Ο Τρυφερός επισκέπτης της Νουβέλ Βαγκ

Ο Τρυφό παρότι ήταν μια βαθιά πολιτικοποιημένη περσόνα που στέκονταν πλάι στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, στις ταινίες του είτε δεν εξέφραζε τις πολιτικές θέσεις και απόψεις, είτε το έκανε αφαιρετικά με γρίφους και μια γλώσσα που απαιτούσε ερμηνεία.
Οι ιστορίες του εννίοτε προσιδίαζαν τις παραβολές του Ιησού, αλλά χωρίς να καταδείχνεται το καλό η το κακό, το άσχημο η το ωραίο και πότε τη σημειολογία του προγενέστερου film noir, αλλά με μια γαλλική εκδοχή και χωρίς ηθικές παραπομπές και νοήματα. Ενδεικτικά ο Τρυφό, ακόμα και στην περίοδο του Γαλλικού Μάη του 1968, δεν κατέφυγε στον στρατευμένο και πολιτικοποιημένο κινηματογράφο, όπως άλλοι τεραστίων διαστάσεων συναδέλφοι του από την “La Nouvelle Vague” προσπαθώντας άλλοτε επιτυχώς κι άλλοτε ανεπιτυχώς να ακολουθήσει, προωθήσει και χαράξει μια πιο προσωπική κινηματογραφική πορεία, η ένα δικό του στυλ και σε αυτή του την προσπάθεια, είτε σχεδόν περιθωριοποιήθηκε, είτε ακόμα και σήμερα να θεωρείται αινιγματικός.

Περισσότερα

Οι καθαροί ουρανοί των γερανών σύνοψη Γ’ μέρος

Στην πρώτη καραντίνα, είχαμε κάνει ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Σοβιετικό και Ρώσικο αντιπολεμικό Κινηματογράφο και με τα πάμπολλα διαμάντια του, που είναι και και διαμάντια του παγκόσμιου κινηματογραφικού γίγνεσθαι και αξίζει κανείς να τις ψάξει(εξάλλου μάλλον μετά τις γιορτές έρχεται νέα καραντίνα και φυσικά εμείς θα σας προτείναμε να μην τα χάσετε), στο σημερινό τρίτο μέρος, θα προσπαθήσουμε να παραθέσουμε ένα παρόμοιο κατάλογο, με πολλές από αυτές τις ταινίες που αναφέραμε και στα δυο πρώτα μέρη τον Απρίλη του 2020(Α΄μέρος & Β’ μέρος), αλλά και κάποιες άλλες που δεν υπήρχαν πουθενά, σύμφωνα, με το κινηματογραφικό portal της Ρωσίας russianfilmhub.

Περισσότερα

Οι καθαροί ουρανοί των γερανών B’ μέρος

Ο Δρόμος για το Βερολίνο είναι ακόμα μακρύς και προσιδιάζει τον αγώνα δρόμου που δίνουν σήμερα οι λαοί ενάντια στην πανδημία και ελέω αυτής προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή σας ποιοτικότερη με προτάσεις για τις πιο σπουδαίες αντιπολεμικές ταινίες της Σοβιετικής Ένωσης, άρα και του πλανήτη.
Στο νησί δεν έρχονται πλέον τόσο συχνά πλοία, ούτε αεροπλάνα και αποκλεισμένοι περιμένουμε την πρώτη αχτίδα της Άνοιξης την 9η Μάη για τα 75 χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ ΠΠ και του μεγάλου Πατριωτικού πολέμου, που έφερε τον Κόκκινο Στρατό νικητή μέσα στο σπίτι του κτήνους και τέλος να δώσει μια αχτίδα φωτός για τη νίκη μας στον ιό.
Το 2015 η Moshfilm με σκηνοθέτη το μεγάλο Popov γύρισε αυτό το υπέροχο αντιπολεμικό Film ως συνέχεια της μεγαλύτερης κινηματογραφικής σχολής και παράδοσης του πλανήτη αλλά και της Σοβιετικής.
Να ξέρετε πως όταν μιλάμε για Κινηματογράφο, ότι κι αν βλέπετε οφείλεται στους έξι πατέρες του σινεμά σε όλη την υφήλιο, Κουλέχοφ, Βερτώφ, Πουντόβκιν, Αϊζενστάιν, Ντοβζένκο, Γιούτκεβιτς κι αυτό υπηρετούν οι νεότεροι όπως ο Σεργκέι Ποπόφ που το 2015 γύρισε αυτό το υπέροχο φιλμ με τον τίτλο “Дорога на Берлин” που σημαίνει ο “Δρόμος για το Βερολίνο”, αλλά και άλλες που θα σας αναδείξουμε στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος.

Περισσότερα

Τα τανγκό ενός Κινηματογραφικού Αυτοκράτορα

Η πρώτη του ταινία ήταν αυτή και η ένατη, η τελευταία του δηλαδή το 2012 με τον τίτλο “Me and You”(Εγώ και εσύ), με 15 κινηματογραφικά βραβεία στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης και της Υφηλίου. Το 2011 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, του έδωσε τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα ως αναγνώριση του έργου του, ενώ το 1988 κέρδισε για την ταινία του “Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας” το Όσκαρ Σκηνοθεσίας και το Όσκαρ Καλύτερα Προσαρμοσμένου Σεναρίου.
Για τους υποφαινόμενους κονδυλοφόρους, οι δυο πιο σπουδαίες ταινίες του ήταν, ο Κομφορμιστής του 1970, όπου ασκούσε λυσσαλέα και επιθετική κριτική στον κοινωνικό και ιδεολογικό φασισμό, στη σχέση που είχε αυτός με τους μικροαστούς, την “λατρεία” στους “αλάθητους” προγόνους και τη μεταλαμπάδευση των ιδανικών της εποχής τους σε μια άλλη, στην εθνότητα και στον εθνικισμό(που καμία σχέση δεν έχουν με τον πατριωτισμό), καθώς και η ταινία με τον τίτλο 1900(του 1976), όπου ανέλυε την διαμάχη της ιδιοσυγκρασίας ανάμεσα στην Ιταλική αριστερά με την δεξιά.

Περισσότερα

Δυο Αναδημοσιεύσεις για δυο μεγάλους Ιταλούς Κινηματογραφιστές

Σαν σήμερα το 1906 γεννήθηκε στο Μιλάνο της Λομβαρδίας ο Λουκίνο Βισκόντι (Luchino Visconti di Modrone), κόμης του Λονάτε Ποτσόλο) που αργότερα δια της υψηλής Κινηματογραφικής του τέχνης του αποδόθηκε το προσωνύμιο “ο Κόκκινος κόμης του παγκόσμιου Κινηματογράφου”. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι ο εν λόγω ήταν απόγονος της οικογένειας των Βισκόντι που αποτέλεσε οικογένεια ευγενών που διοικούσε του Δουκάτο του Μιλάνου στο Βασίλειο της Λομβαρδίας κατά το παρελθόν, ενώ ήταν μέλος της παράταξης των Γιβελλίνων, όμως αυτό, του ότι δηλαδή ήταν απόγονος ευγενών, δεν τον εμπόδισε να γίνει κομμουνιστής και να οργανωθεί ως μέλος του PCI . Tαυτόχρονα την ίδια μέρα 69 χρόνια μετά, δηλαδή στις 2 του Νοέμβρη του 1975, στην περιοχή Όστια του Λάτιο, στα προάστια της Αιώνιας πόλης, της Ρώμης δολοφονήθηκε ο επίσης μεγάλος κινηματογραφιστής του Ιταλικού Νεορεαλισμού, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Το σημερινό άρθρο θα είναι ουσιαστικά δύο άρθρα που γράφτηκαν από το RCT Team και συντάκτες του παρόντος Portal το cinecollectiva, γράφτηκαν πολλά χρόνια πριν, ωστόσο αποτελούν ιστορικό δείγμα για τους δυο πολύ μεγάλους Ιταλούς Κινηματογραφιστές. Το πρώτο άρθρο αφορά τον Λουκίνο Βισκόντι και είναι Ο Γατόπαρδος (εδώ είναι είναι ο σύνδεσμος από το πρωτότυπο άρθρο) και το δεύτερο αφορά μια κινηματογραφική περίληψη, πάνω στο έργο του μεγάλου Παζολίνι(εδώ είναι ο σύνδεσμος από το πρωτότυπο άρθρο).

Περισσότερα
Μέγεθος γραμματοσειράς