«Γονιδιακή Συνέχεια και Εθνική Ταυτότητα: Μια κριτική ανάγνωση του αιματολογικού εθνικισμού»
<!doctype html>
«Γονιδιακή Συνέχεια και Εθνική Ταυτότητα: Μια κριτική ανάγνωση του αιματολογικού εθνικισμού»
Γονιδιακή Συνέχεια, Εθνολογικό Αποτύπωμα και Κοινωνική Οικονομία: Μια κριτική προσέγγιση των ταυτοτήτων, των ιστορικών προσμίξεων και των σύγχρονων εθνοτικών αφηγημάτων
Εισαγωγή: Γονιδιακή συνέχεια και εθνολογικό αποτύπωμα
Το παρόν άρθρο αποτελεί μία συνέχεια μιας συζήτησης εντός και εκτός εισαγωγικών, ακαδημαϊκού επιπέδου, που πραγματοποιήθηκε μετά τυρού και αχλάδου, ανάμεσα σε εξειδικευμένους θεωρητικούς της Ιστορίας και της Ανθρωπολογίας, και ανάμεσα σε ξεπερασμένες-πλαστές συνδεδεμένες παραθεωρίες για την εποχή, για τη γονιδιακή συνέχεια, ενός εθνολογικού αποτυπώματος, καθώς και την υπεροχή της.
Να ξεκαθαρίσουμε το γεγονός που πολλές φορές έχουμε αποτυπώσει στην κείμενη αρθρογραφία μας, ότι η διάκριση του έθνους δεν μπορεί να γίνει αιματολογικά, ακόμα κι αν ξεκινάει από μια ομάδα ανθρώπων στενά συνδεδεμένη με ακατάλυτους δεσμούς, αυτοί αν δεν εμποτιστούν με άλλα γονιδιακού τύπου μέτωπα ξεχωριστών φυλών και φύλων, στην πορεία, είτε θα εκπνεύσουν, είτε θα αποτελούν μια άρρωστη κοινότητα με τερατογενέσεις και με χαμηλού τύπου νοητικές δυνατότητες, αν όχι αδυναμίες, εξάλλου ποτέ και πουθενά στην ανθρώπινη ιστορία δεν ευνοούνταν οι φυλετικές αιμομιξίες, κι αν κάπου επιτρέπονταν, τότε αυτό γινόταν με μεγάλο κνησάρισμα και πολύ απομακρυσμένες συγγενικές διασυνδέσεις.
Το γονιδιακό αποτύπωμα, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ρίζα, εφόσον το κριτήριο της αναπροσαρμογής του στο χώρο προϋποθέτει και τις ανάλογες προσαρμογές, στο χώρο χρονικό αποτύπωμα, στις κλιματολογικές συνθήκες, στην κοινωνικότητα την ίδια, αλλά και στα πέντε στοιχεία που απέδιδε ο Στάλιν, στις 2 εμβληματικές και επιβλητικές μπροσούρες, για το έθνος κράτος, το οποίο θα μπορούσε να είναι και πολυεθνικό.
Από τις πόλεις-κράτη στις Αυτοκρατορίες: Μια ιστορική αναδρομή
Να θυμίσουμε ότι στην Ελλάδα, η οποία ως γεωγραφικός προσδιορισμός υπήρχε στην αρχαιότητα αλλά όχι ως κράτος, όπου κυρίαρχο ρόλο έπαιζαν μέχρι τα ελληνιστικά χρόνια οι πόλεις-κράτη.
Ωστόσο από την περίοδο ελληνιστικών χρόνων, όπου η δουλοκτησία είχε φτάσει στα όρια της, χωρίς όμως να είναι έτοιμη να καταρρεύσει για να μη γίνει αυτό, έδωσε τη θέση της στις αυτοκρατορίες σιγά σιγά, χωρίς όμως σε εκείνη τη φάση να απολέσει τη δουλοκτησία.
Το πρώτο πείραμα του οξυδερκέστατου Φιλίππου Μακεδονίας, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις και είναι ιστορικά αποδεδειγμένο αυτό, άλωσε ή προσπάθησε να λύσει τις ελληνικές πόλεις-κράτη σε πρώτη φάση, και φυσικά να τις εντάξει δια της βίας, στη νέα και πρώτη αναδυόμενη αυτοκρατορία της ιστορίας της Ευρώπης, με δουλοκτητικά χαρακτηριστικά που υπήρχαν στην περιοχή, ως αντίγραφο της Περσικής Αυτοκρατορίας.
Σε δεύτερη φάση αυτό επιτεύχθηκε από τον γιο του ο οποίος κατάλαβε και είχε διαποτιστεί και διαφωτιστεί εντός εισαγωγικών από τον δάσκαλό του Αριστοτέλη, το παραπάνω γεγονός αλλά πέρα από τις ελληνικές πόλεις-κράτη.
Ωστόσο από τα τελευταία έπρεπε να ξεκινήσει για το ταξίδι του στην ανατολή.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο επεκτατισμός εκείνης της εποχής των χρόνων, πέραν του γεγονότος ότι έδωσε τη σκυτάλη στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και πέραν του γεγονότος ότι συγκράτησε τη δουλοκτησία, μέχρι την έλευση ανατολικής φεουδαρχίας δια της Ανατολικής Ρωμυλίας, κατάφερε να φέρει το σύστημα οργάνωσης Περσικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη, με αλλαγή για να οργανώσει εντός της δουλοκτησίας, εντός της ευρωπαϊκής ηπείρου τουλάχιστον στο ανατολικό της τμήμα το μοντέλο της που ήταν το μοντέλο της αυτοκρατορίας και όχι των πόλεων-κρατών που ήταν μοντέλο ελληνικό και ευρωπαϊκό.
Ο Αλέξανδρος δια της βίας, πριν φτάσει στην ανατολή και πριν υιοθετήσει τον τρόπο οργάνωσης του κράτους για όλη την περιοχή και η περιοχή λεγόταν Μακεδονική Αυτοκρατορία, αυτή ήταν η ονομασία της, και με ότι αυτό συνεπάγεται, και όσο και αν δεν αρέσει στους οπαδούς του Παπαρρηγόπουλου, για να το κατορθώσει αυτό έπρεπε με κάθε τρόπο να καταλύσει τις ελληνικές πόλεις-κράτη, στον ελλαδικό χώρο ως γεωγραφικό προσδιορισμό τόσο της χερσονήσου του Αίμου, όσο και στη μέση ανατολή τη λεγόμενη Ιωνία.
Μονοθεϊσμός, γεωργική επανάσταση και κοινωνική οικονομία
Όπως ο μονοθεϊσμός είναι αποτέλεσμα της Ασίας, είτε δια του ζωροαστρισμού, είτε δια του ινδουισμού, είτε αποτέλεσε δημιούργημα δυτικότερα πρόσφατα δηλαδή του αιγύπτιου Φαραώ Ακενατόν, πέραν του γεγονότος ότι ήταν δημιούργημα της γεωργικής επανάστασης που ξεκίνησε στην Ασία και όχι στην Ευρώπη, από την εποχή του χαλκού, μέσα από τις συγκρούσεις και τις αντιθέσεις στο πεδίο της κοινωνικής οικονομίας, ανάμεσα στους πρώτους γεωργούς που ήταν και οι πρώτοι γεωμέτρες και στους τσομπαναραίους δηλαδή βοσκούς με πρώτους και καλύτερους τους ιουδαίους του Αβραάμ, οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω, σκοτώνονταν διαρκώς με τους συγγενείς τους άραβες που είναι και αυτοί σηµιτικά φύλα για το λόγο ετούτο, (δηλαδή αν θα καθιερωθεί η καλλιέργεια γεωργικών προϊόντων με τη δημιουργία καναλιών ύδρευσης που πρώτοι οι μινωίτες και οι άραβες εφήυραν στην ανθρώπινη ιστορία), αν θα καθιερωθεί το μοντέλο του βόσκετε τα ζώα σας με τα πρόβατά σας και αλλιώς μη δώσετε.
Στη διάρκεια των “Αιώνων Αμήν” προϋπήρξαν και άλλες αντιθέσεις και συγκρούσεις όπως για παράδειγμα η έλευση των έφιππων ορδών τόσο της δυτικής όσο και της ανατολικής στέπας, που είναι δύο διαφορετικά πράγματα τα οποία ενίοτε συμμαχούσαν και ενίοτε συγκρούονταν για την πρωτοκαθεδρία στην κεντρική και δυτική Ευρασία, τα τουρκομανικά ή ταταρικά νομαδικά φύλα, με τα επίσης μογγολικά νομαδικά φύλα. Η μόνη συγγένεια αλλά σημαντική με τους ιουδαίους ήταν ότι και αυτοί ήταν νομάδες, και οι στόχοι εκατέρωθεν, ήταν τόσο οι Σουμέριοι οι Φοίνικες οι Φιλισταίοι, Χεταίοι και κάθε λογής και φύσης λαότητες που δεν υπήρχαν σηµιτικά είτε ως άλλα φύλα, στην ευρύτατη περιοχή της μέσης ανατολής.
Η κοινωνική οικονομία λοιπόν καθορίζει το μοντέλο της οργάνωσης ενός κράτους, καθώς επίσης τις συνήθειες, αλλά και τα πέντε χαρακτηριστικά που είχε φτιάξει για το έθνος κράτος ο Ιωσήφ Στάλιν.
Για να μη μακρηγορούμε εδώ πρέπει να πούμε και να σημειώσουμε ότι ανταλλαγές λαοτήτων και πληθυσμών στην αρχαιότητα δεν χρειαζόντουσαν ούτε το Δουβλίνο 1 ούτε το Δουβλίνο 2, ότι κανείς δεν έδιωχνε κανέναν, ότι χρησιμοποιούνταν όλοι όσοι είχαν διαφορετικές συνήθειες, γλωσσικές και θρησκευτικές, ανάλογα με τον ταξικό τους προσδιορισμό είτε ως δούλοι είτε ως έμποροι, είτε ως άρχουσα τάξη.
Ως εκ τούτου λοιπόν, όσοι νομίζουν ότι για πρώτη φορά ανακατεύονται στην ανθρώπινη ιστορία οι πληθυσμοί, μάλλον ζουν στη σφαίρα της παντελούς άγνοιας, ενώ η συμμετοχή τους, όσο και η δραστηριότητά τους, αντικειμενικά, είναι το βασικό κριτήριο για τη διαμόρφωση της κοινότητάς τους, ανεξάρτητα από τη βούλησή τους, εφόσον η συμμετοχή τους, ήταν καθοριστική .
Πάνω σε αυτή την ιστορική άγνοια πάτησαν όλοι όσοι πίστευαν και πιστεύουν ότι υπάρχει αιματολογική καθαρότητα σε ένα έθνος κράτος, είναι οι ίδιοι, που πάνω στην ίδια λογική έπλασαν, και μάλιστα όχι αυτοί, αλλά άλλοι γι’ αυτούς πλαστούς “Αστικούς Μύθους”, οι οποίοι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα.
Επιλεκτικά ξεχνούν ότι το γεγονός των αλληλοπροσμίξεων (και σε πολλές περιπτώσεις όχι απαραίτητα ειρηνικών, αλλά σε πολλές περιπτώσεις), ότι αυτές οι προσμίξεις έγιναν με τις αλληλεπιδράσεις, και επαναλαμβάνουμε καταχρηστικά, ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν ήταν απλά βίαιες, αλλά και στυγερές, είτε αυτές πραγματοποιήθηκαν από τη δύση δια των Οστρογότθων, Φράγκων, Γαλατών και Ρωμαίων, είτε και από την Ανατολή τη βόρεια Αφρική και ούτω καθεξής.
Οι Στέπες της Ευρασίας: Τουρκομάνοι, Μογγόλοι και επιμειξίες
Το πιο χαρακτηριστικό γενικευμένης επιμειξίας λαών και λαοτήτων, ήταν με την επέλαση της χρυσής ορδής του Τζένγκις Χαν ο οποίος, αναδιαμόρφωσε ακόμη και τα ευρωπαϊκά φύλα σε ένα μεγάλο ποσοστό του γονιδιώματός τους, το οποίο αναπροσαρμόστηκε με βάση τις κτηματολογικές συνθήκες από καιρούς εις καιρούς και από τόπους εις τόπους, με αποτέλεσμα το 70% των ευρωπαϊκών φύλων, να έχουν ένα μέρος του γονιδιώματός του.
Το ερώτημα είναι: έχουμε κάποια συγγένεια είτε με τους Τουρκομάνους είτε με τους Μογγόλους, ή ακόμα πιο σύνθετα οι σημερινοί Μογγόλοι έχουν κάποια σχέση με τον Τζένγκις Χαν;
Και στις δύο περιπτώσεις οι συνήθειες ακόμα – ακόμα και οι θρησκευτικές λατρείες, οι γλωσσικοί ιδιωματισμοί, που είχαν οι τότε φυλές με τις σημερινές δεν έχουν κάποια μεγάλη σχέση, ως εκ τούτου λοιπόν, ναι υπάρχει διαφοροποίηση.
Οι συνήθειες είναι αυτές που αντικειμενικά καθορίζουν το γίγνεσθαι και το είναι των ίδιων των λαών, ανεξάρτητα αν το γονιδίωμα είναι ένας κοινός παρονομαστής, που αντικειμενικά επίσης στην πορεία αλλάζει και συμπεριφέρεται για επίδη αντικειμενικούς λόγους επιβίωσης και αναδιαμορφώνεται από τις περιβαλλοντικές εξωτερικές συνθήκες ανάλογα με το κλίμα, τη θερμοκρασία κλπ.
Ένα άλλο γεγονός που χαρακτηρίζει το κοινωνικό μέγεθος της διαφοροποίησης των δύο λαών της Δυτικής και της Ανατολικής Στέπας, είναι το γεγονός, ότι αυτοί που ζούσαν στη Δυτική Στέπα, είχαν πολλές φορές μεγαλύτερη διείσδυση προς τη δύση της Ευρασίας, κυρίως τον Καύκασο, και ακόμα περισσότερο την εγγύς Μέση Ανατολή.
Τα κοινά τους χαρακτηριστικά ήταν και παραμένουν, τα νομαδικά στοιχεία, αλλά εκεί κι αν βρούμε επίσης πολλές διαφορές, ανάμεσα στις φυλές, στις φάρες κλπ, ενώ ανάμεσά τους διεξήχθησαν και πολλοί σκληροί πόλεμοι.
Οι Νομάδες της δυτικής στέπας αποτελούν μια περισσότερο “εκπολιτισμένη” εκδοχή των λαθεμένα λεγόμενων Μογγολικών φύλων. Οι εν λόγω νομάδες ήταν κατά κύριο λόγο Τουρκομάνοι και οι οποίοι, προέρχονταν γεωγραφικά από την Κεντρική και Δυτική Στέπα.
Η Κεντρική Στέπα εκτείνεται από ανατολικά του Καζακστάν, δηλαδή από τα σύνορα της σημερινής Λ.Δ της Μογγολίας και πιο συγκεκριμένα από την Αλταϊκή Οροσειρά, και φτάνει μέχρι τον Καύκασο, όπου κυριαρχούν τα λεγόμενα Ταταρικά Φύλα, δηλαδή εκείνο το μείγμα που προϋπήρχε του Τζένγκις Χαν, ανάμεσα σε φύλα και φυλές της δυτικής και ανατολικής στέπας που είχαν αναμειχθεί. Ενώ η δυτική Στέπα, ξεκινάει από το Δυτικό Καζακστάν, κυρίως το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν, φτάνοντας στις παρυφές της δυτικής Ουκρανίας και φυσικά της Νεορωσίας.
Οι Τουρκομάνοι δεν ανήκουν πλέον στα Αλταϊκά φύλα, δηλαδή από εκείνα που προήλθαν από την Ανατολική Στέπα και η οποία γεωγραφικά ανήκε στη διακριτή περιοχή χωριζόταν γεωγραφικά στην Ανατολική (Μογγολία, Μαντζουρία), μέσω των Αλταϊκών Ορέων (Altai Mountains), μια οροσειρά στην Κεντρική και Ανατολική Ασία, η οποία εκτείνεται στα σύνορα της Ρωσίας, της Κίνας, της Μογγολίας και του Καζακστάν.
Το μείγμα που προήλθε από τις εμπορικές και άλλου είδους νομαδικές συναλλαγές ήταν οι Τατάροι, οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ενσωματώθηκαν στη Χρυσή Ορδή του Τζένγκις Χαν, και ο οποίος ξεκίνησε από την Ανατολική Στέπα ενώνοντας όλες εκείνες τις φυλές και τις φάρες τόσο της Δυτικής Στέπας, όσο και της Κεντρικής όπως οι Τατάροι για παράδειγμα όπως προείπαμε, ωστόσο ουδέποτε ήταν μια ενιαία μάζα. Χωρίζονταν σε τελείως διαφορετικές γλωσσικές, πολιτισμικές και φυλετικές ομάδες, και η Στέπα της Ευρασίας χωριζόταν γεωγραφικά στην Ανατολική (Μογγολία, Μαντζουρία) και τη Δυτική (Ουκρανία, Καζακστάν, Νότια Ρωσία).
Η διάκριση στη Δυτική Στέπα προέκυψε πολύ νωρίτερα από την εμφάνιση των Τουρκομανικών – Τουρκικών Φύλων, τα οποία προέρχονται από τους Ούνους, εξάλλου οι νομαδικοί λαοί της Ευρασιατικής Στέπας δεν ήταν ποτέ μια ενιαία μάζα, είχαν προγόνους και απογόνους σε μεγάλη διασπορά και διασκορπισμό φυλών που ανέκαθεν συναγελάζονταν με άλλες φυλές, ενίοτε όχι και τόσο ειρηνικά.
Οι νομαδικοί λαοί της Ανατολικής, της Κεντρικής και της Δυτικής Στέπας, σε γενικές γραμμές χωρίζονταν σε τελείως διαφορετικές γλωσσικές, πολιτισμικές και φυλετικές ομάδες, με διαφορετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα.
Όλα τα παραπάνω κυρίως γεωγραφικά – γλωσσολογικά χαρακτηριστικά, αλλά και από τις φυλετικές επιμιξίες με αρχαία φύλα κύρια της περιοχής της Δυτικής Στέπας και του Καυκάσου όπου και κυριαρχούσαν λαοί όπως οι Σκύθες και οι Σαρμάτες, οι οποίοι ήταν συγγενείς με τους αρχαίους Πέρσες, είχαν καυκάσια χαρακτηριστικά, ωστόσο δεν είχαν την παραμικρή σχέση με τους Μογγόλους της πέρα Ανατολής.
Από εκεί προέκυψαν και οι Τούρκοι [Σελτζούκοι, Οθωμανοί, (Πρώσο-τουρκομάνοι, οι οποίοι αναμείχθηκαν με τους Σλάβους και τους Βαυαρούς) και οι Τουρκομάνοι γενικώς)], οι περισσότεροι ανήκουν στην τουρκική γλωσσική οικογένεια εξαιρουμένων των Πρώσο-Τουρκομάνων, οι οποίοι ενσωματώθηκαν με τους Σλάβους και τους Γερμανούς υιοθετώντας και αφομοιώνοντας άπαντα από αυτούς, ωστόσο κάθε μείγμα που ήρθε από Ανατολάς ως Ούννος, είχε αφετηρία κάπου από την περιοχή της Κεντρικής Στέπας, κάπου ανάμεσα στα όρια του σημερινού Τουρκμενιστάν και του σημερινού Αζερμπαϊτζάν και η μόνη σχέση που μπορεί να έχουν με τους Μογγόλους είναι μάλλον σε επίπεδα επιμειξίας.
