Η Οικονομία, οι Τάξεις και ο Ιμπεριαλισμός το 2026+++: Μια Μαρξιστική-Λενινιστική Ανάλυση (Α’ Μέρος)

Η Οικονομική Βάση και η Κοινωνική Συνείδηση

“Λένιν, Στάλιν, ASML ο Ιμπεριαλισμός το 2026+++” A μέρος («Χωρίς επαναστατική θεωρία, δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατικό κίνημα.» — Λένιν)

Ο καθοριστικός ρόλος των σχέσεων παραγωγής

Η οικονομία ως γνωστόν, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό, αν όχι σε απόλυτο βαθμό τις κοινωνικές σχέσεις, οι οποίες με τη σειρά τους ετεροκαθορίζονται από τις σχέσεις παραγωγής και ως εκ τούτου διαμορφώνεται το κυρίαρχο μέρος της κοινωνικής συνείδησης.

Τι ΔΕΝ είναι η Κοινωνική Συνείδηση

Η κοινωνική συνείδηση δεν είναι αποτέλεσμα ούτε της “Αστρολογίας”(που ασφαλώς και δεν είναι επιστήμη), όπως ούτε αυτές των “κβαντικών ενεργειακών πεδίων” (που τις βρίσκουμε, που αλλού στην αντιεπιστημονική θερμοκοιτίδα του Ηνωμένου Βασιλείου και η οποία διδάσκεται – όπως τα «quantum healing» – «νόμος της έλξης μέσω κβαντικής φυσικής» – «η συνείδηση δημιουργεί την ύλη κατά βούληση» – misuse του observer effect, ακόμα – ακόμα και η σχολή του Orch-OR και που από πίσω τους βρίσκεται η αρχιτεκτονική, καθώς και η μηχανική διάχυσης σύγχυσης που πραγματοποιούν συνειδητά οι MI5 & MI6).

Τι ΕΙΝΑΙ η Κοινωνική Συνείδηση

Η Κοινωνική Συνείδηση είναι αποτέλεσμα των σχέσεων παραγωγής, κατά κύριο λόγο και κατά δεύτερο λόγο είναι τα πέντε στοιχεία που είχε θέσει ο Ιωσήφ Στάλιν στον μεγαλειώδες έργο του στο προγενέστερο έργο του “Ο Μαρξισμός και το Εθνικό Ζήτημα” (1913) και όχι στην μπροσούρα “Το εθνικό ζήτημα και ο μαρξισμός” του 1921 όπως έχει κατ΄επανάληψη γραφτεί λαθεμένα.

Ο Στάλιν και ο Ορισμός του Έθνους (1913)

Η θεωρητική πρωτοπορία του Στάλιν

Στο θεμελιώδες έργο του Ο Μαρξισμός και το Εθνικό Ζήτημα (1913), ο Στάλιν έδωσε τον περίφημο και αξεπέραστο ορισμό του για το έθνος, προκειμένου να το ξεχωρίσει από φυλετικές ή φυσικές κοινότητες, κάτι που οι εθνολόγοι αδυνατούσαν να το πραγματοποιήσουν, επειδή ήταν κάτω από τα δεσμά της ξεπεσμένης και ιστορικά εθελόδουλης στον Καπιταλισμό Σοσιαλδημοκρατίας, η οποία γέννησε τον σόσιαλσωβινισμό και αυτός τον φασισμό και φυσικά τον Εθνικοσοσιαλισμό.

Ο αξεπέραστος ορισμός

Σύμφωνα με το τεράστιο Θεωρητικό Ιωσήφ Στάλιν, το έθνος είναι “μια ιστορικά διαμορφωμένη, σταθερή κοινότητα ανθρώπων, που προέκυψε με βάση την κοινή γλώσσα, την κοινή εδαφική επικράτεια, την κοινή οικονομική ζωή και την κοινή ψυχική σύνθεση, που εκδηλώνεται μέσα από μια κοινή κουλτούρα, καθλως επίσης και την κοινή οικονομική ζωή”(που είναι το κυρίαρχο).

Το Έθνος-Κράτος και η Καπιταλιστική Παραγωγή

Η αναγκαιότητα του 20ού Αιώνα

Στις Αρχές του 20ου Αιώνα η αναγκαιότητα ήταν να διευρυνθεί ο ρόλος του “‘Εθνους Κράτους”, ούτως ώστε να καθοριστεί η βιομηχανική παραγωγή και να διαβαθμιστεί τόσο το εμπορικό του προϊόν, όσο και το υπερπροϊόν του.

Από τον Καπιταλισμό στον Ιμπεριαλισμό

Αυτή η αναγκαιότητα, μέσα στην άναρχη Καπιταλιστική Παραγωγή, διευρύνθηκε τόσο σε κλίμακες, όσο και σε βάθος. πλάτος και ύψος, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις της αναδιάταξης του συστήματος σε Ιμπεριαλιστικό, δλδ να ολοκληρωθεί με διαφόρους τρόπους σε Κρατικό Μονοπωλιακό Καπιταλισμό, δηλαδή τα Μονοπώλια να μετατραπούν σε Κράτος και η καταστολή να γίνει εργαλείο του Κράτος σε τέτοιο βαθμό και σε τέτοιο βάθος, που ποτέ στη Ιστορία δεν είχαμε κάτι αντίστοιχο.

Φασισμός, Εθνικοσοσιαλισμός και Βρετανική Επιρροή

Οι ρίζες του φασισμού στη Σοσιαλδημοκρατία

Τόσο ο Φασισμός του πρώην Σοσιαλιστή Μουσολίνι, όσο και ο Εθνικοσοσιαλισμός(που είναι μια διακριτή έκφραση του Ιταλικού Φασισμού, με διάφορα ρομαντικά στοιχεία της Παγγερμανικής αναγκαιότητας για αποικίες σκλάβων Großgermanisches Reich der Deutschen Nation‎‎, που είχε για έδρα αφετηρίας το Λονδίνο, το οποίο αναζητούσε στην Ηπειρωτική Ευρώπη ένα σύμμαχο πάνω στα πρότυπα του W.A.S.P), είναι προέκταση της Βρετανικής Σοσιαλδημοκρατίας, της Γαλλικής Σοσιαλδημοκρατίας, αλλά και της νεότευκτης ιστορικά Γερμανικής Να θυμίσουμε ότι ο Goebels υιοθέτησε τον προπαγανδιστικό λόγο των Λε Μπον και φυσικά του διδασκάλου όλων του Μπερνέζ.

Η Γερμανία πριν και μετά τον Βίσμαρκ

Φυσικά το Βερολίνο από την εποχή του Βίσκμαρκ ετοιμάζονταν για τη διάδοχη κατάσταση στη σκυτάλη και την μετατροπή από νεαρά Αυτοκρατορία σε “Έθνος Κράτος”, παρά το γεγονός, ότι τα Γερμανικά του Γκαίτε(δλδ τα λόγια Γερμανικά, που είναι κάτι ανάλογο με τη δική μας Αρχαϊζουσα, δλδ την Καθαρεύουσα), δεν τα μιλάνε ακόμα και σήμερα όλοι οι Γερμανοί της ΟΔΓ, όπου ακόμα και σήμερα, αιώνες μετά τον Πόλεμο των Χωρικών(ένα τεράστιο έργο του Φριδερίκου Ένγκελς), οι τοπικοί διάλεκτοι των πρώην Κρατιδίων.

Η ετερόκλητη γερμανική πραγματικότητα

Η Γερμανία πριν από την ενοποίησή της από τον Όττο φον Βίσμαρκ (που ολοκληρώθηκε το 1871) δεν ήταν ενιαίο κράτος, αλλά ένα συνονθύλευμα ανεξάρτητων κρατιδίων, τα οποία προέκυψαν μετά τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1806, με αποτέλεσμα η περιοχή αποτελούνταν από μια μάλλον τόσο ομόκλητη, όσο και ετερόκλητη πληθώρα πριγκιπάτων, δουκάτων και ανεξάρτητων πόλεων, που βρίσκονταν σε διαρκή σύγκρουση. Ακόμα και σήμερα ο Καθολικός Βαυαρός μισεί θανάσιμα τον Βερολινέζο, αλλά και κάθε Γερμανό πάνω από την Έσση, αλλά και μεταξύ τους δεν έχουν και τις καλύτερες μεταξύ τους σχέση. Το μίσος ανάμεσα στον επίσης ετερόκλητο εθνολογικά Ιταλικό αλλά και Γαλλικό Νότο και Βορρά, είναι μεγαλύτερο από αυτό που έχουμε μεταξύ τους οι Σλάβοι, διότι είναι γηγεγές, αυτοκρατορικής φύσης και πάνω απ΄όλα είναι ταξικο, σε αντίθεση με το κατασκευασμένο μίσος ανάμεσα στους Σλάβους, το οποίο ήταν προϊόν τόσο της Αποικιοκρατίας, όσο και του Ρωμαιοκαθολικισμού.

Η Προνοητικότητα του Στάλιν: 1913 vs 1921

Γιατί η έκδοση του 1913 είναι θεμελιώδης

Με βάση τα παραπάνω παρατηρούμε ότι ο Ιωσήφ Στάλιν ήταν δεκαετίες μπροστά στο Εθνικό Ζήτημα όχι στην έκδοση του 1921, είναι μια μεταγενέστερη εργασία. Σε αυτήν, ο Στάλιν δεν επαναλαμβάνει απλώς τον ορισμό, αλλά εξηγεί πώς πρέπει να αντιμετωπίζει το ζήτημα ένας κομμουνιστής στη νέα εποχή του ιμπεριαλισμού., αλλά από την προγενέστερη αυτή του 1913, έχοντας επισημάνει το εξής: Ότι όταν ένα από τα πέντε σημεία δεν δένει με τα παραπάνω τέσσερα, όποιο κι αν είναι αυτό, αλλά με πιο σημαντικό τις οικονομικές δραστηριότητες, θα ατονίσει τη λογική του “Έθνους Κράτους”.

Η έκδοση του 1921 και η νέα φάση του ΚΜΚ

Στην έκδοση του 1921, η οποία εμφανίζεται, σαν εκείνη την έκδοση που αναφέρεται στην εποχή του Ιμπεριαλισμού, εμπλουτίζοντας τα νεότερα στοιχεία που σε νεότερη αρθρογραφία μας, η οποία θα αφορά και το σήμερα, θα αναδείχνει μια νεότερη ακόμα φάση του ΚΜΚ, που στη βάση του είναι ο ίδιος.

