Οι αποστάσεις και η κίνηση στο απέραντο διάστημα είναι διαλεκτική

Αφιερωμένο στη μνήμη των ανθρώπων που με μεγάλωσαν και αγάπησα όσο τίποτα άλλο στη ζωή μου:

«οὐ γάρ τι θνητῶν γε καὶ ἀθανάτων πέλει ἴσον / ἀλλ' ἑτέρως ἕκαστα τέτυκται»
ΟΔΥΣΣΕΙΑ
Ραψωδία Ζ’ (6η) της Οδύσσειας, στίχοι 152–153, και εκφωνείται από τη Ναυσικά κατά τη συζήτησή της με τις παρθένες της, λίγο πριν συναντήσει τον Οδυσσέα στην ακτή της Σχερίας.
Μετάφραση:

— «Οι θνητοί κι οι άθανατοι δεν είναι ίδιοι· αλλά διαφορετικά δημιουργήθηκαν τα πάντα»
— αλλά τα πάντα είναι ύλη, και η ύλη είναι αιώνια εν κινήσει.

(στο τέλος του άρθρου θα υπάρχει εκτενέστατη αναφορά)

Η αγάπη μας για το διάστημα, όπως είχαμε πει στα μέσα του περασμένου Καλοκαιριού(του τελευταίου Καλοκαιριού της Αθωότητας), θα ξεδιπλωθεί εδώ μέσα, μαζί με την αγάπη μας για τα μαθηματικά, τη φυσική, αλλά πάνω και πριν απ΄όλα για τις ανθρωπιστικές επιστήμες, και όχι με όρους επικαιρότητας, αυτή να μας λείπει, γιατί της λείπει πρώτα και πριν απ΄ όλα η ανάλυση και αυτό που θα πραγματοποιήσουμε σε αυτό το άρθρο συνδέει πολλές πλευρές από τον έναστρο ουρανό, το διάστημα, τις χααοτικές αποστάσεις του, καθώς και τον τρόπο που ο διαλεκτικός υλισμός επιβεβαιώνεται καθοριστικά με τους τρεις νόμους της διαλεκτικής, καθώς επίσης και με τις κατηγορίες του που καταδείχνουν ότι τα πάντα είναι ύλη και κίνηση και ότι φυσικά δεν υπάρχει θάνατος, αλλά μετασχηματισμός της ύλης.

Η Αθλιότητα του “Μετάνεοτερισμού”

Η Αθλιότητα του “Μετάνεοτερισμού”, πέραν του γεγονότος ότι είναι αμοραλιστική και αντιεπιστημονική, στηρίζεται στην λογική της επιτομής της κατηγοριοποίησης δια της συνθηματολογίας, από μια και μόνο οπτική γωνία μέσα από ένα πρίσμα που συμπυκνώνει τον στιγματισμό, την κατασυκοφάντηση, τον αποπροσανατολισμό και φυσικά την ψευδομαρτυρία, με σκοπό τη δημιουργία μιας διαστρεβλωμένης κοινωνικής προκατάληψης, που ευνοεί ενίοτε – αν όχι ανέκαθεν – την Καπιταλιστική εξουσία, τόσο στο εποικοδόμημα, όσο και στη βάση, τόσο στις μικρές όσο και στις μεγάλες κοινωνιολογικές αναφορές.
Το παρακάτω άρθρο μας για το διάστημα εμπλέκει πολλά ετερογενή, αλλά ταυτόχρονα συγγενή πράγματα όχι με όρους παιχνιδιού, αλλά συγκοινωνούντων δοχείων,  τις αποστάσεις του διαστήματος, το απίθανο γεγονός της καταγωγής μας από τον όποιο Σείριο, τις συγκρούσεις των Γαλαξιών, τις αντιθέσεις ενός εκ των μαιευτηρίων του Γαλαξίας μας τον Ωρίωνα, αλλά και με δυο θεωρίες, τόσο την απόλυτα λογική θεωρία του “Παραδόξου του Φερμί”, όσο και με την πραγματικά παμμέγιστη ανοησία φτιαγμένη από φοβισμένους “στρατόκαυλους” που παντού βλέπουν εχθρούς και φοβίες, ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχουν, λες και το σύμπαν και οι μελετητές και εραστές του διέπονται κοινωνικού διπολισμού.
Όπως έλεγε ο μακαρίτης ο Γραμματικάκης – που ουδέποτε ήμασταν ούτε οπαδοί του, ούτε μας συνέδεε κάποια ιδεολογική και φιλοσοφική συνάφεια, για την αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης -«Είμαστε καταδικασμένοι στην εξωγήινη μοναξιά μας», όσο κι αν κάποια τρολλ του διαδικτύου μέσω της ΑΙ, φτιάχνουν στοχευμένα reels και videos στο youTube, αλλά και αλλού για να μας πείσουν ότι έχουν έλθει και είναι εδώ, με κάτι θεωρίες του τύπου “επίπεδης γης”, που είναι πολύ διαδεδομένες στα όποια φασιστοειδή της συνωμοσιολογίας.

