Σαν Σήμερα πριν 9 μήνες

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Κοιτώντας τον νυχτερινό Ουρανό όλες αυτές τις ημέρες, αναμένοντας τη σημερινή ημέρα, η γλυκόπικρες εικόνες περιφέρονται στο κεφάλι μας και παίζουν ένα ιδιότυπο θέατρο πότε με όρους πότε Ελεγείας και πότε Επιγράμματος.
Σαν Σήμερα πριν 9 μήνες, μετά τις 9.30 σημερινή θερινή και στις 10.30 ξεψύχησες στα χέρια μας, όπως άλλα δύο πολύ αγαπημένα μας πρόσωπα και αυτή η εικόνα δε θα σβήσει ποτέ, ακόμα κι αν πάθουμε κάποια μορφή άνοιας, εξάλλου ποτέ δεν ξέρεις το μέλλον τι σου επιφυλάσσει.
Σε δυο Αστερισμούς έχουμε μια ιδιαίτερη αγάπη, την Κασσιόπη και τον Ωρίωνα που εμφανίζεται κυρίως το Χειμώνα, αλλά και το Καλοκαίρι Νότιο Ανατολικά λίγο πριν το ξημέρωμα όπου στο βάθος διαφαίνεται και ο Σείριος, σχεδόν από εκεί που βγαίνει τη μεγαλύτερη νύχτα του Χρόνου (εδώ στην Κρήτη πέφτει στις 9 του Δεκέμβρη).
Ακόμα και τα υπολείμματα από την εκτόξευση πυραύλου που είδαμε σε κοινή θέαση πολλοί, με το γνωστό νέφος, το παρατηρούσαμε όχι με δέος, αλλά στωικά, υπολείμματα που πολλοί τα θεώρησαν άγνωστη εξωγήινη τεχνολογία που προφανώς και δεν ήταν, εξάλλου η ταχύτητα ήταν φαινομενικά πάνω σε γήινα πρότυπα.
Χτες λίγο πριν το ξημέρωμα κοιτάζοντας τη μικρή και τη Μεγάλη Άρκτο, το Δράκοντα και την Κασσιόπη ( όπου στη μυθολογία μας, ήταν βασίλισσα της Αιθιοπίας, σύζυγος του Κηφέα και μητέρα της Ανδρομέδας), τον Περσέα που έσωσε κατά κάποιο τρόπο την κόρη της , αυτή που είναι τελευταία στην παρένθεση.
Οι αγαπημένοι μας αστερισμοί (γιατί για μας η Κασσιόπη δεν είναι μόνη, Περσέας, Κηφεάς και στο βάθος ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας μας), καθώς ο Αλντεραμίν, το πιο φωτεινό αστέρι του Κηφέα θυμόμαστε, και έρχεται συνεχώς ως συνειρμός στο πίσω κάφκι μας (τοπική διάλεκτος), όχι για να μας βασανίσει, αλλά για να μας θυμίσει ότι πέρυσι την ίδια μέρα καθόμασταν στη Βεράντα και σου δείχναμε τους αστερισμούς και πως αυτοί διασυνδέονταν με τη μυθολογία, την ίδια ώρα που σου είχαμε βάλει μια από τις εκπομπές μας, και μας έλεγες “που τα θυμάσαι όλα αυτά παιδί μου”, μάλλον ως μήλο πέσαμε κάτω από μια μηλιά του υπέροχου οικογενειακού μας δέντρου, που όλοι τους ένας προς έναν, ήταν, είναι και θα είναι σοφοί και καλοσυνάτοι (αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι – αρετή και κάλος), που να φαναστούμε ότι τρεις μήνες μετά θα ταξιδέψεις στον κήπο των εσπερίδων, όχι αυτόν που βρίκεται 3 πατώματα πάνω απ΄τη γη και βρίσκονταν στο αγνάντιο και κάτω απ΄τα πόδια μας.