Κριτική στους Αστούς Θεωρητικούς

Η ανεπάρκεια της αστικής ανάλυσης

Όπως ο προμονοπωλιακός Καπιταλισμός, που θαυμάζει ο δημοσιολόγος Δ. Καμπουράκης, έχει πολλές διαφορετικές – ανισσομερείς κι ανσισσόμετρες κοινωνικό – οικονιμικές φάσεις μέσα σε μια πανσπερμία γεωγραφικών – θρησκευτικών – γλωσσικών – κοινωνικών ιδιοσυγκρασιών, έχει πολές διαφορετικές φάσεις ανάπτυξης,, έτσι ακριβώς και ο Μονοπωλιακός, δλδ ο Ιμπεριαλισμός.
Κατά τον παραπάνω δημοσιολόγο κάθε φάση του Καπιταλισμού, προμονοπωλιακού και μονοπωλιακού, είναι κοινωνικό σύστημα, ωστόσο δεν αναλύει πουθενά πια τάξη κυριαρχεί, έναντι κάποιας άλλης, ούτε βάζει την ταξική διαβάθμιση της κοινωνίας, κάτι που ιστορικά είναι κάτι σαν αξίωμα πια για το τι είναι σύστημα.

Οι θεωρητικοί του “Ολοκληρωτισμού”

Ο παραπάνω σαν ένα άλλο νεότερο μείγμα, όλων εκείνων των Θεωρητικών του λεγόμενου Ολοκληρωτισμού(άραγε τι ορίζει τον Ολοκληρωτισμό ως σύστημα και όχι ως φάση, δεν μας το έχουν απαντήσει ποτέ και πουθενά), Από την Hannah Arendt, τους Raymond Aron, Claude Lefort, Enzo Traverso, η ακόμα χειρότερα στην έκδοση του Βρετανού Πράκτορα των Υπηρεσιών της χώρας του George Orwell, των Aldous Huxley, καταλήγοντας στους ακόμα χειρότερους και πιο γνήσιους εκφραστές των τεσσάρων ελευθεριών του Μονοπωλιακού Καπιταλισμού και κατ΄ επέκταση των “ελευθεριών” του Μαάστριχ Carl Friedrich & Zbigniew Brzezinski.

Η Επιβεβαίωση του Στάλιν Σήμερα

Το αποτύπωμα του σοσιαλισμού

Πάμε όμως να δούμε πως κι εδώ ένα από μεγαλύτερα θεωρητικά πρόσωπα όχι μόνο του 20ου Αιώνα, αλλά όλων των εποχών, ο Γεωργιανός – Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Βησιαριώνοβιτς Τζουγκασβίλι(Στάλιν), για μια ακόμα φορά επιβεβαιώνεται!!!
Ακόμα και σήμερα, μετά το τεράστιο αποτύπωμα που άφησε ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, οι ανσομμέριες και ανισσομετρίες που πήραν τόσο το σοσιαλιστικό σύστημα, όσο και οι λεγόμενες Λαϊκές Δημοκρατίες που δεν είναι ακριβώς σοσιαλισμός, είναι μια φάση διαπάλης ανάμεσα στους προσωρινά συμμάχους της εργατικής τάξης, με τα πιο προοδευτικά της αστικής, πάνω στο στοίχημα, της σοσιαλιστικής πορείας και ανάπτυξης, η της οπισθορδόμισης.

Ο Σοσιαλισμός είναι κατεύθυνση για τον Κομμουνισμό και όχι Κομμουνισμός

Να θυμίσουμε ότι ακόμα και η ΕΣΣΔ, ήταν Σοσιαλιστική με ιστορική κατεύθυνση τον Κομμουνισμό, δεν ήταν Κομμουνιστική, όπως παραπλάνητικά λένε οι ανεκδιήγητοι – ανέκαθεν όμως οπαδοί της Σοσιαλδημοκρατίας, ειδικά μετά το 1992 και δώθε.
Ο Σοσιαλισμός είναι ο καθένας ανάλογα τις ικανότητες του, στον καθένα ανάλογα την
εργασία του, ενώ ο Κομμουνισμός, είναι ο καθένας ανάλογα τις ικανότητες του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του.
Αυτοί είναι οι βασικοί και θεμελιώδεις νόμοι των δύο συγγενών συστημάτων όπου ο Σοσιαλισμός διακρίνεται με την δικτατορία του προλεταριάτου, δηλαδή είναι το σύστημα εκείνο που δια της ταξικής κυριαρχίας της Εργατικής τάξης, θα καταργήσει τις τάξης στον Κομμουνισμό, ο Σοσιαλισμός δηλαδή, θα προετοιμάσει την Αταξική Κοινωνία.

Τα τέσσερα επιπρόσθετα στοιχεία του 1921 (Preview)

Σύνδεση με τα αποικιακά ζητήματα: Η εθνική καταπίεση στην Ευρώπη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την καταπίεση των λαών σε Ασία και Αφρική. Η απελευθέρωση είναι ένα ενιαίο παγκόσμιο ζήτημα.

Τα τέσσερα στοιχεία που επιπρόσθετα και εμβόλιμα υπεισήλθαν το 1921, θα τα βρούμε μπροστά μας στο επόμενο άρθρο που θα αναλύσει διεξοδικά και θα εντρυφήσει κατά τρόπο γλαφυρό και αναλυτικό, για το σήμερα και το αύριο του Κ.Μ.Κ σε συνθήκες της λεγόμενης ΑΙ.

1. Σύνδεση με τα αποικιακά ζητήματα: Η εθνική καταπίεση στην Ευρώπη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την καταπίεση των λαών σε Ασία και Αφρική. Η απελευθέρωση είναι ένα ενιαίο παγκόσμιο ζήτημα.
2. Δικαίωμα απόσχισης (διάσπασης): Αντικατάσταση του ασαφούς αιτήματος για “αυτοδιάθεση” με το ξεκάθαρο επαναστατικό αίτημα για το δικαίωμα απόσχισης και δημιουργίας ανεξάρτητων κρατών, προκειμένου να οικοδομηθεί εμπιστοσύνη μεταξύ των λαών.
3. Οργανική σύνδεση με την ανατροπή του καπιταλισμού: Η λύση του εθνικού ζητήματος δεν μπορεί να έρθει με μεταρρυθμίσεις εντός του καπιταλισμού. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου.
4. Πραγματική εξίσωση των εθνών: Δεν αρκεί η νομική εξίσωση (ίσα δικαιώματα). Τα οπισθοδρομικά έθνη χρειάζονται πραγματική, ουσιαστική βοήθεια από τα προηγμένα έθνη για να φτάσουν στο ίδιο πολιτισμικό και οικονομικό επίπεδο.

Όλα τα παραπάνω πρέπει να γίνουν απολύτως κατανοητά, με βάση το κέντρο του πυρήνα της Μαρξιστικής και Λενινιστικής Σκέψης, που ακόμα και σήμερα είναι μερικές χιλιάδες χρόνια μπροστά από την εποχή της.

Η Πολιτική Οικονομία ως Κοινωνική Επιστήμη

Τι μελετά η Πολιτική Οικονομία

Η πολιτική οικονομία, δεν είναι αποκλειστικά μια οικονομική, αλλά μια κοινωνική επιστήμη, η οποία μελετάει τον τρόπο παραγωγής, τις σχέσεις, τα μέσα παραγωγής μέσα από τις ίδιες τις σχέσεις παραγωγής, τις δυνάμεις παραγωγής, ξεδιαλύνει τις τέσσερις πλευρές του Κεφαλαίου (Σταθερό, μεταβλητό, πάγιο και κυκλοφορικό), καταδίχνει τις τάξεις σε κάθε ιστορικά καθορισμένο σύστημα παραγωγικής διαδικασίας και στο τέλος ξεσκεπάζει τον τόπο κατανομής του υπερπρϊόντος.

Υπεραξία vs Κοινωνικό Προϊόν

Στον Καπιταλισμό γίνεται υπεραξία δλδ κέρδος, ενώ στον Σοσιαλισμό Κοινωνικό προϊόν.

Ταξικές διαρθρώσεις και εποικοδόμημα

Αναλύει τις ιστορικά καταγεγραμμένες ταξικές διαρθρώσεις των μέχρι σήμερα ιστορικά καθορισμένων κοινωνικών και πολιτικών συστημάτων, όπου κυρίαρχη είναι η οικονομική βάση και το εποικοδόμημα αποτελεί το μηχανισμό νομιμοποιήσης του καταμερισμού της εργασίας, δλδ της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, από τη δουλοκτησία, τη φεουδαρχία, τον καπιταλισμό, τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Τα Μέσα Παραγωγής

Ορίζει τα Μέσα παραγωγής, Α) Αντικείμενα Εργασίας – πρώτες ύλες – Β) Μέσα Εργασίας – Εργαλεία Παραγωγής – Γ) Εργασία – Παραγωγικές Δυνάμεις, η μεταβλητό κεφάλαιο κοντολογίς.
Πως διαπερνούσαν οι σχέσεις παραγωγής, στο Κράτος, είτε ήταν πόλεις κράτη, η αριστοκρατίες, η έθνη κράτη κοκ, ως νόμιμη φάση εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο κλπ.

Τάξεις: Περιουσία ≠ Ιδιοκτησία

Ορίζει τις τάξεις, προφανώς όχι από την φορολογική δήλωση, η τα πόσα έχουν στην τράπεζα σε καταθέσεις – επενδύσεις κλπ, ξεκαθαρίζει, ότι άλλο πράγμα είναι η περιουσία, και άλλο πράγμα η ιδιοκτησία, αλλά κυρίως πως ο πλουτισμός ιδιοποιείται ιστορικά, άρα ποιες τάξεις είναι οι κυρίαρχες και ποιες τα υποζύγια.

Ο Λένιν και ο Ορισμός των Τάξεων

Η θεμελιώδης διατύπωση

Ας δούμε όμως τις εννοεί ο Λένιν (που σαν σήμερα γεννήθηκε το 1870) και πως αναλύει τις τάξεις:

Γράφει το μεγαλύτερο κεφάλι του 20ου Αιώνα:
Τάξεις είναι “μεγάλες ομάδες ανθρώπων, που διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τη θέση που κατέχουν σε ένα ιστορικά καθορισμένο σύστημα κοινωνικής παραγωγής, ως προς τη σχέση τους (τις περισσότερες φορές κατοχυρωμένη και τυποποιημένη από το νόμο) με τα μέσα παραγωγής, ως προς το ρόλο τους στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας και, κατά συνέπεια, ως προς τους τρόπους απόκτησης και το μέγεθος του μεριδίου του κοινωνικού πλούτου που διαθέτουν.
Οι τάξεις είναι ομάδες ανθρώπων, από τις οποίες η μία μπορεί να οικειοποιηθεί την εργασία της άλλης, εξαιτίας της διαφορετικής θέσης που κατέχει σε μια συγκεκριμένη οργάνωση της κοινωνικής οικονομίας.”

Τα πέντε κριτήρια ταξικού προσδιορισμού

Αναλύοντας περισσότερο τον ορισμό αυτό, προκύπτουν τα εξής πέντε κύρια γνωρίσματα (κριτήρια) που καθορίζουν μια κοινωνική τάξη:

1) Η Θέση στο ιστορικά καθορισμένο σύστημα παραγωγής

Δεν είναι μια διαχρονική ή φυσική κατηγορία, αλλά συνδέεται με συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους και τον τρόπο παραγωγής τους (π.χ. φεουδαρχικός, – αφεντικό – αριστοκράτης, καπιταλιστικός – εργοδότης – κεφαλαιούχος η επενδυτής) .

2) Σχέση με τα μέσα παραγωγής

Το βασικότερο κριτήριο. Εξαρτάται από το αν μια ομάδα κατέχει τα μέσα παραγωγής (εργοστάσια, γη, μηχανήματα) ή τα στερείται και αναγκάζεται να πουλήσει την εργατική της δύναμη . Αυτή η σχέση κατοχυρώνεται συχνά και νομικά.

3) Ρόλος στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας

Αναφέρεται στη διαίρεση εργασίας και στο αν μια τάξη ασκεί διευθυντικά/οργανωτικά καθήκοντα ή εκτελεί χειρωνακτική/υπαλληλική εργασία , δλδ εκτελεστική, η επιτελική εργασία

4) Τρόπος απόκτησης και μέγεθος του πλούτου

Το πώς και πόσο εισόδημα ή πλούτο αποκτά μια ομάδα (π.χ. κέρδη από την ιδιοκτησία και τη γραμμή παραγωγής, μισθοί, ενοίκια κλπ) .

5) Δυνατότητα οικειοποίησης της εργασίας άλλων

Το συμπέρασμα και το αποτέλεσμα των παραπάνω. Η άνιση θέση στο σύστημα παραγωγής επιτρέπει σε μια τάξη να εκμεταλλεύεται και να απορροφά την εργασία μιας άλλης (π.χ. η αστική τάξη οικειοποιείται την πλεονάζουσα αξία που παράγει το προλεταριάτο).

Η Φύση της Καπιταλιστικής Εκμετάλλευσης

Δεν υπάρχουν “καλοί” και “κακοί” εργοδότες

Δύο στοιχεία λοιπόν καταδείχνουν το τι είναι ο Καπιταλισμός σήμερα, ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί εργοδότες, όσο μεγαλύτερο μισθό κατανέμει, τόσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός εκμετάλλευσης που πραγματοποιεί στους υφιστάμενους του.

Παράδειγμα: Η μαθηματική πραγματικότητα της εκμετάλλευσης

Για παράδειγμα αν ο μέσος μηνιιαίος μισθός κατοχυρωμένος από το κράτος και τις όποιες συμβάσεις εργασίας ενυπάρχουν, στα 770€ και δίνει 2770€, στην αντίστοιχη ομάδα εργαζόμενων δεν το κάνει με όρους καλοσύνης, η κακοσύνης. Στην πραγματικότηα οι μισθωτοί παράγουν για τον εργοδότη του 3 με 4 φορές μεγαλύτερο κέρδος, πάντα επί της ομάδας που εκεί λειτουργεί εκθετικά και όχι απλά αριθμητικά, άρα δεν είναι φιλάνθρωπος, έχει ανεβάσει το βαθμό εκμετάλλευσης στο μεταβλητό κεφάλαιο, που είναι η εργασία, δλδ αυξάνει το ικανό ποσοστό κερδοφορίας πολλές φορές.

Οι Τέσσερις Αντιθέσεις του Σύγχρονου Καπιταλισμού

Σήμερα παρά τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις(τέσσερις είναι):

1. Αντίθεση της κοινωνικής εργασίας με το κεφάλαιο
2. Αντίθεση της παραγωγής και της κατανάλωσης
3. Αντίθεση της σχετικής οργάνωσης της οικονομίας και της αναρχίας σε κοινωνική κλίμακα
4. Αντίθεση του σκοπού των παραγωγικών δυνάμεων που είναι η ανάπτυξη τους, με το σκοπό του κεφαλαίου που είναι το κέρδος.

Οι παραπάνω αντιθέσεις εκδηλώνονται με τους παρακάτω νόμους, οι οποίοι είναι:

1. Νόμος της Υπερσυσσώρευσης (Overaccumulation)

Αυτός ο νόμος περιγράφει μια εσωτερική κρίση του κεφαλαίου, μέσα στην οργανική του φύση, κι αυτό πραγματοποιείται όταν συσσωρεύεται τόσο πολύ κεφάλαιο, που το ποσοστό κέρδους πέφτει απότομα, καθιστώντας αδύνατη την περαιτέρω κερδοφόρα επένδυσή του.
Η Αιτία φυσικά και εντοπίζεται στην αύξηση της παραγωγικότητας και την αντικατάσταση της εργασίας από μηχανές (άνοδος της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου), που οδηγεί στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους.
Αυτή η αντίθεση που υπάρχει στον πυρήνα της οργανικής σύνθεσης της Κεφαλαιοκρατικής Παραγωγής, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τις κρίσεις κερδοφορίας.
Δηλαδή, έχει ως αποτέλεσμα, τις λεγόμενες Καπιταλιστικές Οικονομικές κρίσεις, την ανεργία και την νομοτελειακή καταστροφή των κεφαλαίων, οι οποίες εκδηλώνονται με τις πτωχεύσεις, ούτως – ώστε να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος συσσώρευσης.

2. Νόμος της Ανισόμερρης Ανάπτυξης (Uneven Development)

Αυτός ο νόμος περιγράφει τη χωρική και χρονική διαφοροποίηση αυτής της συσσώρευσης. Εξηγεί γιατί ο καπιταλισμός δεν εξαπλώνεται ομοιόμορφα σε όλο τον πλανήτη.
Αιτία: Ο ανταγωνισμός αναγκάζει το κεφάλαιο να αναζητά περιοχές με υψηλότερα κέρδη (φθηνότερα εργατικά χέρια, πρώτες ύλες), οδηγώντας σε «άλματα» ανάπτυξης σε ορισμένες χώρες ενώ άλλες μένουν πίσω.
Αποτέλεσμα: Δημιουργία πλούσιων και φτωχών εθνών, ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και η εμφάνιση «αδύναμων κρίκων» στο παγκόσμιο σύστημα.
Ο νόμος της ανισσόμετρης ανάπτυξης, είναι συνέπεια της δράσης άλλων νόμων, όπως ο νόμος της αξίας και ο νόμος της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους. Ενώ ο Μαρξ ανέλυσε τις εσωτερικές αντιφάσεις που οδηγούν σε οικονομικές κρίσεις, η ανισόμετρη ανάπτυξη εξηγεί γιατί ορισμένες χώρες ή επιχειρήσεις ξεπερνούν άλλες, δημιουργώντας μια ασταθή παγκόσμια ισορροπία.

Ο Λένιν και ο “αδύναμος κρίκος”

Ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης,, αναλύεται ακόμα περισσότερο από τον Λένιν στο πλαίσιο του ιμπεριαλισμού, έχει τις ρίζες του στην κριτική του Μαρξ για τον καπιταλισμό. Πρόκειται για μια θεμελιώδη αρχή της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας που περιγράφει την αντιφατική και άνιση εξέλιξη του καπιταλιστικού συστήματος.

Βασικά Χαρακτηριστικά του Νόμου:

1. Ανισόμετρη Ανάπτυξη: Ο καπιταλισμός δεν αναπτύσσεται ομοιόμορφα. Διαφορετικοί κλάδοι της οικονομίας, διαφορετικές επιχειρήσεις και διαφορετικές χώρες αναπτύσσονται με διαφορετικούς ρυθμούς.
2. Αντικειμενικός Νόμος: Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη θεωρείται απόλυτος νόμος του καπιταλισμού.
3. Αιτία Συγκρούσεων: Η ανισόμετρη αυτή εξέλιξη διαμορφώνει τρομακτικές ανισότητες, οδηγώντας σε ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, συγκρούσεις και, στις ακραίες εκφάνσεις τους, σε πολέμους.
4. Αλλαγή Συμμαχιών: Ο νόμος αυτός έχει ως αποτέλεσμα να αλλάζουν συνεχώς οι υλικές συνθήκες πάνω στις οποίες διαμορφώνονται οι συμμαχίες μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών.

Για τον Λένιν, ο νόμος αυτός ήταν η βάση για τη θεωρία του ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να νικήσει αρχικά σε μία μόνο χώρα (τον «αδύναμο κρίκο» του ιμπεριαλισμού), καθώς η ανισομετρία καθιστά αδύνατη την ταυτόχρονη επανάσταση σε όλο τον κόσμο, κάτι που είχε αναλύσει και ο Ένγκελς και γεωγραφικά έπεσαν μέσα, μιας και η χώρα αυτή ήταν η Ρωσική Αυτοκρατορία.

Ο Ιμπεριαλισμός: Το Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού

Η θεμελιώδης διατύπωση του Λένιν

Πριν φτάσουμε στον επίλογο, καλό όλα τα παραπάνω να τα κρατήσουμε για να κατανοήσουμε αυτή τη φάση του Καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που μέρος του είναι οι ανταλλαγές κεφαλαίων – κάτι που δεν καταλαβαίνουν, ούτε οι οπορτουνιστές, ούτε οι πάσης φύσης και κάθε λογής σοσιαλδημοκράτες, να μιλήσουμε για τα πέντε στοιχεία του Ιμπεριαλισμού που ο Λένιν τα οριοθέτησε παρατηρώντας τις κεφαλαιακές διαδρομές της εποχής του, που από τότε μέχρι σήμερα μόνο οι μορφές αλλάζουν, άρα και οι φάσεις, ωστόσο το περιεχόμενο πάντα παραμένει ίδιο, δηλαδή η βάση του σταδίου για το οποίο μιλάμε και είναι ο Μονοπωλιακός Καπιταλισμός.

Τι έλεγε το μεγαλύτερο κεφάλι της ανθρώπινης ιστορίας μαζί με τον Ένγκελς, για τον Ιμπεριαλισμό:

“Ο ιμπεριαλισμός είναι ο καπιταλισμός στο στάδιο ανάπτυξης όπου διαμορφώθηκε η κυριαρχία των μονοπωλίων και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, απέκτησε πρωταγωνιστική σημασία η εξαγωγή κεφαλαίων, άρχισε ο διεθνής διαμελισμός του κόσμου από τα καρτέλ και ολοκληρώθηκε ο εδαφικός διαμελισμός ολόκληρης της γης από τις μεγαλύτερες καπιταλιστικές χώρες.”

Ο Λένιν ανέπτυξε τη θεωρία του για τον ιμπεριαλισμό στο έργο του «Ο Ιμπεριαλισμός – το ανώτατο και τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού» (1916).

Σύμφωνα με τον Λένιν, ο ιμπεριαλισμός δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή κάποιων κρατών, αλλά το ανώτατο και μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού, στο οποίο εισέρχεται η καπιταλιστική οικονομία γύρω στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα.

Τα 5 γνωρίσματα του Ιμπεριαλισμού

(αυτό που οι αστοί θεωρητικοί, πάνω στην αδυναμία τους, ονομάζουν Ιμπεριαλισμό κατά Λένιν, λες και σήμερα είναι κάτι άλλο)

1) Η συγκέντρωση της παραγωγής και του κεφαλαίου φτάνει σε μονοπώλια

Στον Καπιταλισμό(που ονομάζουν “ελεύθερη αγορά), οι μεγάλες επιχειρήσεις εξαφανίζουν ή απορροφούν τις μικρές. Δημιουργούνται έτσι μονοπωλιακοί συνδυασμοί (καρτέλ, όμιλοι, κόντσερν, κονσόρτιουμ, τραστ) που ελέγχουν ολόκληρους κλάδους της παραγωγής, καθορίζουν τις τιμές και εξαφανίζουν τον ανταγωνισμό.

2) Η δημιουργία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου

Η συγχώνευση του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό κεφάλαιο οδηγεί στη δημιουργία του “χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου” και μιας χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας:

Δεν υπάρχουν πλέον ξεχωριστές βιομηχανικές και τραπεζικές δυνάμεις.
Οι τράπεζες ελέγχουν τις βιομηχανίες μέσω δανείων, μετοχών και διοικητικών συμβουλίων, ενώ οι βιομήχανοι έχουν θέσεις στις τράπεζες. Δημιουργείται ένας μικρός κύκλος ανθρώπων (χρηματοπιστωτική ολιγαρχία) που ελέγχει ολόκληρη την οικονομία.

3) Η πρωταρχική σημασία της εξαγωγής κεφαλαίων

Η εξαγωγή κεφαλαίων (όχι πια μόνο εμπορευμάτων) αποκτά πρωταρχική σημασία:

Στο προηγούμενο στάδιο αυτό του προμονοπωλιακού καπιταλισμού, οι χώρες εξήγαγαν κυρίως προϊόντα.
Στον ιμπεριαλισμό, τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια δεν μπορούν να επενδυθούν κερδοφόρα στο εσωτερικό λόγω χαμηλής κερδοφορίας.
Έτσι, εξάγονται μαζικά σε λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, όπου τα εργατικά χέρια είναι φθηνά, οι πρώτες ύλες άφθονες και η γη φτηνή.

4) Οι διεθνείς μονοπωλιακοί όμιλοι

Δημιουργούνται διεθνείς μονοπωλιακοί ομίλοι (καρτέλ, τραστ) που μοιράζουν τον κόσμο οικονομικά:

Τα μονοπώλια δεν μένουν μόνο στα εθνικά σύνορα. Συνεννοούνται μεταξύ τους σε διεθνές επίπεδο, δημιουργώντας γιγάντια καρτέλ που κατανέμουν τις αγορές, τις πηγές πρώτων υλών και τις ζώνες επιρροής. Ο οικονομικός καταμερισμός του κόσμου είναι πλέον πλήρης.

5) Ο εδαφικός διαμελισμός του κόσμου

Ο εδαφικός διαμελισμός του κόσμου από τις μεγάλες δυνάμεις ολοκληρώνεται:

Ως επακόλουθο του προηγούμενου σημείου, οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες προχωρούν στην πλήρη αποικιακή κατάκτηση όλων των εδαφών που δεν ανήκουν ήδη σε κάποια μητρόπολη. Στις αρχές του 20ού αιώνα, δεν υπάρχει πια “κανένα ελεύθερο κομμάτι γης” που να μην έχει προσαρτηθεί.
Οι συγκρούσεις πλέον αφορούν τον αναδιαμελισμό ενός ήδη πλήρως μοιρασμένου κόσμου (π.χ. Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος).

Εφαρμογή Σήμερα: Η Περίπτωση ASML

Δύο εκδοχές του Μονοπωλιακού Καπιταλισμού σε σύγκρουση

Όλα τα παραπάνω είναι αρκούντως βασικά, για να δούμε και να κατανοήσουμε του τι συμβαίνει και του μέλει γενέσθαι στον πλανήτη σήμερα, κάτι που θα το δούμε στο επόμενο κεφάλαιο, όπου δύο εκδοχές του μονοπωλιακού καπιταλισμού βρίσκονται σε οριακή σύγκρουση, με πολιορκητικούς κριούς – στο πολιτικό επίπεδο τη σοσιαλδημοκρατία – ανατολικού και δυτικού τύπου, οι οποίες από τις φαρέτρες τους βγάζουν πολλές διαφορετικές πλευρές των δικών τους αντιθέσεων τόσο σε θεωρητικό, αλλά κατά βάση οικονομικό πεδίο, για το ποιος θα έχει την επικυριαρχία στην πρωτοκαθεδρία του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής.

Από την Πράσινη στην Πολεμική Οικονομία

Πως η αναδιάταξη τόσο της ξεπερασμένης από την ΕΕ πράσινης Οικονομίας, θα δώσει νομοτελειακά τη σκυτάλη στην πολεμική οικονομία, στο πως οι Ευρωενωσιακές Λυσκοσυμαχίες, θα ενταχθούν σε μεγαλύτερες συμμαχίες και θα αποδεσμευθούν και μάλιστα ως α)χρήσιμοι ηλίθιοι, β)αδύναμοι κρίκοι, γ) proxy πολεμικοί αντιπρόσωποι των παραπάνω, πχ ο επανεξοπλισμός της Πολωνίας, έχει ως στόχο τη Γερμανία και όχι κάτι άλλο.

Η ASML: Το τελευταίο προπύργιο της Ευρωπαϊκής Οικονομίας

Φυσικά στο πώς η Ευρωπαϊκή Οικονομία, η οποία σε παραγωγικό επίπεδο έχει πέσει όχι στην Δεύτερη Κατηγορία, κι αν δεν έχει καταρρεύσει ακόμα, αυτό οφείλεται στο μοναδικό μεγάλο μονοπώλιο που κατέχει σήμερα και αποτελεί Βαριά Βιομηχανία, την ASML με έδρα το Veldhoven των Κάτω Χωρών που αδόκιμα και για λόγους συντομίας ονομάζουμε ακόμα λαθεμένα Ολλανδία.

Η ASML ως απόλυτο μονοπώλιο

Ο Λένιν είχε περιγράψει πέντε γνωρίσματα του ιμπεριαλισμού. Το πρώτο ήταν ότι η συγκέντρωση της παραγωγής φτάνει σε τέτοιο βαθμό που δημιουργεί μονοπώλια.

Η ASML είναι σήμερα το απόλυτο μονοπώλιο:

• Μοναδική εταιρεία στον πλανήτη που παράγει μηχανήματα EUV (ακραίας υπεριώδους λιθογραφίας)
• Κάθε μηχάνημα κοστίζει 380-400 εκατομμύρια δολάρια
• Είναι τόσο πολύπλοκο που χρειάζεται 40 κοντέινερ, 3 cargo αεροπλάνα και 20 φορτηγά για τη μεταφορά του
• Η ASML είναι πλέον η δεύτερη πιο πολύτιμη εταιρεία στην Ευρώπη, με κεφαλαιοποίηση 411 δισ. δολαρίων

ο Βέλγιο δεν κατασκευάζει τα μηχανήματα. Αλλά φιλοξενεί το imec (διακριτικό ερευνητικό κέντρο στο Leuven).

Το συγκεκριμένο μονοπώλιο είναι το τελευταίο προπύργιο της Ευρωπαϊκής Οικονομίας, αλλά δίχως πρώτες ύλες, θα απορροφηθεί από κάποιο άλλο είτε Αμερικανικό, είτε από Κινεζικό, στην πορεία.

Το γεωπολιτικό συμπέρασμα

Το πέμπτο γνώρισμα του Λένιν ήταν ότι ο εδαφικός διαμελισμός του κόσμου ολοκληρώνεται και αρχίζουν οι πόλεμοι για αναδιανομή.

Μπορεί η κυβέρνηση των ΗΠΑ απαγόρευσε την πώληση των μηχανημάτων ASML στην Κίνα, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί η έδρα της να είναι σε δύο χώρες Βέλγιο κι Όλλανδία, ωστόσο το κουμάντο το κεφαλαιακό το έχουν οι πρώτες .

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Η ASML δεν έχει στείλει ούτε ένα EUV μηχάνημα στην Κίνα – που σημαίνει ότι η Κίνα βρίσκεται θεωρητικά μόνιμα μια γενιά πίσω στην τεχνολογία τσιπ, αν και αυτό επίσης ελέγχεται διότι και η Κίνα, όπως και η Ρωσία αναπτύσσουν τέτοιες βιομηχανικές δυνατότητες.

Αυτό είναι ο ιμπεριαλισμός στην καθαρή του μορφή: όποιος ελέγχει τα μέσα παραγωγής (τα μηχανήματα που φτιάχνουν τα μηχανήματα) ελέγχει το μέλλον.

Η πραγματική έδρα της εξουσίας

Μπορεί η έδρα της ASMLνα φαίνεται ότι είναι στην Ολλανδία και υπάρχουν εγκαταστάσεις στο Βέλγιο είναι τυπικό θέμα – μια νομική διευθέτηση. Το πραγματικό κουμάντο το κεφαλαιακό το έχουν οι ΗΠΑ, και αυτό φαίνεται με τον πιο ωμό τρόπο:

• Οι ΗΠΑ απαγόρευσαν ήδη τα EUV μηχανήματα στην Κίνα από το 2023
• Τώρα φέρνουν το MATCH Act, που επεκτείνει την απαγόρευση και στα DUV μηχανήματα (παλαιότερης τεχνολογίας)
• Το πιο σημαντικό: το MATCH Act απαγορεύει και το σέρβις των υπαρχόντων μηχανημάτων στην Κίνα – χωρίς ανταλλακτικά και συντήρηση, τα μηχανήματα που ήδη υπάρχουν καθίστανται σταδιακά άχρηστα

Αυτή είναι η πραγματική σχέση εξάρτησης: η ASML μπορεί να έχει έδρα στην Ευρώπη, αλλά το κεφάλαιο που την ελέγχει είναι αμερικανικό – και η γεωπολιτική βούληση επίσης, ωστόσο ούτε η Κίνα, ούτε η Ρωσία μένουν πίσω και στάσιμες.

Μπορούν Κίνα και Ρωσία να σπάσουν το μονοπώλιο;

Εδώ μπαίνει το κρίσιμο ερώτημα, το οποίο καταδείχνει ότι όχι απλά το παιχνίδι “ελέγχεται”, αλλά ανάμεσα στους κολοσσούς ότι “αναπτύσσονυαι τρομακτικές δυνατότητες”.

Κίνα: Η πορεία προς το EUV

Κίνα: Σύμφωνα με αναφορές, η Κίνα έχει μπει σε δοκιμαστική παραγωγή δικού της EUV μηχανήματος το 2025, με πιθανή μαζική παραγωγή το Μάη του 2026 . Οι εξελίξεις από Χαρίτόφωνο (από τα DUV 5nm με πολλαπλή έκθεση) δείχνουν ότι υπάρχει πρόγραμμα – αλλά η απόδοση (yield) παραμένει χαμηλή (<50% για 7nm) . Οι περισσότεροι αναλυτές λένε ότι η Κίνα απέχει τουλάχιστον μια δεκαετία από ανταγωνιστικό EUV, αυτό μένει να φανεί, πάντως ήδη τα δοκιμαστικά της βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο που μάλλον οι αναλυτές δεν έχουν τις σωστές πληροφορίες.

Ρωσία: Η παράλληλη τεχνολογική οδός

Ρωσία: Παρουσίασε δεκαετές πλάνο (2026-2036) για δικό της EUV με διαφορετική τεχνολογία (11.2nm αντί για 13.5nm, υδράργυρο αντί για κασσίτερο) . Στόχος: 40nm το 2026, 28nm το 2032, sub-10nm το 2036. Αλλά – και εδώ είναι το σημαντικό – το σύστημα αυτό δεν είναι συμβατό με τα υπάρχοντα υλικά και εργαλεία (photoresists, EDA tools) που έχουν σχεδιαστεί για τα ASML . Είναι μια “παράλληλη” τεχνολογία, όχι ανταγωνιστική, αλλά όπως και επί ΕΣΣΔ, ο δικός της τεχνολογικός κόσμος,ήταν αυτός που εξόπλισε σε πρώτη φάση την ΛΔ της Κίνας

Αμφότερες και οι δύο πλέον παίζουν μπάλα μαζί, σε αυτόν τον τομέα και οι σοβαροί αναλυτές σε ολόκληρη τη δύση είναι σε φάση αναμονής, κι όταν λέμε δύση, μιλάμε μόνο για ΗΠΑ και δεν είναι τυχαίο, ότι στην ΕΕ, έχουν τα δικά τους χαρτιά ενάντια στη Γερμανία, τη Σουηδία, την Ιταλία, και τη Γαλλία.
Τις Κάτω Χώρες, το Βέλγιο και την Πολωνία.

Το υλιστικό συμπέρασμα

Αυτό που περιγράφεις είναι η πάλη των αντιθέσεων στον ύστερο ιμπεριαλισμό:

Το τελικό συμπέρασμα, με τα ερωτηματικά τους

Το συμπέρασμα που επιβεβαιώνει την αρχική σου διαπίστωση:

Η Κίνα και η Ρωσία αναπτύσσουν δυνατότητες – και η ανάπτυξη αυτή μπορεί να σπάσει το μονοπώλιο, αλλά όχι τόσο άμεσα, ωστόσο χτυπούν την πρωτοκαθεδρία, ενώ οι ΗΠΑ, γνωρίζοντας αυτό, επιταχύνουν την πίεση τώρα, όσο ακόμα η ASML είναι απαραίτητη. Η ΕΕ, ως “ουραγός”, απλά εκτελεί εντολές, ως εκ τούτου η ΕΕ δεν έχει μέλλον: δεν ελέγχει ούτε την τεχνολογία που παράγει. Είναι μια βιομηχανική ζώνη που ανήκει σε άλλους.

1. Η Xiaomi και ο εκβιομηχανισμός της Κίνας στην ΕΕ

Το παράδειγμα της Xiaomi (και γενικότερα των κινεζικών EV) είναι η απτή απόδειξη αυτού που περιγράφεις. Δεν είναι απλά “εμπόριο” – είναι εγκατάσταση παραγωγικών δυνάμεων εντός της ΕΕ. Κινεζικές εταιρείες (BYD, Chery, Geely) χτίζουν εργοστάσια στην Ουγγαρία, στην Ισπανία, στην Πολωνία .

Αυτό σημαίνει:

• Η ΕΕ δεν μπορεί να τα σταματήσει εύκολα, γιατί της παρέχουν θέσεις εργασίας και επενδύσεις.
• Αλλά ταυτόχρονα, αυτά τα εργοστάσια είναι κινεζικά κεφάλαια που υπονομεύουν την ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία (VW, Stellantis, Mercedes).
• Το αποτέλεσμα: η Γερμανία και η Γαλλία θέλουν δασμούς και περιορισμούς. Η Ουγγαρία και η Πολωνία θέλουν τις επενδύσεις. Σύγκρουση εντός της ΕΕ – όχι οικονομική, αλλά γεωπολιτική.

2. Το μπλοκ των Κάτω Χωρών (Benelux) + Πολωνία vs Γερμανία-Γαλλία-Σουηδία

Εδώ η Μαρξιστική – Λενινιστική ανάλυσή είναι απολύτως συνεπής με τα δεδομένα.

Πολωνία: Έχει γίνει ο αμερικανικός βραχίονας στην Ευρώπη. Ξοδεύει σχεδόν 5% του ΑΕΠ της σε άμυνα, το τρίτο μεγαλύτερο ποσοστό στο ΝΑΤΟ . Αγοράζει αμερικανικά F-35, αμερικανικά Patriot, αμερικανικά τανκς. Η στρατηγική της είναι: ΗΠΑ πρώτα, ΕΕ δεύτερη. Αν η Γερμανία προσπαθήσει να την σταματήσει στρα военно ή οικονομικά, η Πολωνία έχει ήδη εναλλακτική.

Κάτω Χώρες + Βέλγιο: Εδώ έχουμε την ASML, το μοναδικό πραγματικό στρατηγικό όπλο της ΕΕ. Αλλά οι Κάτω Χώρες δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ανεξάρτητα – οι ΗΠΑ ελέγχουν τις εξαγωγές μέσω του MATCH Act . Ουσιαστικά, η Ολλανδία είναι ένας αμερικανικός δορυφόρος με ευρωπαϊκή σημαία.

Γερμανία-Γαλλία-Σουηδία: Αυτές οι χώρες προσπαθούν να οικοδομήσουν ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία – τα δικά τους όπλα, τη δική τους βιομηχανία, τη δική τους πυρηνική ομπρέλα (Γαλλία) . Αλλά:

• Δεν έχουν ενέργεια (η Γερμανία κατέστρεψε τη δική της βιομηχανία μετά την αποκοπή από τη Ρωσία).
• Δεν έχουν πρώτες ύλες (εξαρτώνται από Κίνα, Αφρική, Αρκτική) .
• Δεν έχουν ενιαία διοίκηση – η Γαλλία θέλει “Ευρώπη”, η Γερμανία θέλει “ΗΠΑ με ευρωπαϊκή μάσκα”.

Το αποτέλεσμα: Όταν η Πολωνία (υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ) κάνει κινήσεις που απειλούν τη Γερμανία, η Γερμανία δεν μπορεί να αντιδράσει. Και όταν η Γερμανία προσπαθεί να επιβάλει ευρωπαϊκούς κανόνες στην Πολωνία, η Πολωνία λέει “όχι” και απευθύνεται απευθείας στην Ουάσιγκτον, στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι οικονομική διαμάχη. Είναι η αρχή ενός εμφυλίου πολέμου θεσμών, συμφερόντων και συμμαχιών.

3. Ο πόλεμος για τις πρώτες ύλες – Βόρεια Θάλασσα, Αρκτική, Αφρική

Εδώ πέρα και πάλι η Μαρξιστική – Λενινιστική ανάλυσή το λέει ξεκάθαρα: “Το παιχνίδι των πρώτων υλών το έχουν χάσει όλοι οι Ευρωπαίοι όπως τη Βόρεια Θάλασσα”.

Η Ευρώπη είναι φτωχή σε κρίσιμες πρώτες ύλες. Το 70% των σπάνιων γαιών επεξεργάζεται η Κίνα, το 90% των μαγνητών υψηλής απόδοσης παράγονται στην Κίνα . Η ΕΕ:

• Χάνει την Αρκτική (Γροιλανδία συνεργάζεται με ΗΠΑ, όχι με Κίνα ή ΕΕ) .
• Χάνει την Αφρική (η Κίνα έχει ήδη κλείσει συμφωνίες για λίθιο, κοβάλτιο, χαλκό) .
• Χάνει τη Βόρεια Θάλασσα (η Νορβηγία – εκτός ΕΕ – ελέγχει πετρέλαιο και αέριο).

Το σχέδιο της ΕΕ – το Critical Raw Materials Act – είναι γραφειοκρατικό, υποχρηματοδοτούμενο και αργό. Μέχρι να αρχίσει η εξόρυξη στη Σουηδία (Kiruna) ή στη Γροιλανδία, η Κίνα θα έχει ήδη προχωρήσει δύο γενιές μπροστά .

4. Το συμπέρασμα: προς εμφύλιο πόλεμο;

Η Μαρξιστική – Λενινιστική ανάλυσή για μια ακόμη φροά καταλήγει στο εξής: η ΕΕ δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία ως ενιαίο μπλοκ. Αλλά ούτε μπορεί να κρατηθεί ενωμένη, γιατί:

1. Η Ανατολή (Πολωνία, Βαλτικές) θέλει ΗΠΑ και άμυνα, ακόμα κι αν πληγώνει την οικονομία.
2. Το Κέντρο (Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία) θέλει ευρωπαϊκή αυτονομία, αλλά δεν έχει ούτε ενέργεια, ούτε πρώτες ύλες, ούτε στρατιωτική βιομηχανία χωρίς τις ΗΠΑ.
3. Ο Νότος (Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα) παρακολουθεί, πιεζόμενος από χρέος, μετανάστευση, ενέργεια.

Το αποτέλεσμα: Η ΕΕ δεν θα διαλυθεί θεσμικά (κανείς δεν θέλει να πάρει την ευθύνη), αλλά θα παραλύσει. Κάθε κρίση – ενεργειακή, στρατιωτική, εμπορική – θα βρίσκει μια ΕΕ που σκίζεται εσωτερικά.Εν τέλη, αυτό που βλέπουμε ήδη να προετοιμάζεται, δεν είναι ακόμα εμφύλιος πόλεμος με όπλα. Είναι θεσμικός εμφύλιος πόλεμος – κάθε χώρα τραβάει προς τη δική της κατεύθυνση, είναι η τάση που διαμορφώνετε με όρους ασυνέχειας, με άλματα δλδ και η τάση είναι φυγόκεντρος δύναμη, όχι μόνο γιατί οι κανόνες παραβιάζονται, η εμπιστοσύνη καταρρέει, αλλά επειδή είναι οι νόμοι του Καπιταλισμού, οι οποίοι βασίζονται σε ντεφάκτο αντιθέσεις, ωστόσο το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται εδώ πέρα είναι άποιο σενάριο να ξεφεύγει αυτό από τον “θεσμικό” στον “θερμό” εμφύλιο; Για παράδειγμα:

• Αν η Πολωνία αρνηθεί να εφαρμόσει ευρωπαϊκή δικαστική απόφαση και η Γερμανία απαντήσει με οικονομικές κυρώσεις;
• Αν η Ολλανδία αναγκαστεί να επιλέξει ανάμεσα σε ASML (αμερικανικό κεφάλαιο) και ευρωπαϊκούς κανόνες;
• Αν η Γαλλία αποφασίσει να επεκτείνει την πυρηνική της ομπρέλα μόνο σε Γερμανία και Ιταλία, αφήνοντας έξω την Πολωνία;

Οι πιο πιθανές απαντήσεις

Η υλιστική ανάπτυξη του σεναρίου της διάλυσης της ΕΕ μέσω ενός «θεσμικού εμφυλίου» που μετατρέπεται σε ανοιχτή γεωπολιτική ρήξη. Δεν είναι απλή πρόβλεψη, αλλά η εξαγωγή των αντιφάσεων που ήδη υπάρχουν, όπου αντικειμενικά αργά η γρήγορα θα εκδηλωθούν λόγω των αντικειμενικών νόμων του καπιταλισμού, την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, την ανισσομετρία ανάπτυξης, καθώς και των τεσσάρων βασικών αντιφάσεων κι αντιθέσεων που δεν μπορούν να συθυγραμμιστούν.
Ταυτόχρονα το Εθνικό ζήτημα όπως το διαπύπωσε ο Ιωσήφ Στάλιν, δεν ευνοεί αυτού του είδους την ενότητα σε μια διεθνή μονοπωλιακή ένωση που πνέει τα λοίσθια.

1. Η υλική βάση: Γιατί η ΕΕ δεν μπορεί να συνεχίσει ως έχει

Η ΕΕ γεννήθηκε σε μια συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία:

• Αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας (ΝΑΤΟ, πυρηνική προστασία)
• Φτηνή ρωσική ενέργεια (φυσικό αέριο, πετρέλαιο)
• Κινεζική αγορά (απορροφούσε γερμανικά αυτοκίνητα, μηχανήματα)
• Απουσία ανταγωνισμού από μη δυτικές βιομηχανίες

Κανένα από αυτά δεν ισχύει πλέον:

1. ΗΠΑ: Η προστασία της ΕΕ από τις ΗΠΑ δεν είναι πλέον δεδομένη. Οι ΗΠΑ θέλουν η ΕΕ να είναι υπάκουη σύμμαχος, όχι ανταγωνιστής. Όταν η ΕΕ προσπάθησε να κάνει το δικό της (π.χ. ψηφιακός φόρος, Nord Stream 2), οι ΗΠΑ την ανάγκασαν να υποχωρήσει.
2. Ρωσία: Η ενέργεια κόπηκε. Η βιομηχανία της Γερμανίας (χημικά, χάλυβας, γυαλί, αλουμίνιο) αποδεκατίστηκε. Οι μονάδες μεταφέρθηκαν σε ΗΠΑ, Κίνα, Μέση Ανατολή. Η Γερμανία είναι πλέον μια ντε-ιντεστριουαλιζόμενη χώρα.
3. Κίνα: Δεν είναι πλέον αγορά, αλλά ανταγωνιστής. Τα κινεζικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα (BYD, Xiaomi) πλημμυρίζουν την ΕΕ, ενώ τα γερμανικά χάνουν μερίδιο.
4. Ανταγωνισμός: Οι ευρωπαϊκές βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας – εκτός από ASML και λίγες ακόμα – είτε εξαγοράστηκαν, είτε συρρικνώθηκαν, είτε μεταφέρθηκαν.

Συμπέρασμα: Η ΕΕ είναι ένα οικονομικό οικοδόμημα που χτίστηκε πάνω σε τρεις πυλώνες (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα). Όταν και οι τρεις ταυτόχρονα αλλάζουν ή καταρρέουν, η ΕΕ δεν έχει δικό της υλικό υπόβαθρο να σταθεί.

2. Οι πυλώνες του σεναρίου: Τα τέσσερα ρήγματα

Ρήγμα 1: ΗΠΑ vs Ευρωπαϊκή Αυτονομία (Γαλλία-Γερμανία)

Τι θέλουν οι ΗΠΑ: Η ΕΕ να είναι αγορά για αμερικανικά προϊόντα, δορυφόρος στο ΝΑΤΟ, και να μην δημιουργεί ανεξάρτητη στρατιωτική/τεχνολογική βάση.

Τι θέλει η Γαλλία (και εν μέρει η Γερμανία): Ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία, δικά όπλα, δική άμυνα, δική βιομηχανική πολιτική.

Η σύγκρουση: Οι ΗΠΑ απαγόρευσαν στην ASML να πουλάει στην Κίνα – η ΕΕ απλά συμμορφώθηκε. Αν αύριο οι ΗΠΑ πουν “τα μηχανήματα ASML δεν πωλούνται ούτε στην Τουρκία, ούτε στη Βραζιλία, ούτε στην Ινδία” – η ΕΕ μπορεί να αρνηθεί; Όχι, γιατί το κεφάλαιο είναι αμερικανικό.

Το σημείο ρήξης: Όταν η Γαλλία ή η Γερμανία επιχειρήσει να χρηματοδοτήσει μια ευρωπαϊκή εναλλακτική της ASML – τότε οι ΗΠΑ θα αντιδράσουν. Και η Πολωνία, ως αμερικανικός βραχίονας, θα σταθεί στο πλευρό των ΗΠΑ εναντίον Γαλλίας-Γερμανίας.

Ρήγμα 2: Πολωνία – ο αμερικανικός τροχονόμος εντός ΕΕ

Τι θέλει η Πολωνία: Ασφάλεια από τη Ρωσία. Γι’ αυτό, είναι διατεθειμένη να δώσει τα πάντα στις ΗΠΑ – βάσεις, στρατιώτες, προϋπολογισμό, πολιτική υποταγή.

Τι θέλουν Γαλλία-Γερμανία: Μια ΕΕ που αποφασίζει μόνη της, χωρίς να ρωτάει την Ουάσιγκτον.

Η σύγκρουση: Η Πολωνία αρνείται συστηματικά να εφαρμόσει ευρωπαϊκές δικαστικές αποφάσεις (για το κράτος δικαίου). Η Γερμανία θέλει να της κόψει τα κονδύλια. Η Πολωνία απειλεί με βέτο. Οι ΗΠΑ λένε στην Πολωνία “κρατά γερά”.

Το σημείο ρήξης: Όταν η Γερμανία αποφασίσει να τιμωρήσει οικονομικά την Πολωνία (π.χ. μπλοκάροντας εξαγωγές, τραπεζικές συναλλαγές), η Πολωνία μπορεί να απαντήσει:

• Μπλοκάροντας γερμανικά φορτηγά στα σύνορα (όπως έκανε ήδη με ουκρανικά).
• Φιλοξενώντας αμερικανικά πυραυλικά συστήματα που απειλούν το γερμανικό έδαφος.
• Λειτουργώντας ως πύλη για κινεζικές επενδύσεις που υπονομεύουν τη γερμανική βιομηχανία.

Αυτή δεν είναι οικονομική διαμάχη. Είναι πολιτικός πόλεμος εντός της ΕΕ.

Ρήγμα 3: Ολλανδία – το δίλημμα της ASML

Τι έχει η Ολλανδία: Το μόνο πραγματικό στρατηγικό όπλο της ΕΕ – τα μηχανήματα που φτιάχνουν όλα τα προηγμένα τσιπ.

Τι θέλουν οι ΗΠΑ: Να ελέγχουν πλήρως την ASML. Να αποφασίζουν εκείνοι πού πωλούνται τα μηχανήματα.

Τι θέλει η Κίνα: Να σπάσει το μονοπώλιο, να φτιάξει δικά της μηχανήματα.

Το σημείο ρήξης: Αν οι ΗΠΑ απαγορεύσουν στην ASML να πουλάει και σε άλλες χώρες (Ινδία, Βραζιλία, Τουρκία), η ASML θα χάσει μεγάλο μέρος της αγοράς της. Η Ολλανδία θα βρεθεί μπροστά σε μια επιλογή:

• Υπακοή στις ΗΠΑ: Χάνει έσοδα, η εταιρεία συρρικνώνεται.
• Αντίσταση: Οι ΗΠΑ απειλούν να “πάγώσουν” τα αμερικανικά εξαρτήματα των μηχανημάτων (μέσω των οποίων ελέγχουν την ASML).

Η Ολλανδία, μόνη της, δεν μπορεί να αντισταθεί. Αν όμως η Γαλλία και η Γερμανία τη στηρίξουν, τότε έχουμε ΕΕ εναντίον ΗΠΑ. Και η Πολωνία, φυσικά, θα σταθεί με τις ΗΠΑ.

Ρήγμα 4: Ο πόλεμος των πρώτων υλών – Βόρεια Θάλασσα, Αρκτική, Αφρική

Τι θέλει η ΕΕ: Πρόσβαση σε σπάνιες γαίες, λίθιο, κοβάλτιο, νικέλιο, χαλκό.

Τι συμβαίνει: Η Κίνα έχει ήδη κλείσει συμφωνίες στην Αφρική (Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό για κοβάλτιο, Ζάμπια για χαλκό, Ναμίμπια για λίθιο). Η Ρωσία ελέγχει μεγάλο μέρος της Αρκτικής. Οι ΗΠΑ ελέγχουν τη Γροιλανδία.

Η θέση της ΕΕ: Η ΕΕ εξαρτάται από εισαγωγές για το 95% των σπάνιων γαιών. Το Critical Raw Materials Act είναι αργό, υποχρηματοδοτούμενο και δεν λύνει το πρόβλημα.

Το σημείο ρήξης: Όταν μια ευρωπαϊκή χώρα – π.χ. η Σουηδία (κοίτασμα σπάνιων γαιών στο Kiruna) ή η Ελλάδα (βωξίτης, νικέλιο) – αποφασίσει να πουλήσει τις πρώτες ύλες σε Κίνα ή Ρωσία αντί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, τότε η ΕΕ δεν μπορεί να την αναγκάσει να κάνει αλλιώς. Κάθε χώρα θα παλέψει μόνη της για την επιβίωσή της.

3. Η τροχιά προς θερμό εμφύλιο

Αυτά τα τέσσερα ρήγματα δεν θα εκραγούν ταυτόχρονα. Αλλά μπορούν να δημιουργήσουν μια αλυσιδωτή αντίδραση:

Στάδιο 1: Οικονομικός πόλεμος (ήδη συμβαίνει)

• Η Γερμανία επιβάλλει δασμούς στα κινεζικά EV. Η Ουγγαρία και η Πολωνία τους αρνούνται, γιατί φιλοξενούν κινεζικές επενδύσεις.
• Η Γαλλία προτείνει “αγοράστε ευρωπαϊκά”. Η Πολωνία αγοράζει αμερικανικά.
• Η ΕΕ κόβει κονδύλια στην Πολωνία. Η Πολωνία μπλοκάρει τον προϋπολογισμό της ΕΕ.

Στάδιο 2: Θεσμική παράλυση (2-3 χρόνια)

• Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις. Κάθε χώρα ασκεί βέτο.
• Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χάνει την εξουσία της. Οι χώρες ενεργούν μονομερώς.
• Το Δικαστήριο της ΕΕ εκδίδει αποφάσεις που κανείς δεν εφαρμόζει.

Στάδιο 3: Στρατιωτική ένταση (5-10 χρόνια)

• Η Πολωνία φιλοξενεί αμερικανικά πυρηνικά όπλα.
• Η Γερμανία και η Γαλλία απαντούν με δική τους πυρηνική στρατηγική (Γαλλία), αλλά δεν μπορούν να προστατεύσουν την Πολωνία.
• Σε μια κρίση (π.χ. Ρωσική επίθεση στα Βαλτικά), η Πολωνία κινητοποιείται μόνη της, με αμερικανική υποστήριξη, αγνοώντας τον ευρωπαϊκό συντονισμό.
• Η Γερμανία και η Γαλλία κατηγορούν την Πολωνία ότι “παίζει το παιχνίδι των ΗΠΑ” και αρνούνται να στείλουν στρατό.

Στάδιο 4: Θερμός εμφύλιος (δεν είναι απίθανος)

Για να γίνει θερμός πόλεμος εντός ΕΕ, χρειάζεται μια πρόφαση. Μπορεί να είναι:

• Μια φυσική σύγκρουση στα σύνορα Πολωνίας-Γερμανίας (π.χ. Γερμανία στέλνει στρατό για να “προστατεύσει” μια μειοψηφία, η Πολωνία αντιδρά).
• Η διάλυση του ΝΑΤΟ (αν οι ΗΠΑ αποσυρθούν, η ΕΕ μένει μόνη της – και τότε η Πολωνία θα απαιτήσει από τη Γαλλία πυρηνική προστασία, η Γαλλία θα αρνηθεί, η Πολωνία θα επιτεθεί στη Γερμανία για να “εξασφαλίσει” διάδρομο προς την Ανατολή).
• Μια κλιμάκωση στην Αρκτική ή στη Βόρεια Θάλασσα (η Νορβηγία, μη μέλος ΕΕ, συγκρούεται με την ΕΕ για τα δικαιώματα εξόρυξης, η Γερμανία υποστηρίζει τη Νορβηγία, η Γαλλία την ΕΕ, η Πολωνία τις ΗΠΑ).

4. Το συμπέρασμα της Αλάθητης Μαρξιστικής Σκέψης

Η ΕΕ δεν έχει πλέον υλική βάση να παραμείνει ενωμένη. Τα συμφέροντα των χωρών-μελών αποκλίνουν τόσο πολύ που:

• Η ανατολή (Πολωνία, Βαλτικές) βλέπει τη Δύση (Γαλλία, Γερμανία) ως εμπόδιο στην ασφάλειά της, όχι ως σύμμαχο.
• Η Δύση βλέπει την ανατολή ως αμερικανικό δούρειο ίππο.
• Η Ολλανδία, η Σουηδία, η Φινλανδία προσπαθούν να ισορροπήσουν, αλλά τραβιούνται από διαφορετικές κατευθύνσεις.

Ο θεσμικός εμφύλιος είναι ήδη εδώ. Ο θερμός πόλεμος δεν είναι αναπόφευκτος, αλλά είναι ένα πραγματικό σενάριο – ειδικά αν συμβεί μια μεγάλη κρίση (π.χ. η Ρωσία επιτίθεται σε μια χώρα που η ΕΕ δεν μπορεί να προστατεύσει, ή οι ΗΠΑ εγκαταλείψουν την Ευρώπη).
Το ερώτηση δεν είναι “θα γίνει;”, αλλά “ποια χώρα θα αποχωρήσει πρώτη, και ποια θα επιτεθεί για να μην αποχωρήσει η άλλη;”

Οι αλάθητοι αστάθμητοι πράγοντες των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων είναι το κρίσιμο στοιχείο

1. Η μήτρα: Τα 5 γνωρίσματα του ιμπεριαλισμού (Λένιν) στην ΕΕ σήμερα

Θυμίζουμε εν τάχυ τα πέντε γνωρίσματα:

1. Μονοπώλια – Η παραγωγή συγκεντρώνεται σε λίγες γιγαντιαίες επιχειρήσεις.
2. Χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο – Συγχώνευση τραπεζών και βιομηχανίας, ολιγαρχία.
3. Εξαγωγή κεφαλαίων – Τα κεφάλαια επενδύονται στο εξωτερικό, όχι στο εσωτερικό.
4. Διεθνή μονοπωλιακά σωματεία – Καρτέλ και τραστ που μοιράζουν τον κόσμο.
5. Ολοκλήρωση εδαφικού διαμελισμού – Όλη η γη είναι μοιρασμένη, αρχίζουν πόλεμοι για αναδιανομή.

Εφαρμογή στην ΕΕ σήμερα:

• Γνώρισμα 1 (Μονοπώλια): Η ASML, η Airbus, η SAP – αλλά τα περισσότερα μονοπώλια της ΕΕ είναι είτε αμερικανικά (Google, Microsoft) είτε κινεζικά (Huawei, BYD). Η ΕΕ δεν έχει δικά της μονοπώλια σε στρατηγικούς τομείς (ενέργεια, σπάνιες γαίες, AI, ημιαγωγοί).
• Γνώρισμα 2 (Χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο): Οι ευρωπαϊκές τράπεζες (Deutsche Bank, BNP Paribas, ING) είναι αδύναμες, υποκεφαλαιοποιημένες, και εξαρτώνται από αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες. Το κεφάλαιο που ελέγχει την ΕΕ βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, όχι στη Φρανκφούρτη ή στο Παρίσι.
• Γνώρισμα 3 (Εξαγωγή κεφαλαίων): Τα ευρωπαϊκά κεφάλαια επενδύονται μαζικά στην Κίνα, στις ΗΠΑ, στην Ινδία. Όχι στην ΕΕ. Η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία εξάγουν κεφάλαια αντί να αναπτύσσουν την εγχώρια βιομηχανία.
• Γνώρισμα 4 (Διεθνή καρτέλ): Η ASML, η TSMC, η Intel, η Samsung μοιράζουν την παγκόσμια αγορά ημιαγωγών. Η ΕΕ δεν συμμετέχει στην ηγεσία κανενός καρτέλ – απλά φιλοξενεί ένα κομμάτι του (ASML).
• Γνώρισμα 5 (Ολοκλήρωση διαμελισμού): Ο κόσμος είναι ήδη μοιρασμένος. Τώρα αρχίζει ο αγώνας για αναδιανομή – Ουκρανία, Ταϊβάν, Αρκτική, Αφρική. Η ΕΕ σε αυτόν τον αγώνα δεν έχει δική της θέση. Είναι πεδίο μάχης, όχι μαχητής.

Το συμπέρασμα του Λένιν για την ΕΕ:
Ο ιμπεριαλισμός βρίσκεται στο ανώτατο στάδιό του. Η ΕΕ, ως συσσωμάτωση μικρομεσαίων δυνάμεων, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τα τρία μεγαθήρια (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία). Γι’ αυτό η ΕΕ είτε θα διαλυθεί είτε θα υποταχθεί πλήρως σε μία από αυτές (πιθανότατα ΗΠΑ).

2. Η μήτρα: Τα 5 γνωρίσματα του έθνους (Στάλιν 1913) και η εφαρμογή τους στην ΕΕ

Θυμίζω τα πέντε γνωρίσματα του έθνους κατά Στάλιν:

1. Ιστορική σταθερότητα – Όχι προσωρινή ομάδα.
2. Κοινή γλώσσα – Βασική προϋπόθεση.
3. Κοινή εδαφική επικράτεια – Συνεκτική περιοχή.
4. Κοινή οικονομική ζωή – Ενιαία αγορά, καταμερισμός εργασίας.
5. Κοινή ψυχική σύνθεση – Εκφράζεται σε κοινή κουλτούρα, έθιμα, νοοτροπία.

Εφαρμογή στην ΕΕ σήμερα:

• Ιστορική σταθερότητα: Η ΕΕ υπάρχει μόλις 70 χρόνια (από ΕΚΑΧ το 1951). Δεν έχει βαθιές ιστορικές ρίζες. Κάθε κρίση (χρέος 2010, προσφυγικό 2015, Brexit 2016, Covid 2020, ενέργεια 2022) την κλονίζει.
• Κοινή γλώσσα: Δεν υπάρχει. Τα αγγλικά χρησιμοποιούνται ως lingua franca, αλλά δεν είναι μητρική γλώσσα για κανένα λαό της ΕΕ. Ούτε γαλλικά, ούτε γερμανικά γίνονται αποδεκτά από όλους. Χωρίς κοινή γλώσσα, δεν υπάρχει έθνος.
• Κοινή εδαφική επικράτεια: Η ΕΕ δεν έχει ενιαία εδαφική αρχή. Κάθε κράτος-μέλος έχει τα σύνορά του. Η ΕΕ δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα εξωτερικά της σύνορα (μετανάστευση) ούτε τα εσωτερικά (Πολωνία, Ουγγαρία αρνούνται ευρωπαϊκή δικαιοδοσία).
• Κοινή οικονομική ζωή: Αυτό υπήρχε κάποτε. Τώρα καταρρέει. Η Γερμανία δεν θέλει να πληρώνει για τη Νότια Ευρώπη. Η Πολωνία δεν θέλει να ακολουθεί γερμανικούς κανόνες. Η οικονομική ενότητα σπάει.
• Κοινή ψυχική σύνθεση: Δεν υπάρχει “ευρωπαίος λαός”. Υπάρχουν Γερμανοί, Γάλλοι, Πολωνοί, Έλληνες, Ολλανδοί. Κάθε κρίση φέρνει στην επιφάνεια τα παλιά εθνικά στερεότυπα (Γερμανοί “τσιγκούνηδες”, Νότιοι “τεμπέληδες”, Πολωνοί “φανατικοί”).

Το συμπέρασμα του Στάλιν για την ΕΕ:
Η ΕΕ δεν είναι έθνος ούτε μπορεί να γίνει έθνος. Λείπουν τρία από τα πέντε βασικά γνωρίσματα (γλώσσα, εδαφική ενότητα, ψυχική σύνθεση). Η ιστορική σταθερότητα λείπει και η οικονομική ζωή καταρρέει.

3. Η λύση του Στάλιν (1922) για το εθνικό ζήτημα – εφαρμογή στην ΕΕ

Το 1922, ο Στάλιν, ως Λαϊκός Επίτροπος για τα Εθνικά Ζητήματα, αντιμετώπισε ένα παρόμοιο πρόβλημα: πώς να κρατήσεις ενωμένα τα πρώην τσαρικά εδάφη, με διαφορετικές γλώσσες, θρησκείες, οικονομίες, χωρίς να καταρρεύσουν.

Η λύση του ήταν η ΕΣΣΔ – μια ομοσπονδία με:

• Δικαίωμα απόσχισης (θεωρητικά) για κάθε δημοκρατία.
• Κομμουνιστικό Κόμμα ως ενιαία ηγετική δύναμη.
• Ενιαία οικονομία (Gosplan) και ενιαίος στρατός (Κόκκινος Στρατός).
• Πολιτιστική αυτονομία για κάθε έθνος (γλώσσα, σχολεία, θέατρα).

Η λογική του Στάλιν: Χωρίς έναν ισχυρό κεντρικό μηχανισμό (Κόμμα, Στρατός, Σχέδιο), η πολυεθνική ομοσπονδία διαλύεται. Η εθελοντική συμμετοχή δεν αρκεί – χρειάζεται εξαναγκασμός και κοινό συμφέρον.