Δεν καταγόμαστε από τον Σείριο

Στην πραγματικότητα δεν καταγόμαστε από το Σείριο, ούτε θα μπορούσαμε να έχουμε έρθει από εκεί ακόμα κι αν ταξιδεύαμε με την ταχύτητα του φωτός, θα απαιτούνταν 8,5 χρόνια, με σκουληκότρυπα, επειδή είναι κοντά, σχεδόν άμεσα, αλλά δεν έχει διαφανεί κάτι τέτοιο από εκεί.
Αν είχε πραγματοποιηθεί, θα γινόταν συχνά(κάτι που δεν έχει διαφανεί, αν υποθέσουμε για τεχνολογικά ανώτερο πολιτισμό),
Με το 10% της ταχύτητας του φωτός, θα απαιτούνταν 86 χρόνια, ενώ Με το 1% της ταχύτητας του φωτός θα απαιτούνταν 860 χρόνια.
Με την ταχύτητα του ήχου (Στο διάστημα δεν υπάρχει ήχος, αλλά το χρησιμοποιούμε συγκριτικά.)
Η ταχύτητα του ήχου στον αέρα είναι περίπου 343 m/s, δηλαδή ~1.235 km/h.
Η απόσταση του Σείριου είναι 8,6 έτη φωτός ≈ 8,1 × 10¹³ km, κι αν ταξιδεύαμε με την ταχύτητα του ήχου, ο χρόνος, θα ισσούταν με 7,5 εκατομμύρια χρόνια
Για να μην κοροϊδεύουμε τα μούτρα μας λοιπόν, η απόσταση αυτή είναι απαγορευτική, θα ξεκινούσαμε θεωρητικά, πριν ακόμα εμφανιστεί ο Homo sapiens, χιλιάδες χρόνια πριν την εποχή του χαλκού και την γεωργική επανάσταση, πριν τον πολιτισμό, και πάλι δεν θα είχαμε φτάσει.
Άρα με ανθρώπινες «καθημερινές» ταχύτητες, οι αποστάσεις μεταξύ άστρων είναι ουσιαστικά αδιαπέραστες.
Όσον αφορά τις σκουληκότρυπες (wormholes):
Δεν έχουμε καμία απόδειξη ότι υπάρχουν, αλλά αν υπάρχουν, πιθανότατα να είναι μικροσκοπικές και να καταρρέουν ακαριαία
Ακόμα και στα μεγέθη που μελετάει η κβαντομηχανική(μικροσκοπικά) για για να μείνουν ανοιχτές, απαιτείται, μια εξωτική ύλη με αρνητική ενέργεια κάτι που δε γνωρίζουμε, αν μπορεί να υπάρξει μακροσκοπικά.
Μπορεί οι σκουληκότρυπες να είναι μαθηματικά επιτρεπτές, αλλά τεχνολογικά και φυσικά εκτός των δυνατοτήτων μας, ίσως και εκτός της ίδιας της φύσης.
Με ταχύτητα ήχου, θα χρειαζόμασταν εκατομμύρια χρόνια για τον κοντινότερο φωτεινό γείτονα, το Σείριο επί παραδείγματι
Με ταχύτητα φωτός θα χρειαζόμασταν 8,6 χρόνια (θεωρητικά, όχι όμως πρακτικά).
Με σκουληκότρυπα θα χρειαζόμασταν / θεωρητικό / μη αποδεδειγμένο το περιεχόμενο της αξίας χρήσης της, μάλλον άμεσα, αλλά χωρίς να έχουμε σαφή εικόνα το πόσο σύντομα θα καταρρεύσει, επίσης αν όχι άμεσα, λόγω ενεργειακής ανεπάρκειας.
Αυτός είναι και ο βαθύτερος λόγος που το Σύμπαν φαίνεται «άδειο», όχι απαραίτητα επειδή δεν υπάρχει ζωή, αλλά επειδή οι αποστάσεις είναι ακραία να όχι απόλυτα απαγορευτικές.
Το φως που βλέπουμε τώρα από τον Σείριο έφυγε όταν στη Γη, όταν καν δεν υπήρχε πανδημία COVID
Τον παρατηρούμε όπως ήταν στο παρελθόν.
———————————————————————–

