Η κρυφή γοητεία του Ανδαλουσιανού σκύλου

Ήταν 22 του Φλεβάρη του 1900 όταν γεννήθηκε ο τεράστιος Λουίς Μπουνιουέλ (Luis Buñuel Portolés) στην Καλάντα (Calanda) της Ισπανίας, κοντά στην επαρχία της Αραγώνας, ένας από τους σπουδαιότερους κινηματογραφιστές όλων των εποχών, ανεξαρτήτως καταγωγής, διαμονής και φυσικά κατηγορίας και κινηματογραφικού είδους και έφυγε στις 29 του Ιούλη τους 1983, στην Πόλη του Μεξικού όπου είχε καταφύγει για χρόνια εξαιτίας της δικτατορίας του Φράνκο μετά την λήξη του Ισπανικού εμφυλίου, αν και ποτέ δεν ήταν μόνιμος κάτοικος του, μιας και περιφέρονταν ανάμεσα σε αυτό και στο αγαπημένο του Παρίσι, έχοντας κάνει κι ένα πέρασμα από το Χόλυγουντ.

Υπερρεαλιστής, Κομμουνιστής με Αναρχικές τάσεις και ύφος που ήταν ανέκαθεν σκωπτικό και βαθιά σαρκαστικό ενάντια στον σκοταδισμό του ισπανικού καθολικισμού και στις ονειρώξεις της μικροαστικής, μεσοαστικής και γενικώς μπουρζουάδικης νοοτροπίας για σαγήνη πλουτισμό και κοινωνική καταξίωση. Ο Μπουνιουέλ αποτέλεσε τον γραμματέα ενός κινηματογραφικού (τόσο) ημερολογίου, (όσο και χρονολογίου), που θύμιζε τις μυστικές καταγραφές ενός μισθωτού, η μιας καμαριέρας. Όπου στα κιτάπια τους που αναδείχνουν πότε το φυσικό, απέραντο και ταυτόχρονα απόλυτα φυσιολογικό ταξικό μίσος για τον εργοδότη τους, όσο και τις αυταπάτες που δημιουργεί η κρυφή γοητεία του πλουτισμού και της ανάδειξης τους μέσα από τη σαγήνη της εργασίας. Όταν η τελευταία παύει να έχει ταξικό πρόσημο, δηλαδή κατανόηση της ταξικής πάλης στο επίπεδο της σύγκρουσης, όχι με τους συναδέλφους, αλλά με τα αφεντικά, τότε το ίδιο το μίσος είναι αυτοκαταστροφικό.

Ο Μπουνιουέλ είναι ο κινηματογραφικός δημιουργός που παρότι είχε να τη δυνατότητα να έχει όποιον ήθελε, μέσα από τον γαλαξία των αστέρων του σινεμά, αξιοποιούσε μόνο αυτούς που ταυτίζονταν 100% με τους ρόλους που αυτός είχε βγάλει απ΄το δισάκι του και τις αποσκευές του μυαλού του. Οι ήρωες και ταυτόχρονα αντιήρωες του, ήταν κάτι κυνηγημένοι φυγάδες και τυχοδιώκτες εραστές, κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση βιαστές και δολοφόνοι ευκατάστατων κυριών, ήταν κάτι αντικομμουνιστές καρδινάλιοι με έφεση στον πολλαπλό σαρκικό έρωτα, στον πλούτο, στην εκδικητικότητα και στους βιασμούς, Τέλος ήταν κάτι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, από αυτούς που ονομάζουμε ευυπόληπτους πολίτες, που δεν δίνουν καμία λαβή για το εναντίον τους, μιας και ήταν τα πρότυπα μιας κοινωνίας που τους κάνει ενίοτε και είδωλα και ηγέτες του.

Οι ταινίες του μεγάλου Μπουνιουέλ μεγέθυναν τόσο πολύ το σκοτεινό αντικείμενο του μεσοαστικού πόθου, ως προϊόν των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής ειδικά στις παραδοσιακά καθολικές χώρες και στις ονειρώξεις για κοινωνική ανέλιξη. Όσο για τους μονίμως ηττημένους εξολοθρευτές αγγέλους αυτών των ονείρων και της νεοπλουστιστικής ιδιοσυγκρασίας, αυτοί ήταν μονίμως καταδικασμένοι και ηθικά και νομικά και συναισθηματικά και κοινωνικά. Αυτή η κοινωνικοπολιτική σχιζοφρένεια ήταν μια σουρεαλιστική καταγραφή της κοινωνικής ιστορίας μέσα από το πρίσμα της ψυχοπαθολογίας που στην ούγια της έγραφε καπιταλισμός και καθολικισμός. Εκεί ειδικά στην ήττα των εξολοθρευτών αγγέλων, ανάδειχνε το μέγιστο ξεπεσμό τους σε κάτι τραγικές φιγούρες, που σε πολλές περιπτώσεις προσιδίαζαν το λούμπεν όπως αυτό του Αδαλουσιάνικου σκύλου. Η τραγικότητα και η ιδιομορφία της καλλιτεχνικής δημιουργίας του ισπανομεξικανού σκηνοθέτη έδιναν πάντα καίριες ανάσες στους εκφραστές της διαφθοράς, ούτως ώστε να επιβιώνουν μέσα στον ίδιο τους το βούρκο και να γίνονται τα ινδάλματα μιας κοινωνίας που διψάει για κατανάλωση. Έκαναν λατρευτική πίστη τους το αόρατο χέρι της αγοράς, αυτό που κινεί τα νήματα των γνωριμιών, ανάμεσα σε κράτος, παρακράτος, εκκλησία, δικαιοσύνη, στρατό και αστυνομία να διαιωνίζεται και να διογκώνεται, όπως το νύχι με το κρέας. Κι εφόσον ήταν, θα συνεχίζει να είναι εσαεί και το μακρύ χέρι του φαντάσματος μιας ελευθερίας που ενδιαφέρεται για μπίζνες, σαγήνη, γοητεία και πολύ ναρκισσισμό, δίνοντας πάντα σε αυτούς που ποδοπατούν αλλά ¨νόμιμα” στο τέλος, τα εύσημα του “πιστού”, του “ευπατρίδη” και του “ανθρωπιστή”, ενώ σε σπάνιες περιπτώσει δεν καταγράφονταν από την ιστορία ως δικαιωμένοι. Αυτός ήταν πύρινος και καταγγελτικός λόγος του μεγάλου Μπουνιουέλ, πολιτικός, μεστός και φυσικά τραγικά αληθινός.