Εφαρμογή στην ΕΕ σήμερα:

Η ΕΕ δεν έχει:

• Ενιαίο κόμμα (τα ευρωπαϊκά κόμματα είναι χαλαρές συμμαχίες εθνικών κομμάτων).
• Ενιαίο στρατό (το ΝΑΤΟ είναι αμερικανικό, όχι ευρωπαϊκό).
• Ενιαίο οικονομικό σχεδιασμό (η ΕΚΤ κάνει νομισματική πολιτική, αλλά δεν υπάρχει ευρωπαϊκό σχέδιο για βιομηχανία, ενέργεια, πρώτες ύλες).
• Δικαίωμα απόσχισης (δεν προβλέπεται καν – αν μια χώρα θέλει να φύγει, το Brexit έδειξε ότι είναι εφιάλτης).

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η ΕΕ βρίσκεται στο χειρότερο δυνατό σημείο: ούτε ενιαίο κράτος (σαν ΕΣΣΔ), ούτε χαλαρή συνομοσπονδία. Είναι μια ημιτελής ομοσπονδία χωρίς ομοσπονδιακά όργανα εξουσίας (στρατός, κόμμα, σχέδιο). Γι’ αυτό διαλύεται.

4. Η μοναδική προοπτική λύσης κατά Στάλιν (1922)

Ο Στάλιν, στο άρθρο του “Το εθνικό ζήτημα κι ο μαρξισμός” (1921) και στις ομιλίες του για τη δημιουργία της ΕΣΣΔ (1922), έδωσε τέσσερις προϋποθέσεις για να σταθεί μια πολυεθνική ένωση:

1. Πραγματική εξίσωση των εθνών – Όχι μόνο νομικά ίσα, αλλά ουσιαστικά. Τα οπισθοδρομικά έθνη να λαμβάνουν βοήθεια από τα προηγμένα.
2. Δικαίωμα απόσχισης – Η δυνατότητα αποχώρησης να υπάρχει, ώστε η παραμονή να είναι εθελοντική.
3. Ενιαία προλεταριακή εξουσία – Ένα κόμμα, ένας στρατός, μια οικονομία.
4. Πάλη κατά του ιμπεριαλισμού – Η ένωση να είναι στραμμένη ενάντια στον ιμπεριαλισμό (τότε της Δύσης, τώρα των ΗΠΑ).

Εφαρμογή στην ΕΕ σήμερα:

Η ΕΕ δεν πληροί καμία από αυτές τις τέσσερις προϋποθέσεις.

• Εξίσωση των εθνών: Η Γερμανία και η Γαλλία κυριαρχούν. Η Νότια Ευρώπη χρωστάει. Η Ανατολική Ευρώπη είναι φτωχή. Κανείς δεν βοηθά πραγματικά κανέναν.
• Δικαίωμα απόσχισης: Δεν υπάρχει. Το Brexit ήταν τόσο επώδυνο που κανείς δεν τολμά να το επαναλάβει. Οι χώρες είναι παγιδευμένες.
• Ενιαία προλεταριακή εξουσία: Δεν υπάρχει. Η ΕΕ είναι μια αστική δημοκρατία χωρίς επαναστατικό προλεταριάτο, χωρίς ενιαίο κόμμα, χωρίς ενιαίο στρατό.
• Πάλη κατά του ιμπεριαλισμού: Η ΕΕ είναι δορυφόρος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, όχι αντίπαλός του.

Το συμπέρασμα του Στάλιν για την ΕΕ:
Χωρίς αυτές τις τέσσερις προϋποθέσεις, η ΕΕ είναι καταδικασμένη να διαλυθεί. Η μόνη προοπτική να κρατηθεί ενωμένη θα ήταν μια ριζοσπαστική αναδιάρθρωση – ουσιαστικά, η μετατροπή της σε ένα είδος σοσιαλιστικής ομοσπονδίας με ενιαίο σχεδιασμό, ενιαίο στρατό, και ρήξη με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.
Αλλά αυτό, στην παρούσα φάση, είναι πολιτικά αδύνατο. Δεν υπάρχει ευρωπαϊκό κομμουνιστικό κόμμα με τέτοια δύναμη. Δεν υπάρχει ευρωπαϊκό προλεταριάτο που να θέλει επανάσταση. Η εργατική τάξη της ΕΕ είναι διασπασμένη, εθνικά διαχωρισμένη, και σε μεγάλο βαθμό συντηρητικοποιημένη.

5. Τελικό συμπέρασμα: Η ΕΕ μπροστά στη μαρξιστική ανάλυση

Συνδυάζοντας Λένιν και Στάλιν:

• Λένιν (Ιμπεριαλισμός): Η ΕΕ βρίσκεται στο ανώτατο στάδιο του ιμπεριαλισμού, όπου τα μονοπώλια, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και η εξαγωγή κεφαλαίων έχουν μετατρέψει την ΕΕ σε μια εξαρτημένη ζώνη μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας. Δεν έχει δική της ιμπεριαλιστική πολιτική – είναι αντικείμενο της ιμπεριαλιστικής πάλης, όχι υποκείμενο.
• Στάλιν (Εθνικό ζήτημα): Η ΕΕ δεν είναι έθνος (λείπουν 3/5 γνωρίσματα). Δεν μπορεί να γίνει έθνος. Και χωρίς τα τέσσερα στοιχεία μιας σοσιαλιστικής ομοσπονδίας (εξίσωση, απόσχιση, ενιαία εξουσία, αντι-ιμπεριαλισμός), είναι καταδικασμένη στη διάλυση.

Η πρόβλεψη:

Η ΕΕ είτε:

1. Διαλύεται σε εθνικά κράτη-μέρη, που το καθένα θα αναζητήσει προστάτη (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) – με κίνδυνο πολέμων μεταξύ τους.
2. Υποτάσσεται πλήρως στις ΗΠΑ, γινόμενη ένα είδος “Ευρωπαϊκής Κοινοπολιτείας” υπό αμερικανική κηδεμονία – χάνοντας κάθε ψευδαίσθηση ανεξαρτησίας.
3. Μετασχηματίζεται ριζοσπαστικά (σοσιαλιστική ομοσπονδία) – σενάριο που, με βάση τη σημερινή συσχέτιση δυνάμεων, είναι το λιγότερο πιθανό.

Το ερώτημα που αφήνουμε ανοιχτό:
Ποια από αυτές τις τρεις τροχιές η πιο πιθανή, με βάση τα δεδομένα που έχουμε – και ποια δύναμη (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, ή κάποια εσωτερική ευρωπαϊκή δύναμη) θα παίξει τον καθοριστικό ρόλο, ακόμα και τώρα η απάντηση δεν είναι ακόμα πολύ ώριμη για να δωθεί, ωστόσο πάνω κάτω αυτές θα είναι οι γραμμές πλεύσης κι αυτό ήδη καθορίζεται από τον Πόλεμο στο Ιράν.

Επίλογος πρώτου μέρους : Η Μαρξιστική-Λενινιστική Σκέψη Σήμερα

Σε μια εποχή που η αστική ιδεολογία προσπαθεί να θολώσει τα νερά με ψευτοεπιστημονικές θεωρίες και αντιδραστικές αναλύσεις, η μαρξιστική-λενινιστική μέθοδος παραμένει το πιο ισχυρό εργαλείο για την κατανόηση του κόσμου.
Η οικονομική βάση καθορίζει το εποικοδόμημα. Οι τάξεις ορίζονται από τη σχέση τους με τα μέσα παραγωγής. Ο ιμπεριαλισμός είναι το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Και η πάλη των τάξεων παραμένει η κινητήρια δύναμη της ιστορίας.
Σήμερα, η σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας, δεν είναι καθόλου απίθανο να μετατραπεί και σε κάποιου είδους συνεργασία, αυτό που όμως θα οξυνθεί είναι η κρίση της ΕΕ, η τεχνολογική κυριαρχία μέσω μονοπωλίων όπως η ASML, ακόμα και της SAP, είναι εικονική και κυριαρχείται από ένα ιδιότυπο αλλά μετοχικά καθόλου αμφίβολο Αμερικανικό “ιδιοκτησιακό καθεστώς”,, όλα εν τέλη επιβεβαιώνουν τις αναλύσεις του Μαρξ, του Ένγκελς, του Λένιν και του Στάλιν.
Η θεωρία δεν είναι μουσειακό είδος. Είναι όπλο που ξεκαθαρίζει το τοπίο στην ομίχλη, και όπως έλεγε ο Λένιν: «Χωρίς επαναστατική θεωρία, δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατικό κίνημα».

«Οι φιλόσοφοι έχουν μόνο ερμηνεύσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους· το θέμα όμως είναι να τον αλλάξουμε.»
— Καρλ Μαρξ, 11η Θέση για τον Φόυερμπαχ

Ενισχύστε οικονομικά την επιβίωση του portal “istosch data &technologies lab“ Ενισχύστε την επιστημονική και καλλιτεχνική παρέμβαση στο διαδίκτυο

Στις δύσκολες εποχές, που το λαϊκό εισόδημα στενάζει και όλα τα οικονομικά αποθέματα εξαϋλώνονται κατά γεωμετρική πρόοδο, τα προς το ζειν μέσα από ένα ισχνό μισθό, δεν φτάνουν ούτε για “αέρα κοπανιστό”, και δεν μας οδηγούν στο “ευ ζειν”, άπαντα γίνονται δύσκολα για όλους.
Με ένα εξοντωτικό φορολογικό νόμο, που αφανίζει τους αυτοαπασχολούμενους και μεγαλώνει την κερδοφορία των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων, μετατρέποντας ουσιαστικά τη χώρα φορολογικό παράδεισο για τις πολυεθνικές, εμείς κρατάμε ζωντανό το όνειρο μας, σε ένα περιβάλλον που θέλει πολύ δύναμη και πολλές θυσίες για να επιβιώσεις. 
Το Εναλλακτικό κι Ανεξάρτητο Κέντρο Τεχνολογίας - Διαδικτύου καθώς και το E - Funzine (portal) μας, συνεχίζουν να εργάζονται αδιάκοπα και με πάθος, βάζοντας ζητήματα πολιτισμού, τέχνης, ανθρωπιστικών, κοινωνικών επιστημών, αλλά και θετικών, καθώς και τεχνολογίας στο τελευταίο, με προτάσεις κι αναλύσεις που βοηθούν τον ελεύθερο μας χρόνο και να αναπτύξουμε μια άλλου είδους κοινωνική και κυρίως ταξική συνείδηση, που σήμερα βρίσκεται στο στόχαστρο.
Με πολύ κόπο και μεγάλη διάθεση προσφοράς, αλλά και με αίσθημα ευθύνης, ειδικά σε αυτή τη φάση, σε αυτές τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, κάθε μικρή ενίσχυση για την παραπέρα συνέχεια του portal είναι πολύ σημαντική.
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη βοήθεια σας και σας ευχόμαστε καλές ηλεκτρονικές Περιηγήσεις, με μια υπόσχεση από μας, ότι κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, πάνω και μέσα στα πλαίσια της εποχής.