Ο σκακιστής του σεναριακού φιλμ και της σκηνοθεσίας

Ο Νικολάι Σπικόβσκι, αποτέλεσε τον πλέον πολυπράγμονα – πολυδιάστατο κινηματογραφιστή και σεναριογράφο όχι μόνο της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και ολόκληρης της Ευρασιατικής, τον οποίο αγαπούσαν πολύ όλοι οι με΄γαλοι.
Γεννημένος στην αυτοκρατορική ιμπεριαλιστική Ρωσία, σε μια απροσδιόριστα μεγάλη γεωγραφικά περιοχή που εκτείνονταν από την Λευκορωσία και έφτανε μέχρι τη Ρωσική Κριμαία. Να σημειώσουμε εδώ πέρα, πως τότε δεν ονομάζονταν Ουκρανία(που ουσιαστικά σήμαινε περίχωρα & σύνορα της τότε Αυτοκρατορίας), αλλά ονομαστικά και τυπικά Παλαιορωσία, στις 25 του Αυγούστου του 1897 στο Κίεβο το λίκνο του Ρωσικού πολιτισμού(Παλαιορωσικού, Μεγαλορωσικού και Λευκορωσικού) κι έφυγε στις 3 του Δεκέμβρη του 1977, στην πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ένωσης, στη Μόσχα σε ηλικία 80 ετών.
Θεωρείται κι όχι άδικα, ο πλέον πολυπρόσωπος κινηματογραφιστής που η αγαπημένη του θεματολογία, ήταν η επανάσταση, η κολλεκτιβοποίηση, η αντίσταση στο ναζί κατάκτητη, αλλά και το σκάκι, καθώς και η ηδονή της ερωτικής πράξης.
Με τον Νικολάι Σπικόβσκι λάτρευαν να εργάζονται μαζί του οι μοναδικοί, τεραστίων διαστάσεων, παγκόσμιας κλάσης και πρωτοπόροι κινηματογραφιστές, όπως οι Eisenstein, Kuleshov, Dziga-Vertov & Pudovkin, αλλά και ο παμμέγιστος Dovz︠h︡enko.

Περισσότερα

Ο Τρυφερός επισκέπτης της Νουβέλ Βαγκ

Ο Τρυφό παρότι ήταν μια βαθιά πολιτικοποιημένη περσόνα που στέκονταν πλάι στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, στις ταινίες του είτε δεν εξέφραζε τις πολιτικές θέσεις και απόψεις, είτε το έκανε αφαιρετικά με γρίφους και μια γλώσσα που απαιτούσε ερμηνεία.
Οι ιστορίες του εννίοτε προσιδίαζαν τις παραβολές του Ιησού, αλλά χωρίς να καταδείχνεται το καλό η το κακό, το άσχημο η το ωραίο και πότε τη σημειολογία του προγενέστερου film noir, αλλά με μια γαλλική εκδοχή και χωρίς ηθικές παραπομπές και νοήματα. Ενδεικτικά ο Τρυφό, ακόμα και στην περίοδο του Γαλλικού Μάη του 1968, δεν κατέφυγε στον στρατευμένο και πολιτικοποιημένο κινηματογράφο, όπως άλλοι τεραστίων διαστάσεων συναδέλφοι του από την “La Nouvelle Vague” προσπαθώντας άλλοτε επιτυχώς κι άλλοτε ανεπιτυχώς να ακολουθήσει, προωθήσει και χαράξει μια πιο προσωπική κινηματογραφική πορεία, η ένα δικό του στυλ και σε αυτή του την προσπάθεια, είτε σχεδόν περιθωριοποιήθηκε, είτε ακόμα και σήμερα να θεωρείται αινιγματικός.

Περισσότερα

Οι καθαροί ουρανοί των γερανών σύνοψη Γ’ μέρος

Στην πρώτη καραντίνα, είχαμε κάνει ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Σοβιετικό και Ρώσικο αντιπολεμικό Κινηματογράφο και με τα πάμπολλα διαμάντια του, που είναι και και διαμάντια του παγκόσμιου κινηματογραφικού γίγνεσθαι και αξίζει κανείς να τις ψάξει(εξάλλου μάλλον μετά τις γιορτές έρχεται νέα καραντίνα και φυσικά εμείς θα σας προτείναμε να μην τα χάσετε), στο σημερινό τρίτο μέρος, θα προσπαθήσουμε να παραθέσουμε ένα παρόμοιο κατάλογο, με πολλές από αυτές τις ταινίες που αναφέραμε και στα δυο πρώτα μέρη τον Απρίλη του 2020(Α΄μέρος & Β’ μέρος), αλλά και κάποιες άλλες που δεν υπήρχαν πουθενά, σύμφωνα, με το κινηματογραφικό portal της Ρωσίας russianfilmhub.

Περισσότερα

Οι στάχτες ενός καμένου Παραδείσου

Ο Άλαν Πάρκερ άρχισε να γίνεται μια ολοένα και πιο ενοχλητική μύγα στο κινηματογραφόφιλο, αλλά ανέκαθεν φλεγματικό και ταυτόχρονα συντηρητικό Βρετανικό κοινό της περιφέρειας, το οποίο χαρακτήρισε ανοιχτά Ρατσιστή, τονίζοντας του, ότι οι ρατσιστικές τάσεις του, είναι παρόμοιες με τους Γερμανούς ναζί, ωστόσο αυτό δεν εμπόδισε το Μπάκιγχαμ να του αποδώσει τον τίτλο τιμής “Sir”, ανεξάρτητα από το τι ήθελε ο δημιουργός να πει, είναι κι αυτός ένας τρόπος να του “ακυρώσουν” το έργο.
Αυτό αποτυπώθηκε στην τρίτη υπέροχη ταινία του 1975 με τον τίτλο “The Evacuees” (“Οι Ευαγγελιστές”), δείχνοντας πως δραστηριοποιούνταν οι τελευταίοι ως θρησκευτική κοινότητα και πως συμπεριφέρονταν με όρους bullying σε δυο παιδιά με Εβραϊκή Καταγωγή. Πως τελικά αυτά φυγαδεύτηκαν από το Μάντσεστερ καταφεύγοντας στο Μπλάκπουλ για να μην υποστούν τις καταστροφικές για τη ζωή τους συνέπειες ενός καλά σχεδιασμένου και αστραπιαίου φονικού ξυλοδαρμού.

Περισσότερα

Οι καθαροί ουρανοί των γερανών B’ μέρος

Ο Δρόμος για το Βερολίνο είναι ακόμα μακρύς και προσιδιάζει τον αγώνα δρόμου που δίνουν σήμερα οι λαοί ενάντια στην πανδημία και ελέω αυτής προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή σας ποιοτικότερη με προτάσεις για τις πιο σπουδαίες αντιπολεμικές ταινίες της Σοβιετικής Ένωσης, άρα και του πλανήτη.
Στο νησί δεν έρχονται πλέον τόσο συχνά πλοία, ούτε αεροπλάνα και αποκλεισμένοι περιμένουμε την πρώτη αχτίδα της Άνοιξης την 9η Μάη για τα 75 χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ ΠΠ και του μεγάλου Πατριωτικού πολέμου, που έφερε τον Κόκκινο Στρατό νικητή μέσα στο σπίτι του κτήνους και τέλος να δώσει μια αχτίδα φωτός για τη νίκη μας στον ιό.
Το 2015 η Moshfilm με σκηνοθέτη το μεγάλο Popov γύρισε αυτό το υπέροχο αντιπολεμικό Film ως συνέχεια της μεγαλύτερης κινηματογραφικής σχολής και παράδοσης του πλανήτη αλλά και της Σοβιετικής.
Να ξέρετε πως όταν μιλάμε για Κινηματογράφο, ότι κι αν βλέπετε οφείλεται στους έξι πατέρες του σινεμά σε όλη την υφήλιο, Κουλέχοφ, Βερτώφ, Πουντόβκιν, Αϊζενστάιν, Ντοβζένκο, Γιούτκεβιτς κι αυτό υπηρετούν οι νεότεροι όπως ο Σεργκέι Ποπόφ που το 2015 γύρισε αυτό το υπέροχο φιλμ με τον τίτλο “Дорога на Берлин” που σημαίνει ο “Δρόμος για το Βερολίνο”, αλλά και άλλες που θα σας αναδείξουμε στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος.

Περισσότερα