Για λόγους σκληρότητας των εικόνων δεν βάλαμε εικόνες από το τρεϊλερ μιας από τις σπουδαιότερες ταινίες του παγκόσμιου σινεμά "Ανδαλουσιανός σκύλος" (Un chien andalou) του 1929, ένα αριστούργημα που είναι και η πρώτη ταινία του τεράστιου αυτού κινηματογραφιστή. 
  • Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου (Cet obscur objet du désir) (1977)
  • Το Φάντασμα της Ελευθερίας (Le fantôme de la liberté) (1974)
  • Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας (Le charme discret de la bourgeoisie (1972)
  • Τριστάνα (Tristana) (1970)
  • Ο Γαλαξίας (The Milky Way) (1969)
  • Η Ωραία της Ημέρας (Belle de jour) (1967)
  • Ο Σίμων της ερήμου (Simón del desierto) (1965)
  • Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας (Le journal d’une femme de chambre) (1964)
  • Εξολοθρευτής Άγγελος (El ángel exterminador) (1962)
  • Βιριδιάνα (Viridiana) (1961)
  • Μετά τον βιασμό (The Young One) (1960)
  • Ο πυρετός ανεβαίνει στο Ελ Πάο / Διεφθαρμένη δημοκρατία (La fièvre monte à El Pao) (1959)
  • Ναζαρέν (Nazarín) (1959)
  • Οι πέντε φυγάδες (La mort en ce jardin) (1956)
  • Εραστές του αύριο (Cela s’appelle l’aurore) (1955)
  • El río y la muerte (1955)
  • Η εγκληματική ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρουθ (Ensayo de un crimen) (1955)
  • Ροβινσών Κρούσος (Robinson Crusoe) (1954)
  • Abismos de pasión (1954)
  • La ilusión viaja en tranvía (1954)
  • Αυτός (El) (1953)
  • Το κτήνος (El bruto) (1953)
  • Una mujer sin amor (1952)
  • Ανέβασμα στον ουρανό (Subida al cielo) (1952)
  • La hija del engaño (1951)
  • Κυλισμένη στο βούρκο / Σουζάνα, η διεφθαρμένη (Susana) (1951)
  • Ξεχασμένοι από την κοινωνία / Λος Ολβιδάδος (Los olvidados) (1950)
  • El Gran Calavera (1949)
  • Γκραν Καζινό (Gran Casino) (1947)
  • Γη χωρίς ψωμί (Las Hurdes) (1933)
  • Χρυσή εποχή (L’Âge d’Or) (1930)
  • Ανδαλουσιανός σκύλος (Un chien andalou) (1929)
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Ορισμένα αναρτώμενα πολυμέσα από το διαδίκτυο στους ιστότοπους μας, όπως εικόνες & κυρίως video που αναρτούμε (με τη σχετική σημείωση της πηγής η οποία αναγράφεται πάνω και μέσα στην ίδια την προβολή τους), αναδημοσιεύονται θεωρώντας ότι είναι δημόσιας προβολής χρήσης και αναδημοσίευσης. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, καλλιτεχνών, μουσικών, τραγουδοποιών, συγκροτημάτων, δισκογραφικών εταιρειών, κινηματογραφιστών, φωτογράφων, η ιδιοκτητών καναλιών στα διαδικτυακά πολυμέσα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολoγίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα άρθρων συνεργατών και αυτό δε μας δεσμεύει ως επιχείρηση. Για άρθρα και διαφημιστικό υλικό που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς το πρώτο απηχεί την προώθηση και προβολή των διαφημιζόμενων και το δεύτερο αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο και τις ιστοσελίδες μας.  
Το portal istosch data &technologies lab χρησιμοποιεί μόνο πρωτογενή άρθρα των συντακτών και συνεργατών του. Κάνει αναδημοσιεύσεις μόνο από αυτούς και με την δική τους συναίνεση από τα δικά τους ηλεκτρονικά έντυπα και δίνει επίσης σε αυτούς το δικαίωμα της αναδημοσίευσης. Οποιοσδήποτε άλλος θέλει να αναδημοσιεύσει οτιδήποτε πρέπει να έχει την έγγραφη άδεια του portal, istosch data &technologies lab που εκπροσωπείται δια του αρχισυντάκτη του. Διαβάστε τους όρους  παροχής και χρήσης του δικαιώματος η μη αναδημοσίευσης των κειμένων. 

RCT TEAM

Η ομάδα Radio Collectiva Team είναι μια εικονική ομάδα δραστηριοτήτων που ίδρυσε ο ραδιοφωνικός παραγωγός Γιάννης Κοτσώνης στα Χανιά, με αφορμή την εκπομπή του "Κολλεκτίβα της Σελήνης" το 1995 και η οποία σύντομα μετονομάστηκε σε "Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες". Το 2008 ξεκίνησε το Blogging και σήμερα εκτός από αυτό συμμετέχει στο portal istosh data &technologies lab και στο the-blue.gr

Font Resize
istosch webPortal