Τα τανγκό ενός Κινηματογραφικού Αυτοκράτορα

Η πρώτη του ταινία ήταν αυτή και η ένατη, η τελευταία του δηλαδή το 2012 με τον τίτλο “Me and You”(Εγώ και εσύ), με 15 κινηματογραφικά βραβεία στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης και της Υφηλίου. Το 2011 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, του έδωσε τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα ως αναγνώριση του έργου του, ενώ το 1988 κέρδισε για την ταινία του “Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας” το Όσκαρ Σκηνοθεσίας και το Όσκαρ Καλύτερα Προσαρμοσμένου Σεναρίου.
Για τους υποφαινόμενους κονδυλοφόρους, οι δυο πιο σπουδαίες ταινίες του ήταν, ο Κομφορμιστής του 1970, όπου ασκούσε λυσσαλέα και επιθετική κριτική στον κοινωνικό και ιδεολογικό φασισμό, στη σχέση που είχε αυτός με τους μικροαστούς, την “λατρεία” στους “αλάθητους” προγόνους και τη μεταλαμπάδευση των ιδανικών της εποχής τους σε μια άλλη, στην εθνότητα και στον εθνικισμό(που καμία σχέση δεν έχουν με τον πατριωτισμό), καθώς και η ταινία με τον τίτλο 1900(του 1976), όπου ανέλυε την διαμάχη της ιδιοσυγκρασίας ανάμεσα στην Ιταλική αριστερά με την δεξιά.

Περισσότερα

Δυο Αναδημοσιεύσεις για δυο μεγάλους Ιταλούς Κινηματογραφιστές

Σαν σήμερα το 1906 γεννήθηκε στο Μιλάνο της Λομβαρδίας ο Λουκίνο Βισκόντι (Luchino Visconti di Modrone), κόμης του Λονάτε Ποτσόλο) που αργότερα δια της υψηλής Κινηματογραφικής του τέχνης του αποδόθηκε το προσωνύμιο “ο Κόκκινος κόμης του παγκόσμιου Κινηματογράφου”. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι ο εν λόγω ήταν απόγονος της οικογένειας των Βισκόντι που αποτέλεσε οικογένεια ευγενών που διοικούσε του Δουκάτο του Μιλάνου στο Βασίλειο της Λομβαρδίας κατά το παρελθόν, ενώ ήταν μέλος της παράταξης των Γιβελλίνων, όμως αυτό, του ότι δηλαδή ήταν απόγονος ευγενών, δεν τον εμπόδισε να γίνει κομμουνιστής και να οργανωθεί ως μέλος του PCI . Tαυτόχρονα την ίδια μέρα 69 χρόνια μετά, δηλαδή στις 2 του Νοέμβρη του 1975, στην περιοχή Όστια του Λάτιο, στα προάστια της Αιώνιας πόλης, της Ρώμης δολοφονήθηκε ο επίσης μεγάλος κινηματογραφιστής του Ιταλικού Νεορεαλισμού, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Το σημερινό άρθρο θα είναι ουσιαστικά δύο άρθρα που γράφτηκαν από το RCT Team και συντάκτες του παρόντος Portal το cinecollectiva, γράφτηκαν πολλά χρόνια πριν, ωστόσο αποτελούν ιστορικό δείγμα για τους δυο πολύ μεγάλους Ιταλούς Κινηματογραφιστές. Το πρώτο άρθρο αφορά τον Λουκίνο Βισκόντι και είναι Ο Γατόπαρδος (εδώ είναι είναι ο σύνδεσμος από το πρωτότυπο άρθρο) και το δεύτερο αφορά μια κινηματογραφική περίληψη, πάνω στο έργο του μεγάλου Παζολίνι(εδώ είναι ο σύνδεσμος από το πρωτότυπο άρθρο).

Περισσότερα

Ο Μολυβένιος Στρατιώτης του Σινεμά

Ο Κινηματογραφιστής των γλυκόπικρων αναμνήσεων, των φαντασμάτων, των πνευμάτων και των σκιών, ο Καζανόβας της πόλης των γυναικών, στις περισσότερες ταινίες του συνδιαλέγονταν δημοσιογραφικά(αλλά με πολλές καλλιτεχνικές πινελιές), με τους “τρελούς”, αλαφροΐσκιωτους και αλλοπαρμένους του φεγγαριού και της ευδαιμονίας της γλυκιάς ζωής, που ονειρεύονταν ταξίδια με τα πλοία των ονείρων τους στους ντόκους της ακολασίας, που ενίοτε τα πνεύματα της κάθε Ιουλιέτας, έψαχναν σαρκικές απολαύσεις.
Στο 8½(μια αθάνατη ταινία, απ΄ τις σπουδαιότερες του παγκόσμιου σινεμά), έκανε πράγματα που κανένας άλλος σκηνοθέτης της εποχής του δεν τόλμησε τόσο βαθιά να υλοποιήσει και στο βαθμό που το υλοποίησε αυτός. Στο εν λόγω φιλμ σεναριοποίησε και σκηνοθέτησε τα βιώματα του, εκτίθοντας τα πάθη του στο φιλοθεάμων κοινό. Εδώ πέρα ο μεγάλος Φελίνι διηγείται μία προσωπική ιστορία, που κατά βάθος ήταν ένα άνευ προηγουμένου ψυχογράφημα. Ένας σκηνοθέτης (τον οποίο ενσάρκωνε ως πρωταγωνιστής ο πιο όμορφος ηθοποιός του 20ου Αιώνα, ο τεράστιος Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ως ένας άλλος Φελίνι), ήταν το κυρίως πιάτο, το κεντρικό πρόσωπο που κουβαλούσε πάνω του, εντός κι εκτός του, ένα πολυτάραχο και ταυτόχρονα υπέροχο άνθρωπο που δεν ήταν κρυψίνος. Όλες οι Αναμνήσεις και οι συνειρμοί του, τα προσωπικά του φαντάσματα, τα ονειρικά του παραληρήματα, το περίπλοκο και απείθαρχο σύμπαν του, οι ερωτικές του εμμονές και προσμονές, συγκατοικούσαν αρμονικά σε ένα κόσμο απόλυτα και καθαρά προσωπικό, γοητευτικό, ακαταμάχητο και κινηματογραφικά ασύλληπτο.
Σαν σήμερα λοιπόν έφυγε ένα τεράστιο ταλέντο που για τους υπογράφοντες του άρθρου, εκείνη η ημέρα (σε μια σκοπιά σε ένα απομονωμένο λόφο της Κω, πλάι στα απορρίμματα που καίγονταν αργά και στο βάθος το Αιγαίο), ήταν σαν να χάναμε ένα κομμάτι του είναι μας.
Ο τεράστιος Φεντερίκο Φελίνι ζει στις αίθουσες του σινεμά, στις βάσεις δεδομένων που έχουν αποθηκευτεί ως ερώτημα οι ταινίες του, ζει και θα ζει αιώνια, όσο υπάρχει η έννοια Κινηματογράφος ως η 7η τέχνη και μπορεί “τα φώτα του Βαριετέ” να έσβησαν και έπεσαν νωρίς, πριν καν να γεμίσει με μελωδίες το χώρο και το χρόνο, η πρόβα της αγαπημένης του ορχήστρας, ωστόσο ο “λευκός Σεΐχης” του Σινεμά, θα είναι πάντα εδώ, μαζί μας, χωρίς οι προβολείς να πέφτουν πάνω του, γιατί ο μεγάλος Φελίνι είναι από μόνος του φως…

Περισσότερα

O Κινηματογραφιστής της Σόνιας

Ο Τάκης Κανελλόπουλος το 1962 γύρισε μια από τις πιο σπουδαίες αντιπολεμικές και εσκεμμένα ασπρόμαυρες ταινίες τις εποχής τον “Ουρανό” εν όψει και της επετείου των ημερών την 28η του Οκτώβρη, που ουσιαστικά στηρίζεται και σχετίζεται σε πάνω σε αληθινές αφηγήσεις όσων έζησαν την περίοδο από το 1940 – 1944 τη φρίκη του Β’ ΠΠ και ήταν όλες στηριγμένες πάνω και μόνο σε πραγματικά γεγονότα.
Μέχρι το 1980 γυρίζει άλλες έξι ταινίες, όπου δεν παραβλέπεται σε καμία από αυτές η συναισθηματική τοποθέτηση – πινελιά των ηρώων – αντιηρώων του (η ηρωϊδων – αντιηρωίδων του όπως η Σόνια), ειδικά από αυτές που γυρίστηκαν από το 1972 και μετά, όπου το ερωτικό δράμα είναι “πανταχού παρών (και δυστυχώς) τα πάντα πληρών” με όρους προτεσταντικής ηθικής και Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο τιμωρός είναι σε κάθε σημείο παραμονεύοντας στη γωνία και ο κλοιός γίνεται συσφιγκτήρας.
Τόσο στην “Τελευταία Άνοιξη”, [(όπου μια παρέα χωρίζεται από τον Πόλεμο) και τα τρία μέρη της ακροβατούν σε νέες ζωές, άλλες στην αλληλεγγύη με το συμπολεμιστή τους, άλλες με την προστασία στα φυλακισμένα πουλιά και άλλες στην λιποταξία και στο ψέμα χάριν ερωτικής αναγκαιότητας που δημιουργεί μια παράνομη σχέση με το τέταρτο μέλος της παρέας την Άννα)].
Τόσο στο “Χρονικό μιας Κυριακής”, όπου έξι σπονδυλωτές ιστορίες δημιουργούν ένα πεδίο ορισμού πάνω κάτω, κοινό, την αναγκαιότητα για επίτευξη της προσμονής έξι διαφορετικών ηρώων.
Τόσο στο “Ρομαντικό Σημείωμα” την προτελευταία του ταινία, όπου τέσσερις συμφοιτητές έχουν κοινό ερωτικό στόχο που δεν είναι άλλος από την ίδια κοπέλα, η οποία θα αναστατώσει τις ζωές τους όταν αυτή θα εμφανιστεί από το πουθενά στις ζωές τους, και με τον ίδιο τρόπο θα τους εγκαταλείψει ολοκληρώνοντας το δράμα που συνεχίστηκε και στην τελευταία του ταινία τη “Σόνια” το 1980, την ίσως σπουδαιότερη ερωτική ταινία που έβγαλε ποτέ το Ελληνικό Σινεμά.

Περισσότερα

O Σαμουράι του Ιαπωνικού Σινεμά

Ο όγδοος από τους Επτά Σαμουράι του Ιαπωνικού Κινηματογράφου (οι Γιασουχίρου Όζου, Χιρόσι Τεσιγκαχάρα, Μίκιο Ναρούζε, Νάγκισα Όσιμα, Γιουχάρου Ατσούτα, Μασάκι Κομπαγιάσι και Κιόγκο Καγκάβα, ήταν οι υπόλοιπο επτά), κάθισε στο Θρόνο του πιο μεγάλου απ΄ όλους, φτιάχνοντας και τρέχοντας ταινίες που ξεπερνούσαν το Μυστικό Φρούριο της κινηματογραφικής Ιαπωνίας, με αριστουργηματικά φιλμ που προσιδιάζουν τις Ραψωδίες του Αυγούστου και αποτέλεσαν το καταφύγιο του.
Οι συνθήκες της Άπω Ανατολής, γέννησαν τον πιο απέριττο, ήσυχο, λιτό και θαυμάσιο Άγγελο της κινηματογραφίας της πατρίδας του, που θαύμαζε τόσο τη Σοβιετική πρωτοπορία του Πουντόβκιν, τόσο το δικό μας τον Αγγελόπουλο, όσο και το Σαίξπηρ, εξάλλου το Seven Samurai καθώς και το Ran, τα γύρισε πάνω στη φιλοσοφία του Βρετανού ποιητή και θεατρικού συγγραφέα. Μπορεί το Ιαπωνικό Κινηματογραφικό γίγνεσθαι πριν απ΄ αυτόν και παράλληλα με αυτόν, δηλαδή στα πρώτα του βήματα να ιδιώτευσε σαν αδέσποτο σκυλί στην ουρά μιας Ασιατικής Λευκής Τίγρης, ωστόσο τα όνειρα του Κουροσάβα ήταν κοσμικής φύσης και φιλειρηνικής πνοής.
Ο μεγάλος αυτός κινηματογραφιστής, υπήρξε πολέμιος των σκιών στην φιλμογραφία, θεωρώντας πως το σοβιετικό σινεμά σε σχέση με το Χολιγουντιανό, σου έδινε περισσότερες δυνατότητες για μια ολοκληρωμένη δημιουργία. Για τον ίδιο, το τελευταίο δεν εμβάθυνε, δεν άφηνε περιθώρια δημιουργικής προοπτικής και στο τέλος κολύμπαγε στα αβαθή νερά της χρηματοδότησης από τον παραγωγό, ως εξαρτώμενο και προσαρμοσμένο στο σενάριο από τον τελευταίο, ενώ όπως είχε δηλώσει σε μια από τις συνεντεύξεις του, του ήταν παντελώς αδιάφορο.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal