Ανάμεσα σε γυμνόστηθα πλάσματα και κουτιά από μπύρες

Ο Zappa, ήταν Λάτρης του ωραίου φύλου και ταυτόχρονα λάτρης πάσης φύσεως απολαύσεων, έγραψε δεκάδες εκατοντάδες τραγούδια και ηχογράφησε πολλά σπουδαία album, πολλά από τα οποία(άλλα επανεκδόθηκαν, μετά από το θάνατο του κι άλλα που ήταν ηχογραφημένα, αλλά δεν είχαν τεθεί στην κυκλοφορία στην ώρα τους και κυκλοφόρησαν τότε, μετά θάνατον δηλαδή). Ο Πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος του ήταν το “Freak Out” το 1966 και ο τελευταίος εν ζωή το “The Yellow Shark” το 1993 την χρονιά που έφυγε και στην οποία κυκλοφόρησαν άλλοι δύο δίσκοι και άλλος ένας studio δίσκος στις 31 του Οκτώβρη του 1994 που είχε ηχογραφηθεί με διάσπαρτα tracks που είχαν ηχογραφηθεί σε διαφορετικές ημερομηνίες από το 1968, μέχρι το 1986. Το άλμπουμ αποτελεί το τρίτο κομμάτι της εννοιολογικής συνέχειας που ξεκίνησε με το ” We Are Only in It for the Money” (1968), με το δεύτερο κομμάτι να είναι μια αναθεωρημένη εκδοχή του άλμπουμ Lumpy Gravy του 1967. Ο Zappa αναφερόμενος για το εν λόγω. πολύ πριν από την κυκλοφορία του, το περιέγραψε ως μια “όπερα δύο πράξεων”, αλλά αντί των κλασικών μουσικών φράσεων στη μορφή του διπλού LP, χρησιμοποίησε κατά αυτόν τους μουσικούς αριθμούς του, που δημιουργήθηκαν από αυτόν ηλεκτρονικά και σε synth, και με τη μορφή sampling, χρησιμοποιώντας έναν μείγμα και έναν συνδυασμό δειγμάτων και συνθετικών ήχων, όπου το ένα αλλήλο-διαπερνούσε το άλλο και τούμπαλιν.

Περισσότερα

Το πουλί του μουσικού παραδείσου

Απ’ το πουλί του Παραδείσου, έρχονται δεκάδες μελωδικοί αυτοσχεδιασμοί σε απόλυτη και ευθύγραμμη αρμονία με το σχήμα που επέλεγε να

Περισσότερα

Ο μουσικοσυνθέτης της οδού Ονείρων

Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκης, ήταν στοχαστής, ήταν βαθύτατος γνώστης και μελετητής της ποίησης και της λογοτεχνίας, μισούσε απέραντα τον κοινωνικό και πολιτικό φασισμό. Ήταν πάνω απ’ όλα ένας πράος και νηφάλιος άνθρωπος που αγάπησε όσο λίγοι αυτά που η πατρίδα μας και η αστική της τάξη πέταξε στο βαθύ πέλαγος στο όνομα της κερδοφορίας.
Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, μελοποιούσε τον ματωμένο γάμο του Λόρκα, έφτιαχνε γυάλινους κόσμους με κρύσταλλα που δεν είχαν και μεγάλες αντοχές, ήταν εύθραυστα όπως ή καρδιά του, που αγαπούσε πολύ ότι υπήρχε στη φύση. Ήταν ο μουσικός ζωγράφος του χαμόγελου της Τζοκόντας, ο καλλιτέχνης των πιο αισθαντικών μουσικών χροιών της εποχής του, ήταν το παραμύθι δίχως όνομα, που σαν ρυάκι κύλαγε στα αυτιά μας, εισερχόμενο από την οδό των ονείρων. Ήταν η φωνή της Αθανασίας και του μεγάλου ερωτικού, η παράλογη πορνογραφία του Sweet Movie. Μα ήταν πάνω απ’ όλα το φως του Σείριου, που φώτιζε τη μυθολογία και την ρυθμολογία ως ο νέος Καπετάν Μιχάλης και ταυτόχρονα ο οδοιπόρος, της Ελένης και της Αμοργού, στην εποχής της Μελισσάνθης. Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, ήταν όλα αυτά και άλλα τόσα, ένας πραγματικός μύθος που τον άκουγε ολόκληρος ο πλανήτης, που οι μουσικές του πινελιές ξεπέρασαν κατά πολύ τα ελάχιστα μπροστά του “Σκαθάρια”, ταξίδεψαν στο America με ένα υπερωκεάνιο στα 60’s, έγιναν συνθέσεις και τραγούδια της Αμαρτίας σαν σκοτεινή μητέρα κάτω από τον Χειμωνιάτικο του Ήλιο, νοσταλγώντας τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου και τις μπαλάντες της Οδού Αθηνάς.
Αυτός ήταν ο Ο τεράστιος Μάνος Χατζηδάκις, που μας λείπει, όπως λείπουν όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να κάνουν την Ελλάδα φως και όχι σκότος, και παρακμή όπως αυτή που ζούμε στην εποχή της κρίσης, όπου παιδάκια πνίγονται στις ακτές μας και αντί να αναδείχνεται η αλληλεγγύη, η στοργή, η φιλοξενία και η αγάπη, αναδείχνεται το ταξικό μίσος του καπιταλισμού από τους εγχώριους μικροαστούς ιθαγενείς….

Περισσότερα

Ένα μουσικό ρόδο που ματώνει

Το Blood Sugar Sex Magik είναι το πέμπτο άλμπουμ των RHCP(Red Hot Chili Peppers) που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1983 παίζοντας Hardcore, αλλά χωρίς να θέλουν να παραμείνουν αυστηρά σε αυτό το είδος. Το εν λόγο LP κυκλοφόρησε την ίδια μέρα με το Nevermind και δεν είναι καθόλου κατώτερο, ούτε τεχνικά, ούτε ως περιεχόμενο, ούτε ως μήνυμα(πάνω κάτω τα ίδια πράγματα λένε, εξάλλου στο όλον Punk, τα μηνύματα είναι κοινά).
Την παραγωγή του Blood Sugar Sex Magik, ανέλαβε ο Rick Rubin, ενώ η διαφορά του τότε νέου δίσκου σε σχέση με τον προηγούμενο το Mother’s Milk, ήταν ότι στον εν λόγω τον Blood Sugar Sex Magik, τον ηχογράφησαν σε νέα πολυεθνική κι όχι στην προηγούμενη, έφτασε στο Νο 3 του Billboard(αδιάφορο για μας, αλλά βοηθητικό για το όλον Alternative Rock), πούλησε πάνω από 12.000.000 αντίτυπα και συνεχίζει ακάθεκτο ακόμα και σήμερα. Φυσικά ανάμεσα στον 5ο δίσκο τους, το Blood Sugar Sex Magik και τον 4ο, το Mother’s Milk υπάρχει, άλλη μια ειδοποιός διαφορά πέρα από την παραγωγή που είναι πραγματικά σε άλλο επίπεδο. Τα συνεχόμενα και καταπληκτικά ριφ που παρατηρούνται τόσο στις κιθάρες, όσο και στο μπάσο για πρώτη φορά στην ιστορία της σύγχρονής μουσικής, σχεδόν στο σύνολο των τραγουδιών και τα οποία τεχνικά είναι επιπέδου Master.
Η πρωτοπορία του Blood Sugar Sex Magik και φυσικά των τεράστιων(Red Hot Chili Peppers), οδήγησε πολλούς μουσικοκριτικούς με κλασσική Ευρωπαϊκή Παιδεία και ειδικότερα στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, να γράψουν τις χειρότερες κριτικές, αφού το μπάσο δεν είναι φτιαγμένο για ριφ, ούτε αποτελεί μελωδικό όργανο, ακολουθώντας την αρμονική γραμμή δίνοντας τόνο στα ντραμς.

Περισσότερα

Αν δεν είχε δισκογραφηθεί το “Nevermind”

Παρότι η ιστορία δεν γράφεται με “Αν”, αν πραγματικά δεν υπήρχαν οι Nirvana, δεν θα ανακάλυπτε κανείς σήμερα από τις νέες γενιές τους Husker Du, Black Flag, τους μέντορες των Nirvana Sonic Youth, Fugazi, θα έμενε στο περιθώριο ο ίσως σπουδαιότερος δίσκος των Metallica το Black Album που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά στις 13/8/1991 ανασύροντας τους νέους οπαδούς, καθώς οι οπαδοί του Χεβομεταλλισμού, καθώς και οι Thrashers έστελναν στο πυρ το εξώτερο μιας και ήταν εξαγριωμένοι με την μετάλλαξη τους.
Αν δεν υπήρχε το Nevermind, το υπέροχο Grunge θα ήταν στα αζήτητα, τεράστιες μπάντες, όπως οι Green River, TAD, Melvins, TAR, οι μέντορες Mudhoney, Buffalo Tom, God Bullies κοκ, αλλά ακόμα και οι Dinosaur Jr, Smashing Pumpkins, Rage Against the Machine, θα ήταν εντελώς άγνωστοι σήμερα.
Αν δεν υπήρχε το Nevermind, η αναβίωση του Καλιφορνέζικου Punk-Hardcore το Καλοκαίρι του 1994, θα ήταν ένας άγνωστος “Χ” και το Ροκ εν Ρολ, θα περιορίζονταν μόνο στις mainstream και παντελώς ξένες στην φυσιογνωμία του ηλεκτρικού ήχου μπάντες που καλλώπιζαν το Καπιταλιστικό σύστημα σε πλάτος, ύψος, βάθος και μήκος, όπως η τελευταία μπάντα των υπόλοιπων τριών ονομάτων που συμπλήρωναν τους δέκα σπουδαιότερους δίσκους του όλου ηλεκτρικού ήχου.
Αν δεν υπήρχε το Nevermind, το Alt Rock θα παρέμενε μια σέχτα που θα απ έπνεε ελιτισμό και χωρίς τις μάζες που προέκυψαν από το εν λόγω, το δεύτερο όχι τυχαία Nevermind(the Bollocks) των Sex Pistols στην ιστορία της δισκογραφίας, απίστευτα μεγάλα σχήματα προγενέστερα, αλλά και μεταγενέστερα αρχικά των Sex Pistols και μετέπειτα των Nirvana(που αναβίωσαν το όλον punk), θα ήταν ξεχασμένα ως σπουδαία σχήματα του δρόμου, των live και πολλά ίσως να μην υπήρχαν ποτέ.
Αν δεν υπήρχε το “Nevermind”, οι ελληνικές ανεξάρτητες εταιρείες θα είχαν χαθεί και δεν θα εξελίσσονταν στο βαθμό που μπόρεσαν να χρηματοδοτήσουν ελληνικά σχήματα στην δεκαετία του 1990 που δεν ήταν στο επίπεδο της οικονομικής δυναμικής της δεκαετίας του 1980. Η πολιτική σκληρής λιτότητας των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και Σημίτη στη χώρα μας, θα καθιστούσε αποτρεπτική έως και αδύνατη τη χρηματοδότηση και την παραγωγή τέτοιων γκρουπ.
Η έξαρση του κολεγιακού ραδιοφώνου παγκοσμίως από μικρούς σταθμούς που υποσκέλιζαν σε ακροαματικότητες τους μεγάλους, αποτέλεσε επανάσταση, ενώ άλλαξε ριζικά το κλίμα και στη χώρα μας, θα ήταν αδύνατη δίχως το “Nevermind”.
Αν δεν υπήρχε το “Nevermind”, ο ηλεκτρικός ήχος θα είχε χάσει όλα τα Αφροαμερικάνικα χαρακτηριστικά του και οι ιδιότητες του θα ήταν μια νερόβραστη πατάτα τύπου νοσοκομείου, αφού αυτό επανέφερε στην επιφάνεια όλα τα ιστορικά και μεγάλα σχήματα από το 1965 και κυρίως από το 1975 και μετά. Θα αφομοίωνε σα “χάπατο” τους όρους του Progressive Rock κι όλα τα χαρακτηριστικά της Ευρωπαϊκής Κουλτούρας, με βασικό όργανο είτε τη φωνή, είτε τα πλήκτρα. Αλλά ακόμη και του αδιάφορου για μας χεβομεταλλικού ήχου που ενσωμάτωνε την ηλεκτρική κιθάρα με όρους οδηγού και αλληλοδιαδοχής της μελωδικής γραμμής και τέλος θα χάνονταν η δημοκρατικότητα στις μπάντες, αφού οι μπάντες του κλασσικού Ροκ τα ντραμς και το μπάσο τα είχαν για διακοσμητικά στοιχεία.
Αν δεν υπήρχε το “Nevermind”, ο ηλεκτρικός ήχος θα παρέμενε σε στιχουργικά αδιάφορες γραφές τύπου “Highway Star”, η “Stairway to Heaven”, η σε ακόμα πιο χαζοχαρούμενα τραγουδάκια τύπου “She loves you” κοκ.
Αν δεν υπήρχε το “Nevermind”, το δεύτερο κομβικό σημείο του ηλεκτρικού ήχου, μετά το “Never mind the Bollocks” δεν θα υπήρχε κανένα είδος ροκ που θα ήταν γνωστό στις μάζες.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal