Ενότητα 1: Η Αποδόμηση της Εμπορευματοποίησης

Μπουρδολογία vs. Λογική

Η ανθρώπινη θλίψη και η ανάγκη για επικοινωνία με το υπερβατικό έχουν καταντήσει λάφυρο για επιτήδειους, μια ιδεαλιστική και μεταφυσική —πέρα για πέρα αντιδιαλεκτική, παραφιλολογική και αντιεπιστημονική— πρόταση, που εκτός του εμπορευματικού της κελύφους είναι και πέρα για πέρα ανήθικη, στρεβλή και αποτρόπαια, χωρίς ίχνος τσίπας.

Δεν αρκεί να αποδομήσουμε αυτές τις πρακτικές με έναν στεγνό και μηχανιστικό ακαδημαϊκό λόγο, διότι στην πραγματικότητα τα όπλα της επιστήμης, δίχως την παρουσία των νόμων του μετασχηματισμού της ύλης και της ενέργειας, δεν μπορούν να παρατάξουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, με πρώτο και κυρίαρχο αυτό της διαλεκτικής. Δε φτάνει να ορθώσουμε τείχη πολεμικής απέναντι στον ανήθικο αποπροσανατολιστικό τσαρλατανισμό, μέσω της «ανομίας» του, αλλά να αποδείξουμε στον ίδιο τον κοινωνικό ιστό τα άστοχα υλικά που φέρουν οι εξίσου «περίεργοι» και αποπροσανατολιστικοί δρόμοι του, οι οποίοι διανοίγονται μέσα από την άγνοια και την αναγκαιότητα για ευσεβείς προσδοκίες.

Καμία συσκευή δε θα φέρει σε επικοινωνία τους βιολογικά ζώντες με τους εκλιπόντες (κατά το Ορθόδοξο Χριστιανικό δόγμα «κεκοιμημένους»), αλλά ακόμα κι αν «συμβεί» αυτό το τόσο μεγάλο συμβάν, ως «γεγονός», το αποτέλεσμα που θα έχουμε —μάλλον, αν όχι με απόλυτη σιγουριά— θα είναι μια φενάκη, και θα λειτουργεί αντανακλαστικά σε συχνότητες εντελώς άσχετες με τις δηλωθείσες από τον κατασκευαστή. Συχνότητες οποίες θα αντανακλούν ακατάληπτους, ασύνδετους, άλογους και ασύντακτους θορύβους, οδηγώντας τους ενδιαφερόμενους σε κατά κύματα, κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση ψευδαισθήσεις, στο επίπεδο της παρειδωλίας.

Το Αριστοτελικό μοντέλο διάκρισης και διαχωρισμού του σώματος από την ψυχή και το αντίστροφο, ως φιλοσοφικό μοντέλο, αποτελεί μια αναληθή εξ ορισμού και πλήρως αντιεπιστημονική περιγραφή της βιολογικής ως υλικής ζωής — ξεκομμένη και αποκομμένη από τον «πνευματικό κόσμο». Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η δυϊστική αυτή αντίληψη καθιστά την ύλη ως αδύναμη ως προς τη δυνατότητά της για αποθήκευση κι αναδημιουργία λόγου και συνείδησης.

Στην υλική διάσταση της συνείδησης δεν υπάρχει τέτοιος διαχωρισμός (εξάλλου έχει αποδειχτεί εκ των πραγμάτων ότι η ύλη έχει δυνατότητα αποθήκευσης μνήμης) κι ως εκ τούτου, οι τσαρλατάνοι που ευαγγελίζονται και υποστηρίζουν την όποια επικοινωνία με τις ψυχές δεν είναι εξ αρχής λάθος, είναι εξ ορισμού. Αυτού του τύπου η απάτη, αν δεν είναι απλά και μόνο μια λαλίστατη υπηρεσία στην κοροϊδία μέσα από την «καλλιέργεια φρούδων ελπίδων», είναι η επιτομή του αποπροσανατολισμού. Αυτή η δημιουργία από ψεύτικες, ανυπόστατες και μάταιες προσδοκίες, οι οποίες αντικειμενικά δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν, δεν δημιουργεί μόνο απογοήτευση· απλώς κλείνει και όλες τις συνάψεις με τις δυνατότητες του μέλλοντος για τη νίκη επί του θανάτου, η οποία νομοτελειακά θα επέλθει, αλλά είναι μάλλον ακόμα πολύ νωρίς, και γι’ αυτό θα αναφερθούμε παρακάτω.

Όταν ένας άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι οι ελπίδες που είχε ήταν φρούδες, τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι έντονα αρνητικά και ψυχολογικά επίπονα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται τα παρακάτω συναισθήματα.

Στην πραγματικότητα, κανένας μηχανισμός ο οποίος υπόσχεται «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» δεν πρέπει να δημιουργεί αυταπάτες, ειδικά όταν έχει αποδειχθεί ότι η βιολογική ύλη δε χωρίζεται σε πνεύμα και σώμα ούτε ξεχωρίζει η μία από την άλλη· απλά υπάρχει μετασχηματισμός. Υποτίθεται αντικειμενικά η πρώτη (δηλαδή το πνεύμα – συνείδηση) να είναι άυλη και αδιάφθαρτη, ενώ η βιολογία των μιτοχονδρίων να σβήνει, δίχως να μετασχηματίζεται, ούτε να αφήνει κάποιο ιστορικό και άλλο υλικό αποτύπωμα, το οποίο αντικειμενικά αδυνατούμε να το δούμε με τα μάτια μας, γιατί εκ των πραγμάτων δε μπορούμε να δούμε σε τι φάσμα βρίσκεται, ούτε ποια είναι η συχνότητά της.

Είναι σα να λέμε ότι θα σπάσουμε έναν αλφαριθμητικό κωδικό 24 γραμμάτων, 10 πραγματικών αριθμών και όλων των συμβόλων, στην 34η· βράσε όρυζα, δηλαδή!

• Απογοήτευση και ματαίωση: Είναι το πρώτο και πιο άμεσο συναίσθημα. Η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα γκρεμίζει οτιδήποτε είχε φανταστεί ή σχεδιάσει, έχοντας ως αποτέλεσμα την κατάληξη στην απογοήτευση και κατ’ επέκτασιν στην παραίτηση.
• Προδοσία και πικρία: Αν οι ελπίδες αυτές καλλιεργήθηκαν από κάποιο άλλο πρόσωπο (π.χ. με ψεύτικες υποσχέσεις), ο άνθρωπος νιώθει ότι τον εξαπάτησαν και ότι εκμεταλλεύτηκαν την εμπιστοσύνη του, του τοποθέτησαν τον πήχη πολύ ψηλά κατ’ εικόνα, αλλά ως προς την εξομοίωση τα πράγματα αποδεικνύονται ως τσαρλατανισμός.
• Θλίψη και απόγνωση: Η απώλεια αυτού του αποτελέσματος που περίμενε με ανυπομονησία να ακούσει τους αγαπημένους του εκλιπόντες προκαλεί ένα αίσθημα κενού, ειδικά αν είχε επενδύσει πολύ συναισθηματικά σε αυτό, αλλά σε μια ακόμα ατελέσφορη προσπάθεια, που θα δημιουργήσει στενάχωρα συναισθήματα, αλλά ίσως και απόγνωση.
• Θυμός και αγανάκτηση: Στρέφεται είτε προς τον εαυτό του (γιατί πίστεψε σε κάτι ανέφικτο και αντικειμενικά ατελέσφορο) είτε προς εκείνον που του έδωσε τις ψεύτικες υποσχέσεις· ωστόσο ο εαυτός του είναι ο κατ’ εξοχήν πρώτος στόχος, καθότι δεν εξέτασε καθόλου, σε καμία περίπτωση, την όποια αληθοφάνεια της αρχιτεκτονικής και του μηχανισμού που τον παρότρυνε και απεδέχθη «αβρόχοις ποσίν», δια του ενστίκτου του, την παραπάνω διεργασία. Ή ακόμα-ακόμα και της επίδειξης εμπιστοσύνης της συναισθηματικής του νοημοσύνης, κάτι που αντικειμενικά αποδείχνει ότι καμία υπόσχεση, ειδικά τέτοιου τύπου, από μόνη της δεν παρέχει την παραμικρή δόση — ούτε καν αληθοφάνειας.
• Ανασφάλεια και καχυποψία: Δημιουργείται μια δυσκολία να εμπιστευτεί ξανά ανθρώπους, καταστάσεις ή μελλοντικές υποσχέσεις, καθώς φοβάται ότι θα πληγωθεί ξανά.
• Η Απάτη του «Ovilus» και των Spirit Box: Συσκευές που βασίζονται σε απλούς αισθητήρες περιβάλλοντος για να επιλέξουν τυχαίες λέξεις. Η αποκαλούμενη «επικοινωνία» είναι το αποτέλεσμα στατιστικής σύμπτωσης και του φαινομένου της παρειδωλίας. Είναι μια αλγοριθμική προσβολή στην πολυπλοκότητα της συνείδησης.
• Θεωρίες Διαχωρισμού (NPC / Άδεια Κελύφη): Οι νεο-δυϊστικές θεωρίες που ισχυρίζονται ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού κατέχει «ψυχή». Αυτές οι ιδέες είναι ηθικά αποκρουστικές. Οδηγούν σε έναν επικίνδυνο ναρκισσισμό, αποανθρωποποιούν τον συνάνθρωπο και καταργούν την ενσυναίσθηση. Η συνείδηση δεν είναι προνόμιο των λίγων· είναι η εγγενής ιδιότητα της ύλης όταν φτάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο πολυπλοκότητας και κοινωνικής οργάνωσης.

Ενότητα 2: Το Επιστημολογικό Υπόβαθρο της Συνέχειας

Το Κλειστό Κύκλωμα

Παρά την αστοχία υλικού της παραπάνω «προσπάθειας», που εκμεταλλεύονται διαρκώς κάποιοι εταιρικοί τσαρλατανισμοί, η συνέχεια της ύπαρξης μιας εκλιπούσας βιολογικής οντότητας, που έζησε σε κάποιο σημείο του ορισμένου από την ιστορία γήινου χωροχρόνου, δεν είναι απλά και μόνο ένας ευσεβής πόθος, αλλά μια αποδεδειγμένα αντικειμενική νομοτέλεια, που απορρέει από τους θεμελιώδεις νόμους της πραγματικότητας, μέσα από τους νόμους της διαλεκτικής, τους νόμους της θερμοδυναμικής, τους νόμους της κβαντικής πληροφορίας, ακόμα-ακόμα και μέσα από τα μαθηματικά των προσήμων, που ως πολυδύναμες συναρτήσεις βρίσκουν το σημείο επαφής ή σημείο εφαπτομένης.

• 1ος Νόμος της Θερμοδυναμικής: Η ενέργεια και η ύλη που συνθέτουν την ανθρώπινη οντότητα δεν δημιουργούνται εκ του μηδενός ούτε καταστρέφονται· απλώς μετασχηματίζονται. Με τον βιολογικό θάνατο, τα σωματίδια και η ενέργεια που απαρτίζουν το «εγώ» παραμένουν ακέραια μέσα στο κοσμικό σύστημα.
• Διαλεκτική & Μαθηματικά Προσήμων: Η ενότητα και η πάλη των αντιθέτων διέπουν την εξέλιξη. Η διαλεκτική άρνηση του θανάτου (-) μέσω της επιστήμης και της κοινωνικής επανάστασης (-) δεν οδηγεί στο μηδέν, αλλά νομοτελειακά, όπως στα μαθηματικά [(-) × (-) = (+)], στην απόλυτη θετική σύνθεση: την Αθανασία.
• Κβαντική Πληροφορία (No-Deleting Theorem): Το θεώρημα της μη-διαγραψιμότητας (Pati & Braunstein, 1998) αποδεικνύει ότι η θεμελιώδης κβαντική πληροφορία δεν μπορεί ποτέ να σβηστεί. Η γεωμετρία και το αποτύπωμα ενός σώματος παραμένουν αποθηκευμένα στο χωροχρονικό πλέγμα.
• 1ος Νόμος της Διαλεκτικής: Αυτός ο νόμος περιγράφει τον μηχανισμό και τον τρόπο με τον οποίο συντελείται η αλλαγή κι εκφράζει τα εξής παρακάτω.
  • Ποσοτικές αλλαγές: Αρχικά, οι αλλαγές σε ένα φαινόμενο είναι σταδιακές, μικρές και αφορούν την ποσότητα (π.χ. αύξηση ή μείωση σε μέγεθος, θερμοκρασία, αριθμό). Σε αυτή τη φάση, η βασική φύση ή ποιότητα του πράγματος παραμένει ίδια.
  • Ποιοτικό άλμα: Όταν οι ποσοτικές αλλαγές συσσωρευτούν και ξεπεράσουν ένα κρίσιμο όριο (το «μέτρο»), προκαλείται μια απότομη, ριζική αλλαγή. Το φαινόμενο μετατρέπεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό, αποκτώντας νέα ποιότητα.
  • Αντίστροφη διαδικασία: Η νέα ποιότητα που προκύπτει δημιουργεί με τη σειρά της νέους κανόνες για τις μελλοντικές ποσοτικές αλλαγές, αν και συνήθως όλες οι αλλαγές της κάθε νεότερης ποιότητας κατατείνουν στα μοντέλα που προσιδιάζουν κλειστά μοντέλα που αυτοαναφορικά δημιουργούν μια σπείρα, όπου για παράδειγμα το νερό, στο σημείο βρασμού μετατρέπεται σε υδρατμούς και στη συνέχεια επιστρέφει στη γη είτε ως νερό, δια μέσω του υετού, είτε ως χιόνι, πάγος κ.ο.κ.

Ενότητα 3: Βιολογική Αναγέννηση, Κύτταρα Yamanaka & Μνήμη

Η μελλοντική επιστροφή της ύπαρξης αντικειμενικά είναι και ζήτημα προηγμένης βιο-πληροφορικής, αλλά δεν είναι μόνο αυτό· η βιοπληροφορική από μόνη της δε μπορεί να αναπτύξει στο ακέραιο όλους εκείνους τους μηχανισμούς, ειδικά τους κοινωνικοπολιτικούς και τους ιστορικούς, που θα αποδώσουν τα μέγιστα των δυνατοτήτων στην αντικειμενική πραγματικότητα.

Ακόμα κι αν στο Καπιταλιστικό σύστημα, ή ακόμα και σε ένα προηγμένο επαναστατικό —όπως ο Σοσιαλισμός— πραγματοποιηθούν τέτοιου είδους προσπάθειες. Ο πρώτος —ο Καπιταλισμός— με τις πολύ μεγαλύτερες αντικειμενικές δυσκολίες του (λόγω του νόμου του κέρδους, καθώς και των τεσσάρων βασικών του αντιθέσεων), που επίσης αντικειμενικά δεν αφήνουν καθόλου περιθώρια και ποσοστά προϋπολογισμών που θα τρέξουν τέτοια προγράμματα — αλλά ακόμα κι αν συμβεί, θα είναι μια στεγνή και απέραντα ταξική διεργασία, υπέρ βωμών και εστιών της επιχειρηματικής αστικής τάξης, με επίσης πολύ μικρά ποσοστά επιτυχίας, διότι το ικανό ποσοστό κέρδους δε μπορεί, για κανένα επίσης αντικειμενικό λόγο, να διακυβευθεί, ούτε επίσης τα λιμνάζοντα κεφάλαια.

Όσον αφορά τον Σοσιαλισμό, ο εν λόγω είναι ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα κατά το οποίο προετοιμάζεται η αταξική κοινωνία και τα μικρά περιθώρια που υπάρχουν πρέπει να διοχετευθούν στην προώθηση της βασικής αρχής της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, που στηρίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη, να δημιουργηθούν οι στέρεες προϋποθέσεις και υποδομές της κατάργησης της όποιας ταξικής κυριαρχίας, δια της κυριαρχίας της εξουσίας της εργατικής τάξης. Υποδομές που αντικειμενικά θα αποστερήσουν σε αυτή τη φάση τη δυνατότητα ενεργοποίησης πόρων που θα αναπτύξουν προϋποθέσεις αναστάσιμων διεργασιών. Από τη φύση του σοσιαλισμού και του βασικού του κανόνα —ο οποίος είναι αξίωμα— «Από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα ανάλογα με την εργασία του», σε αντίθεση με το βασίλειο της ελευθερίας που είναι η αταξική κοινωνία, δηλαδή ο Κομμουνισμός, και η βασική του αρχή είναι «Από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του».

Για να γίνει περισσότερο κατανοητό, η κατώτερη φάση του Κομμουνισμού, ο Σοσιαλισμός, που αντικειμενικά είναι κατά πολύ ανώτερος από τον Καπιταλισμό, καθότι δεν υπάρχει η ασχημονία του κέρδους, δε μπορεί να αξιοποιήσει τη μορφή του στο περιεχόμενο αυτού του τύπου των ανώτατων ηθικά φαινομένων, όσο κι αν είναι στα πλάνα και στους σχεδιασμούς του, και είναι εν πολλοίς το εξής:

Σε αυτή τη φάση, τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην κοινωνία, αλλά ο κοινωνικός πλούτος δεν είναι ακόμη απεριόριστος. Για τον λόγο αυτό, η ανταμοιβή κάθε ανθρώπου εξαρτάται από την ποσότητα και την ποιότητα της εργασίας που προσφέρει, διατηρώντας ακόμα μια μορφή ανισότητας που, για να λυθεί, πρέπει αντικειμενικά να προχωρήσει στο παραπάνω κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, στον Κομμουνισμό, καθώς οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές ικανότητες και οικογενειακές υποχρεώσεις, με αυτόν τον παράγοντα αντικειμενικά να περιορίζει το κοινωνικό υπερπροϊόν να είναι απεριόριστο γι’ αυτού του είδους τα ζητήματα, τα οποία στο Σοσιαλισμό μπορεί να είναι στα πλάνα, αλλά αποτελούν κατά κάποιο τρόπο «πολυτέλεια», όπου στην επόμενη ανώτερη φάση όχι μόνο δε θα είναι πολυτέλεια, αλλά θα αποτελεί τη βάση για την οικοδόμηση της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Στην ανώτερη φάση του Σοσιαλισμού, δηλαδή στον Κομμουνισμό, όπου «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, το κοινωνικό προϊόν προορίζεται στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του», η λογική και η αρχιτεκτονική της βάσης του θα ευνοεί αυτού του είδους τα κοινωνικά φαινόμενα, διότι οι παραγωγικές δυνάμεις θα έχουν αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό ούτως ώστε να υπάρχει αφθονία αγαθών, προϊόντων, υπηρεσιών, με ένα περίσσευμα δυνατοτήτων που δεν θα πνίγονται από το βασίλειο της ανάγκης και της μισθωτής σκλαβίας. Η εργασία παύει να είναι απλό μέσο επιβίωσης και γίνεται πρώτη ανάγκη αυτή της ζωής, ενώ η κοινωνία μπορεί πλέον να καλύπτει πλήρως τις υλικές και πνευματικές ανάγκες κάθε ατόμου, ανεξάρτητα από το πόσο παρήγαγε, και σε αυτό το βασίλειο της Ελευθερίας, η δυναμική της «αθανασίας» και της ανάστασης των εκλιπόντων δεν θα είναι μια συστημική ιδιομορφία, αλλά ένας κανόνας, ένα σημείο κατατεθέν για το μέλλον, όπου και η συμβολή της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης θα δημιουργεί ατελείωτες προϋποθέσεις αυτού του τύπου, όπου οι σημερινές σημαντικές ανακαλύψεις θα αποτελούν ξεπερασμένα μοντέλα, τα οποία όμως θα είναι η βάση για το λαμπρό μέλλον.

• Όχι Tabula Rasa (Μιτοχονδριακή Εύα & Επιγενετική): Η επιγενετική αποδεικνύει ότι οι εμπειρίες και οι προσαρμογές αφήνουν κληρονομικά ίχνη. Η συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας είναι εγγεγραμμένη στη βιολογική μας υποδομή και στην αναγέννησή της δε θα είναι κάποιος άδειος πίνακας· εξάλλου, όπως είπαμε παραπάνω, η μνήμη ποτέ δεν πεθαίνει, όπως και η ύλη.
• Κύτταρα Yamanaka (Κυτταρικό Reset): Η ανακάλυψη των παραγόντων Yamanaka (Νόμπελ 2012) απέδειξε ότι ο βιολογικός χρόνος είναι αντιστρέψιμος. Τα οστά και οι ιστοί λειτουργούν ως σταθεροί, φυσικοί φορείς (backups) αυτού του πλήρους βιολογικού κώδικα.
• Το Μοριακό Ένγραμμα (Engrams): Η νευροεπιστήμη έχει εντοπίσει τα φυσικά, μοριακά αποτυπώματα των αναμνήσεων. Η μελλοντική τεχνολογία θα μπορεί να τα «φορτώσει» εκ νέου στο ανασυντεθειμένο σύστημα.

Ενότητα 4: Το Ενεργειακό Χρέος προς τους «Κεκοιμημένους»

Η Κλίμακα Καρντάσεφ και ο Φρίντριχ Ένγκελς

«Η ανάσταση δεν είναι μόνο βιολογική, είναι πρωτίστως ενεργειακή εξίσωση».