Στην πραγματικότητα, τα Μογγολικά φύλα δεν έχουν και τόσο μεγάλη σχέση στη γλωσσική ομοιογένεια, σε πολλά από τα ήθη και τα έθιμα, τις θρησκευτικές τους τελετές, την ιδιοσυγκρασία και παρότι η σημερινή Λ.Δ της Μογγολίας είναι μια αχανής χώρα, όπως και το Καζακστάν, ωστόσο είναι μια άλλη κατάσταση και είναι λάθος στην εποχή μας να κατατάξουμε τους Τούρκους και Τουρκομάνους στους Μογγόλους.
Για να κλείσουμε το θέμα Τούρκοι – Τουρκομάνοι, Τατάροι και Μογγόλοι, ως νομαδικά φύλα της Δυτικής, Κεντρικής και Ανατολικής Στέπας, όταν οι διάφορες φυλές τους και παρά τις μεταξύ τους, επιμέρους, κατά τόπους, κατά συνθήκη και ανάλογα την περίοδο, τα ήθη και τα έθιμά τους – διαφορές, διαφοροποιήσεις και σκληρές ομολογουμένως μεταξύ τους συγκρούσεις, όπως αυτή της κατατρόπωσης των Οθωμανών από τον Ταμερλάνο το 1402, αναζητούσαν ζωτικούς χώρους, με αποτέλεσμα να διατρέχουν εξορμήσεις οι μεν πρώτοι στον Καύκασο, Μέση Ανατολή, και στην Ευρώπη, μαζί με τους Τατάρους στη Ρωσία, οι τελευταίοι στην Κίνα, στην Κορέα και στην Ιαπωνία, ενώ αιώνες νωρίτερα, είχαν μεταφερθεί μέσω του Βερίγγειου Πορθμού στην Βόρεια Αμερικανική Ήπειρο, δημιουργώντας τους εκεί Ιθαγενείς, που σήμερα ονομάζουμε Ινδιάνους.
Οι φυλές των Τούρκων κυρίως όπως οι Οθωμανοί, ως οι πλέον επηρεασμένοι τόσο από τον Περσικό πολιτισμό, όσο και από τον Αραβικό, όσο και από αυτόν της Ανατολικής Ρώμης επιμείχθηκαν με τους εκεί λαούς πήραν αντιγραφή – επικόλληση την οργάνωσή τους, δηλαδή των εν λόγω Κρατικών Δομών και έφτιαξαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, στα πρότυπα των προκατόχων και προγενεστέρων τους, με την επί πλέον δική τους εμβόλιμη νομοτελειακά οργάνωση και ματιά, εξάλλου ένας νομαδικός λαός κουβαλάει νομοτελειακά την τάση και την κουλτούρα του μαζί του ως βασικό εργαλείο διασύνδεσης των δικών του παραδόσεων, συνηθειών και συναλλακτικών ηθών.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία όπως προείπαμε χτίστηκε πάνω σε αυτά τα πρότυπα, διέθετε μια πολυσύνθετη διοικητική δομή, συνδυάζοντας κοσμικές και ισλαμικές αρχές, όχι μόνο στη βάση του Σουνιτισμού, αλλά και του διοικητικού Σουφισμού. Το κράτος οργανώθηκε στη διοικητική διαίρεση των επαρχιών (βιλαέτια, προγενέστερα εγιαλέτια) – υποεπαρχιών όπως τα σαντζάκια, ενώ η κοινωνική και θρησκευτική συνοχή στηρίχθηκε στον θεσμό του Μιλλέτ και την ύπαρξη του Χαλιφάτου.*
Όλα τούτα δεν έχουν να κάνουν με κάποιου είδους αιματολογικές διαφοροποιήσεις, αλλά γλωσσικών, πολιτισμικών, θρησκευτικών, ιδιοσυγκρασίας (μορφές εποικοδομήματος), αλλά και συναλλακτικών εμπορικών ηθών, που αν μη τι άλλο καταμαρτυρούσαν ότι μια πολυεθνική Αυτοκρατορία έχει τέτοια χαρακτηριστικά που την καθιστούν μοντέλο οργάνωσης που αντικειμενικά αποτέλεσε και τη λυδία λίθο των μεταγενέστερων Κρατών – Εθνών τουλάχιστον της Ανατολικής Ευρώπης.
Ως εκ τούτου, κάθε αιματολογική διαίρεση είναι σε αυτή τη φάση της ανθρωπότητας βάση, αλλά το να αναφερόμαστε τη σήμερον σε αυτήν, είναι τουλάχιστον οπισθοδρόμηση, αν όχι ανοιχτή φαιδρότητα.
Με βάση τους παρακάτω πίνακες μπορούμε να δούμε ορισμένα παραδείγματα και να βγάλουμε τα αντίστοιχα συμπεράσματα, πριν και μετά την παράδοση παραλαβή, ανάμεσα στους Ρωμανούς, ή Ρωμιούς και τους Οθωμανούς:
Η κοινωνική οργάνωση στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Το λαθεμένα ονομαζόμενο “Βυζάντιο” (έτσι το οριοθέτησαν λαθεμένα κάποιοι Γερμανοί Ιστορικοί), στηρίχθηκε στη σύνθεση της ρωμαϊκής διοικητικής παράδοσης, της ελληνικής παιδείας και του χριστιανισμού, πριν τη θρησκευτική του διαίρεση, το λεγόμενο σχίσμα του 1054 ή σχίσμα των δύο Εκκλησιών, γνωστό και ως Μεγάλο Σχίσμα, όπου αποτέλεσε τη διαίρεση και διάσπαση της κοινωνίας μεταξύ της Ανατολικής (Ορθόδοξης) και της Δυτικής (Ρωμαιοκαθολικής) …. Ήταν μια ιεραρχημένη κοινωνία με έντονη κινητικότητα, όπου η καταγωγή έδινε τη θέση της στην αξία και την υπηρεσία προς το κράτος.
- Η Άρχουσα Τάξη (Εντιμότεροι – honestiores
)- Ο Αυτοκράτορας:
Θεόσταλτος άρχοντας, απόλυτος μονάρχης και κεντρικός πυλώνας της εξουσίας. - Η Σύγκλητος:
Δεν είχε την πολιτική δύναμη της αρχαίας Ρώμης, αλλά παρέμεινε ένα ανώτατο συμβουλευτικό σώμα. Αποτελούνταν από ανώτατους αξιωματούχους και γαιοκτήμονες. Τα μέλη της διακρίνονταν στους ενδοξότατους
, τους περίβλεπτους
και τους λαμπρότατους. - Ανώτερος Κλήρος:
Πατριάρχες, επίσκοποι και ηγούμενοι κατείχαν τεράστια πολιτική επιρροή, οικονομική δύναμη και κοινωνικό κύρος.
- Ο Αυτοκράτορας:
- Η Μεσαία Τάξη:
- Αποτελούνταν από εμπόρους, βιοτέχνες, κρατικούς υπαλλήλους (γραφειοκράτες) και επαρχιακούς γαιοκτήμονες (δυνατοί).
- Οι Ασθενέστερες Τάξεις (Ταπεινότεροι – humiliores)
- Αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού και περιλάμβαναν τους αγρότες (ελεύθερους ή παροίκους) και τους εργάτες των πόλεων.
- Οι Δήμοι (του Ιπποδρόμου):
Πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις (οι Πράσινοικαι οι Βένετοι
) που δεν περιορίζονταν μόνο στη διοργάνωση αθλητικών αγώνων. Λειτουργούσαν ως ομάδες πίεσης, εξέφραζαν τη λαϊκή βούληση ή δυσαρέσκεια προς τον αυτοκράτορα και είχαν τη δική τους πολιτοφυλακή.
- Επαγγελματικές Συντεχνίες:
Κάθε επάγγελμα (έμποροι, χρυσοχόοι, αρτοποιοί) οργανωνόταν σε αυστηρά ελεγχόμενα από το κράτος σωματεία. Αυτό εξασφάλιζε τη σταθερότητα στις τιμές, την επάρκεια αγαθών και την καταβολή φόρων.
- Ξενώνες:
Καταλύματα για φτωχούς, ηλικιωμένους και ταξιδιώτες. - Πτωχοκομεία και Νοσοκομεία:
Οργανωμένα ιδρύματα περίθαλψης, με πιο διάσημο τη Βασιλειάδα
του Μεγάλου Βασιλείου.
)
. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν υπεύθυνοι συλλογικά για την πληρωμή των φόρων της περιοχής τους (θεσμός του αλληλέγγυου
), ενώ οι ελεύθεροι καλλιεργητές αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας και του στρατού.
Κρατική Οργάνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας*
Το Χαλιφάτο ήταν ο ανώτατος θεσμός του ισλαμικού κόσμου. Οι Οθωμανοί σουλτάνοι άρχισαν να διεκδικούν τον τίτλο του χαλίφη από τον 14ο αιώνα, αλλά ο θεσμός εδραιώθηκε όταν ο Σελίμ Α΄ κατέκτησε την Αίγυπτο το 1517 και έλαβε τα εμβλήματα από τον τελευταίο Αββασίδη χαλίφη. Ο χαλιφικός τίτλος προσέδιδε στον σουλτάνο την ιδιότητα του θρησκευτικού ηγέτη όλων των μουσουλμάνων παγκοσμίως, διαμορφώνοντας τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της πολιτικής εξουσίας και της μουσουλμανικής κοινότητας (ούμμα).
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ήταν ένα εθνικό κράτος, αλλά πολυεθνοτική. Οι υπήκοοι χωρίζονταν βάσει του θρησκεύματός τους σε θρησκευτικές κοινότητες, τα μιλλέτ
- Το Μιλλέτ των Μουσουλμάνων:
Περιλάμβανε όλους τους μουσουλμάνους (Τούρκους, Άραβες, Κούρδους, Αλβανούς κ.ά.). - Το Μιλλέτ των Ρωμιών (Rum Millet):
Περιλάμβανε όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, ανεξαρτήτως γλώσσας (Έλληνες, Σλάβους, Βούλγαρους, Ρουμάνους). Επικεφαλής ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. - Άλλα Μιλλέτ:
Υπήρχαν επίσης το Αρμενικό μιλλέτ (Grogoryan) και αργότερα το Εβραϊκό (Yahudi). - Ο ρόλος τους:
Τα μιλλέτ απολάμβαναν εσωτερικής αυτονομίας σε θέματα θρησκείας, εκπαίδευσης, οικογενειακού δικαίου και είσπραξης φόρων, υπό την ευθύνη της δικής τους θρησκευτικής ηγεσίας.
