Η Αυλαία του Αρχιερέα της Μουσικοκριτικής

Η μετά Ζήλου εποχή, ξεκίνησε πολύ πριν αυτός σταματήσει να αρθρογραφεί, γιατί το λιθαράκι της βλακείας είχε οριοθετηθεί από την ανοργασμικότητα των τρολ που το σύστημα ανέκαθεν θεωρούσε, ότι θα αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο της προπαγάνδας του, στον οχετό των κοινωνικών δικτύων.
Η μετά Ζήλου εποχή, οριοθετείται στο τι κοινωνική συνείδηση προωθεί μέσω της μουσικής βιομηχανίας, η εκάστοτε ιντελιγκέντζια της αγοράς, πριν μερικά χρόνια ήταν η κοινωνία της πληροφορίας, μετά τη σκυτάλη πήρε η πράσινη ανάπτυξη και τώρα το reARM EUROPE.
Το Τραπ δεν ήρθε τυχαία, ούτε το σίχαμα ο Ζελένσκι με την άλλη την Πρέσβειρα στην Αθήνα κι αυτό επέρχεται στη μετά του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ ΑΡΤΣΙ τη φυγή ως αποκάλυψη των γραπτών του κειμένων που ήταν γεμάτα πάθος ευφυΐα, από αυτήν που διαθέτει στο εσωτερικό της και τεράστιο χιούμορ, ταυτόχρονα με την διαλεκτική αποτίμηση της κριτικής του(ενίοτε, αν όχι μόνιμα εύστοχη) – με πολιτικό προσανατολισμό, από την εποχή, που έγραφε στον ΉΧΟ, κι αυτόν προτιμούσαμε έναντι του ΠΟΠ + ΡΟΚ.
Ο Αγαπημένος εξ αποστάσεως που ποτέ δε γνωρίσαμε από κοντά καλλιτέχνης – γιατί αυτό ήταν η κριτική και ανάλυση του – Αργύρης, βιολογικά μας αποχαιρέτησε, όπως η μεγαλύτερη από αυτόν γενιά, επειδή τα γένια(η μούσια που λέγαμε κάποτε στην αργκό – δηλαδή τα πάσης φύσεως ψέμματα), μπερδεύονταν με τα χτένια και τα έσπαγαν, με αποτέλεσμα η κοινωνική συνείδηση που παρήγαγε ο μουσικός ήχος δια του τραγουδιού, να αποτελεί το χειρότερο κοινωνό της βαρβαρότητας, που κι αυτός(ο ήχος με όρους αρμονίας, μελωδία, ρυθμού – μα κυρίως περιεχομένου) αναχωρεί με τις άνωθεν γενιές που γεννήθηκαν από το 1920 – 1950.
Η Ξεγυρισμένη και Ξετσίπωτη μεταμοντερνιά δε θέλει μεγάλες αναλυτικές αφηγήσεις, δε θέλει να σκεφτόμαστε, αλλά να αναπαράγουμε διαφημιστικές ατάκες καθότι ξωπίσω τους είναι μια ορδή πολυεθνικών κολοσσών που στο τέλος θα πουλήσουν και την ψυχή τους, αρκεί να οδηγήσουν τις μάζες, στη μαζική ευτέλεια που παράγει και χρήμα και διέξοδο ιδεολογικής πνοής στο “διηνεκές”, δια της αμάσητης αποχαύνωσης με όρους κοινωνικού αυτοματισμού.
Σε αυτό το νεοΜεσαίωνα – που οι συντεχνιακές λογικές του κοινωνικού φασισμού και μέσα από τη μουσική βιομηχανία που πλέον είναι οι πλατφόρμες των επίσης πολυεθνικών κολοσσών, όπως η Google – Apple κλπ, διανοητές της ψυχοσύνθεσης όπως ο Αργύρης δεν έχουν θέση και γι αυτό τίθενται στο περιθώριο.
Η Κατηγοριοποίηση και οι κατατακτήριες της αντιαισθητικής παράκρουσης που θυμίζουν μεσοπόλεμο, δεν είναι για ανοιχτά μυαλά όπως ήταν ο μεγαλύτερος Έλληνας μουσικοκριτικός και οι άνθρωποι που τον ακολούθησαν κι αυτοί αποδεσμέυτηκαν νοερά από αυτόν, αλλά πάλι με αυτόν ήταν με άλλους όρους και προϋποθέσεις, αποτελούν ΚΙΝΔΥΝΟ, ΓΙΑΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΎΝ ΕΛΛΟΓΑ ΌΝΤΑ.
Ο Αγαπημένος Δάσκαλος πριν φύγει βιολογικά – τον είχαν βάλει έντεχνα στο περιθώριο κι αυτό τον εξόντωσε και βιολογικά, γιατί ήταν από τους ανθρώπους που απλόχερα έδωσε και την ψυχή του για την ανάπτυξη του οπτικοακουστικού γίγνεσθαι στο επίπεδο της ακμής και όχι της παρακμής.
Για μας, ήταν αυτό που όλοι σήμερα αποδέχονται, ακόμα και οι πρώην “πολέμιοι” του, ότι η προσφορά του δεν ήταν μικρότερη από αυτή των Χ΄΄δάκι και Μίκη, αλλά εξίσου σημαντική, γιατί η μουσικοκριτική είναι πάνω απ΄όλα ανάλυση, δλδ τέχνη και επιστήμη μαζί κι όποιος δεν το κατανοήσει, θα έχει στρέψει το πολιτιστικό ρεβόλβερ στο ίδιο του πρόσωπο, όπως πραγματοποιείται σήμερα παντού σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο.
Αλλά όπως έχουμε πει και στο παρελθόν, τους νεκρούς τους τιμούν, αυτοί που όταν ήταν ζωντανοί τους ήθελαν στο περιθώριο.
Ο άνθρωπος που φωτογραφήκε παραπάνω, που κατά ένα περίεργο τρόπο μας έμαθε να αποκτήσουμε μουσικοκριτικό αυτί, είναι αυτός που μας έκανε να αγαπήσουμε τον ηλεκτρικό ήχο, το ραδιόφωνο και το λόγο μέσα από την μουσική κριτική και ανάλυση.
Ήταν ένας ακόμα υπέροχος λογοτέχνης, μέσα από τη μουσικοκριτική.
Θα μπορούσες να διαφωνείς σε πολλά μαζί του, αλλά σε ένα πράγμα υποκλινόσουν(που ήταν άλλα τρία μαζί), στην απίστευτη κατάρτιση του, στην “εκνευριστική” του αναλυτική ευστοχία και στη διορατική του ευστροφία, αλλά κυρίως στη ματιά του που φρόντιζε να σε μαθαίνει να διαχωρίζεις το αξιόλογο από ευτελές.
Ο τελευταίος μουσικοκριτικός μιας εποχής, που σήμερα φαντάζει βασίλειο της ελευθερίας, καθότι επιστρέφουμε στο Μεσαίωνα και χωρίς οδηγούς θα φάμε το κεφάλι μας δια της βουλησιαρχίας.
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΡΓΥΡΗ ΖΗΛΟ

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου