Λέων Τολστόι, ένα λογοτεχνικό φως που λάμπει ακόμα στο σκοτάδι

Ο απέραντος Λέων Τολστόι (Лев Никола́евич Толсто́й, Λεφ Νικολάιεβιτς Τολστόι), γεννήθηκε στη Γιάσναγια Πολιάνα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, στις 9 του Σεπτέμβρη του 1828 κι έφυγε στις 20 του Νοέμβρη του 1910, με το τότε ισχύον Ιουλιανό, η παλαιό ημερολόγιο, ενώ σύμφωνα με το σημερινό Γρηγοριανό, στις 28 του Αυγούστου του 1828 κι αποχαιρέτησε τη ζωή, στις 7 του Νοέμβρη του 1910.
Αυτό το θαύμα της συγγραφικής τέχνης, δεν θεωρείται απλά ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς όλων των εποχών, διότι είναι ανεξάρτητα από τα ίσως βαθιά μυστηριακά του πιστεύω, που προφανώς δεν είναι και δικά μας, ωστόσο με τη γραφή του, δημιούργησε μια λογοτεχνία απολύτως προσαρμοσμένη στην ηθική κι αυτό ήταν πολύ σπουδαίο γεγονός από μόνο του.

Περισσότερα

Ο ποιητής με το εκκρεμές

Ο ποιητής με το εκκρεμές, μετρούσε τον χρόνου του πόνου και τα βάσανα ενός λαού καταγράφοντας τα, σαν άλλος νυχτερινός επισκέπτης των πολύπαθων ονείρων του, που εμφυσούσαν τα πάθη μιας εποχής που ο υπόκοσμος και το παρακράτος έγιναν οι κυνηγοί τους και οι βασανιστές των ανθρώπων με τα ταμπούρλα.
Ήταν αυτός που μεθοδικά και ποιητικά αποτύπωσε τα πονεμένα βλέμματα των συζύγων, των αδελφάδων, των θυγατέρων, των ερωμένων, η απλά των μοναχικών γυναικών των εκτοπισμένων και όχι μόνο, που η θλίψη τους και δάκρυ τους θύμιζε αυτό των ιπποειδών που βλέπουν το τέλος τους να πλησιάζει.
Ήταν o ίδιος, που σαν γεωργός έπλαθε στα λιβάδια της ποίησης την ομορφιά του μέλλοντος, που έφτιαξε το απάνθισμα της καλλιεργώντας τις βιολέτες του Φθινοπώρου μέσα στην καρδία της Άνοιξης.

Περισσότερα

Ο Γκόργκι των Βαλκανίων

Ο Καζαντζάκης του είχε δώσει το προσωνύμιο ο “Γκόργκι των Βαλκανίων”(το οποίο δεν ήταν και τόσο εύστοχο, η τόσο πραγματολογικό) και ήταν “γιος της πλύστρας”(μια φράση από ένα τσιτάτο που έχουν αποδώσει στο Λένιν και είχε μεταφράσει ο Γκράμσι για τον πρώτο), της Ζωίτσας Ιστράτι (Joiţa Istrate) και ενός Έλληνα τυχοδιώκτη που εμπορεύονταν καπνά στη μαύρη αγορά στη μετά-Οθωμανική Βαλκανική Χερσόνησο , του Κεφαλλονίτη Γεωργίου Βαλσαμή. Ο Παναΐτ Ιστράτι (Panait Istrati), η Παναγής Βαλσαμής(ελληνιστί) δεν είχε την τύχη να γνωρίσει ποτέ τον Επτανήσιο πατέρα του, ενώ γεννήθηκε σαν χτες στις 10 του Αυγούστου του 1884. Μπορεί να ήταν μια διφορούμενη, ωστόσο ήταν μια πολύ καλά συγκροτημένη και εμβληματική συγγραφική προσωπικότητα που είχε και έκανε αλλεπάλληλες και αλματώδεις ιδεολογικές υπερβάσεις (και από μέλος του ΚΚ της Ρουμανίας, αναδυόταν σε υπερασπιστή του “Ρουμανισμού”) οι οποίες ανάδειχναν μια αλλοπρόσαλλη ψυχική μετάλλαξη και ήταν αποτέλεσμα των μεγάλων συναισθηματικών μεταπτώσεων, τις οποίες παρατηρούσε ¨δια γυμνού οφθαλμού” ακόμα και ένας μη εξειδικευμένος αναγνώστης.

Περισσότερα

Ο πικρός επίλογος ενός μεγάλου Χιλιανού

Ο πιστός συγγραφέας της αλήθειας της δικής του Λατινικής Αμερικής, ο άνθρωπος των Ινδιάνων της φυλής (Shuar) που τους μάθαινε γραφή, ανάγνωση και τους μεταλαμπάδευσε τα επαναστατικά ιδανικά της Μαρξιστικής ιδεολογίας του. Τα έργα του ήταν σημειώσεις εν καιρό ταξικού πολέμου, χρονογραφήματα του πολιτικού περιθωρίου, που μετατράπηκε ως τέτοιο, από τον πολιτικό αμοραλισμό του φιλελεύθερου δικτάτορα και φρενοβλαβή κατά τον μεγάλο Σεπουλβέδα. Μαζί με τον Ουρουγουανό συγγραφέα Μάριο Δελγάδο Απαραϊν σκιαγραφούν το αριστούργημα Τα χειρότερα παραμύθια των αδερφών Γκριμ: Εδώ έχουμε μια μυθιστορία που ξετυλίγεται μέσα από την αλληλογραφία δυο επιστημόνων και αφορούν τη ζωή των λαϊκών τροβαδούρων της Χιλής Άβελ και Κάιν Γκριμ.

Περισσότερα