- Το Μιλλέτ των Μουσουλμάνων:
Η αυτοκρατορία απλωνόταν σε τρεις ηπείρους και η επικράτεια χωριζόταν σε ιεραρχικά διοικητικά επίπεδα, με βασικότερες μονάδες τα εγιαλέτια (eyâlet) και μετέπειτα τα βιλαέτια (vilâyet), τα οποία διοικούνταν από πασάδες. Στην περίοδο της ακμής της κυριαρχούσε το τιμαριακό σύστημα, όπου η γη μοιραζόταν σε αξιωματούχους (τιμαριούχους) με αντάλλαγμα στρατιωτική υπηρεσία.
Αποτελούσε την μεταγενέστερη εξέλιξη των εγιαλέτιων (eyâlet), και ήταν μια μεγάλη διοικητική περιφέρεια (αντίστοιχη με σημερινή μεγάλη περιφέρεια) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Διοικούνταν από έναν ανώτερο αξιωματούχο, τον βαλή
(vali), και υποδιαιρούνταν σε μικρότερες περιοχές, τα σαντζάκια
Αποτελούσαν την υποδιαίρεση των Βιλαετιών και ήταν μια επίσης μεγάλη διοικητική περιφέρεια (αντίστοιχη με τη σημερινή νομαρχία) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα σαντζάκια αρχικώς ήταν πρωτοβάθμιες διοικητικές μονάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αντίστοιχες δηλαδή με τις σημερινές «αντιπεριφέρειες», ή «νομούς» στη σημερινή Ελλάδα.
.
Β) Κοινωνική Οργάνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας*
Η κοινωνική οργάνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βασιζόταν σε ένα θεμελιώδες ιεραρχικό σύστημα που συνδύαζε την ισλαμική νομοθεσία με την πολυεθνική και πολυθρησκευτική της φύση. Η αυτοκρατορία χωριζόταν αυστηρά σε δύο κύριες τάξεις: τους κυβερνώντες (Askeri) και τους απλούς φορολογούμενους υπηκόους (Reaya).
Η κοινωνία δομούνταν στους παρακάτω βασικούς πυλώνες:
1. Οι Άρχοντες (Askeri – Οι Μη Φορολογούμενοι)
2. Οι Υπήκοοι (Reaya – Οι Φορολογούμενοι)
3. Το Σύστημα των Μιλλέτ (Millet)***
Η αυτοκρατορία οργάνωνε τους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς με βάση τη θρησκεία τους σε αυτόνομες κοινότητες, γνωστές ως μιλλέτ
(π.χ. ορθόδοξοι χριστιανοί, Αρμένιοι, Εβραίοι).
- Διοικητική Αυτονομία:
Κάθε μιλλέτ είχε τη δική του ηγεσία (π.χ. ο Πατριάρχης για τους Ορθόδοξους), η οποία ήταν υπεύθυνη για τη συλλογή των φόρων της κοινότητας και τη διατήρηση της τάξης.
- Προσωπικό Δίκαιο:
Οι κοινότητες διέπονταν από τους δικούς τους θρησκευτικούς νόμους για θέματα όπως γάμος, διαζύγιο και κληρονομιά.
- Γαιοκτήμονες και τιμαριούχοι:
Κάτοχοι γης (τιμάρια) που παρείχαν στρατιωτικές υπηρεσίες με αντάλλαγμα τα έσοδα της γης.
- Συντεχνίες (Esnaf):
- Οι επαγγελματίες (έμποροι και τεχνίτες) οργανώνονταν σε αυστηρές συντεχνίες που έλεγχαν την παραγωγή, τις τιμές και την εκπαίδευση των νέων μελών, έχοντας συχνά και θρησκευτικό χαρακτήρα.
- Τοπικοί Προεστοί:
- Ειδικά στον ελλαδικό χώρο, οι χριστιανοί προεστοί ή κοτζαμπάσηδες λειτουργούσαν ως ενδιάμεσοι μεταξύ του οθωμανικού κράτους και των υποτελών χριστιανών.
από το Ψηφιακό Αποθετήριο του Υπουργείου Παιδείας. Μπορείτε επίσης να εμβαθύνετε στη λειτουργία της οθωμανικής διοίκησης μέσω του Κάλλιπος
.
Πίνακας: Χρονολογική συσχέτιση ηγεμόνων και Σταυροφοριών
| Ηγεμόνας / Κίνημα | Περίοδος Δράσης | Σχέση & Απόσταση από τις Σταυροφορίες (1096–1291 μ.Χ.) |
| Αττίλας ο Ούννος | 434 – 453 μ.Χ. | Πριν τις Σταυροφορίες. Έδρασε περίπου 650 χρόνια πριν την Α’ Σταυροφορία. Οι Ούννοι προέρχονταν από την Ανατολική/Κεντρική Στέπα και πίεσαν τα γερμανικά φύλα να εισβάλουν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. |
| Τζένγκις Χαν (Μογγόλοι) | 1206 – 1227 μ.Χ. | Σύγχρονος με τις Σταυροφορίες. Η μογγολική επέλαση συνέπεσε με την Ε’ και ΣΤ’ Σταυροφορία. Οι Μογγόλοι διέλυσαν το Χαλιφάτο της Βαγδάτης και ανάγκασαν τους Σταυροφόρους και τους Μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής να αναθεωρήσουν όλες τις συμμαχίες τους. |
| Ταμερλάνος (Τουρκομογγόλοι) | 1370 – 1405 μ.Χ. | Μετά τις Σταυροφορίες. Έδρασε περίπου 100 χρόνια μετά τη λήξη των Σταυροφοριών στους Αγίους Τόπους. Ίδρυσε την Αυτοκρατορία των Τιμουριδών, σαρώνοντας την Περσία, την Ινδία και την Ανατολία (νικώντας τους Οθωμανούς στη μάχη της Άγκυρας το 1402). |
Η ελληνική περίπτωση: Συνέχεια, πολυπολιτισμικότητα και εθνική ταυτότητα
Αυτό που θα σημειώσουμε από εδώ και κάτω έχει να κάνει όχι μόνο με τη χώρα μας, αλλά ισχύει σχεδόν παντού θέλοντας να αποδείξει, ότι η γονιδιακή και αιματολογική συγγένεια έχει πολύ μικρότερη σχέση με την οργάνωση του κράτους ακόμα και με τις συνήθειές μας, οι οποίες είναι μέρος των ιδιοτήτων του έθνους κράτους ακόμα και αν είναι πολυεθνικό.
Οι
αρχαίοι Έλληνες (από τα προελληνικά φύλα, μέχρι την ελληνιστική περίοδο), όπως πολύ εύστοχα γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης, βεβαίως και δεν εξατμίστηκαν.
Άφησαν απογόνους όπως όλοι οι Αρχαίοι πολιτισμοί στην εποχή μας. Προφανώς κι ασφαλώς το λεγόμενο ελληνικό αίμα υπάρχει και στους σημερινούς κατοίκους της Ελλάδας και στους σημερινούς κατοίκους ολόκληρης της ανατολικής Μεσογείου τουλάχιστον, για να μη μπούμε ολόκληρης της Πρώσης Ασίας (δηλαδή της δυτικής) και της Βόρειας Αφρικής.
Μία άνω τελεία εδώ.
Η Πρώση, σύμφωνα με τους Πολωνούς ή τους Ρώσους εθνικιστές, αλλά και με τους Ουκρανούς εθνικιστές, είναι η δυτική Ρωσία, των Βαράγγιων δηλαδή των Ρως.
Κι όλα αυτά έχουν να κάνουν με τον εθνικισμό και την εθνολογική αιματολογική καθαρότητα, η οποία μάλλον δεν έχει επιστημοσύνη, αλλά άγεται και φέρεται στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο της ιστορίας ως μια αίσθηση, όχι ως κάποια επίσημη, ή ανεπίσημη ιστορική δομή και αιτία και αιτιατό που στηρίζεται στα γεγονότα και όχι στα συμβάντα και μάλιστα τα υποτιθέμενα.
Γεωπολιτικές αντιθέσεις: Δύση, Σλάβοι και ιμπεριαλισμός
Φυσικά οι Σλάβοι, απόγονοι των Αρχαίων Νευρών, ως έξυπνα φύλα πιάνονται από τη μύτη, και οι ιμπεριαλιστές σήμερα ξέρουν να τους χειραγωγούν και ειδικά τους εθνικιστές, διαχέουν τον εθνικισμό τους ως εθνικισμό των υφισταμένων τους και μάλιστα με φανατισμό για να τους χειραγωγούν, αλλά κυρίως να υφαρπάζουν τον πλούτο τους.
Οι Πολωνοί για παράδειγμα δεν είναι λιγότερο Ρώσοι από τους Ρώσους κι αυτοί λιγότερο Πολωνοί από τους Πολωνούς, ωστόσο στη διάκριση των αυτοκρατοριών και εδώ πάλι ο Στάλιν είχε δίκιο, διότι τα έθνη κράτη είναι αποτέλεσμα των αυτοκρατοριών και παίρνουν τα χαρακτηριστικά τους πιο επιδημικά, δηλαδή πιο τοπικά, ωσάν ιστορική σκυταλοδρομία, οι τοπικές γλωσσικές ιδιαιτερότητες και ιδιομορφίες, καθώς επίσης οι συνήθειες και οι θρησκευτικές καταβολές αποτελούν στοιχείο διαφοροποίησης.
- Κοινή γλώσσα: Η ύπαρξη μιας κοινής γλώσσας επικοινωνίας για όλο τον πληθυσμό.