Το Παράδοξο του Φερμί και η θεωρία του «σκοτεινού δάσους»

Το Παράδοξο του Φερμί και η θεωρία του «σκοτεινού δάσους», συχνά παρουσιάζονται ως συγγενείς ιδέες, όμως στην πραγματικότητα ανήκουν σε εντελώς διαφορετικά επίπεδα σκέψης.
Το Παράδοξο του Φερμί αποτελεί ένα γνήσιο επιστημονικό και φιλοσοφικό ερώτημα: με δεδομένο το μέγεθος, την ηλικία και τον πλούτο του Σύμπαντος σε άστρα και πλανήτες, γιατί δεν παρατηρούμε καμία σαφή ένδειξη εξωγήινων πολιτισμών;
Στην πραγματικότητα, δεν προτείνει απαντήσεις μέσω φόβου ή πρόθεσης, αλλά αναδεικνύει μια αντίφαση ανάμεσα στις στατιστικές πιθανότητες και στην εμπειρική σιωπή. Παραμένει ανοιχτό, διαλεκτικό και επιδέχεται αναθεώρηση όσο αυξάνονται τα δεδομένα μας.
Αντίθετα, η θεωρία του σκοτεινού δάσους, όχι μόνο επιχειρεί να δώσει μια οριστική απάντηση προβάλλοντας στο κοσμικό επίπεδο ένα καθαρά ανθρώπινο και ιστορικά φορτισμένο μοντέλο σκέψης, αλλά θεωρεί προϋπόθεση τις κατακτητικές διαθέσεις των όποιων εξωγήινων πολιτισμών που κρύβονται για να μας καθυποτάξουν.
Υποθέτει ότι όλοι οι εξωγήινοι πολιτισμοί δρουν με βάση τον φόβο, την καχυποψία και τη στρατιωτική λογική του «πρώτα χτυπώ για να επιβιώσω». Η σιωπή του Σύμπαντος ερμηνεύεται όχι ως άγνοια ή τεχνικός περιορισμός, αλλά ως αποτέλεσμα μιας καθολικής, προληπτικής βίας. Αυτή η υπόθεση, όμως, δεν στηρίζεται σε παρατηρήσιμα δεδομένα ούτε σε κοσμολογική αναγκαιότητα· αποτελεί αφήγηση, όχι επιστημονική εξήγηση.
Η θεωρία καταρρέει ιδιαίτερα όταν εξεταστεί με υλιστικούς όρους και φυσικά αποδομείται ιδιαίτερα εύκολα.
Στη Γη, οι πόλεμοι συνδέονται με τη σπανιότητα πρώτων υλών και την ανάγκη ελέγχου περιορισμένων πόρων. Στο Σύμπαν, όμως, τα ίδια υλικά υπάρχουν σε αφθονία σε αστεροειδείς, πλανήτες και νεφελώματα, χωρίς το κόστος, το ρίσκο και την πολυπλοκότητα που συνεπάγεται η επίθεση σε έναν κατοικημένο κόσμο. Ένας τεχνολογικά προηγμένος πολιτισμός δεν θα είχε κανένα ορθολογικό κίνητρο να εξοντώσει έναν άλλο για πόρους που μπορεί να αποκτήσει ευκολότερα αλλού. Η υπόθεση της κοσμικής αρπακτικότητας δεν προκύπτει από τη φυσική πραγματικότητα του Σύμπαντος, αλλά από τη μεταφορά της ανθρώπινης ιστορίας σε ένα άπειρα ευρύτερο πλαίσιο.
Τελικά, το Παράδοξο του Φερμί παραμένει ένα σοβαρό, ανοιχτό ερώτημα που μας καλεί να αναστοχαστούμε τα όρια της γνώσης και των παραδοχών μας. Η θεωρία του σκοτεινού δάσους, αντίθετα, αντικαθιστά την άγνοια με φόβο και τη διερεύνηση με μια απαισιόδοξη βεβαιότητα. Δεν φωτίζει το πρόβλημα, αλλά το κλείνει μέσα σε ένα σενάριο όπου το Σύμπαν παρουσιάζεται ως εχθρικό όχι επειδή το γνωρίζουμε, αλλά επειδή δυσκολευόμαστε να φανταστούμε ότι θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Συμπερασματικά, περιληπτικά και κοντολογίς, θεωρία του “σκοτεινού δάσους”:
«Δεν προκύπτει από τη φυσική πραγματικότητα του Σύμπαντος, αλλά από τη μεταφορά της ανθρώπινης ιστορίας σε ένα άπειρα ευρύτερο πλαίσιο»
— Κι εδώ είναι το κλειδί σκέψης. Είναι η επιστροφή στον υλισμό και η άρνηση της προβολής των κοινωνικών μας τραυμάτων ως νόμων του Κόσμου.
————————————————————————-