Ο Φρίντριχ Ένγκελς διατύπωσε την άποψη ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται ακόμα στα πρώτα, ανώριμα στάδια της ιστορίας της (την «προϊστορία» της, πριν περάσει στην πραγματική ανθρώπινη ιστορία), κυρίως στο έργο του Αντι-Ντύρινγκ (1878), καθώς και στη μπροσούρα Η εξέλιξη του σοσιαλισμού από ουτοπία σε επιστήμη (1880), και στην εισαγωγή της Διαλεκτικής της Φύσης. Στα έργα αυτά εξηγεί ότι όσο οι άνθρωποι δεν ελέγχουν συνειδητά τις κοινωνικές και φυσικές δυνάμεις, παραμένουν δέσμιοι τυφλών αναγκών, σαν να βρίσκονται στην παιδική ηλικία του είδους.

Από την άλλη πλευρά, η Κλίμακα Καρντάσεφ (που προτάθηκε το 1964 από τον Σοβιετικό αστροφυσικό Νικολάι Καρντάσεφ) δεν μετρά την κοινωνική ή πολιτική οργάνωση, αλλά καθαρά την ποσότητα ενέργειας που μπορεί να αξιοποιήσει ένας πολιτισμός σε κοσμικό επίπεδο.

Πόσο κοντά όμως είναι οι δύο παραπάνω, ειδικά με βάση και την παραπάνω παράγραφο; Μάλλον πολύ — πάρα πολύ κοντά· τόσο κοντά, που μάλλον η μια φιλοσοφική ρίζα, σε σχέση με την κλίμακα Καρντάσεφ, δεν είναι κάτι άλλο από την υπέρθεση στον ίδιο παρονομαστή, στην «αταξική κοινωνία», οδηγώντας μας στο συμπέρασμα ότι δίχως κοινωνική δικαιοσύνη δε μπορεί να υπάρχει συνολική ευημερία, και ως εκ τούτου δε μπορεί να υπάρξει κοινωνική και επιστημονική απελευθέρωση.

Πριν αναλύσουμε τα παρακάτω, ας δούμε πιο αναλυτικά: τι είναι η κλίμακα Καρντάσεφ;

Τα βασικά σκαλιά της Κλίμακας Καρντάσεφ

Η αρχική κλίμακα περιλαμβάνει τρία βασικά επίπεδα, ενώ μεταγενέστεροι επιστήμονες πρόσθεσαν και θεωρητικές επεκτάσεις:

• Πολιτισμός Τύπου 0 (Υπο-πλανητικός — Εδώ βρισκόμαστε): Αντλεί την ενέργειά του από πρώτες ύλες του πλανήτη του (ξύλο, άνθρακα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο). Δεν ελέγχει ακόμα τα φυσικά φαινόμενα του πλανήτη του.
• Πολιτισμός Τύπου I (Πλανητικός): Μπορεί να αξιοποιήσει το 100% της ενέργειας που φτάνει στον πλανήτη του από το μητρικό του άστρο (περίπου 10¹⁶ – 10¹⁷ Watt για τη Γη). Ένας τέτοιος πολιτισμός ελέγχει τον καιρό, τους σεισμούς, τα ηφαίστεια και αξιοποιεί πλήρως την πυρηνική σύντηξη και τις ανανεώσιμες πηγές.
• Πολιτισμός Τύπου II (Αστρικός): Μπορεί να συλλέξει και να χρησιμοποιήσει ολόκληρη την ενέργεια που εκπέμπει το μητρικό του άστρο (περίπου 4 × 10²⁶ Watt). Θεωρητικά, αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με την κατασκευή μιας γιγαντιαίας μεγα-κατασκευής γύρω από το άστρο, γνωστής ως Σφαίρα Ντάισον (Dyson Sphere).
• Πολιτισμός Τύπου III (Γαλαξιακός): Μπορεί να ελέγξει και να αξιοποιήσει την ενέργεια ολόκληρου του γαλαξία του, δηλαδή δισεκατομμυρίων άστρων (περίπου 4 × 10³⁶ Watt). Διαθέτει τεχνολογία διαστρικών ταξιδιών, αποικισμού πλανητών και πιθανώς αξιοποίησης της ενέργειας των μελανών οπών.

Το τελικό συμπέρασμα που απορρέει από όλα τα παραπάνω είναι το εξής:

• Η Κλίμακα Καρντάσεφ: Σύμφωνα με τον αστροφυσικό Nikolai Kardashev, η πρόοδος ενός πολιτισμού μετριέται από την ικανότητά του να διαχειρίζεται ενέργεια. Η ανασύνθεση δισεκατομμυρίων βιολογικών μητρών απαιτεί τουλάχιστον έναν Πολιτισμό Τύπου Ι ή Τύπου ΙΙ.
• Η Παλινδρόμηση της Ανθρωπότητας: Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η ανθρωπότητα παλινδρόμησε. Από μια πορεία ορθολογικού σχεδιασμού που μας έφερνε κοντά στο 0.9 της κλίμακας, γλιστρήσαμε πίσω στο 0.6, θυσιάζοντας την «ενηλικίωση της ανθρωπότητας» (κατά Μαρξ και Ένγκελς) στον βωμό του κερδοσκοπικού χάους.

Ενότητα 5: Η Φιλοσοφία του Κοσμισμού & το ιστορικό χρέος της Ανθρωπότητας σύμφωνα με τους Βαζιούλιν – Ιλιένκοφ

Ο Σοβιετικός και Ρώσος φιλόσοφος Βίκτορ Αλεξέγιεβιτς Βαζιούλιν (1932–2012) είναι ο ιδρυτής της Διεθνούς Σχολής «Λογική της Ιστορίας». Δεν ανήκει στους κλασικούς εκπροσώπους του ρωσικού κοσμισμού (όπως ο Νικολάι Φιοντόροφ), αλλά το έργο του διασταυρώνεται ουσιαστικά με τον Κοσμισμό μέσα από τη διαλεκτική θεωρία του για το μέλλον της αταξικής κοινωνίας.

Σύμφωνα με τη φιλοσοφική του προσέγγιση, η κατάργηση των κοινωνικών τάξεων δεν αποτελεί το τέλος της ιστορίας, αλλά την αφετηρία για έναν νέο, πλανητικό και κοσμικό ρόλο της ανθρωπότητας.

Η Ενότητα Ανθρώπου, Φύσης και Κοσμισμού

• Κοινός αγώνας απέναντι στη φύση. Ο Βαζιούλιν επαναφέρει τη βασική θέση του ρωσικού κοσμισμού ότι, όταν πάψουν οι ταξικοί ανταγωνισμοί, η ενέργεια της ενωμένης ανθρωπότητας στρέφεται στην αρμονική ρύθμιση της σχέσης της με τη φύση και το σύμπαν.
• Η κοινωνία ως οργανικό όλο. Μέσα από το έργο του Η Λογική της Ιστορίας, αναλύει την κοινωνία ως ένα εξελισσόμενο οργανικό σύστημα, το οποίο οφείλει να ξεπεράσει τους περιορισμούς της γήινης ύπαρξης και να μετατραπεί σε συνειδητό παράγοντα της κοσμικής εξέλιξης.
• Επιστημονική επαναστατικοποίηση. Θεωρεί ότι η επιστήμη στην αταξική κοινωνία παύει να υπηρετεί το κέρδος και γίνεται το εργαλείο για την κατανόηση και την υπέρβαση των φυσικών ορίων του ανθρώπου.

Το Ιστορικό και Κοσμικό Χρέος της Αταξικής Κοινωνίας

• Η «άρση» του μαρξισμού. Ο Βαζιούλιν υποστηρίζει ότι ο κλασικός μαρξισμός εστίασε στην απελευθέρωση από την εκμετάλλευση. Η αταξική κοινωνία αναλαμβάνει το ανώτερο χρέος της ολοκληρωμένης ανάπτυξης των ανθρώπινων ικανοτήτων πέρα από την απλή υλική επιβίωση.
• Διατήρηση και εξέλιξη της ζωής. Το υπέρτατο ηθικό και ιστορικό καθήκον της ενοποιημένης ανθρωπότητας είναι να διασφαλίσει τη συνέχεια της νοήμονος ζωής απέναντι σε κοσμικούς κινδύνους και φυσικές καταστροφές.
• Ηθική ευθύνη απέναντι στο μέλλον. Σε κείμενά του (όπως το Ιστορία και κομμουνιστικό ιδανικό), τονίζει ότι ο κομμουνισμός δεν είναι ουτοπία, αλλά αναγκαία προϋπόθεση επιβίωσης του ανθρώπινου είδους σε πλανητική κλίμακα.

Το Χρέος της Αταξικής Κοινωνίας

• Το Χρέος της Αναστάσεως (Nikolai Fedorov): Η φυσική, τεχνολογική αποκατάσταση όλων των ανθρώπων που έζησαν ποτέ είναι το ύψιστο ηθικό χρέος των απογόνων προς τους προγόνους.
• Η Διαλεκτική του Βαζιούλιν και του Ιλιένκοφ: Ο Β.Α. Βαζιούλιν υπενθύμισε ότι το ύψιστο χρέος των Κομμουνιστών επεκτείνεται στη φυσική ανάσταση στην αταξική κοινωνία, καθώς ο θάνατος είναι η απόλυτη αλλοτρίωση. Ο Έβαλντ Ιλιένκοφ, με τη θεωρία του για το «Ιδεώδες», μας δίδαξε ότι η συνείδηση και η μνήμη είναι αντικειμενικές μορφές της κοινωνικής δραστηριότητας, εγγεγραμμένες στον υλικό κόσμο.

Με βάση όλα τα παραπάνω, αναδεικνύεται ο ρόλος της ανθρωπότητας στην αταξική κοινωνία· πώς η λεγόμενη «Άρση του Μαρξισμού» (κατά Βαζιούλιν) και η τραγική υπαρξιακή μας αποστολή κατά Ιλιένκοφ, δια της νόησης, με κοινό παρονομαστή τον Ρωσικό και Σοβιετικό Κοσμισμό, θα αποτελέσουν τη φιλοσοφική αρχή για τη νίκη του Ανθρώπου απέναντι στον Θάνατο — όχι μόνο της Ανθρωπότητας, αλλά του σύμπαντος ολόκληρου.

Μέχρι τότε, έχουμε πάρα πολλή εργασία ακόμα.

Ενότητα 6: Δυνατότητα και πραγματικότητα: Από τη Διαλεκτική Φιλοσοφία στην Κβαντική Φυσική

6.1 Η δυνατότητα μιας νέας πραγματικότητας

Αν επιχειρήσουμε να αναζητήσουμε μια κοινή συνισταμένη ανάμεσα στη διαλεκτική φιλοσοφία, τη σύγχρονη Φυσική και την ιστορική εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών, θα μπορούσαμε να τη συναντήσουμε σε μία από τις θεμελιώδεις κατηγορίες της διαλεκτικής: τη σχέση δυνατότητας και πραγματικότητας. Η κατηγορία αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν εξετάζουμε την προοπτική μιας αταξικής κοινωνίας, όχι ως μια αφηρημένη ουτοπία ή ως προϊόν ανθρώπινης επιθυμίας, αλλά ως μια ιστορική δυνατότητα που διαμορφώνεται μέσα στις υλικές συνθήκες, στις αντιφάσεις και στην κίνηση της ίδιας της κοινωνίας. Η δυνατότητα δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα, ούτε η ύπαρξή της εγγυάται αυτομάτως την πραγμάτωσή της. Προϋποθέτει συγκεκριμένους όρους, αντικειμενικές συνθήκες και την ανάπτυξη των αντιθέσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε μια νέα ποιοτική κατάσταση. Η πραγματικότητα, με τη σειρά της, δεν αποτελεί κάτι αμετάβλητο και αιώνιο, αλλά ένα διαρκώς εξελισσόμενο σύνολο σχέσεων, μέσα από το οποίο γεννιούνται νέες δυνατότητες. Επομένως, η αταξική κοινωνία μπορεί να εξεταστεί ως ιστορική δυνατότητα που αναδύεται από τις αντιφάσεις της υπάρχουσας κοινωνικής οργάνωσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η μετάβαση σε αυτήν είναι νομοτελειακά εξασφαλισμένη ανεξάρτητα από την ανθρώπινη πράξη και τις ιστορικές συνθήκες. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της διαλεκτικής προσέγγισης: η νέα πραγματικότητα δεν εμφανίζεται έξω από την παλιά, αλλά αναπτύσσεται μέσα από τις δικές της εσωτερικές αντιφάσεις και τις δυνατότητες που αυτές δημιουργούν.

6.2 Η Κβαντική Φυσική, οι διαλεκτικές κατηγορίες και ο Έβαλντ Ιλιένκοφ

Α. Οι βασικές αρχές της Κβαντικής Μηχανικής

Η Κβαντική Μηχανική είναι ο κλάδος της Φυσικής που περιγράφει τη συμπεριφορά της ύλης και της ενέργειας σε ατομικό και υποατομικό επίπεδο. Δεν πρόκειται για μια διαφορετική εκδοχή της κλασικής Φυσικής, αλλά για ένα θεωρητικό πλαίσιο που ανέτρεψε αρκετές από τις μέχρι τότε αντιλήψεις μας για τον μικρόκοσμο — έναν μικρόκοσμο που κι αυτός εμπίπτει στη Διαλεκτική της Φύσης, με τους δικούς της όρους. Οι βασικές αρχές της μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

1. Κβάντωση της ενέργειας: Σε ορισμένα φυσικά συστήματα η ενέργεια δεν μπορεί να λάβει οποιαδήποτε τιμή, αλλά συγκεκριμένες διακριτές τιμές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι ενεργειακές στάθμες των ηλεκτρονίων στα άτομα.
2. Κυματοσωματιδιακή δυαδικότητα: Τα κβαντικά αντικείμενα, όπως τα φωτόνια και τα ηλεκτρόνια, παρουσιάζουν τόσο κυματικές όσο και σωματιδιακές ιδιότητες, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο εξετάζονται πειραματικά.
3. Αρχή της υπέρθεσης: Ένα κβαντικό σύστημα μπορεί να περιγράφεται ως συνδυασμός διαφορετικών δυνατών καταστάσεων. Η μαθηματική περιγραφή αυτών των καταστάσεων επιτρέπει τον υπολογισμό των αποτελεσμάτων που μπορούν να προκύψουν από μια μέτρηση.
4. Αρχή της αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ: Δεν είναι δυνατόν να προσδιορίζουμε ταυτόχρονα με απεριόριστη ακρίβεια ορισμένα ζεύγη φυσικών μεγεθών, όπως τη θέση και την ορμή ενός σωματιδίου. Η σχέση τους αποδίδεται μαθηματικά ως Δx · Δp ≥ ħ/2.
5. Πιθανοκρατική ερμηνεία του Μπορν: Η Κβαντομηχανική προβλέπει τις πιθανότητες εμφάνισης των διαφορετικών αποτελεσμάτων μιας μέτρησης. Το τετράγωνο του μέτρου της κυματοσυνάρτησης προσδιορίζει την αντίστοιχη πιθανότητα.
6. Κβαντική διεμπλοκή: Δύο ή περισσότερα κβαντικά συστήματα μπορούν να συνδέονται με τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι δυνατή η πλήρης ανεξάρτητη περιγραφή τους, ακόμη και όταν βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους.
7. Εξίσωση του Σρέντινγκερ: Περιγράφει τη χρονική εξέλιξη της κβαντικής κατάστασης ενός συστήματος και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μαθηματικές θεμελιώσεις της Κβαντικής Μηχανικής.
8. Μη αντιμεταθετικότητα των παρατηρήσιμων μεγεθών: Ορισμένα φυσικά μεγέθη περιγράφονται από τελεστές των οποίων η σειρά εφαρμογής έχει σημασία. Αυτό συνδέεται μαθηματικά με τη σχέση αβεβαιότητας και τη μη αντιμεταθετικότητα συγκεκριμένων μεγεθών.

Οι παραπάνω αρχές δεν αποτελούν απλώς μια συλλογή παράξενων ιδιοτήτων του μικρόκοσμου — εξάλλου, πειραματικά έχουν αποδειχθεί. Στην πραγματικότητα, συνθέτουν ένα συνεκτικό μαθηματικό πλαίσιο, μέσα από το οποίο η σύγχρονη Φυσική επιχειρεί να περιγράψει τη συμπεριφορά της ύλης σε επίπεδα που δεν είναι άμεσα αντιληπτά από την καθημερινή μας εμπειρία.

Β. Δυνατότητα και πραγματικότητα – Τι σημαίνουν οι δύο διαλεκτικές κατηγορίες;

Πριν επιχειρήσουμε οποιαδήποτε σύνδεση με την Κβαντική Μηχανική, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τι ακριβώς σημαίνουν οι δύο αυτές κατηγορίες στη διαλεκτική φιλοσοφία.

Η δυνατότητα είναι μια αντικειμενικά θεμελιωμένη προοπτική εξέλιξης που υπάρχει μέσα σε μια συγκεκριμένη πραγματικότητα. Δεν είναι φαντασία, ευχή ή απλή υπόθεση. Είναι κάτι που μπορεί να προκύψει, επειδή υπάρχουν ήδη ορισμένες υλικές προϋποθέσεις και τάσεις που το καθιστούν εφικτό.

Για παράδειγμα, ο σπόρος διαθέτει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε δέντρο, αλλά η πραγμάτωση αυτής της δυνατότητας προϋποθέτει νερό, έδαφος, θερμοκρασία και κατάλληλες συνθήκες ανάπτυξης.

Η πραγματικότητα, αντίστοιχα, είναι η συγκεκριμένη κατάσταση που έχει ήδη πραγματοποιηθεί, το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας εξέλιξης και αλληλεπίδρασης.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι δεν πραγματοποιούνται όλες οι δυνατότητες, ούτε μπορούν να αναπτυχθούν σε διαφορετικές συνθήκες κατά τον ίδιο τρόπο και με την ίδια δυναμική. Ορισμένες μπορούν να εξελιχθούν σε πραγματικότητα, άλλες μπορεί να αποκλειστούν ή να ανατραπούν εξαιτίας των μεταβαλλόμενων συνθηκών. Επιπλέον, η νέα πραγματικότητα που προκύπτει δεν αποτελεί το τέλος της κίνησης, αλλά δημιουργεί με τη σειρά της νέες δυνατότητες· και η αταξική κοινωνία, για παράδειγμα, με βάση την πραγματικότητα, είναι μια νομοτελειακή δυνατότητα, που αντικειμενικά θα επέλθει — αυτό που δε γνωρίζουμε είναι το πότε.

Έτσι, η σχέση δυνατότητας και πραγματικότητας δεν είναι στατική, αλλά αποτελεί μια διαρκή διαδικασία μετασχηματισμού της κάθε ύλης.

Στο κοινωνικό επίπεδο, για παράδειγμα, η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, οι κοινωνικές αντιθέσεις και οι ιστορικές συνθήκες δημιουργούν δυνατότητες κοινωνικών μετασχηματισμών, χωρίς όμως να προκαθορίζουν αυτομάτως την έκβασή τους, ενώ στο επίπεδο της αναγεννητικής στο περιεχόμενο της «αταξικής» – Κομμουνιστικής Κοινωνίας, το ξεπέρασμα της όποιας ταξικής κυριαρχίας ως δυνατότητα θα δημιουργήσει νέες δυνατότητες, στην Κοσμολογία, στα ταξίδια στον γαλαξία μας, ακόμα-ακόμα και στην ανάσταση προηγούμενων γενεών.

Γ. Ο Ιλιένκοφ και η γέφυρα ανάμεσα στη Φυσική και τη διαλεκτική φιλοσοφία

Εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία η συμβολή του Έβαλντ Ιλιένκοφ, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σοβιετικής διαλεκτικής φιλοσοφίας, αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του 20ού αιώνα.

Ο Ιλιένκοφ ασχολήθηκε με τη διαλεκτική λογική, την αντικειμενικότητα των εννοιών και τη σχέση ανάμεσα στη νόηση και στην υλική πραγματικότητα. Η βασική συνεισφορά του βρίσκεται στην προσπάθεια να κατανοηθεί η πραγματικότητα όχι ως ένα άθροισμα απομονωμένων πραγμάτων, αλλά ως ένα σύστημα σχέσεων και αντιφάσεων που βρίσκονται σε συνεχή κίνηση. Για τον Ιλιένκοφ, η σκέψη δεν δημιουργεί αυθαίρετα τον κόσμο, αλλά οφείλει να αναπαράγει νοητικά τις αντικειμενικές σχέσεις και τις εσωτερικές αντιφάσεις του. Αυτή η προσέγγιση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν εξετάζουμε τις έννοιες της δυνατότητας και της πραγματικότητας, καθώς μας βοηθά να κατανοήσουμε ότι η δυνατότητα δεν είναι κάτι εξωτερικό προς το αντικείμενο, αλλά συνδέεται με τις ίδιες τις αντικειμενικές ιδιότητες και σχέσεις του.

Από αυτή την άποψη, η Κβαντική Μηχανική δημιουργεί ένα εξαιρετικά γόνιμο πεδίο φιλοσοφικής διερεύνησης.

Η υπέρθεση, η πιθανοκρατική περιγραφή και η διεμπλοκή θέτουν ερωτήματα για τη σχέση ανάμεσα στις δυνατές καταστάσεις, στις φυσικές αλληλεπιδράσεις και στα αποτελέσματα των μετρήσεων. Δεν σημαίνει, φυσικά, ότι οι κβαντικές καταστάσεις ταυτίζονται με τις διαλεκτικές δυνατότητες, ή ότι οι φυσικοί νόμοι αποδεικνύουν αυτομάτως τη διαλεκτική φιλοσοφία. Σημαίνει όμως ότι η διερεύνηση αυτών των σχέσεων μπορεί να συμβάλει σε έναν ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα στη Φυσική και στη φιλοσοφία.