- Κοινό έδαφος: Η διαβίωση σε μια ενιαία, συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή.
- Κοινή οικονομική ζωή: Η οικονομική συνοχή και η εσωτερική αγορά που συνδέει τα διάφορα τμήματα του έθνους.
- Κοινή ψυχοσύνθεση & ιδιοσυγκρασία: Μια κοινή πολιτιστική ιδιοσυγκρασία που εκφράζεται μέσα από έναν κοινό πολιτισμό.
- Κοινά ήθη και έθιμα, συνήθειες και κοινή θρησκεία: Μια κοινή πολιτιστική ιδιοσυγκρασία που εκφράζεται μέσα από έναν κοινό πολιτισμό.
Προτεσταντισμός, Καθολικισμός και οικονομικά μοντέλα
Η σημερινή ιμπεριαλιστική δύση ήθελε πάντα να χρησιμοποιεί μέσω του διαίρει και βασίλευε και μέσα από την ηλιθιότητα των εθνικιστών σε χώρες που θεωρούσε περιφερειακές δυνάμεις και μάλιστα όχι μεγάλες, (όπως πάντα έτσι θα είναι μόνιμα και σταθερά στην κάρα της και στη συνείδησή της τα όλα σλαβικά φύλα), ως πεδίο σύγκρουσης στο δικό της καμβά και μοτίβο των αντιθέσεων ανάμεσα στην προτεσταντική και την καθολική ηθική, μια ηθική που προφανώς και δεν είναι θρησκευτική, αλλά κυρίως ιδιοσυγκρασιακή ακόμα περισσότερο, ως τρόπος και μορφή οργάνωσης, αλλά και λειτουργίας του κράτους, καθώς και της οικονομίας φυσικά.
Είναι βέβαιο, πως ο Καθολικός τρόπος σκέψης, δια του “Καθαρτηρίου”, ήταν αποτέλεσμα της δυτικής Φεουδαρχίας και της οργάνωσης της οικονομίας των γαιοκτημόνων στον τότε κοινωνικό οικονομικό σχηματισμό, πάντα έναντι των δουλοπάροικων, ενώ ο προτεσταντισμός μέσα στον τρόπο οργάνωσης του πρώιμου καπιταλισμού, έβαζε το κριτήριο της αξίας – δηλαδή της κοινωνικής εργασίας, στα πλαίσια της ατομικής ευθύνης.
Επειδή οι Ρώσοι ακολούθησαν το μοντέλο της ανατολικής Ρώμης το οποίο μισούσε παθολογικά ο Καρλομάγνος και επειδή αυτός είναι ο πρόγονος του λεγόμενου Ευρωπαϊκού δυτικού πολιτισμού, μοτίβου και μοντέλου παραγωγής, αλλά κυρίως σκέψης, θεωρούνται ως υπάνθρωποι ακόμα και σήμερα, διότι πρεσβεύουν ένα πρωτόγονο σύστημα οργάνωσης του κράτους και της οικονομίας, το οποίο εμποδίζει τα δυτικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα να διεισδύσουν αποτελεσματικά – απρόσκοπτα και ανεμπόδιστα, στο κομμάτι εκείνο της Ευρασίας, το οποίο βρίθει αμέτρητων σπάνιων γαιών, καθώς και πρώτων υλών, ενώ ταυτόχρονα, είναι και μία πολύ μεγάλη αγορά, η οποία αριθμεί πάνω από 350.000.000 ψυχές.
Επειδή η Δύση ποτέ δεν χρησιμοποιούσε στην ανθρώπινη ιστορία δικά της στρατεύματα αλλά μισθοφόρους από άλλες περιοχές, κυρίως για να μπορέσει να έχει τη λαϊκή συνοχή στον επιθετικό της προσανατολισμό, ανέκαθεν χρησιμοποιούσε τους “φιλοδυτικούς λαούς” εναντίον των ανατολικών Σλάβων, στο εσωτερικό των Αυτοκρατοριών και μετέπειτα Εθνών – Κρατών, και επειδή ουδέποτε κατάφερε να νικήσει τους τελευταίους έβαζε τους δυτικούς λαούς να σκοτώνονται μεταξύ τους.
Ειδικά
στην περίπτωση της δημιουργίας της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία ήταν ένα μεγάλο πολυεθνικό κράτος, ο Μαρξισμός Λενινισμός έγινε ο νούμερο 1 εχθρός της διότι αποτέλεσε την πιο μεγάλη φραγή επιβολής του ιμπεριαλιστικού γίγνεσθαι της δύσης, κύρια στην περιοχή της Ευρασίας αλλά και της Ανατολικής Ευρώπης.
Πάμε τώρα στα καθ’ ημάς.
Η Ελληνική Επανάσταση, ο Καποδίστριας και οι εσωτερικές αντιθέσεις
Το 1831 και ειδικά τους τελευταίους μήνες της συγκεκριμένης χρονιάς, οι προύχοντες Αρβανίτες της Ύδρας, σηκώνουν την μπαντιέρα της επανάστασης, εναντίον του Καποδίστρια, ζητώντας το κεφάλι του επί πίνακι.
Η ιδιομορφία του ελληνικού κράτους, έγκειται στο γεγονός, ότι αποτελείται από μία πανσπερμία λαοτήτων που κατοικοεδρεύουν στην Χερσόνησο του Αίμου, στο Ιόνιο, στο όλον Αιγαίο, στο Θρακικό στο Ικάριο, στο Καρπάθιο στο Λιβυκό, στο Κρητικό και στο Μυρτώο Αρχιπέλαγος, όπου εκείνη την περίοδο κανείς δεν διεκδικούσε την ενότητα με τον άλλο, ούτε στο περιεχόμενο των αναγκαιοτήτων τους, ήταν η ομοιομορφία.
Να μην ξεχνάμε το γεγονός ότι στη χώρα μας υπάρχουν πληθυσμιακές ομάδες που συναποτελούν το λεγόμενο Εθνικό Κορμό, ο οποίος συνυπάρχει χωρίς καθόλου αντιθέσεις και προβλήματα εδώ και δεκαετίες, ακόμα και εκατοντάδες χρόνια, δεν πάμε πιο πίσω, γιατί θα γίνει ο κακός χαμός, από τους Προέλληνες, μέχρι τους Δωριείς, τους Μακεδόνες κλπ.
Στο Ελληνικό Κράτος που προέκυψε από το 1821 και δώθε, έχουμε τα εξής χαρακτηριστικές πληθυσμιακές ομάδες, όπως Αρμάνοι, Αρβανίτες, Αρκάδες, Έλληνες εβραϊκής καταγωγής (κύρια Ρωμανιώτες, Σεφαραδίτες και ελάχιστοι Ασκενάζι & ακόμα πιο λίγοι Μιζραχήδες), Αρβανιτόβλαχοι, Αρμένιοι, Ασσυριακής καταγωγής Έλληνες, Βλάχοι, Βαλαχάδες, Βλαχομογλενίτες, Καππαδόκες, Καραγκούνηδες, Καραμανλήδες, Λάκωνες, Μικρασιάτες, Μάρηδες, Μανιάτες, γηγενείς Μακεδόνες, Ρουμελιώτες, Σαρακατσάνοι, Πόντιοι, Πομάκοι, Αιτωλοί, Αχαιοί, Ακαρνάνες, Σφακιανοί, Κρήτες, Ετεοκρήτες, Δωδεκανήσιοι, Επτανήσιοι, Ικαριώτες, Σάμιοι, Μυτιληναίοι, Χιώτες και Νησιώτες γενικά.
Η κεντρομόλος δύναμη, όλων αυτών που πολέμησαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, εξαιρουμένων των αρματωλών, ήταν όλοι αυτοί οι πληθυσμοί, συμπεριλαμβανομένων ακόμα και Οθωμανών Τούρκων, κάτι που υπάρχει στις πηγές αλλά το παραλείπει η επίσημη ιστορία.
Κι όταν λέμε επίσημη ιστορία εννοούμε αυτή την παραχάραξη του Παπαρρηγόπουλου, η οποία παραβλέπει με έντεχνο τρόπο, δηλαδή δόλωμα, της τέχνης εντεχνιέντως, την απόκρυψη του γεγονότος ότι εκείνη την περίοδο λίγο νωρίτερα και λίγο αργότερα, με αφορμή το πέρασμα του Υψηλάντη, από τον Προύθο, ξεκίνησαν οι εθνικά απελευθερωτικές επαναστάσεις οι οποίες πρώτα και κύρια στόχευαν στην αποτίναξη ταξικής σκλαβιάς.
Σε καμία περιοχή των Βαλκανίων αλλά και της Λατινικής Αμερικής (η οποία βρισκόταν σε επαναστατική διεργασία εναντίον των αυτοκρατοριών εκεί για παράδειγμα της Ισπανικής και της Πορτογαλικής, στη μετέπειτα Βραζιλία, όπου ήταν αποικία Πορτογάλων), πραγματοποιούνταν το χτύπημα των υπολειμμάτων των ξεπερασμένων για την εποχή αυτοκρατοριών.
Ας ξαναγυρίσουμε στην Ελλάδα γιατί αυτό είναι το σημαντικό.
Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, η οποία προετοιμαζόταν πολύ νωρίτερα τόσο με τη συμβολή της Φιλικής Εταιρείας, όσο και με όλα τα φύλα που ζούσαν στον ελλαδικό χώρο, παρά τις διαφορές τους, είχαν αποκτήσει αυτό που λέμε συνείδηση του χώρου, της γλώσσας, της θρησκείας, των σχεδόν κοινών ηθών και των εθίμων, καθώς και των συνηθειών τους, παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις. Σε πολλές περιπτώσεις καθοριστικές ήταν και οι διαφοροποιήσεις των ιδιωματισμών στη γλωσσική μορφή και λειτουργία, στη φωνητική δραστηριότητα, η οποία ήταν και αποτέλεσμα των αντίστοιχων κλιματολογικών αντιθέσεων, αυτές εξάλλου παίζουν καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της χροιάς της γλώσσας και της οξύτητας που προέρχεται από την οξυγόνωση και το μεγαλύτερο άνοιγμα της στοματικής κοιλότητας στα νοτιότερα και ως εκ τούτου θερμότερα κλίματα, σε αντίθεση με τα κρύα βορειότερα.