Που να φανταστούμε, ότι αυτή η υπέροχη παρέα με το φωτοστέφανο που της το έδωσαν τα βάσανα, μιας ζωής πολύ δύσκολης από τα πρώτα χρόνια της ζωής σου, αλλά απέραντα ηθικής από κάθε άποψη, θα τερμάτιζε το βιολογικό της κύκλο και μάλιστα όταν δεν υπήρχαν σημάδια τέτοιου τύπου κι όταν όλοι οι γιατροί που σε παρακολουθούσαν, μας έλεγαν ότι τέτοια κράση δεν έχουμε ξαναδεί, ότι θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο μελέτης στους βιολόγους γιατί θα γινόσουν υπεραιωνόβια!
Και δεν μας έλεγαν ψέμματα, ο προσωπικός σου γιατρός ακόμα όταν βρεθούμε από κοντά, βρίζει τις υποδομές του Νοσοκομειακού Συστήματος που αντί να σε κάνει καλά σε ξεχαρβάλωσε και αυτό μας πονάει ακόμα πιο πολύ!!!
Αγαπητέ κύριε κύριε Υπουργέ, είμαστε από αυτούς τους μαυροφορεμένους και τους χαροκαμένους εξαιτίας της πολιτικής σου, που το Παθολογικό δεν είχε ούτε σεντόνια, ενώ οι υφιστάμενοι σου κατόπιν δικών σου οδηγιών μετέφεραν και συγχώνευσαν στον παραπάνω Αχέροντα (που εσύ και οι όμοιοι σου τον κάνατε τέτοιο), την πλέον λεπτή κλινική την Πνευμονολογική!!!
Αυτό δε χωνεύεται κι ας σε αισθάνομαι νυχθημερόν στο σπίτι που με κόπο και χίλια δυο βάσανα έχτισες ως βιομηχανική εργάτρια στο Τορόντο, που δε χρώσταγες πουθενά και όλο πλήρωνες, αλλά ουδέποτε ζήτησες το κεφάλι επί πίνακι κανενός, ακόμα κι αυτών που σε πέταξαν σαν στημένη λεμονόκουπα επειδή θεωρούσαν την ανοχή σου αδυναμία….κούνια που τους κούναγε!!!
Όλα αυτά τα βράδυα από το πρόωρο εννεάμηνο μνημόσυνο σου, σε αναζητώ στον Ουρανό στη γη παντού και κάθε φορά που κοιτάζω τον πρώτο τα βράδυα του πρώτου Θέρους της Μοναξιάς, θυμάμαι που σου έδειχνα πως θα βρίσκεις τα αζιμούθιο για να προσανατολιστείς, εσύ που στα χωράφια του Ζουριδιού και του Αγίου Κωνσταντίνου ντάλα σκοτάδι, έκρυβες τους αντάρτες και τις αντάρτισσες του ΕΛΑΣ και τους πήγαινες φαγητό, κάτω από τη μύτη των Άντσιδων και των Βίντσιδων από το Oesterreich που είχαν επιτάξει το σπίτι του πάππου σου Γιωργάκη στον Άη Κωσταντή!!!
Πόσο αφελής ήμασταν, μα μάθουμε τι σε σένα μητέρα που στα νιάτα σου ήσουν ένας λόχος ανδρών και γυναικών στη δουλειά, που έστυβες τις πέτρες και έκανες τις Ραπτομηχανές στο Τορόντο να τρέχουν πανικόβλητες, που έβγαζες δουλειά 10 ανθρώπων μαζί μόνη σου, και ναι δεν περιμέναμε την οργάνωση μας πριν ακριβώς 40 χρόνια, να μας μάθει πρώτη το μότο “πρώτοι στα μαθήματα – δουλειά και πρώτοι στον αγώνα”, μας το έμαθες εσύ για τα καλά από τη νηπιακή ηλικία.
Μάνα εσύ δεν είσαι μια ιστορία που έφυγες, και πάντα θα ψάχνουμε τι λάθη κάναμε για να τα διορθώσουμε, αυτή η εικόνα είναι αφιερωμένη στην μνήμη σου, σας ευχαριστούμε από καρδιάς για ότι κάνατε άδολα για μας και ένα μεγάλο συγνώμη για κάθε πίκρα που σας προσφέραμε άθελα μας, αλλά η μάνα πάντα συγχωρεί και δίνει την ευχή της, κι αυτή την είχαμε, εξάλλου την εξέφραζες διαρκώς.