Η ταχύτητες, οι αποστάσεις και οι συγκρούσεις ανάμεσα στους Γαλαξίες, η διαλεκτική της ύλης, μέσα από τις αντιθέσεις

Ο Γαλαξίας ταξιδεύει στο διάστημα με 600 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, ταλαντώνοντας ελαφρά, σαν να κουνάει τα φτερά του μέσα στο σύμπαν, μήπως σας θυμίζει (όσοι γνωρίζετε από θάλασσα), τα Σαλάχια Μάντα, ΘΑ ΕΚΠΛΑΓΕΙΤΕ!!!
Τροτέζα ύλη πόσο όμορφη είσαι, ειδικά όταν μετασχηματίζεις τη μορφή σου!!!
Είσαι το κάτι άλλο, καθ’ εικόνα και ομοίωση της αστρικής σκόνης που πάλλεται στο απέραντο σύμπαν, που μέρος του είμαστε και εμείς.
Σε 4.2 δις χρόνια, ο Γαλαξίας μας θα συγκρουστεί με τον γαλαξία της Ανδρομέδας, την οποία βλέπουμε Χειμώνα Καλοκαίρι στο β. Ημισφαίριο περίπου 45 Μοίρες, πάνω και ανατολικότερα από τον Αστερισμό της Κασιόππης, έναν από τους πιο όμορφους αστερισμούς του βορείου Ημισφαιρίου(η οποία προσιδιάζει το λατινικό γράμμα w), και πάνω από τον Αστερισμό του Περσέα, οι οποίοι συνδέονται και με τον παρακάτω μύθο.
(“Η Κασσιόπη ήταν βασίλισσα της Αιθιοπίας, μητέρα της Ανδρομέδας και σύζυγος του Κηφέα. Ο μύθος λέει ότι η Κασσιόπη καυχήθηκε πως ήταν ομορφότερη από τις Νηρηίδες, προκαλώντας την οργή του Ποσειδώνα. Ως τιμωρία, ο θεός έστειλε ένα θαλάσσιο τέρας (Κήτος) για να καταστρέψει τη χώρα. Για να κατευνάσουν τον θεό, οι γονείς θυσίασαν την κόρη τους Ανδρομέδα, δένοντάς την σε βράχο, αλλά ο ήρωας Περσέας τη διέσωσε, τη σκότωσε το τέρας και την παντρεύτηκε. Μετά τον θάνατό τους, η Κασσιόπη, ο Κηφέας, η Ανδρομέδα και ο Περσέας μεταμορφώθηκαν σε αστερισμούς”).
Οπτικά η Ανδρομέδα που ως αστερισμός μοιάζει με ένα μεγάλο κόμμα (ένα από εκ των βασικών σημείων στίξης), ωστόσο πρόκειται για τις παρυφές ενός γειτονικού γαλαξία που κάποτε θα συγχωνευθεί με το δικό μας.
Πρακτικά τι σημαίνει αυτό:
Θα εξαφανιστεί το ηλιακό μας σύστημα;
Αν απαντούσαμε αυστηρά θεωρητικά και με βάση τις μαθηματικές μετρήσεις, θα σας λέγαμε κατηγορηματικά όχι, απλά θα υπήρχε αναδιάταξη της θέσης του τόσο στο χώρο, όσο και στο χρόνο, ωστόσο θα λέγαμε ότι είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Ήλιος καθώς και όλοι πλανήτες θα επιβιώσουν από τη σύγκρουση, αλλά υπάρχει και το παράδοξο της διαλεκτικής κατηγορίας του τυχαίου(κίνηση κομητών μετεωριτών που δεν μπορούν να υπολογιστούν), αλλά αν το μαθηματικό μοντέλο επιβεβαιωθεί, θα βρεθούν σε νέες θέσεις μέσα στο νέο γαλαξιακό σώμα.
ο Γαλαξίας μας, ο (Milky Way), ο οποίος είναι όντως και αντικειμενικά σε πορεία σύγκρουσης και συγχώνευσης με τον κοντινό γιγάντιο σπειροειδή γαλαξία της Ανδρομέδας (Andromeda), και θα συμβεί σε περίπου 4.2 δισεκακατομμύρια χρόνια, δημιουργώντας έναν νέο, μεγαλύτερο ελλειπτικό γαλαξία, αν και η ακριβής χρονική στιγμή και η πιθανότητα εξαρτώνται και από την επίδραση άλλων μικρότερων γαλαξιών, που παρότι στην κίνηση τους στο δικό μας σύμπαν(υπάρχουν κι άλλα παράλληλα και μη) διαστέλλονται, το παράδοξο είναι ότι η διαστολή αυτή στην παραπάνω συγχώνευση αποτελεί εξαίρεση, ωστόσο δεν είναι η μόνη.
Να σημειώσουμε εδώ κατ΄εξαίρεση, ότι η Ανδρομέδα πλησιάζει τον Γαλαξία μας με περίπου 250.000 χιλιόμετρα την ώρα (110 km/s), ενώ η σύγκρουση μαθηματικά θα είναι “αναίμακτη”, λόγω των τεράστιων αποστάσεων μεταξύ των αστεριών, καθιστώντας απίθανο, τα ίδια τα αστέρια να συγκρουστούν μεταξύ τους, αλλά η βαρύτητα θα αναδιατάξει τις τροχιές τους, πάντα με βάση με τα μαθηματικά μοντέλα.

Ας πάρουμε το παράδειγμα του Ωρίωνα

Ο Ωρίωνας, ως περιοχή, ενσαρκώνει πράγματι μια αντίθεση εν εξελίξει. Από τη μία πλευρά έχουμε το Μοριακό Νέφος και το Νεφέλωμα του Ωρίωνα: ψυχρό αέριο, κατάρρευση ύλης, γέννηση άστρων, πρωτοπλανητικούς δίσκους. Είναι το «μαιευτήριο» του Γαλαξία, ένας χώρος όπου η βαρύτητα και ο χρόνος συνεργάζονται για να παραχθεί νέα δομή, νέα τάξη, νέα δυνατότητα ζωής.
Από την άλλη πλευρά δεσπόζει ο Μπετελγκέζ (Betelgeuse): ένα υπεργίγαντα άστρο στο τέλος της ζωής του. Δεν είναι απλώς ένα μεγάλο άστρο· είναι ένα άστρο σε αποσύνθεση, ένα σώμα που έχει εξαντλήσει τα καύσιμά του και βρίσκεται σε υπαρξιακή αστάθεια. Όταν εκραγεί ως υπερκαινοφανής (supernova), δεν θα «σκοτώσει» απλώς — θα αποδομήσει βίαια το ίδιο του το σώμα. Προσιδιάζει τη «Μ.Ε.Θ.» δεν είναι μεταφορά τρόμου, αλλά στάδιο κρίσης: εντατική φάση πριν τη διάλυση.
Και εδώ εμφανίζεται η διαλεκτική αντίφαση:
Ο θάνατος του Μπετελγκέζ δεν είναι άρνηση της ζωής, αλλά προϋπόθεσή της. Η έκρηξή του θα διασπείρει βαριά στοιχεία — άνθρακα, οξυγόνο, σίδηρο — τα οποία δεν παράγονται αλλιώς. Χωρίς τέτοιους θανάτους, δεν υπάρχουν βραχώδεις πλανήτες, δεν υπάρχει χημεία ζωής, δεν υπάρχει βιολογία.
Η «Μ.Ε.Θ.» του άστρου είναι ταυτόχρονα αιμοδοσία για το μαιευτήριο – ΤΡΟΤΕΖΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΠΟΣΟ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΕΙΣΑΙ, ΌΣΟ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ!!!
Έτσι, ο Ωρίωνας δεν παρουσιάζει μια απλή αντίθεση ζωής–θανάτου, αλλά κάτι βαθύτερο:
Μια ενότητα αντιθέτων όπου η γέννηση και η καταστροφή δεν είναι διαδοχικά στάδια, αλλά συγχρόνως παρόντα στον ίδιο χώρο και χρόνο. Δεν πρόκειται για ηθική ή κοσμική σύγκρουση, αλλά για υλική αναγκαιότητα. Το Σύμπαν δεν «διαλέγει»· λειτουργεί.
ΥΓ* Αν δεν έχετε διαβάσει τη “Διαλεκτική της Φύσης” , το “Αντί Ντύρινγκ” και το “Υλισμός και Εμπεριοκριτικισμός”, δεν έχετε κάποια τριβή με τα δύο μεγαλύτερα κεφάλια της Ανθρωπότητας, βάλτε οτιδήποτε άλλο στην άκρη, είναι τροφή για σκέψη και για την κατανόηση του σύμπαντος, Κβαντικό-Νευτώνιο-Αστροφυσικό.