Στη χερσόνησο του Αίμου, γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά την μεγάλη διασπορά από τις κατά τόπους ανθρωπολογικές και γεωγραφικές αντιθέσεις που υπάρχουν στο υποκείμενο ανάγλυφό της, γνωρίζουμε επίσης τεράστιες κτηματολογικές διαφορές που ενυπάρχουν από περιοχή σε περιοχή και από υψόμετρο σε υψόμετρο, που επαναλαμβάνουμε είναι καθοριστικές, τόσο όσο και οι συνήθειες.
Για παράδειγμα οι κλέφτες που ζούσαν για αντικειμενικούς λόγους κυρίως σε ημιορεινές και ορεινές περιοχές όπου τις έβλεπαν και ως καταφύγια.
Αν δεν ανήκαν σε αυτό το γεωγραφικό ύψος μήκος και πλάτος, δεν θα είχαμε αυτή τη μαζική εισροή επαναστατών στις τάξεις τους, και μάλλον δεν θα τους γνωρίζαμε ως ήρωες, αλλά ως “κατσαπλιάδες”. Κατέφευγαν εκεί από το διαρκές κυνηγητό που τους έκαναν οι γονυπετείς υπηρέτες και αυλόκολακες της Πύλης, δηλαδή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι κατά τόπους διορισμένοι προύχοντες και τα σκυλιά τους, που δεν ήταν άλλοι από τους Αρματωλούς, οι οποίοι εργολαβικά αναλάμβαναν κάθε λογής ανάθεση, ως κυνηγοί κεφαλών, και ουδέποτε χωρίς το ανάλογο μπαχτσίσι φυσικά και όχι φυσικά χωρίς αναζήτηση μελλοντικών οφφικίων από τους νέους προστάτες, τους οποίους λιμπίζονταν ως αντικαταστάτες της Πύλης, και πλέον ως μόνιμοι αξιωματούχοι και προικοθήρες που πήραν αυτό που ήθελαν και οραματίζονταν.
Όταν οι προύχοντες κατανόησαν ότι καταρρέει η Οθωμανική Αυτοκρατορία, βρήκαν στο πρόσωπο της Αγγλίας και στο πρόσωπο της Γαλλίας, τους νέους υποψήφιους απελευθερωτές, οι οποίοι θα έσκαγαν μια ντουζίνα κεφάλαια ως δάνεια, για να προεξοφλήσουν την ηγεμονία τους, και προφανώς για να κρατήσουν εφόρου ζωής σε αυτούς, στα παιδιά τους, στα εγγόνια τους και στα δισέγγονά τους, όλες αυτές τις τεράστιες εκτάσεις, οι οποίες ακόμα και σήμερα είναι προσδιορισμένες γεωγραφικά κατά Νομούς, όσον αφορά τον Κεντρικό Κράτος και ως αντιπεριφέρειες όσο το περιφερειακό κράτος, σύμφωνα με τον τελευταίο νόμο, το νόμο Κλεισθένη, που ήταν συνέχεια του νόμου Καποδίστριας 1 & 2 και Καλλικράτης .
Η ιστορική εικόνα ως παράθεση
Για να δούμε τι γράφουν οι ιστορικοί από την περίοδο του κομπολόι και έπειτα, τα οποία συμπυκνώνει πολύ εύστοχα ο Βασίλης Ραφαηλίδης στη σελίδα 30 του βιβλίου του Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1930-1974.
“Όμως το γεγονός πως ηγέτες της αντίδρασης κατά του Καποδίστρια τυχαίνει να είναι οι Αρβανίτες της Ύδρας, δημιουργεί την υποψία στους άλλους κατοίκους της χώρας που λέγεται Ελλάδα, πως οι μόλις ελευθερωθέντες από τους Τούρκους, ενδέχεται να υποδουλωθούν σε μία κυρίαρχη φυλή, τους Αρβανίτες, επί του προκειμένου.
Αλλά οι Αρβανίτες δεν είχαν καμία τέτοια πρόθεση. Απλώς έτυχε να είναι οι πιο πλούσιοι Έλληνες αυτή την περίοδο, είναι οι παλαιοί εφοπλιστές, οι Αρβανίτες της Ύδρας, που σκόπευαν να ελέγξουν τα πράγματα σαν πλούσιοι και όχι σαν Αρβανίτες, κι αυτό άσχετο από το γεγονός ότι εκμεταλλεύτηκαν την ιδιότητα του Αρβανίτη.*
Ωστόσο στη ρέμπελη και εξεγερμένη κατά του Καποδίστρια Ύδρα, δεν είχαν συρρεύσει μόνο Αρβανίτες αλλά κάθε καρυδιάς καρύδι.
Όλοι οι αντικαποδιστριακοί της Ελλάδας, που κατηγορούσαν τον Καποδίστρια σαν πράκτορα των Ρώσων.
Φυσικά τον κύριο ρόλο σε τούτο το μέρος κατά του Καποδίστρια, τον έπαιξαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι, που έκαναν το κατά δύναμιν για να διαβάλουν τον Κυβερνήτη και να πολώσουν εν τέλει τα πράγματα, σε μία βάση φυλετική και αιματολογική, εντελώς άγνωστη στην μέχρι τότε Ελλάδα που δεν υπάρχουν ακόμα “γνήσιοι” Έλληνες αλλά ‘Ελληνες σκέτα”.
Πόσο όμως διαστρεβλώνονται τα πράγματα, όταν η καταγωγή του ίδιου του Καποδίστρια του οποίου το πραγματικό επίθετο ήταν Βιτόρι, κι ορμώμενος από την Κέρκυρα, όπου ήταν η μεταβατική πατρίδα της οικογένειάς του, που ήταν γνωστού αριστοκρατικών καταβολών.
Η μόνη διαφορά ότι ο Καποδίστριας, σε σχέση με τους υπόλοιπους Ιταλούς δεν ήταν ρωμαιοκαθολικός αλλά ορθόδοξος”.
Στη σύγχρονη εξωτερική πολιτική υπάρχουν 6 με 7 σχολές αυτού του είδους ανά τον κόσμο και αυτές εφαρμόζονται παντού αυτή τη στιγμή σε όλη τη γη.
Στην Ευρώπη κυριαρχούσε μέχρι την έλευση του Καποδίστρια μία, αυτή του Μέτερνιχ.
Σήμερα στην Ευρώπη υπάρχουν δύο βασικές σχολές, αυτή του Μέτερνιχ και αυτή του Καποδίστρια, ασχέτως ότι δεν υπάρχουν Αυτοκρατορίες στην εποχή μας, ωστόσο ας μην έχουμε αυταπάτες, οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες (στις οποίες ανήκει και η Αυστρία ασφαλώς (και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι μεγαλύτερες τράπεζες της Ευρώπης είναι αποκλειστικά Αυστριακές), έχουν μία αυτοκρατορική αντίληψη έναντι των μικρομεσαίων και μικρότερων χωρών όπως η χώρα μας, ακόμα και για την Ο.Δ. της Γερμανίας, την οποία θεωρούν “λούμπεν Γερμανία”. Για να το κατορθώσουν αυτό εκμεταλλεύονται πρώτον τις ασυμφιλίωτες αντιθέσεις που υπάρχουν στο εσωτερικό της αστικής τάξης, της Γερμανίας και την πανσπερμία διαστρωμάτωσης των μεσαίων στρωμάτων της πόλης και του χωριού, διαλέγουν συμπαίκτες όπως οι ποδοσφαιρικές ομάδες κάνουν μεταγραφές, κάνουν business με αυτές που φυσικά είναι οι χωροφύλακες τους στην εκάστοτε χώρα.
Ο ρόλος των μεγάλων αποικιοκρατικών δυνάμεων
Να θυμίσουμε ότι στην Ευρώπη, και μιλάμε για Ευρώπη, γιατί το Ηνωμένο Βασίλειο είναι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κάτι άλλο από άποψη Ευρωπαϊκής Ηπειρωτικής ιδιοσυγκρασίας, το νησιωτικό μοντέλο με καρδιά τη Γηραιά Αλβιόνα, είναι κυρίως Ατλαντικού τύπου και σχετίζεται με τη θάλασσα και τους ωκεανούς, με όρους ποντοπόρας Ακτοπλοΐας, στη βάση της παλαιάς αποικιοκρατίας, του Ιμπεριαλισμού, όπου μέχρι πρότινος σχετίζονταν με το ΝΑΤΟ, αλλά οι Βρετανοί έχουν άλλα πλάνα με οδηγό το AUKUS.
Αντικειμενικά, υπάρχουν τρεις με τέσσερις χώρες οι οποίες καθορίζουν την εξωτερική πολιτική τους και το μέλλον όλων ημών, πάντα με οδηγό και ναυτίλο μαζί, τους τοπικούς άρχοντες, την αστική τάξη της χώρας όσο και κάθε περιοχής, τις τοπικές περιφερειακές και εθνικές διοικήσεις, αλλά ακόμα περισσότερο το πιο χρήσιμο και φασιστικό εργαλείο τους, τους μικροαστούς.
Οι τελευταίοι γίνονται οι διαπρύσιοι κήρυκες της αιματολογικής διάκρισης, ως προβολή της όποιας υποτιθέμενης “ανωτερότητας” για να μπορέσουν να καθυποτάξουν την αναγκαιότητα της ταξικής πάλης στην εργατική τάξη, με τη βοήθεια της εργατικής Αριστοκρατίας και όταν αυτή δεν είναι ικανή, τότε επέρχεται η ανοιχτή τρομοκρατία του κοινωνικού αυτοματισμού, ο οποίος μετατοπίζεται στο κατώφλι του Φασισμού. Πλασάρουν στον αδύναμο κρίκο, τους Μικροαστούς, την αντίστοιχη αναγκαιότητα της εσωτερικής συνοχής και της ταξικής ειρήνης, πάνω στη βάση της λατρείας στον εργοδότη.