Η γέφυρα αυτή χρειάζεται επιστημονική αυστηρότητα και προσοχή, αλλά δεν παύει να έχει εξαιρετικά γόνιμο πεδίο έρευνας. Άλλωστε, η επιστημονική πρόοδος δεν επιτυγχάνεται με την αποδοχή αμετάβλητων ορίων, αλλά με τη διαρκή προσπάθεια κατανόησης των αντικειμενικών σχέσεων που διέπουν τη φύση.

6.3 Η αναζήτηση μιας ενιαίας κατανόησης του Σύμπαντος

Η προσπάθεια κατανόησης της φύσης ως ενιαίου συνόλου δεν είναι καινούργια. Ο μεγάλος θεωρητικός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ (Stephen Hawking) αφιέρωσε σημαντικό μέρος της επιστημονικής του διαδρομής στη διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας και την Κβαντική Θεωρία, αναζητώντας μια βαθύτερη ενοποιημένη περιγραφή των νόμων που διέπουν το Σύμπαν, αυτό που στη θεωρητική Φυσική αποκαλείται συχνά Θεωρία των Πάντων (Theory of Everything).

Η προσπάθεια αυτή δεν ολοκληρώθηκε στη διάρκεια της ζωής του, όμως το επιστημονικό ερώτημα παραμένει ανοιχτό και συνεχίζει να απασχολεί τις επόμενες γενιές φυσικών. Ανάμεσα στις σύγχρονες ερευνητικές προσπάθειες ξεχωρίζει εκείνη της θεωρητικής φυσικού Σαμπρίνα Γκονζάλες Παστέρσκι (Sabrina Gonzalez Pasterski), η οποία, μέσα από την έρευνα για την Ουράνια Ολογραφία (Celestial Holography), συμμετέχει στην προσπάθεια να διερευνηθεί η σχέση ανάμεσα στη βαρύτητα, τον κβαντικό κόσμο και τη δομή του χωροχρόνου, εξετάζοντας κατά πόσο η περιγραφή του Σύμπαντος μπορεί να αναδιατυπωθεί μέσα από μια ολογραφική μαθηματική προσέγγιση.

Πρόκειται για ένα ερευνητικό πεδίο που δεν έχει δώσει ακόμη οριστικές απαντήσεις, αλλά διευρύνει τα όρια της επιστημονικής γνώσης. Και ίσως εδώ βρίσκεται το ουσιαστικότερο συμπέρασμα: τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο ως αντικείμενο επιστημονικής διερεύνησης, αρκεί να μην συγχέουμε την επιθυμία με τη δυνατότητα, την υπόθεση με την απόδειξη και την πιθανότητα με τη βεβαιότητα. Η ανθρώπινη γνώση προχωρά ακριβώς επειδή δεν αντιμετωπίζει την υπάρχουσα πραγματικότητα ως το τελικό και αμετάβλητο όριο, αλλά αναζητά μέσα της τις αντιφάσεις, τις νέες δυνατότητες και τους όρους της εξέλιξής της. Είτε μιλάμε για τον μικρόκοσμο των κβαντικών φαινομένων είτε για τη μακροσκοπική εξέλιξη του Σύμπαντος είτε για τη μετάβαση της κοινωνίας σε μια αταξική πραγματικότητα, το ζητούμενο παραμένει η επιστημονική κατανόηση των αντικειμενικών όρων που καθιστούν δυνατή τη μεταβολή.

Ενότητα 7: Η γεωμετρία και τα μοτίβα του χωροχρόνου, ο Θρίαμβος του Διαλεκτικού Υλισμού & Η θεωρία της Αντανάκλασης

7.1 Η γεωμετρία και τα μοτίβα του Χωροχρόνου

Στη 2η Ενόητητα, μιλήσαμε για το μοτίβα “του Κλειστού Κυκλώματος” σε ολόκληρο το σύμπαν, από τους γαλαξίες, μέχρι τα νευρωνικά κύτταρα του ανθρώπινου εγκεφάλου, προσομοιάζουν τη γεωμετρία στη θεωρία του Άλμπερτ Αϊνστάιν, Τα εκάστοτε μοτίβα όχι μόνο προομοιάζουν, αλλά αντανακλούν τη γεωμετρία στη θεωρία του Άλμπερτ Αϊνστάιν, η οποία συνδέεται άμεσα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας (την οποία δημοσίευσε το 1915), όπου ο χώρος και ο χρόνος παύουν να είναι ένα επίπεδο, σταθερό σκηνικό και μετατρέπονται σε μια δυναμική, τετραδιάστατη οντότητα που ονομάζεται χωροχρόνος και χωρίζεται σε τρεις φάσεις, που ενδεικτικά παρουσιάζουμε παρακάτω.
Σύμφωνα με την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας (1905), τίποτα δεν μπορεί να κινηθεί μέσα στον χώρο ταχύτερα από το φως (περίπου 300.000 χλμ./δευτερόλεπτο). Ο Αϊνστάιν έθεσε αυτό ως το απόλυτο κοσμικό όριο ταχύτητας για την ύλη και την πληροφορία, Όταν όμως περνάμε στη Γενική Σχετικότητα, ο ίδιος ο χώρος αποκτά δυναμικές ιδιότητες. Στην πραγματικότητα οι μακρινοί γαλαξίες δεν ταξιδεύουν μέσα στον χώρο με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός, αντίθετα, ο ίδιος ο ιστός του χωροχρόνου διαστέλλεται (τεντώνει) ανάμεσα σε εμάς και αυτούς τους γαλαξίες και όσο πιο μακριά βρίσκεται ένας γαλαξίας, τόσο περισσότερος χώρος παρεμβάλλεται ανάμεσά μας. Έτσι, η συνολική απόσταση αυξάνεται με ρυθμό που ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός (σύμφωνα με τον Νόμο του Χαμπλ).

Αν για κάτι διακρίνεται ο Διαλεκτικός Υλισμός, αυτό είναι η θεωρία της Αντανάκλασης, η οποία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της μαρξιστικής-λενινιστικής γνωσιοθεωρίας και συνδέει άμεσα τη φιλοσοφία του Λένιν, που αναπτύθηκε λεπτομερώς ως πυρήνας στης κοσμοθεωρίας στο κολοσιαίαο φιλοσοφικό έργο (Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός), όπου τα δύο βασικά κριτήρια διακρίνονται:

• α) Στην προτεραιότητα της ύλης: Όπου η ύλη υπάρχει αντικειμενικά και ανεξάρτητα από τη συνείδησή μας και συνείδηση δεν είναι μια ανεξάρτητη «ψυχή» (όπως υποστηρίζει ο δυϊσμός), αλλά η ιδιότητα της ανώτατα οργανωμένης ύλης (του ανθρώπινου εγκεφάλου) να αντανακλά τον εξωτερικό κόσμο.
• β) Η αντανάκλαση δεν είναι ένας παθητικός καθρέφτης, αλλά μια ενεργητική πράξη: Σε αντίθεση με το στείρο Δυτικό Μαρξισμό(μάλλον στην ερμηνευτική και μεταφυσική αποκωδικοποίηση του, η οποία είναι μια πλάνη), στη σοβιετική διαλεκτική παράδοση, η αντανάκλαση δεν είναι μια μηχανιστική φωτοτυπία. Είναι μια ενεργητική, δημιουργική διαδικασία που συντελείται μέσα από την κοινωνική εργασία και την πράξη (πράξις). Ο άνθρωπος αντανακλά τον κόσμο για να τον μετασχηματίσει.

