Βιοκεντρισμός μια ακόμα ιδεαλιστική ερμηνεία στη Φυσική

Ο Βιοκεντρισμός προσπαθεί να μας πείσει ότι το σύμπαν υπάρχει επειδή το βλέπουμε εμείς — σαν να λέει ότι αν κλείσουμε τα μάτια μας, ο κόσμος εξαφανίζεται ή ότι χρειάζεται ένας «Θεός – Αρχιτέκτονας» για να συντονίζει τα πάντα και να τα εξοντώνει ενίοτε!!!
Θα φέρουμε το παράδειγμα που δεκάδες φορές έχουμε φέρει ως παράδειγμα σε διάφορα επιστημονικά φόρουμ του διαδικτύου, στα οποία μπορεί και ο κάθε απλός – πεζός και”καταγέλαστος” όπως οι υποφαινόμενοι, να καταθέσουν τα ερωτήματα και τις θέσεις τους ως σχολιαστές, γύρω από μια αναδημοσίευση επιστημονικής δημοσίευσης, όπως το Reddit, το Quora, το Phorum.com.gr:, το AstroVox, Physics Forums (Open Practice Area), Science Forums,The Naked Scientists κ.ο.κ.
Το παράδειγμα της φωτογραφικής μηχανής λέει, ότι η φωτογραφική μηχανή για να αποδείξει ότι η ύλη δεν νοιάζεται αν υπάρχει άνθρωπος να την κοιτάξει. Ο φακός θα εστιάσει, το φως θα αποτυπωθεί και το κλείστρο θα πέσει βάσει των νόμων της Φυσικής — είτε είσαι εκεί είτε λείπεις.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, η Μαύρη Τρύπα δεν είναι «μυστήριο» ή «θεϊκό σημάδι». Είναι απλώς ένας τεράστιος «φυσικός φακός» που ρουφάει και καμπυλώνει το φως λόγω της τρομερής του βαρύτητας.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά, ότι ο κόσμος είναι αποκλειστικά και παντού υλικός, αντικειμενικός και πραγματικός. Δεν χρειάζεται ούτε μυστικισμούς, ούτε «Μεγάλους Αρχιτέκτονες», ούτε περίπλοκες φιλοσοφικές αυταπάτες για να εξηγηθεί.
Επειδή οι Μαύρες Τρύπες δεν είναι κανένα μυστήριο του «Θεού», αλλά η αντικειμενική, υλική κατάληξη της γεωμετρίας της βαρύτητας.
Αντί λοιπόν για μια «καταστροφική ρουφήχτρα» που καταργεί τους νόμους του σύμπαντος, υπενθυμίζουμε τη βασική αρχή της Γενικής Σχετικότητας: μια μαύρη τρύπα ασκεί βαρυτική έλξη βάσει της μάζας της, ακριβώς όπως ένα άστρο. Αν ο Ήλιος γινόταν μαύρη τρύπα με την ίδια μάζα, η Γη δεν θα «ρουφιόταν», αλλά θα συνέχιζε να περιφέρεται γύρω της σε τροχιά!
Όπως λοιπόν το διάφραγμα της φωτογραφικής μηχανής εγκλωβίζει το φως για να αποτυπώσει μια στιγμή, έτσι και η μαύρη τρύπα, λόγω της ακραίας βαρύτητάς της, «παγιδεύει» το φως και καμπυλώνει τον χωροχρόνο.
Πάντα θα Απορούμε με μια μερίδα σοβαρών κατά τα άλλα επιστημόνων που αναζητούν εναγωνίως τη ύπαρξη των μεγάλων Αρχιτεκτόνων, πίσω από μια μαύρη τρύπα, λες και είναι μια φωτογραφική μηχανή που ο λήπτης απαθανατίζει – δλδ μεταφέρει στην αιωνιότητα μια εικόνα παγιδεύοντας το φως και αναδιπλώνοντας το χώρο και το χρόνο στη βαρύτητα του κλικ, μέσα από το διάφραγμα!!!
Οι Μαύρες τρύπες πάσης φύσης και κάθε μεγέθους καμπυλώνουν το χωροχρόνο, όπως τα αστέρια με την ιδιότητα της γεωμετρίας της βαρύτητας και για το λόγο αυτό γύρω τους δημιουργείται κάποιο ηλιακό σύστημα!!!