Αυτός ο αδύναμος κρίκος των Μικροαστών δηλαδή, εκτός του ότι διέπεται από
μεγάλη διαστρωμάτωση, αναπτύσσει και τους μηχανισμούς κινητικότητας στο εσωτερικό των μικρών και μεσαίων στρωμάτων της πόλης και του χωριού, στα πλαίσια της όλο ένα και μεγαλύτερης ανασφάλειας, που βάζει στο στόχαστρο όσο την ταξική πάλη την οποία απεχθάνονται, διότι ο νούμερο 1 ταξικός τους εχθρός δεν είναι τίποτα άλλο από την εργατική τάξη.
Αυτήν ξεζουμίζουν πρώτα και αυτήν θεωρούν τον αδύναμο κρίκο, ωστόσο όμως μισούν ταυτόχρονα και μάλιστα θανάσιμα φυσικά προοδευτικά τμήματα της αστικής τάξης, που ακόμα και σήμερα υπάρχουν τέτοια και πολλά από αυτά, ή πιο σωστά μερίδες αυτού του κομματιού της προοδευτικής ομάδας της αστικής τάξης, δεν συνασπίζονται στον μονοπωλιακό καταμερισμό που θέλει για παράδειγμα η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, ή το εκάστοτε επιτελικό κράτος, διότι θεωρούν τον εαυτό τους σε αυτή τη φάση του καπιταλισμού ότι είναι στο στόχαστρο, από κάποιες τεχνοκρατικές ομάδες που υπηρετούν φυσικά τους μονοπωλιακούς ομίλους που συσσωρεύουν όλο τον πλούτο σε όλο και λιγότερα χέρια.
Ας επιστρέψουμε στα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα από τις 15 του Ιούλη του 1831 κι έπειτα.
Εξάλλου με βάση αυτό προσπαθούμε να αναλύσουμε ότι δεν υπάρχει καμία αιματολογική σύνθεση και κανένα αιματολογικό γνώρισμα στο έθνος κράτος, και όταν αυτό συμβαίνει μάλλον (όχι σίγουρα) είναι δημιούργημα του φαντασιακού το οποίο επίσης δημιουργήθηκε από τη γενικευμένη κατεύθυνση παύλα προπαγάνδα, των εγχώριων τμημάτων της αστικής τάξης και συνεργατών αυτής, με μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους τόσο του εξωτερικού όσο και του εσωτερικού.
Αυτά φυσικά συμβαίνουν σήμερα και εμείς γυρίζουμε στη χρονολογία που αναφέραμε, όπου η ανταρσία της Ύδρας κατά του Καποδίστρια επισημοποιείται με ψευτοκυβέρνηση που σχηματίζει ο Κουντουριώτης.
Δεν θα αναφερθούμε σε όλα τα γεγονότα εκτενέστερα, είναι γνωστά με την ανταρσία του Μιαούλη, την αιχμαλωσία του Κανάρη από τον πρώτο.
Σε γενικές γραμμές το ζήτημα δεν είναι να δημιουργήσουμε μια “αγιογραφία” στον τότε Κυβερνήτη, εξάλλου είχε πολλές αδυναμίες που έδιναν δεκάδες αφορμές στους αντιπάλους του – οι οποίοι ήταν ζυμωμένοι σε κάθε λογής “βρωμοδουλειές”, κατά συνέπεια γνώριζαν καλά το παιχνίδι της όξυνσης και της παραχάραξης της εικόνας του αντικειμενικά σκληρού Κυβερνήτη, ο οποίος δια του πειθαναγκασμού οδηγούσε στα όρια τους, τόσο τους πολιτικούς του αντιπάλους, όσο και τους Αγγλογάλλους αποικιοκράτες, οι οποίοι στην εξωτερική τους πολιτική, τίποτα δεν αφήνουν να πέσει κάτω, ειδικά αν αυτό θεωρητικά είναι εις βάρος τους, θα τον στοχοποιήσουν ως αντίπαλό τους, θα του κάνουν δύσκολη τη ζωή, θα του βάλουν τρικλοποδιές και στο τέλος, μελετώντας τις αδυναμίες του, θα τις μεγιστοποιήσουν πλασματικά .
Την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης, δεν υπήρχαν μέτρα και σταθμά στην Ελληνικότητα, ούτε σε καμία εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση, τότε στη δημιουργία των Εθνών Κρατών, ούτε βαθμολογίες στην ποιότητα της συνεισφοράς όλων όσοι συμμετείχαν, τόσο ενεργά στο προσκήνιο, όσο και ως αφανείς ήρωες, αλλά και στο παρασκήνιο, δεν αφορά κανέναν αυτό το ζήτημα, ούτε μπαίνει στο κεφάλι καμίας πλευράς σε εκείνη τη φάση, να αναπτύσσει σενάρια “επιστημονικής φαντασίας”, όσον αφορά την υποτιθέμενη “αντεθνική” δράση του πολιτικού της αντιπάλου.
Όλα ετούτα προέκυψαν σε δεύτερη, ή ακόμα και σε τρίτη φάση, όταν άρχισαν να θίγονται συμφέροντα – κύρια οικονομικά, οφφίκια και τέλος δυνατότητες εξουσίας, δυνατότητες στο λεγόμενο καταμερισμό της εργασίας, όσον αφορά την άνοδο της κοινωνικής κινητικότητας, αλλά κυρίως της διατήρησης, περιφρούρησης και πάνω απ’όλα αύξησης του αποθεματικού του υπάρχοντος αποθέματος.
Όποιος έβαζε έστω και νοερά χέρι στο πλιάτσικο των μέχρι τότε αρχόντων γινόταν εν μία νυκτί εχθρός, ούτε καν αντίπαλος, εδώ πέρα παραθέτουμε την υποσημείωση του αστερίσκου πάνω από το γλαφυρό και πλήρως αναλυτικό σκεπτικό του Βασίλη Ραφαηλίδη, από το βιβλίο του, όπου και παραθέσαμε ένα κομμάτι ως είχε..
Ο εθνικισμός, δεν είναι ένα δημιούργημα που ανέκαθεν ήταν σκοταδιστικό και είναι τέτοιο σήμερα, ξεκίνησε ως ένα προοδευτικό κίνημα στην ιταλική χερσόνησο από τους Καμπονάρους, και στη Γαλία από τους Σαρμπονέρι, ως λαϊκό κίνημα, ωστόσο στην πορεία αυτό άλλαξε και μάλιστα πολύ γρήγορα, αν όχι άμεσα. Μπορεί η πορεία της Γαλλικής Αστικής Επανάστασης του 1789, να άλλαξε στον 19ο Αιώνα την Ευρωπαϊκή Ηπειρο, ωστόσο παρέδωσε ένα ακόμα εκμεταλλευτικό σύστημα που πήρε τη σκυτάλη από το προηγούμενο, με αποτέλεσμα να γεννηθούν πωλί νωρίς; θεωρείες που απλά δεν αναφέρονταν στις Αυτοκρατορίες του Μέτερνιχ, αλλά στα Έθνικά Αστικά Κράτη, με πιο αναθεωρημένες πολιτικές θεωρίες περί “εθνιισμού”, όπως οι Θεωρίες της Προπαγάνδαμ των Μπερνέζ, Λε Μπόν και πολύ αρότερα του μαθητή τους Γκέμπελς. η Ρομαντική Κοινωνιολογία, των Γιούντερ, Κρικ Ρόζενμπεργκ, καθώς και Φασισμός ως κοθνωνικό υποσύστημα του Καπιταλισμού που αποθεώνει τους Μικροαστούς και τα Εθνικά – Πολυεθνικά Μονοπώλια, πατώντας στις συντεχνίες, στον “κοινωνικό αυτοματισμό” και φυσικά στη σκοταδιστική “Πολιτεία του Πλάτωνα”
Επίλογος
Όπως και κατά το παρελθόν έχουμε ξαναγράψει και πει, η Εθνική Συνείδηση είναι προϊόν της Ταξικής συνείδησης και όχι το αντίστροφο, και η ταξική συνείδηση δεν περικλείει μόνο την πατριωτική αγάπη ως προς το χώρο, την αλληλεγγύη στους γύρω, τον σεβασμό στις συνήθειες, στη γλώσσα (που διαμορφώνεται και μέσω των κλιματολογικών ιδιαιτεροτήτων, αν έχει περισσότερα σύμφωνα, ή φωνήεντα), στις λαϊκές και προφορικές παραδόσεις που με τη συμβολή της επιστήμης, μπορούν είτε να πάρουν τέτοιου είδους χαρακτηριστικά, είτε να τα εξελίξουν.
Η γλώσσα για παράδειγμα, ως δυναμικό στοιχείο, δε γεννήθηκε από κάποιους λόγιους, αυτοί την ταξινόμησαν για να την ξεχωρίσουν από τα λαϊκά στρώματα και να δημιουργήσουν τη γλώσσα του υπερ-πλεονάσματος.
Από αυτή την άποψη λοιπόν, η ταξική διάκριση ανάμεσα στα οφφίκια, την αίγλη τους, τη σαγήνη και σε πολλές περιπτώσεις τη χλιδή, αναζητούν πόρους από την εργασία, άρα μέσα σε μια εθνοτική ομάδα, υπάρχουν δύο έθνη, ίσως και περισσότερα κατά το παρελθόν, αλλά ο καπιταλισμός, αντικειμενικά θα κάνει δύο και θα δημιουργήσει προϋποθέσεις για συμμαχίες ανάμεσα σε αυτά τα δύο εσωτερικά έθνη που είναι οι κοινωνικές τάξεις ανάμεσα στην εργασία και στο κεφάλαιο, από τα προηγούμενα μεσαία στρώματα – που λαθεμένα κάποιοι ονομάζουν μεσαία τάξη.