• Ανόργανη ύλη (Φυσική αντανάκλαση): Τα σώματα αλληλεπιδρούν και αφήνουν ίχνη το ένα στο άλλο (π.χ. η εγγραφή ενός κύματος, ένα αποτύπωμα, η μοριακή δομή). Εδώ πατάει η δική σας έννοια για τη «μόνιμη εγγραφή στο σύμπαν» και το «μοριακό ένγραμμα».
• Βιολογική ύλη (Ερεθιστικότητα & Ένστικτο): Οι ζωντανοί οργανισμοί αντανακλούν το περιβάλλον για να επιβιώσουν (από τα κατώτερα στα ανώτερα ένστικτα και τη συγκίνηση).
• Κοινωνική ύλη (Ανθρώπινη Συνείδηση & Λογική): Μέσω της εργασίας, της γλώσσας και της τέχνης, η αντανάκλαση γίνεται συλλογική, επιστημονική και αισθητική συνείδηση.

• Απέναντι στον μηχανιστικό δυτικό υλισμό: Αποδεικνύει ότι η σκέψη, η τέχνη και η αγάπη δεν είναι απλές «ορμόνες» ή ψευδαισθήσεις, αλλά ανώτερες μορφές της υλικής αντανάκλασης.
• Απέναντι στον ιδεαλισμό: Αποδεικνύει ότι η «Αλήθεια», το «Ωραίο» και η «Αγάπη» δεν κατεβαίνουν από έναν μεταφυσικό ουρανό, αλλά γεννιούνται από την ιστορική ωρίμανση της ανθρώπινης κοινωνίας καθώς αντανακλά και κατανοεί το σύμπαν.
• Η Δικαίωση της Ανάστασης (Φιοντόροφ – Ιλιένκοφ): Εφόσον κάθε ανθρώπινη ύπαρξη και κάθε πράξη αγάπης αποτελεί μια υλική αντανάκλαση (ένα αποτύπωμα/εγγραφή) πάνω στον ιστό του σύμπαντος, η ανώτατη κοινωνική συνείδηση του Κομμουνισμού μπορεί να «διαβάσει» αντίστροφα αυτή την αντανάκλαση και να ανασυνθέσει το πρωτότυπο.

7.3 Η Νέα Ιερά Τετρακτύς

Εδώ έγκειται η ριζική τομή με το παρελθόν. Ο ιστορικός και διαλεκτικός υλισμός δεν αποτελεί απλώς μια νέα θεωρία· είναι μια εντελώς νέα θεώρηση για την ανθρωπότητα.

Η νέα αυτή φιλοσοφική και κοσμολογική σύνθεση, θεμελιωμένη πάνω στην Πυθαγόρεια Ιερά Τετρακτύ με διαλεκτική και υλιστική κατεύθυνση, γεφυρώνει τον μαρξισμό με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, την οικολογία, τον διανθρωπισμό και τη διαστημική επέκταση. Καταδεικνύει την ιστορική αναγκαιότητα να εξελιχθεί η ανθρωπότητα στον ίδιο τον αρχιτέκτονα του κόσμου μέσω της επιστημονικής γνώσης, συνεχίζοντας και υπερβαίνοντας το όραμα του Ρωσικού Κοσμισμού (όπως αυτό εκφράστηκε από τον Νικολάι Φιοντόροφ και τον Κονσταντίν Τσιολκόφσκι) που επηρέασε βαθιά την πρώιμη σοβιετική διανόηση.

Ο θρίαμβος του διαλεκτικού υλισμού δεν έγκειται σε μια μηχανιστική ή θετικιστική ερμηνεία της πραγματικότητας, αλλά στην ιστορική πορεία που οδηγεί από τα πρώτα κοινοτικά συστήματα στον τελικό στόχο: τον Κομμουνισμό.

Η αυστηρά υλιστική αφετηρία αυτής της θεώρησης αξιοποιεί συνειδητά ισχυρά μεταφυσικά και θρησκευτικά σύμβολα (όπως η Αγία Τριάδα, η Ιερά Τετρακτύς και η Αποθέωση). Αυτό το εγχείρημα συνομιλεί ιστορικά με το πρώιμο σοβιετικό ρεύμα της «Θεο-οικοδόμησης» (God-building) των Ανατόλι Λουνατσάρσκι και Μαξίμ Γκόρκι, οι οποίοι έβλεπαν τον σοσιαλισμό ως τη νέα, γήινη «θρησκεία» της χειραφετημένης ανθρωπότητας.

Εδώ, η διαλεκτική και ο υλισμός αποτελούν το περιεχόμενο που μετασχηματίζει και χαλιναγωγεί την παλιά μορφή της Πυθαγόρειας Ιερής Τετρακτύος. Η κοσμική αρμονία του αριθμού 4 αποκτά πλέον νέα, υλιστική αρχή και κατεύθυνση, συγκροτούμενη από τέσσερα σαφή συστατικά μέρη:

1. Η Ανθρωπότητα
2. Η Φύση και η Βιοποικιλότητα
3. Η Τεχνολογία και η Βιοτεχνολογία
4. Το Σύμπαν και η Ύλη

• Η Κατάρριψη του Αριστοτελικού Δυϊσμού: Σε αντίθεση με τον Αριστοτελικό κόσμο και τον δυτικό ιδεαλισμό, ο διαλεκτικός υλισμός δεν χωρίζει την ψυχή από το σώμα. Απορρίπτει αυτή την αντιδιαλεκτική, παντελώς αντιεπιστημονική ιδεαλιστική θεώρηση που αναζητά «Μεγάλους Αρχιτέκτονες» και δημιουργούς εκτός της ύλης. Αντίθετα, ο Δ.Υ. δημιουργεί τους «τελικούς αρχιτέκτονες» μέσα από την ίδια την ιστορική εξέλιξη, ως αναγκαία δομή τόσο του καταμερισμού της εργασίας, όσο και της βαθιάς κατανόησης του κόσμου.
• Η Αποθέωση της Ανθρωπότητας: Από αυτή την άποψη, ενδυναμώνουμε τη δυναμική των «Θεών» που η ίδια η ανθρωπότητα γέννησε μέσα από τους μύθους της. Αλλά στην αταξική κοινωνία, η ίδια η ανθρωπότητα θα αποθεωθεί.
• Η Νέα Ιερά Τετρακτύς: Μαζί με την τεράστια βιοποικιλότητα της Μάνας Γης, και μαζί με τη ζωντανή, αθάνατη βιοτεχνολογία και τεχνολογία του μέλλοντος, η αποθεωμένη Ανθρωπότητα θα συναποτελέσει τη νέα Αγία Τριάδα (για τους Χριστιανούς) ή την Ιερά Τετρακτύ (για τους Πυθαγορείους). Μια απόλυτη, υλική και πνευματική ενότητα.
• Ο Διαπλανητικός Κομμουνισμός: Αυτή η Τετρακτύς θα απλωθεί σε έναν διαγαλαξιακό κομμουνισμό. Θα αποικίσει γύρω πλανήτες που προσομοιάζουν τη Γη, αλλά όχι με τον τρόπο του καπιταλιστικού αποικιοκρατισμού· με απόλυτο σεβασμό στους εκεί οργανισμούς, αναβαθμίζοντάς τους και εντάσσοντάς τους στην αρμονία του σύμπαντος.