Ο Διαλεκτικός Υλισμός μέσα σε όλα αυτά:

«Η συνείδηση δεν εξαφανίζεται… μετασχηματίζεται σε αντικειμενοποιημένες μορφές: πράξη, λόγο, πολιτισμό, άλλους ανθρώπους»

Ο Ένγκελς και ο Λένιν δεν «ανακάλυψαν» το Σύμπαν με την έννοια της φυσικής επιστήμης, όπως ο Νεύτωνας ή ο Αϊνστάιν. Αυτό που έκαναν, όμως, είναι κάτι περισσότερο πιο ουσιώδες από τους τύπους και την μαθηματική προσέγγιση της αντανάκλασης της φυσικής διεργασίας, από την επιστήμη της Φυσική.
Είναι βαθύτερο, περισσότερο διαφορετικό και αναλυτικότερο: Συστηματοποίησαν έναν τρόπο σκέψης που επιτρέπει στον άνθρωπο να κατανοεί τη φύση, την ιστορία και τη γνώση ως διαδικασίες μετασχηματισμού, όχι ως στατικές ουσίες. Υπό αυτή την έννοια, δεν είναι απλώς θεωρητικοί, αλλά οι Αρχιτέκτονες ενός καθολικού μεθοδολογικού πλαισίου.
Είναι οι ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ, και μετά από αυτούς ακολουθούν οι μεγαλύτεροι του 20ου Αιώνα, Ρόζενταλ, Ιλιένκοφ, Βαζιούλιν και Μανκόφσκι (ΜΕΤΑ ΑΠΌ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ).
– Ο Ρόζενταλ έδωσε έμφαση στο ότι οι κατηγορίες της διαλεκτικής δεν είναι λογικά σχήματα που επιβάλλουμε στη φύση, αλλά γενικεύσεις πραγματικών μορφών κίνησης.
Η σχέση γέννησης–φθοράς, μορφής–περιεχομένου, δεν είναι μεταφορές· είναι πραγματικές διαδικασίες. Σε αυτό το πλαίσιο, ο θάνατος δεν μπορεί να είναι «τέλος», γιατί το τέλος θα σήμαινε ρήξη της αντικειμενικής συνέχειας της ύλης.
– (Η ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΜΑΣ) Ο Ιλιένκοφ πήγε ακόμη βαθύτερα, δείχνοντας ότι η συνείδηση δεν είναι πράγμα, αλλά τρόπος ύπαρξης της ύλης σε κοινωνική μορφή. Άρα δεν «εξαφανίζεται» με βιολογικούς όρους, αλλά μετασχηματίζεται σε αντικειμενοποιημένες μορφές: πράξη, λόγο, πολιτισμό, άλλους ανθρώπους. Εκεί η απώλεια παύει να είναι μηδενισμός και γίνεται μεταφορά περιεχομένου σε νέα υλικά υποστρώματα.
– Ο Γίγας, Βαζιούλιν συστηματοποίησε αυτή τη σκέψη ιστορικά, δείχνοντας ότι κάθε μορφή ύπαρξης — φυσική, βιολογική, κοινωνική — ενσωματώνει τις προηγούμενες χωρίς να τις ακυρώνει. Η νέα μορφή δεν σβήνει την παλιά· τη διατηρεί «άρνησή της». Αυτό είναι ακριβώς η άρνηση της άρνησης, όχι ως σχήμα, αλλά ως πραγματική δομή εξέλιξης.
Και το τεράστιο ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, Ο ΓΙΓΑΣ Μανκόφσκι (παρά τις συχνές παρεξηγήσεις) έδειξε ότι ο χρόνος δεν είναι γραμμικό δοχείο, αλλά σχέση μορφών κίνησης. Αυτό επιτρέπει να σκεφτούμε — χωρίς μυστικισμό — ότι αυτό που υπήρξε δεν «παύει» απλώς, αλλά παραμένει ενεργό μέσα στο παρόν ως καθορισμός του.
Όλοι τους, με διαφορετικό λεξιλόγιο, κατέληξαν στο ίδιο σημείο:
η πραγματικότητα δεν είναι ακολουθία υπάρξεων και ανυπαρξιών, αλλά συνεχής αναδιάταξη μορφών, όπου το περιεχόμενο δεν χάνεται, αλλά αλλάζει φορέα.
Από αυτήν την απόλυτα υλιστική θέση, δια της διαλεκτικής ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ.
Υπάρχει μετασχηματισμός και όχι φυγή — δεν είναι προσωπική παρηγοριά, ούτε αυθαίρετη πίστη, είναι επιστημονικά αποδεδειγμένη Θεωρία, από τον μεγαλύτερο στοχαστή της Αρχαιότητας τον ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟ, κάτι που με άλλα λόγια, άλλα δύο τεράστια Κεφάλια και Κεφάλαια της Φιλοσοφίας κατέδειξαν, με άλλο τρόπο, επίσης διαλεκτικό, ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΣΠΙΝΟΖΑ και Ο Πατριάρχης της Σύγχρονης Γερμανικής Φιλοσοφίας ο Χέγκελ.
Είναι μια βαθιά ριζωμένη διαλεκτική κατανόηση του κόσμου, την οποία αυτοί οι φιλόσοφοι απλώς έδωσαν με θεωρητική αυστηρότητα, αλλά οι φιλόσοφοι με επιστημονικά χαρακτηριστικά, είναι οι μαέστροι όλων των ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ανθρώπινο συμπέρασμα:
ότι η σκέψη, όταν είναι πραγματικά υλιστική, δεν αφαιρεί το νόημα από τη ζωή και την απώλεια — το τοποθετεί μέσα στη συνέχεια του κόσμου.
Τέλος στο διαλεκτικό υλισμό, όπως και στη φυσική άλλωστε δεν υπάρχει Θάνατος, υπάρχει αλλαγή κατάστασης των ιδιοτήτων της ύλης, οι τρεις νόμοι και οι κατηγορίες τις διαλεκτικής το αποδείχνουν, αλλά και η φυσική με την “αρχή διατήρησης της ενέργειας”.
————————————————————————- Γιάννης Κοτσώνης Σπαντιδάκης ————–
Πληροφορικός – Δημοσιολόγος

ὡς δ’ αἴ τις θεὸς ἔλθῃ κατ’ ἀγάννιφον ὕδωρ νηῒ νηχομένῃ,
θαυμάζει δέ τε λαός καὶ γυναῖκες ὁρώμενον·
οὐ γάρ τι θνητῶν γε καὶ ἀθανάτων πέλει ἴσον,
ἀλλ’ ἑτέρως ἕκαστα τέτυκται.
(Οδ. Ζ 150–153)

Μετάφραση (συντηρητική, αλλά ρυθμικά ζωντανή):

«Σαν να έρθει κάποιος θεός, κατά μήκος του λαμπερού νερού,
κολυμπώντας κοντά σε πλοίο —
και τον κοιτάζει ο λαός, οι γυναίκες, με θαυμασμό·
γιατί όντως δεν είναι ίδια τα πράγματα των θνητών και των αθανάτων —
αλλά καθένα έχει δημιουργηθεί με διαφορετικό τρόπο.»

Ή, ακόμα πιο ουσιαστικά:

«Δεν είναι τα ίδια τα πράγματα των θνητών και των αθανάτων·
το καθένα έχει διαμορφωθεί διαφορετικά.»