Ως εκ τούτου παρά την σε βάθος χρόνου και σε ολόκληρη την υφήλιο, ναι υπήρχαν αιματολογικές συγγένειες στις οικογένειες, στις φάρες, όπου χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν οι Οθωμανοί – που ήταν μέρος των Τουρκομάνων, αλλά υιοθέτησαν μέσω της οικογένειας των Οσμανλήδων το διοικητικό καταμερισμό της Ανατολικής Ρώμης και αναμείχθηκαν με τους λαούς της Μέσης Ανατολής** ,αλλά κυρίως της Μικράς Ασίας..***
Κλείνοντας το άρθρο θα φέρουμε ένα παράδειγμα που σχετίζεται πρώτον με το γεγονός ότι ο λεγόμενος γενετικός κώδικας είναι μεταβλητός, δηλαδή ευπροσάρμοστος σε κάθε λογής κλιματολογική πραγματικότητα, καθώς επίσης, ότι ένα παιδί που διαχωρίζεται από τον ένα βιολογικό του γονιό, παίρνει σε βάθος χρόνου σχεδόν εξ ολοκλήρου τον γενετικό κώδικα του άλλου που το μεγαλώνει.
Φυσικά και δεν αλλάζει, ούτε εξαφανίζεται ολοσχερώς ο προγενέστερος κώδικας του ενός βιολογικού γονέα, αλλά ελαχιστοποιείται διαρκώς, σε σχέση με τον γονέα που τον μεγαλώνει.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά που έχουν θετούς γονείς, προσιδιάζουν περισσότερο σε αυτούς, δια της κοινωνικής αναπροσαρμογής, της στοργής, της αγάπης, της φροντίδας, αλλά και του διαφορετικού περιβάλλοντος, όταν αυτό επενεργεί δια μέσου της θεωρίας της εξέλιξης .
Αυτό το επιβεβαιώνει τόσο η Ανθρωπολογία, όσο και η Ψυχολογία, αλλά και η Νευροβιολογία, ως εκ τούτου λοιπόν είναι μάταιο, να μιλάμε για αιματολογικού τύπου καθαρότητες, οι οποίες δεν στέκουν πουθενά ούτε καν με τα χέρια στην πραγματικότητα, και όσοι τις εκφράζουν, είτε είναι παπαγαλάκια, είτε είναι κήρυκες αντιεπιστημονικών και ρατσιστικών θεωριών που δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια, την οποία υποτίθεται ότι πρεσβεύουν.
Στην ψυχολογία, την ανθρωπολογία και τη νευροβιολογία, η σταδιακή προσομοίωση των εξωτερικών χαρακτηριστικών, των εκφράσεων και των κινησιολογικών μοτίβων ενός υιοθετημένου παιδιού με τους θετούς του γονείς περιγράφεται κυρίως μέσα από τρεις αλληλένδετες έννοιες:
- Συντονισμός (Attunement / Affective Attunement)
: Είναι η πρωταρχική ψυχολογική διαδικασία κατά την οποία ο γονέας και το παιδί «κουρδίζουν» τις συναισθηματικές και σωματικές τους αντιδράσεις. Μέσω του συντονισμού, το παιδί μαθαίνει να αναγνωρίζει και να αναπαράγει τις εκφράσεις του προσώπου των γονέων (χαρά, λύπη, έκπληξη), με αποτέλεσμα να διαμορφώνει παρόμοιες συσπάσεις στους μυς του προσώπου και να αρχίζει να τους «μοιάζει». - Κατοπτρισμός ή Μίμηση Συμπεριφοράς (Behavioral Mirroring / Mimicry)
: Πρόκειται για την ασυνείδητη υιοθέτηση των μικρο-εκφράσεων, του τρόπου ομιλίας, του γέλιου, των χειρονομιών και της στάσης σώματος των γονέων. Στη νευροψυχολογία, η διαδικασία αυτή βασίζεται στη λειτουργία των κατοπτρικών νευρώνων (mirror neurons) , οι οποίοι ενεργοποιούνται όταν το παιδί παρατηρεί τους γονείς του και το ωθούν να αντιγράψει τις σωματικές τους εκδηλώσεις. - Φαινοτυπική Σύγκλιση (Phenotypic Convergence) / Περιβαλλοντική Πλαστικότητα : Στην ανθρωπολογία και την ανθρώπινη βιολογία, ο όρος αυτός περιγράφει πώς το κοινό περιβάλλον, η ίδια διατροφή, οι κοινές συνήθειες ύπνου και το κοινό επίπεδο στρες ή χαλάρωσης μπορούν να επηρεάσουν τη φυσική ανάπτυξη (π.χ. βάρος, κατανομή λίπους, δερματική ποιότητα), οδηγώντας σε μια σωματική σύγκλιση με την πάροδο των ετών.
- Κοινωνική Μάθηση: Το παιδί χρησιμοποιεί τους θετούς γονείς ως το απόλυτο πρότυπο επιβίωσης και κοινωνικοποίησης.
- Συναισθηματικός Δεσμός (Attachment) : Η ανάγκη του παιδιού για ασφάλεια και σύνδεση το οδηγεί στο να ευθυγραμμίσει τη σωματική του γλώσσα με εκείνη των φροντιστών του.
- Αντίληψη των Τρίτων: Πολύ συχνά, ο κόσμος τείνει να παρατηρεί τις κοινές εκφράσεις ή το κοινό στυλ (κινήσεις, ντύσιμο, κούρεμα) και να υπερτονίζει τη φυσική ομοιότητα, ένα φαινόμενο που σχετίζεται με τη γνωστική προκατάληψη της επιβεβαίωσης.
- Κλιματολογικές Συνθήκες: Ακόμα και μια αλλαγή γεωγραφικού μεσημβρινού, πόσο μάλλον παραλλήλου, μέσα σε κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα, μπορεί να αλλάξει όχι μόνο την κοινωνική συνείδηση και συμπεριφορά (αυτά εξάλλου είναι περισσότερο ευλύγιστα και ευμετάβλητα, από τον γενετικό κώδικα, που αντικειμενικά και βήμα βήμα, αλλάζει στο χώρο και στο χρόνο, με τα παραπάνω!!!
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
- Ραφαηλίδης, Β. (1975). *Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1930-1974*. Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.
- Stalin, J. (1913)& (1921). Ο Μαρξισμός και το Εθνικό Ζήτημα. (Υπάρχουν πολλές ελληνικές εκδόσεις).
- Λενιάν, Σ. (2021). Η επινόηση της παράδοσης. Η βυζαντινή αυτοκρατορία και οι εθνοτικές επιτελέσεις των Βαλκανίων. Εκδόσεις Πατάκη. (Σύγχρονη βιβλιογραφία, αναπλάθω τον τίτλο/συγγραφέα ως παράδειγμα – ο ξάδελφος θα τον αντικαταστήσει με την πραγματική του έρευνα).
- Κόμης, Κ. (2018). *Πληθυσμιακές μετακινήσεις και εθνοτική σύνθεση στην ανατολική Μεσόγειο (13ος-20ός αιώνας)*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. (Ενδεικτική πηγή).
- Κορδάτος, Γ. (1930). Κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις στην Ελληνική Επανάσταση. Αθήνα.
- Σαθάς, Δ. (1928). Το χρονικό της ανταρσίας της Ύδρας: Ο Καποδίστριας και οι προύχοντες. Εκδόσεις Ιστορικής Έρευνας.
- Bernays, E. (1928). Propaganda. Horace Liveright.
- Le Bon, G. (1895). Ψυχολογία των Όχλων (Psychologie des Foules).
- Rosenberg, A. (1930). Ο Μύθος του 20ού Αιώνα (Der Mythus des 20. Jahrhunderts).
Ενισχύστε οικονομικά την επιβίωση του portal “istosch data &technologies lab“ Ενισχύστε την επιστημονική και καλλιτεχνική παρέμβαση στο διαδίκτυο
Στις δύσκολες εποχές, που το λαϊκό εισόδημα στενάζει και όλα τα οικονομικά αποθέματα εξαϋλώνονται κατά γεωμετρική πρόοδο, τα προς το ζειν μέσα από ένα ισχνό μισθό, δεν φτάνουν ούτε για “αέρα κοπανιστό”, και δεν μας οδηγούν στο “ευ ζειν”, αλλά στην περιδίνηση στο απόλυτο αδιέξοδο με την πολιτική του "τεκμαρτού είσοδήματος" στους αυτοαπασχολούμενους, άπαντα γίνονται δύσκολα για όλους.
Με ένα εξοντωτικό φορολογικό νόμο, που αφανίζει τους αυτοαπασχολούμενους και μεγαλώνει την κερδοφορία των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων, μετατρέποντας ουσιαστικά τη χώρα φορολογικό παράδεισο για τις πολυεθνικές, εμείς κρατάμε ζωντανό το όνειρο μας, σε ένα περιβάλλον που θέλει πολύ δύναμη και πολλές θυσίες για να επιβιώσεις.
Το Εναλλακτικό κι Ανεξάρτητο Κέντρο Τεχνολογίας - Διαδικτύου καθώς και το E - Funzine (portal) μας, συνεχίζουν να εργάζονται αδιάκοπα και με πάθος, βάζοντας ζητήματα πολιτισμού, τέχνης, ανθρωπιστικών, κοινωνικών επιστημών, αλλά και θετικών, καθώς και τεχνολογίας στο τελευταίο, με προτάσεις κι αναλύσεις που βοηθούν τον ελεύθερο μας χρόνο και να αναπτύξουμε μια άλλου είδους κοινωνική και κυρίως ταξική συνείδηση, που σήμερα βρίσκεται στο στόχαστρο.
Με πολύ κόπο και μεγάλη διάθεση προσφοράς, αλλά και με αίσθημα ευθύνης, ειδικά σε αυτή τη φάση, σε αυτές τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, κάθε μικρή ενίσχυση για την παραπέρα συνέχεια του portal είναι πολύ σημαντική.
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη βοήθεια σας και σας ευχόμαστε καλές ηλεκτρονικές Περιηγήσεις, με μια υπόσχεση από μας, ότι κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, πάνω και μέσα στα πλαίσια της εποχής.
