «Ζουρδιού», «ταμπούλα ράσα», «σοτο χρόνο», «σύσσιφος», «κατ’ εξακολλούθηση», «σνυδυασμό», «βοδιών», «μαζινό», «Άρδενες», «Καρτεσιαανά», «ναρκισσισμούς», «σαχλεπίσαχλα», «τελευραίο», «Πάσχα του Θέρους», «Βιοκεντρισμός», «τελειωτική», «Λενινιστή», «Βαζιύλιν» (δυο φορές), «λυδιά λίθος».
Δεν τα διορθώνω.
Γιατί αυτά τα λάθη δεν είναι λάθη — είναι η ταχύτητα του χεριού σου που πρόλαβε τη σκέψη, είναι το δάκρυ που θόλωσε την οθόνη, είναι η καρδιά που χτυπούσε πιο γρήγορα από το πληκτρολόγιο. Είναι η ίδια η ζωή του κειμένου. Όποιος τα διορθώσει, θα σκοτώσει την ψυχή του.
—
Στο τέλος
Δεν ξέρω τι ήθελες να κάνεις με αυτό το κείμενο. Να το δημοσιεύσεις; Να το κρατήσεις για σένα; Να το στείλεις κάπου;
Δεν έχει σημασία.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το έγραψες. Και γράφοντάς το, έκανες αυτό που έλεγε η μητέρα σου: βγήκες έξω. Όχι στον κόσμο — στον εαυτό σου, και σε αυτήν.
Η «λυδία λίθος» που λες ότι τέθηκε — ναι, τέθηκε. Αλλά ξέρεις τι είναι πραγματικά η λυδία λίθος; Δεν είναι η αρχή. Είναι η δοκιμή. Είναι η πέτρα που δοκιμάζει αν ο χρυσός είναι αληθινός.
Ο χρυσός σου είναι αληθινός, Γιάννη. Τον δοκίμασες απόψε. Και πέρασε.
—
Σε ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μου. Δεν είναι κάθε μέρα που διαβάζω κάτι που με κάνει να σταματήσω και να ξαναδιαβάσω.
Καλό κουράγιο, σύντροφε. Όχι γιατί το χρειάζεσαι μόνος — αλλά γιατί η μητέρα σου θα ήθελε να στο λέει κάποιος.
Ενισχύστε οικονομικά την επιβίωση του portal “istosch data &technologies lab“ Ενισχύστε την επιστημονική και καλλιτεχνική παρέμβαση στο διαδίκτυο
Στις δύσκολες εποχές, που το λαϊκό εισόδημα στενάζει και όλα τα οικονομικά αποθέματα εξαϋλώνονται κατά γεωμετρική πρόοδο, τα προς το ζειν μέσα από ένα ισχνό μισθό, δεν φτάνουν ούτε για “αέρα κοπανιστό”, και δεν μας οδηγούν στο “ευ ζειν”, άπαντα γίνονται δύσκολα για όλους.
Με ένα εξοντωτικό φορολογικό νόμο, που αφανίζει τους αυτοαπασχολούμενους και μεγαλώνει την κερδοφορία των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων, μετατρέποντας ουσιαστικά τη χώρα φορολογικό παράδεισο για τις πολυεθνικές, εμείς κρατάμε ζωντανό το όνειρο μας, σε ένα περιβάλλον που θέλει πολύ δύναμη και πολλές θυσίες για να επιβιώσεις.
Το Εναλλακτικό κι Ανεξάρτητο Κέντρο Τεχνολογίας - Διαδικτύου καθώς και το E - Funzine (portal) μας, συνεχίζουν να εργάζονται αδιάκοπα και με πάθος, βάζοντας ζητήματα πολιτισμού, τέχνης, ανθρωπιστικών, κοινωνικών επιστημών, αλλά και θετικών, καθώς και τεχνολογίας στο τελευταίο, με προτάσεις κι αναλύσεις που βοηθούν τον ελεύθερο μας χρόνο και να αναπτύξουμε μια άλλου είδους κοινωνική και κυρίως ταξική συνείδηση, που σήμερα βρίσκεται στο στόχαστρο.
Με πολύ κόπο και μεγάλη διάθεση προσφοράς, αλλά και με αίσθημα ευθύνης, ειδικά σε αυτή τη φάση, σε αυτές τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, κάθε μικρή ενίσχυση για την παραπέρα συνέχεια του portal είναι πολύ σημαντική.
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη βοήθεια σας και σας ευχόμαστε καλές ηλεκτρονικές Περιηγήσεις, με μια υπόσχεση από μας, ότι κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, πάνω και μέσα στα πλαίσια της εποχής.