Η αποδόμηση του βιοκεντρισμού δεν είναι μια απλή αντιπαράθεση με αυτή την ιδεαλιστική σχολή , που πολλοί φυσικοί έχουν υιοθετήσει κάτω από τους τόνους χρήματος που σπρώχνουν από το Βατικανό, μέχρι την Αγγλικανική Εκκλησία και φυσικά τα αδέλφια τους οι Διαμαρτυρόμενοι και τα ετεροθαλή τους αδέλφια οι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, εδώ πέρα έχουμε την ουσία της ταξικής πάλης, μέσα από την σκληρή αντιπαράθεση Κοσμοθεωρήσεων.
Με το πρόσχημα πης κβαντικής διεμπλοκής (που έχει αποδειχθεί εργαστηριακά), οι βιοκεντριστές λένε ότι “κοιτα υπάρχει κάτι πιο γρήγορο από την ταχύτητα του φωτός που θεωρητικά είναι τουλάχιστον αδύνατο ότι θα την πιάσουμε τουλάχιστον σύντομα.
Να ξεκαθαρίσουμε εδώ πέρα, ότι ο Ένγκελς είχε γράψει ότι, ” η βιολογία κινείται στο χρόνο (αυτό ονομάζεται ζωή), ενώ η μηχανική στο χώρο”(κι αυτό μηχανική).

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

———————————————————————————————————————————-
Ο χώρος είναι η απόσταση ενός εμβαδού, ενώ ο χρόνος είναι η διάρκεια.
———————————————————————————————————————————

Για να μην ξεγελιόμαστε, στην κβαντική διεμπλοκή υπάρχει δια ζώσης διασύνδεση που δεν ξεμετρά χρόνο, για παράδειγμα, είμαστε συνέχεια των προγόνων μας, που ακόμα κι αν έφυγαν πολλά χρόνια πίσω βιολογικά και πριν από τους γονείς μας, υπάρχει εκείνο το βιολογικό αποτύπωμα και νήμα που θα μας δένει μαζί τους για πάντα, ακόμη κι αν αισθανόμαστε κάποιοι αποστροφή (προφανώς και δε μιλάμε για μας), ένα αόρατο, αλλά υπαρκτό νήμα που έχει να κάνει με την καμπύλωση του χωροχρόνου κανάλι όπου η σπείρα κινείται ελικοειδώς μπροστά και προς τα πάνω, εξάλλου βλέπουμε μονο το 5% και ακόυμε το ίδιο στις συχνότητες.
Για τον Αϊνστάιν, η βαρύτητα δεν είναι μια μυστηριώδης αόρατη δύναμη, αλλά η καμπύλωση του ίδιου του χωροχρόνου, μια γεωμετρική πραγματικότητα, όπου η βαρύτητα αναδιπλώνεται και δημιουργεί κανάλια που θα μπορούσαν να προσιδιάζουν τον εγκεφαλικό ιστό..
Αν αυτή τη γεωμετρία τη μεταφέρουμε στο βιολογικό και ιστορικό επίπεδο: οι πρόγονοί όλων μας, η ύλη τους, το DNA τους, η ενέργεια και οι μνήμες τους έχουν ήδη χαράξει τις «αυλακώσεις» και τις ροές μέσα στις οποίες κινούμαστε εμείς σήμερα, όπως θα γίνει εξάλλου και με του απογόνους μας.
Οι Νευρώνες είναι τρόπον τινά ένας Καθρέφτης του Σύμπαντος, αποτελούν μια αποτύπωση μιας γενικής παρατήρησης που έχουν δημοσιεύσει μεγάλα επιστημονικά κεφάλια στο χώρο της αστροφυσικής, όσο και της νάνο-φυσικής – βλέπε Κβαντική Μηχανική, όπου πολλοί από αυτούς είναι και Μαρξιστές – Λενινιστές και είναι σε ευθεία κοσμοθεωρητική αντιπαράθεση με τους βιοκεντριστές που αναζητούν κάπου σε κάποιο σημείο του σύμπαντος – μάλλον πίσω από κάποια μελανή οπή τον Μεγάλο Αρχιτέκτονα και δημιουργό.
Αυτή η προσομοίωση της δομής του εγκεφάλου είναι επιστημονικά ακριβέστατη και δε βγήκε ούτε από την χαμηλών πτήσεων και δυνατοτήτων γκλάβα μας, ούτε φυσικά από τους μέντορες μας, όπως ο Φρ. Ένγκελς.
Αν βάλεις δίπλα-δίπλα μια εικόνα από το δίκτυο των νευρώνων ενός εγκεφάλου και μια απεικόνιση της κατανομής των γαλαξιών στο σύμπαν, η ομοιότητα είναι εκπληχτική αν όχι σοκαριστική.
Για πλειάδα φυσικών που αποδέχονται το διαλεκτικό υλισμό ως κσμοθεωρία, η φύση επαναλαμβάνει τα ίδια μοτίβα διασύνδεσης παντού, εφόσον συναποτελούν μέρος και συνέχεια των τριών νόμων της.
Η Σοβιετική Φυσική & η ανακάλυψη της ήδη από τη δεκαετία του 1930, που αφορούσε τη λεγόμενη “Μνήμη του Σύμπαντος:”, ως μια ακόμα προέκταση του Σοβιετικού Κοσμισμού, η οπόία αναφέρεται στην Κορυφαία Σοβιετική υλιστική παράδοση, και που την αντιμετώπιζε τη χωροχρονική μνήμη και τα παράλληλα σύμπαντα όχι ως μεταφυσικά παραμύθια, αλλά ως διαλεκτικές εκφράσεις της διατήρησης της ύλης και της ενέργειας., όχι μόνο επιβεβαιώνεται σήμερα, αλλά μάλλον αποτελεί τον μπούσουλα για τις ανακαλύψεις του εγγύτερου, αλλά και του μακρινού μέλλοντος, που εμάς ειδικά το τελευταίο όχι μόνο μας συναρπάζει, αλλά θα θέλαμε να το δούμε και επειδή βιολογικά – μέχρι την αταξική κοινωνία, θα είμαστε πεπερασμένοι – αν μπορούσαμε να το δούμε από το υπερπέραν θα ήταν ευλογία, όπς ευλογία θα ήταν η βιολογική ανάσταση των νεκρών που τόσο συχνά επικαλούνταν ο Σοβιετικός Κοσμισμός.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα παράλληλα σύμπαντα, αν διαβάσει – μελετήσει τι έλεγε η Σοβιετική επιστήμη για τη μνήμη του σύμπαντος τότε θα καταλάβει κανείς, ότι αυτό που βλέπουμε στον Ουρανό τα βράδυα υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να μην υπάρχει την ώρα που το βλέπουμε.
Ακόμα πιο περισσότερο, να δούμε κινηματογραφικά κάτι που έχει εγκλωβιστεί σε κάποιου είδους λιλιπούτεια μελανή οπή , η σε κάποιο κενό αέρος και να αντανακλά είτε δια του φαινομένου Mirage, είτε δια της Θερμοκρασιακής Αναστροφής το είδωλο μας, η κάποιο άλλο από το παρελθόν, όχι όμως από το μέλλον. Κι αυτό, διότι ο κόσμος μας δεν είναι διακριτός (δηλαδή κβαντικός), αλλά η προέκταση του που είναι αυτή της Νευτώνιας Φυσικής, όπου το μέλλον δεν καθορίζεται από το παρόν και αυτό από το παρελθόν, σε ορισμένα συστήματα, αλλά το αντίστροφο.
Η Διακριτή Φυσική (Βλέπε Κβαντομηχανική), είναι αντιστρεπτική, κάτιι σαν είδωλο και η μεγάλη αστροφυσική είναι το αντεστραμμένο είδωλο – προέκταση της Νευτώνιας, όπου κι εκεί ισχύουν σε κάποια και όχι σε όλα τα συστήματα πράγματα που είναι ακόμα υπό διερεύνηση.
Στο χώρο η συνείδηση δεν χάνεται γιατί έχει υλική υπόσταση, συμπυκνώνεται, αλλάζει διευθύνσεις και υποφακέλους, όπως λέμε στην Ηλεκτρομηχανική Βιβλιοθηκονομία, όπως έλεγαν την πληροφορική στην ΕΣΣΔ, το ίδιο και στους νευρώνες, πχ, αν κάποια στιγμή νικήσουμε το Αλτσχαίμερ – κάτι που θα γίνει νομοτελειακά, θα δούμε ανθρώπους που δεν θυμόντουσαν τπτ, να επανέρχονται κανονικά, διότι ο εκφυλισμός, δεν είναι ποσοτικό, αλλά ποιοτικό χαρακτηριστικό και χάνεται συμπιεσμένη η κοινωνική συνείδηση σε άλλο μονοπάτι που δεν έχει πάρει πρωτόκολο, από αυτή την άποψη, είναι μάταιο να αναζητάμε κάτι που εμείς έχουμε δημιουργήσει και ενδυναμώσει με την ιστορική πίστη, γιατί δλδ να μην είναι Θεός και μια ποδοσφαιρική ομάδα, για κάποιο οπαδό, αλλά αυτή η ομάδα, όπως και κάθε Θεός δεν δημιούργησε το σύμπαν, οι ανάγκες μας τον δημιούργησαν και κάνει καλά τη δουλειά του κατά τα άλλα.